அத்தியாயம் 9

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-9



அன்று அவளின் அன்புத் செல்வனின் பிறந்தநாள். ஆயினும், இதே நாளை கணவனோடு கொண்டாடிய இனிய நினைவுகள் கண்முன்னால் வந்துநின்று அவள் உயிரை வதைத்தன.

அன்று ரெஸ்டாரென்ட்டில் வைத்து தன்னவன் காட்டிய கோபத்திலும் வெறுப்பிலும் குற்றுயிராகிப் போயிருந்தவளுக்கு வாழ்க்கையே சுமையாகிப் போனது.

அதுவுமில்லாமல், இப்போதெல்லாம் அவளது அழைப்பை அவன் ஏற்பதே இல்லை! அவளின் முகத்தை பார்ப்பதே இலை! அப்படியானவன் எப்போதும்போல, மாலையில் பவித்ராவை அனுப்பி மகனை மட்டும் அழைத்துச் சென்று தான் மட்டுமாகக் கொண்டாடுவான். பிறகு எதற்கு இங்கே ஒரு கொண்டாட்டம்?

தாயின் துயர் அறியாத சின்னக்கன்று அங்கும் இங்கும் உற்சாகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். ‘பிறந்தநாள்’ என்பதன் பொருள் முழுவதுமாக புரியாதபோதும், அன்றய நாளின் கதாநாயகன் தான் என்பதும், அனைவரின் கவனமும் தன் மேல் இருப்பதும் புரிந்ததில் அவன் ஆனந்தத்துக்கு குறைவே இல்லை.

சத்யன் அந்த சின்ன ஹாலில் ஆங்காங்கே நீலமும் வெள்ளையுமாக பலூன்களை ஊதிக் கட்ட, வித்யா ‘ஹாப்பி பர்த்டே’ என்ற ஆங்கில எழுத்துக்களால் ஆன மாலையை சுவரில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தாள். மித்ரா மனதை மறைத்துக்கொண்டு ‘கே. சந்தோஷ்’ என்கிற ஆங்கில எழுத்துக்களை மினுங்கல் பேப்பரில் வெட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.

அதையும் சுவரில் ஒட்டி, சந்துவின் பிறந்த தினத்தையும் வெட்டி ஓட்டியதும் ஒரு சின்ன மேசையை அதன் முன்னால் கொண்டுவந்து போட்டான் சத்யன்.
‘ஸ்பைடர் மான்’ மேசைவிரிப்பை விரித்து, பச்சைப் புல்வெளியில் நின்ற ‘ஸ்பைடர் மான்’ இலக்கம் இரண்டை கையில் பிடித்திருப்பது போன்ற கேக்கை கொண்டுவந்து வைத்தாள் வித்யா.

மூவருமாக சிந்துவுக்கு கேக் வெட்ட ஆயத்தமானபோது, வீட்டின் அழைப்புமணி ஒலித்தது.

“இந்த நேரத்தில் யார்?” சத்யன் கேட்ட அதே கேள்வியே மற்ற இருவரின் முகத்திலும் எதிரொலித்தது.

“நான் பார்க்கிறேன்..” என்றுவிட்டு வித்தி போய்க் கதவைத் திறந்தாள்.

அங்கே நின்றவனை எதிர்பாராமல், “அத்தான்…!” என்று அவள் விழிகளை விரிக்க, அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் உயிர்பெற்று வாசலுக்கு விரைந்தாள் மித்ரா.

அவனைக்கண்டதும், நம்பமுடியாத ஆனந்த அதிர்ச்சியில் விழிகள் விரிய அப்படியே நின்றாள். அவள் காண்பது நிஜம்தானே? வந்திருப்பது அவன் தானே?

சத்யன் மட்டும் சந்தோஷை வைத்துக்கொண்டு இறுகிப்போய் நின்றான்.

“உள்ளே வரலாமா?” ஆச்சரியத்தில் வாசலை அடைத்துக்கொண்டு நின்ற வித்தியிடம் கேட்டாலும் அவன் விழிகள் மித்ராவிடமே நிலைத்தன.

வைத்தவிழி அகற்றாது தன்னையே மொய்த்த விழிகளுக்குள் தன் விழிகளை கலந்தான்.

அவரவர் அவரவர் நிலையில் நிற்க, அவன் பெற்ற மகன் தந்தையின் குரல் கேட்ட பின்னாலும் சும்மா இருப்பானா?

மாமனிடம் இருந்து பாய்ந்து இறங்கி, “அப்பா..” என்று கத்திக்கொண்டு தந்தையிடம் ஓடினான்.

“ஹேய் சந்துக்குட்டி…” என்றபடி, உள்ளே வந்த கீதன், தான் கொண்டுவந்த பரிசுப் பொருட்கள் அடங்கிய பையை நிலத்தில் வைத்துவிட்டு மகனை தூக்கிக்கொண்டான்.

சந்தோஷ் தகப்பனின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு தன் மழலையில் எதுவோ சொல்ல, அதை தலையாட்டிக் கேட்டுக்கொண்டு பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்களை சொல்லி மகனின் நெற்றியில் முத்தம் பதித்தான் கீர்த்தனன்.

நெஞ்சம் நிறைய அதைப் பார்த்தவளின் உள்ளம், ‘எனக்கும் இன்றைக்குத்தான் கீதன் பிறந்தநாள். ஒரு வாழ்த்துச் சொல்ல மாட்டீர்களா?’ என்று ஏங்கிப்போயிற்று!

எல்லோரையும் பார்வையால் alanthuவிட்டு, “கேக்கை வெட்டலாமா?” என்று கேட்டான்.

“என்னவோ வருடா வருடம் கொண்டாடியவர் போல் கேட்கிறீர்களே..” என்றான் சத்யா ஏளனமும் கோபமுமாக.

“ஒவ்வொரு வருடமும் கொண்டாடுவேன் தான் சத்தி. ஆனால் தனியாக. அதனால் தான் இந்தவருடம் உங்கள் எல்லோருடனும் சேர்ந்து கொண்டாட வந்திருக்கிறேன்.” என்றான் கீதன் மறையாத புன்னகையோடு.

“அழையா விருந்தாளியாக வந்திருக்கிறீர்கள்.” என்றான் சத்யன்.

“அழைத்து வருவதற்கு நான் என்ன யாரோவா? சந்துவின் அப்பாடா.” என்றவன், வித்தியை பார்த்து கண்ணை சிமிட்டினான்.

“ஹா..!” என்று வாயை பிளந்தாள் வித்யா.

அதற்கும் சத்யன் என்னவோ சொல்ல வர, மித்ராவின் விழிகள் ‘எதுவும் பேசாதே’ என்று அவனைக் கெஞ்ச வாயை மூடிக்கொண்டான்.

சந்தோஷை கீர்த்தனன் தூக்கிக்கொள்ள அவன் அருகில் சற்றே இடைவெளி விட்டு படபடப்போடு மித்ரா நிற்க, அவளுக்கு அருகில் வித்யா நின்றுகொண்டாள்.

கீர்த்தனனின் அருகில் நிற்கப் பிடிக்காமல், “நான் போட்டோ எடுக்கிறேன்..” என்றுவிட்டு, தன் செல்லில் நடப்பதை படம் பிடிக்கத் தொடங்கினான் சத்யன்.

பிறந்தநாள் வாழ்த்து ஒலிக்க, ஏற்றப்பட்டிருந்த மெழுகுதிரியை சந்தோஷ், கீர்த்தனன், மித்ரா மூவருமாக ஊதி அணைக்க, வித்யா கை தட்டி வாழ்த்துப்பாட, கேக்கை வெட்டினான் சந்தோஷ்.

“கேக்கை எடுத்து உன் அப்பாவுக்கு கொடுடா சந்து..” என்று வித்யா சொல்ல, அதையே அச்சரம் பிசகாமல் அந்தக் குட்டியும் செய்தான்.

கீர்த்தனனோ அதை தான் வாங்காமல், “முதலில் அம்மாவுக்கு கொடு கண்ணா..” என்றான் அன்போடு.

நம்பமுடியாத ஆனந்த அதிர்ச்சியில் விரிந்திருந்த மித்ராவின் விழிகள் அருகில் நின்றவனை உள்வாங்க, செப்பு இதழ்களோ மகன் ஊட்டிய கேக்கை உள்வாங்கிக் கொண்டது.

அப்படியே தன் தந்தைக்கும், மாமனுக்கும், சித்திக்கும் அவன் கேக் துண்டுகளை கொடுத்து, அவர்களிடம் இருந்து பரிசில்களை பெற்றதும் அவனது பார்வை அந்தப் பரிசுகளிடம் தாவ, தகப்பனிடம் இருந்து இறங்கி அவற்றிடம் ஓடினான்.

அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் மித்ரா, சத்யன், வித்யா மூவரும் தடுமாறினார்கள். கீர்த்தனனின் திடீர் வருகை அன்றைய நாளின் அவர்களின் அடுத்த திட்டங்களை செயலாக்கவிடாமல் தடுக்க, கீர்த்தனன் அதே மேசையில் அழகான வட்டக் கேக் ஒன்றை கொண்டுவந்து வைத்தான்.

அதைப்பார்த்து வித்யாவின் விழிகள் விரிந்தது என்றால், மித்ராவுக்கு அதுவரை இருந்த பிரமிப்பு அகல கண்களில் நீர் கோர்த்தது.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
சத்யனோ உள்ளே குமுறிக்கொடிருந்த ஆத்திரத்தை அடக்கும் வழி தெரியாமல் இறுகிப்போய் நின்றான்.

எதற்கு இந்த நடிப்பு? இந்த அக்காவும் சூடாக எதையாவது சொல்லாமல் ஊமையாக கண்ணீர் வடிக்கிறாளே!

“வந்து கேக்கை வெட்டு.” என்றான் கீர்த்தனன் மித்ராவிடம்.

ஒருவித மோனநிலையில் மெழுகுதிரியை ஏற்றி, அதை ஊதியணைத்து கேக்கை வெட்டியவள், ஒரு துண்டை கையிலெடுத்து அதையும் கீர்த்தனனையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள்.

அதை அவனுக்கு ஊட்ட ஆவல் கொண்டவளுக்கு, தயக்கம் அதற்கும் மேலாக நிற்க, அவனை விடுத்து தம்பிக்கோ தங்கைக்கோ கொடுக்க கையும் வரவில்லை. மனமும் முரண்டியது.

விழிகளோடு விழிகளை கலந்து, அவளின் கையை பற்றி அந்தக் கேக் துண்டை தன் வாயில் வைத்தான் கீர்த்தனன்.

அந்த நொடியிலேயே நெஞ்சமெல்லாம் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆசைகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் முட்டிமோத, ‘ஆசைப் படாதே, எதையும் எதிர்பார்க்காதே.. எதுவும் உனக்கு வாய்க்காது, எதுவும் உனக்கு நிரந்தரமில்லை’ என்று உரத்துச் சொன்னது அறிவு.

எதிர்பார்ப்புக்கும் இறந்தகாலத்துக்கும் இடையில் அகப்பட்டுக்கொண்டவளால் கண்ணீரை அடக்க முடியாமல் போக, மற்றவர்களுக்கு காட்டப் பிடிக்காமல் அறைக்குள் விரைந்தாள். சத்யனோ கீர்த்தனனை முறைத்துக்கொண்டு நின்றான்.


அதேநேரம் இங்கே பவித்ரா, அஞ்சலியின் வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள். அஞ்சலி வெளியே செல்லத் தயாராவதை கவனித்துவிட்டு, “எங்கே போகப் போகிறாய்?” என்று வினவினாள்.

“‘போலிங்’க்கு பவிக்கா. நீங்களும் வாருங்கள்.”

“எனக்கு அதெல்லாம் விளையாடத் தெரியாதே அஞ்சு. நாம் வீட்டிலேயே இருக்கலாமா?”

“இல்லவே இல்லை. இன்று போலிங் கட்டாயம் போயே ஆகவேண்டும்.” என்றாள் அஞ்சு.

“அதென்ன கட்டாயம்?”

“அதுவா? இன்று...” என்று ஆரம்பித்தவள் இடையில் நிறுத்திவிட்டு, விழிகள் குறும்பில் மின்ன, “சொல்ல மாட்டேனே..” என்று சொல்லி கிளுக்கிச் சிரித்தாள்.

“ஆனால், உங்களுக்கு பிடித்த, முக்கியமான ஒருவரை பார்க்கப் போகிறோம். அதனால் நீங்களும் கட்டாயம் வரவேண்டும்.” என்றாள் மர்மச் சிரிப்புடன்.

‘எனக்கு முக்கியமாக யார்.. ஜான்? அவன்தான் வேலையாக போய்விட்டானே. இன்று காலையில் கூட அதிக வேலை அதனால் நாளை பேசுவதாக மெசேஜ் அனுப்பினானே.. வேறு யார்?’ அதை வாய்விட்டுக் கேட்டும் சொல்ல மறுத்தாள் அஞ்சலி.

ஆனாலும், ‘அது ஜானாகத்தான் இருக்கும். அவனேதான்!’ என்று ஏனோ உறுதியாக மனம் சொல்ல, ‘அப்போ அவன் வேலை என்றது?’ என்று யோசனை ஓடினாலும், உற்சாகத்தோடு கிளம்பினாள் அவளும்.

போலிங்க்கு உள்ளே நுழைந்ததும், பந்துவீசும் பகுதிக்குள் பளிச்சென்று பரவியிருந்த வெளிச்சத்திலும், இருபக்கச் சுவர்களிலும் தீட்டப் பட்டிருந்த பெரிய பெரிய சித்திரங்களுக்கு என்று பிரத்தியோகமாக பூட்டப்பட்டிருந்த பளீர் விளக்குகளின் ஒளிர்விலும் கண்கள் கூசியதில் அப்படியே நின்றுவிட்டாள் பவித்ரா. விழிகளை அந்த சூழ்நிலைக்கு பழக்க முயன்றவளின் பார்வை, ஆர்வத்தோடும் பரபரப்போடும் தன்னவனை தேடியலைந்தது.

எவ்வளவு பெரிய கூட்டமாக இருந்தாலும், நம் மனம் யாரைத் தேடுகிறதோ அவர்களைத்தான் நம் கண்களும் கண்டுபிடிக்குமாம். அப்படி, ஒரு பந்தைக் கையில் பற்றியபடி வீசத் தயாராக நின்ற ஜானைக் கண்டுகொண்டன பவித்ராவின் விழிகள்.

எத்தனையோ நாட்களுக்குப் பிறகு பாக்கிறாள். சந்தோசத்தின் உச்சம் கொடுத்த வேகத்தோடு, “ஜான்..!” என்று அழைத்தபடி அவனிடம் விரைந்தாள்.

யார் என்று திரும்பிப் பார்த்த ஜான், அவளை அங்கே எதிர்பாராததில், ஒருகணம் திகைத்தான்.

பவித்ராவோ அவன் கையைப் பற்றிக்கொண்டு, “நீங்கள் எங்கே இங்கே ஜான்? வேலை என்று சொன்னீர்களே? எப்போது வந்தீர்கள்? என்னிடம் சொல்லவே இல்லையே..” என்று தன்னை மறந்து கேள்விகளை அடுக்கினாள்.

ஜானின் அருகில் நின்ற பெண், பவித்ராவை ஆராய்ச்சியோடு பார்த்துவிட்டு, யார் என்று அவனை ஏறிட, அந்தப் பார்வை உண்டாக்கிய சினத்தில், பவித்ராவிடம் இருந்து தன் கையை உருவிக்கொண்டே, “அஞ்சலியின் ப்ரெண்ட்.” என்றான் அவளிடம்.

அவன் முகத்தில் தெறித்த சினத்தையும், குரலில் ஒலித்த பேதத்தையும் கண்டுகொள்ளாதவள், அத்தனை நாள் பிரிவு கொடுத்த நெருக்கத்தில் அவனை இன்னும் நெருங்கி மீண்டும் கரத்தை பற்றி, “நான் அஞ்சுவின் ப்ரெண்ட் மட்டும் தானா ஜான்?” என்று தலையை சரித்து சலுகையோடு கேட்டாள்.

அவள் விழிகள் அவர்கள் இருவருக்கும் மட்டுமேயான காதலை ரகசியமாக அவனிடம் பேசின.

அதை உணர மறுத்தவனோ, இப்போது வெளிப்படையாகவே எரிச்சலை முகத்தில் காட்டி, சரெக்கென்று அவளிடம் இருந்து கையை இழுத்துக்கொண்டான். அதோடு, “பின்னே வேறு யார் நீ? முதலில் கொஞ்சம் தள்ளி நில்லு! விட்டால் மேலேயே வந்து விழுவாய் போல.” என்று சீறினான்.

திகைத்து மிரண்டு விழித்தாள் பவித்ரா. விழிகளில் மளுக்கென்று நீர் நிறைய, அதுவரை இருந்த உற்சாகமும், பரவசமும் வடிந்துபோயிற்று!

ஜானின் அருகில் நின்றவளின் விழிகளில் தென்பட்ட கேவலமான பார்வையில் நெஞ்சு துடிக்க, “என்மேல் என்ன கோபம் ஜான்? ஏன் இப்படிக் கதைக்கிறீர்கள்?” என்று குரல் கம்மக் கேட்டாள்.

அதேநேரம், பவித்ராவுக்கு பின்னால் அதிர்ச்சியோடு வந்து நின்றவனை கண்டதும், ஜானின் இதழ்கள் ஏளனமாக வளைந்தது. இதற்காகத்தானே இத்தனை நாளாகக் காத்திருந்தான்!

“வேறு எப்படி கதைக்க? தமிழ் பெண்ணாச்சே என்று சிரித்துப் பேசினால் இப்படித்தான் பின்னாலேயே துரத்திக்கொண்டு வருவாயா?” என்றவனின் கேள்வியில் அவள் துடித்துப்போனாள் என்றால், அவள் பின்னால் நின்றவனின் விழிகளோ கோபத்தில் சிவந்தது.

“ஏன் ஜான் இப்படியெல்லாம் கதைக்கிறீர்கள்? வேலை என்று சொன்னவர் வந்திருக்கிறாரே என்கிற ஆவலில் ஓடிவந்தால்.. நேசிக்கும் பெண்ணோடு கதைக்கிற மாதிரியா கதைக்கிறீர்கள்?” என்றவளின் பேச்சில், யார் அதிர்ந்தார்களோ இல்லையோ அவள் பின்னால் நின்றவன் வெளிப்படையாகவே அதிர்ந்தான்.

அதைக் கண்ணுற்ற ஜான், என்னவோ பெரும் ஹாஸ்யத்தைக் கேட்டவன்போன்று சிரித்தான். “என்னது? நேசிக்கிறேனா? உன்ன்னையா? அப்படி என்றாவது நான் சொன்னேனா?” என்றான் ஏளனமாக.

இதயத்தை அறுத்தது அவனது வார்த்தைகள்! “ஜான்! தயவுசெய்து விளையாட்டுக்காவது இப்படிக் கதைக்காதீர்கள். எனக்கு பயமா இருக்கிறது..” என்றவளுக்கு, நெஞ்சுக்குள் பொத்தி பொத்தி அவள் வளர்த்த காதல் கோட்டையை அவன் உடைப்பது போலிருந்தது.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
“நானா விளையாடுகிறேன்? இல்லை.. வேறொருவர் ஆரம்பித்த விளையாட்டை நான் முடித்துவைக்கப் போகிறேன்.” என்றவனின் உதடுகள் ஏளனத்தில் வளைய, பார்வை அவளுக்கு பின்னால் சென்றது.

அப்போதுதான் அதைக் கவனித்து திரும்பிப் பார்த்த பவித்ரா, அதிர்ச்சியிலும் ஆத்திரத்திலும் உறைந்து நின்ற தமையனைக் கண்டதும் ஒருநொடி மூச்சுவிடவும் மறந்தாள்.

அடுத்த கணமே, தன் துயர் தீர்க்க, தனக்காக நியாயம் கேட்க தமையன் இருக்கிறான் என்கிற எண்ணம் கொடுத்த உந்துதலில், “அண்ணா..!” என்ற கூவலுடன் ஓடிப்போய் அவன் தோளில் சாய்ந்தவள் உடைந்தாள்.

ஒரு கை ஆதரவாக அவளை மெதுவாக அணைத்துக்கொண்டாலும் கீதனின் பார்வை மட்டும் ஜானை விட்டு அகலவேயில்லை! அந்தப் பார்வையை தளராது எதிர்கொண்டது ஜானின் விழிகள்.

“அண்ணா.. இவர் ஜான்.. என்னை விரும்புகிறேன் என்று சொல்லிப் பழகிவிட்டு இப்போது என்னென்னவோ சொல்கிறார். என்னவென்று கேளுங்கள்!” என்று தமையனிடம் முறையிட்டாள் பவித்ரா.

“என்ன சத்தி நடக்கிறது இங்கே?” என்று உணர்வுகளைக் காட்டாமல் கேட்டான் கீர்த்தனன்.

“சத்தியா?” என்று அதிர்ந்தாள் பவித்ரா.

அவளது அதிர்ந்த தோற்றத்தை உள்வாங்கிக்கொண்டே, “எனக்குத் தெரிந்து சந்துவின் பிறந்தநாள் பார்ட்டி தான் நடக்கிறது.” என்றான் ஜான் என்கிற சத்யன் அலட்சியமாக.

முகம் இறுகியது கீர்த்தனனுக்கு. “இந்த நக்கலும் அலட்சியமும் தேவையில்லை சத்தி. எதுவாக இருந்தாலும் நேராகப் பேசு. அவளை விரும்புவதாகச் சொல்லியிருக்கிறாய். அவளோடு பழகியிருக்கிறாய். இதையேன் நீ என்னிடம் முதலே சொல்லவில்லை? அவளை பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்லியிருக்க சந்தோசமாக கட்டித் தந்திருப்பேனே.” என்றான்.

தங்கையின் இந்தக் குறுகிய காலத்துக் காதலை எண்ணி அவன் மனம் வருந்தினாலும், அப்படி அவள் காதலித்தது சத்யனை என்பதாலும், அவன்மேல் உள்ள பாசத்தாலும் சொன்னான் கீர்த்தனன்.

சத்யனோ அதுநாள் வரை அடக்கிவைத்திருந்த கோபத்தை அன்று காட்டத் தொடங்கினான். “கட்டித் தந்து? உங்கள் தங்கைகள் இருவரையும் நல்லபடியாக கரை சேர்த்துவிட்டு நிம்மதியாக நீங்கள் இருப்பீர்கள். நான்மட்டும் நிர்கதியாக நின்று தினமும் கண்ணீர் வடிக்கும் என் அக்காவை பார்த்துக்கொண்டு இருக்க வேண்டுமா?” என்று கேட்டான்.

‘இதெல்லாம் உனக்குத் தெரிந்துதான் நடக்கிறதா?’ மித்ராவிடம் கண்ணால் கேட்டான். அவன் விழிகளில் தெரிந்த கோபத்தில் பயந்து இல்லை என்று வேகமாகத் தலையசைத்தாள் அவள்.

சத்யனிடம் திரும்பி, “அது எனக்கும் உன் அக்காவுக்குமான விஷயம். அதை நாங்களே பார்த்துக்கொள்கிறோம். நீ உன் விஷயத்தை மட்டும் பேசு!” என்றான் தன் மனதில் இருந்த முடிவை கருத்தில் கொண்டு.

அவனோ, “இரண்டும் ஒன்றுதான்!” என்றான். “என் அக்காவுக்கு நீங்கள் ஒரு முடிவு சொல்லாமல் இது முடியாது. முடிக்க விடமாட்டேன்!” என்றான்.

கீர்த்தனனின் முகம் கடினப்பட்டது. “யார் மேல் உள்ள கோபத்தை யாரிடம் கட்டுகிறாய்? என்னோடு பிரச்சனை என்றால் நீ என்னோடு கதைத்திருக்க வேண்டும். அதை விட்டுவிட்டு பவித்ராவோடு விளையாடுவாயா? நீ செய்வதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு சும்மா இருப்பேன் என்று நினைக்காதே சத்தி! நான் அவளின் அண்ணன்.” என்றான் கண்டிப்புடன்.

“என்ன செய்வீர்கள்? என்ன செய்துவிட முடியும் உங்களால்? நான் அவளைக் காதலிக்கவில்லை தான். ஆனால், உங்கள் தங்கை என்னைத்தான் விரும்புகிறாள். என்னோடு கோப்லென்ஸ் வரைக்கும் வந்தவள் அவள். அதையெல்லாம் மறைத்து இன்னொருவனுக்கு கட்டிக் கொடுப்பீர்களா? அப்போ உங்கள் தங்கையின் நிலையும் என் அக்காவின் நிலைதான். ஒருநாள் அவளும் கண்ணீரோடு உங்கள் வீட்டுக்கே திரும்பி வருவாள். பரவாயில்லையா?” என்றான் எள்ளலாக.

அடுத்த நொடியே பளார் என்று அவன் கன்னத்தில் அறைந்தாள் மித்ரா. அதிர்ந்துபோய் தமக்கையைப் பார்த்தான் சத்யன்.

“ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை நாசமாக்கத் துணிந்த நீயெல்லாம் என் தம்பியா?” என்று குமுறியவள், “அன்றொருநாள் என் தம்பி தங்கையை நான் நன்றாகத்தான் வளர்த்திருக்கிறேன் என்று இவரோடு சண்டைக்கு போனேன். ஆனால், இப்போது ஒத்துக்கொள்கிறேன். உன்னை வளர்ப்பதிலும் நான் தோற்றுத்தான் போனேன். இல்லாவிட்டால் உன்னால் இப்படியெல்லாம் நடத்திருக்க முடியுமா?” என்றாள் கோபத்தோடு.

முதன் முதலாகக் கண்ட தமக்கையின் கோபம் அவனை அதிரவைத்தாலும், கீர்த்தனனிடம் போன்று அவளிடம் கோபப்பட முடியாமல், “எல்லாம் உனக்காகத்தான் அக்கா..” என்றான் சுருதி இறங்கிய குரலில்.

“சீ வாயை மூடு! நீ செய்த கேவலமான வேலைக்கு என்னைக் காரணமாக்காதே! ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை பகடைக்காயாக மாற்றித்தான் எனக்கொரு வாழ்க்கை என்றால், அப்படி ஒரு வாழ்க்கையே எனக்கு வேண்டாம்!” என்று சீறியவள் கீதனிடம் ஓடினாள்.

“கடவுள் சத்தியமாக எனக்கு இது எதுவும் தெரியாது கீதன். தெரிந்திருக்க விட்டிருக்கவே மாட்டேன். என்னை நம்புங்கள்.” என்றாள் கண்ணீரோடு.

அவனோ அவளை விரக்தியாகப் பார்த்தான். இன்றோடு எல்லாப் பிரச்சனைகளும் முடிந்துவிடும். இனி எல்லோரும் நிம்மதியாகவும் சந்தோசமாகவும் வாழலாம் என்று அவன் எண்ண, இப்போது புதிதாக சத்தியினால் வெடித்த பூகம்பம் மலைபோல் வந்துநின்று அவனை மிரட்டிப் பார்த்தது.

மித்ராவோ கோபம் கொப்பளிக்கும் விழிகளால் சத்யனை நோக்கி, “மரியாதையாக அவளை கட்டிக்கொள். உடனேயே இந்தத் திருமணம் நடக்கவேண்டும்!” என்றாள் கட்டளையாக.

“அதற்கு முதலில் அவர் உன்னைக் கட்டிக்கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் நான் அவளைக் கட்டுவேன்.” என்றான் சத்யன் அப்போதும்.

“திரும்பவும் என் கையால் அடிவாங்காதே சத்தி. மரியாதையாக நான் சொல்வதைக் கேள்.” என்ற தமக்கையை, தன்னைப் புரிந்துகொள்கிறாள் இல்லையே என்கிற ஆதங்கத்தோடு பார்த்தான் சத்யன்.

“நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் கேள் அக்கா. கட்டாயம் நான் அவளைக் கட்டிக் கொள்கிறேன். அவள்தான் என் மனைவி என்று முதலே முடிவு செய்துவிட்டுத்தான் அவளோடு பழகினேன். அதை யாராலும் மாற்ற முடியாது. மாற்றவும் விடமாட்டேன்.” என்றவன் கீர்த்தனனை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

அந்தப் பார்வை உங்களால் கூட அதை மாற்ற முடியாது என்றது.

மறுபடியும் தமக்கையிடம் திரும்பி, “ஆனால்.., உன்னை இவர் மனைவியாக ஏற்காமல் நானும் அவளைக் கட்டமாட்டேன். இன்னொருவனுக்குக் காட்டிக்கொடுக்கவும் விடமாட்டேன்!” என்றான் உறுதியான குரலில்.

இன்னொருவனா? அந்த நேரத்திலும் பவித்ராவின் தேகம் குலுங்கியது.

அதையுணர்ந்து தங்கையின் தோளை ஆதரவாகப் பற்றிக்கொண்டான் கீர்த்தனன். வெறுமை நிறைந்த விழிகளால் சத்யனை நோக்கினான்.

“இப்போது என்ன வேண்டும் உனக்கு? உன் அக்காவை நான் கட்டிக்கொள்ள வேண்டும். அவ்வளவுதானே. சரி செய்கிறேன். இனி நீ பவித்ராவை மணந்துகொள்வதில் எந்தத் தடையும் இல்லையே?” என்று கேட்டான் வேதனை நிறைந்த குரலில்.

இப்போது மித்ரா அதிர்ந்தாள்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#4
“நிச்சயமாக!” என்றான் சத்யன். அவனது போராட்டத்துக்கு, அதுநாள் வரை அவன் பட்ட கஷ்டத்துக்கு பலன் கிடைத்துவிட்டதே!

மித்ராவோ கீர்த்தனனையே வெறித்தாள். அன்று விசாவுக்காக, இன்று தங்கைக்காக.. ஆகமொத்தத்தில் அவனது தேவைக்குத்தான் என்றுமே அவள் வேண்டும்!

நெஞ்சம் புண்ணான போதும் பவித்ராவை எண்ணி வாயை மூடிக்கொண்டாள். அவள் விழிகளில் தெரிந்த வலியில் கீதனுக்கு உள்ளம் கனத்துப்போனது. தன் மனதின் மாற்றத்தையும், தன் விருப்பத்தையும் சொல்லி அவளிடம் மனம்விட்டுப் பேசவந்தவன் சூழ்நிலைக் கைதியாகி நின்றான்.

பவித்ராவோ அதிர்ச்சிக்கு மேல் அதிர்ச்சி தாக்கியதில் பேசாமடந்தையாகி கண்ணீரை உகுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“இரண்டு திருமணத்தையும் நீயே ஏற்பாடு செய்துவிட்டு எப்போது என்று சொல், நாங்கள் வருகிறோம்.” முற்றிலும் அந்நியனாகி யாருக்கோ சொல்வது போன்று கீர்த்தனன் சொன்னபோது, அந்தக் குரலில், அந்தப் பார்வையில் தவிப்போடு அவனைப் பார்த்தான் சத்யன்.

அவன் சீறிச் சினத்த நாட்களில் கூட பாசத்தோடு தடவிக்கொடுக்கும் விழிகள் அவனுடைய அத்தானுடையது. அந்த விழிகள் இன்று அவனை நோக்கக் கூடப் பிரியப்படவில்லை என்றதும் குற்றக் குறுகுறுப்பில் குறுகிப்போனான்.

கீதன், அதற்குமேல் சற்றும் தாமதிக்கவில்லை. எத்தனையோ கற்பனைகளை சுமந்து வந்தவன் முற்று முழுதான ஏமாற்றத்தை சுமந்துகொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினான்.

அஞ்சலியை அவள் வீட்டில் இறக்கி விடும்வரைக்கும் அந்தக் காருக்குள் அசாதாரண அமைதியே நிலவியது. அதன்பிறகும் தமையன் தங்கை இருவருமே தங்கள் தங்கள் நினைவுகளில் உழன்றுகொண்டே வந்தனர்.

கீர்த்தனனுக்கு இனி எல்லாவற்றையும் எப்படி நேராக்குவது என்கிற யோசனை ஓடியது. சற்றுமுதல், மித்ராவுக்கும் கேக் வெட்டி முடிந்ததும், அடுத்து என்ன செய்வதாக இருந்தீர்கள் என்று கேட்டு, சத்யன் சொல்ல மறுக்க, வித்யாவின் வாயிலிருந்து விஷயத்தைப் பிடுங்கி, எல்லோரையும் அழைத்துக்கொண்டு போலிங் வந்தவன், வித்யாவும் சத்யனும் விளையாட ஆரம்பிக்கவும், மகனையும் அவர்களின் கவனிப்பில் விட்டுவிட்டு மித்ராவோடு தனியாக கதைக்க எண்ணி அவளை நெருங்கிய வேளையில் தான் பவித்ராவும் அஞ்சலியும் வந்தனர்.

அதன் பிறகோ எல்லாமே தலைகீழாக மாறிப்போனது.

இனி மித்ராவுக்கு எதை எப்படிச் சொல்லிப் புரியவைப்பது என்கிற கேள்வி ஒருபக்கம் என்றால், சத்யனின் பேச்சுக்களும் செயல்களும் அவனை முற்றாகவே அடித்துப் போட்டது என்பதுதான் உண்மை!

அவன் பாசமும் நம்பிக்கையும் வைக்கும் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒருவகையில் அவனை முற்றாக அடித்து வீழ்த்துவதாக உணர்ந்தான். அவனைப் பெற்ற அன்னை தொடங்கி, கவியில் இருந்து மித்ரா, சத்யன், பவித்ரா… இன்னும் யாரெல்லாம் இருக்கிறார்களோ..

பவித்ராவுக்கோ தமையனின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூட முடியவில்லை. எவ்வளவு பெரிய தலைகுனிவை உண்டாக்கிவிட்டாள்! அதோடு எத்தனை சந்தோசமாக அன்று புறப்பட்டான். எல்லாம் சரியாக நடந்திருக்க, இன்றோடு அவனது துன்பங்கள் அத்தனையும் தீர்ந்திருக்குமே!

அது போதாது என்று அவளது காதலன், காதலியாக அவளை தோற்கடித்து, அவள் காதலை மண்ணுக்குள் குழிதோண்டிப் புதைத்துவிட்டு பாசமுள்ள ஒரு தம்பியாக அவன் வெற்றிக்கொடி நாட்டுவதற்கு அவளை பகடைக்காயாக பயன்படுத்திவிட்டானே.!

அன்று, அவர்கள் வசிக்கும் வீட்டை நன்றாக அறிந்திருந்தும் வீட்டுக்கு வழி சொல்லக் கேட்டானே. அவள் சொன்னபோது மனதுக்குள் எப்படிச் சிரித்திருப்பான்?

அவளது அண்ணியான அவனது தமக்கையை பற்றி ஒன்றுமே தெரியாதவன் போன்று விசாரித்தது என்ன? உன் குடும்ப விசயத்துக்குள் நான் தலையிட்டு இருக்கக் கூடாது என்று நடித்ததென்ன? என் வீட்டுக்கு நான் ஒரேயொரு ஆண்பிள்ளை தான் என்று சொன்னதென்ன!

அனைத்தையும் நம்பினாளே! சந்தேகப்படத் தோன்றவே இல்லையே!

“அவனை உனக்குத் தெரியாதா?”

திடீரென்று தமையனிடம் இருந்து வந்த கேள்வியை புரிந்துகொள்ள முடியாமல், “என்னண்ணா?” என்று கேட்டாள் பவித்ரா.

“சத்யனை உனக்கு முதலே தெரியாதா?” மீண்டும் கேட்டான்.

“இல்லையே அண்ணா. நான் அவரைப் பார்த்ததே இல்லையே.. நீங்கள் அண்ணியின் சகோதரர்களைப் பற்றி கதைக்கும்போது சத்தி வித்தி என்று சொல்லிக் கேட்டு இருக்கிறேனே தவிர அவரை பார்த்ததே இல்லையே.” என்றாள் கண்ணீரோடு. தெரிந்திருக்க இவ்வளவு தூரத்துக்கு வந்திராதே!

உண்மைதான். பவித்ரா இலங்கையில் இருந்த காலத்திலும், அவன் தாய்க்கு மித்ரா குடும்பத்தை பிடிக்காது என்பதால் சத்யன் வித்யா வீட்டில் இருக்கும்போது, இலங்கைக்கு ஸ்கைப்பில் கூட அழைக்கமாட்டான் கீர்த்தனன். தாய் ஏதாவது மனம் நோகச் சொல்லி, அதைக்கேட்டு இவர்கள் நொந்துவிடக் கூடாதே என்கிற அக்கறை. அதன் விளைவு?

“அவனைத் தெரியாது என்றாலும் அவன் தன் பெயரை சொன்ன போதாவது நீ யோசித்துக் கண்டு பிடித்திருக்க வேண்டாமா?”

அவன்தான் ஏமாற்றினான் என்றால், இவளும் ஏமாந்திருக்கிறாளே!

“அவர் ஜான் என்று சொன்னார் அண்ணா. இல்லையில்லை அவர் சொல்லவில்லை அஞ்சு அப்படித்தான் அவரைக் கூப்பிட்டாள். நானும் அதுதான் அவர் பெயர் என்று நினைத்தேன்.” என்றவள், உங்களின் முழுப்பெயர் என்ன என்று கூட கேட்கத் தோன்றவில்லையே என்றெண்ணி இப்போது வருந்தினாள்.

பெயரை மட்டுமா கேட்காமல் விட்டாள்? அவனும் அவளைக் காதலிக்கிறானா என்பதையும் தானே கேட்காமல் விட்டுவிட்டாள். அந்தளவுக்கு ‘ஜான்’ என்பவனிடம் தான் மயங்கிப் போயிருந்தோம் என்று நினைக்கவே மனம் கூசியது.

“அவரின் போட்டோக்களை கூட நான் பார்க்கவில்லையே அண்ணா. அண்ணி வீட்டில் கூட..” என்றாள் வருத்தத்தோடு.

அதைப் பார்த்திருந்தாலாவது இதெல்லாம் நடந்திராதே.

“அவனுக்கு சுவர்களில் போட்டோக்களை தொங்க விடுவது பிடிக்காது. விடவே விடமாட்டான். அதுதான் மித்ரா வீட்டில் இருந்திருக்காது. இங்கே.. நம் வீட்டில்.. ஆல்பத்தில் இருக்கிறான் தான்..” என்றவனுக்கு மேற்கொண்டு என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் போகவே பேச்சை நிறுத்தினான்.

மித்ரா மீதிருந்த கோபத்தில் ஆல்பங்களை எல்லாம் கட்டி நிலக்கீழ் அறைக்குள் போட்டிருந்தான். பிறகும், அவன் இருந்த மனநிலையில் அதை வீட்டுக்குள் கொண்டுவரத் தோன்றவில்லை.

அதையேதான் அவளும் யோசித்தாள் போலும். “எனக்கும் உங்களின் திருமண ஆல்பம், போட்டோக்கள் எல்லாம் பார்க்க ஆசையாகத்தான் அண்ணா இருக்கும். பலமுறை உங்களிடம் கேட்கவேண்டும் என்று நினைப்பேன். பிறகு, அதுவே உங்கள் வேதனையை இன்னும் கிளறிவிடுமோ என்று பயந்து வாயை மூடிக்கொள்வேன்.” என்றவளுக்கு, அதையாவது தான் செய்திருக்கக் கூடாதா என்றிருந்தது.

இப்படி தானும் அவமானப்பட்டு தமையனையும் கஷ்டப்படுத்த வேண்டும் என்று அவளுக்கு விதித்திருந்திருக்கிறது போலும்.

மெல்ல தன் கலங்கிய விழிகளை உயர்த்தி தமையனைப் பார்த்து, “சாரி அண்ணா. திடீர் வெளிநாடு. இங்கிருக்கும் மக்களின் சுதந்திர வாழ்க்கை. திடீர் என்று ஒரு ஆணின் அறிமுகம்.. காரணம் இல்லாமல் வந்த சலனம். இப்படி என்னை நானே மறந்துபோனேன். உங்களிடம் பொய் சொல்லவோ, இப்படி கேவல.. இப்படி நடக்கவோ நானாக நினைக்கவே இல்லை. இப்போது நினைத்துப் பார்த்தால் அதையெல்லாம் நானா செய்தேன் என்று இருக்கிறது. என்னையே அறியாமல் எல்லாவற்றையும் மறந்து நடந்துகொண்டேன். என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் அண்ணா.” என்று கம்மிய குரலில் அவள் சொன்னபோது, அண்ணன்காரனின் உள்ளமும் கரைந்துதான் போனது.

ஸ்டீரிங்கில் இருந்து ஒரு கையை எடுத்து ஆதரவாக அவள் தலையை வருடிக்கொடுத்தான். “சரி விடு! நம் சத்தி தானே. என்மேல் இருந்த கோபத்தில் ஏதேதோ செய்துவிட்டான். இனி எல்லாம் நல்லபடியாகவே நடக்கும். கவலைப் படாதே!” என்றான் தேறுதலாக.

அவன் மட்டும் தேற்றுவாரின்றி உள்ளுக்குள் உடைந்தே போனான்.



தொடரும்...

கமெண்டுவீர்களாக.
 
#5
சூப்பர் nithaa. நீங்க இப்ப good girl.
 
#6
Sema sis💐💐💐
 
#7
En enaku mattum display agala nitha 8,9
 
#8
Super sis
 
#9
சரியான விடயம் தவறாகி வருந்தச் செய்யும் என்பது இதுதானோ?
 
#10
அருமையான எதிர்பாராத திருப்பம். அடுத்த எபிக்காக ஏங்க வைக்கிறீர்கள்.
 
#11
Adutha epikaga waiting romba interestingga poguthu
 
#12
நினைத்தேன். என்னடா மித்ராவின் வாழ்வில் ஒரு நல்லது நடக்கப்போகிறதே, இப்படி சட்டுன்னு கதை முடியாதே என்று.
 
#13
Super sis...
 
#14
now a days can't read the updates properly.
 
#15
now a days, can't read the updates properly.
 
Top