அத்தியாயம் 8

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-8


அதுநாள் வரையில், எதிர்பாராமல் நடந்த சந்திப்புக்கள் இப்போதெல்லாம் கைபேசி வழியாக திட்டமிட்டு சந்திக்கும் அளவுக்கு முன்னேறி இருந்தது.

அன்றும், ஏற்கனவே பேசிக்கொண்டபடி, வழமையாக அவர்கள் சந்தித்துக்கொள்ளும் கஃபேடேரியாவில் பவித்ராவுக்காக காத்திருந்தான் ஜான்.

நாற்காலியில் அமர்ந்து இருந்தவனின் கைகள் இரண்டும் மேசையில் இருக்க, அந்தக் கைகளுக்குள் தன் செல்லை வைத்து சுழற்றிக் கொண்டிருந்தான். அதில் தன் பார்வையை பதித்திருந்தாலும், நெரித்திருந்த புருவங்களும், விழிகளில் தெரிந்த கூர்மையும் அவன் ஏதோ பலத்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பது நன்கே தெரிந்தது.

அங்கே நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள் பவித்ரா. எதேர்ச்சையாக நிமிர்ந்தவனின் விழிகளில் அவள் பிம்பம் விழ, அவளையே வெறித்தான்.

விழிகளில் ஆர்வமும், முகத்தில் மலர்ச்சியும், நடையில் வேகமுமாக வந்தவள், அவன் பார்வையில் தெரிந்த வித்தியாசத்தில் சற்றே குழப்பமடைய, அதில் சட்டென தன்னை மீட்டுக்கொண்டவன் தன் பார்வையை மாற்றினான்.

கடும் நீலத்தில் ஜீன்சும், வெள்ளையில் சிவப்புக் கோடுகள் போட்ட முழுக்கை டாப்பும் அணிந்து, மெல்லிய குளிருக்கு இதமாக கழுத்தில்நீலநிற ஷால் கட்டியிருந்தாள் பவித்ரா. கால்களில் இலகுவாக நடக்கக் கூடிய அளவிலான ஹீல்ஸ். கொடியென துவண்ட மேனி அவளின் நடைக்கேற்ப தன் அசைவுகளை அழகாக வெளிப்படுத்த, வந்துகொண்டிருந்தவளை ஆர்வப் பார்வை பார்த்தான் அவன்.

எப்போதுமே கூர்மையுடன் அவளைக் கவர்ந்திழுக்கும் பார்வை இன்று ஆர்வத்தை வெளியிட்டதில் காதுமடல்கள் சூடாக பார்வையை தழைத்துக்கொண்டவளின் மனம், அவன் தன்னை, தன் அழகை ரசிக்கிறான் என்பதில் துள்ளியது. அதோடு, துளைக்கும் அந்தப் பார்வையில் மெல்லிய படபடப்பும் உருவானது.

அதையெல்லாம் மறைத்தபடி, “ஹாய் ஜான்!” என்றவாறே அவனெதிரே வந்து அமர்ந்தவளிடம், “ஏன் லேட்?” என்று கேட்டான்.

“வகுப்பு முடிய கொஞ்சம் பிந்திவிட்டது.” என்றபோது, அவனது கைபேசி இசைத்தது.

அதில் ஒளிர்ந்த இலக்கத்தை கவனித்தவனின் முகத்தில் கவனம் தோன்றியது. “முக்கியமான அழைப்பு. இரு கதைத்துவிட்டு வருகிறேன்..” என்றவன், எழுந்து சென்றான்.

அவளுக்கு கேட்காத தூரம் சென்று பேசத்தொடங்க, அவன் கவனம் தன்னிடம் இல்லை என்ற துணிச்சலில் அவனை ஆர்வத்தோடு கவனித்தாள் பவித்ரா.

ஒரு கையை மடக்கி செல்லை காதுக்குக் கொடுத்தபடி, மற்றக் கையின் பெருவிரலை மட்டும் பாக்கெட்டுக்குள் விட்டபடி நின்றவனின் தோற்றம் அப்படியே மனதை அள்ளியது.

அவன் பேசிமுடித்துவிட்டு தன்னை நோக்கி வருவதைக் கூட உணரமால் இருந்தவளை நெருங்கி, “என்ன அப்படிப் பார்க்கிறாய்?” என்று கண்ணைச் சிமிட்டிக் கேட்டான் ஜான்.

ஐயோ…! உன் கள்ளத்தனத்தை காட்டிக் கொடுத்திட்டியேடி பவி! கன்னங்கள் சூடாக, வேகமாக ஒன்றுமில்லை என்பதாக தலையாட்டினாள்.

உதடுகளில் புன்னகையை தவழ விட்டவன், “அப்போ.. நீ என்னைப் பார்க்கவில்லை?” என்று குறும்போடு கேட்டான். இவள் முகமோ இப்போது வெளிப்படையாகவே சிவந்தது.

இனி மறைக்கமுடியாது என்றுணர்ந்து, “பார்த்தால் என்னவாம்?” என்றாள்.

“பார்த்ததில் ஒன்றுமில்லை. அதை மறைத்ததில் தான் என்னவோ இருக்கிறது.”

எல்லாவற்றையும் கவனித்திருக்கிறான்..! “நான் எங்கே மறைத்தேன்?”

“முதலில் நான் கேட்டபோது மறுப்பாக தலை அசைத்தாயே..”

இவன் விடமாட்டான் போலவே…!

“ஐயோ ஜான். சும்மா பார்த்தேன். அதனால் தான் நீங்கள் கேட்டதற்கு ஒன்றுமில்லை என்பதாக தலையசைத்தேன். போதுமா?” என்றாள் விரிந்த புன்னகையோடு.

“அப்போ சும்..மாதான் பார்த்தாயா? நானும் ஏதோ இருக்கிறதாக்கும் என்று நினைத்தேன்..” அவனும் விடுவதாக இல்லை.

ஏன் இல்லாமல்? நிறைய இருக்கிறது. அதை சொல்லத்தான் தெரியவில்லை. தன் மனதில் நடக்கும் இந்த மாற்றங்கள் சரிதானா என்கிற கேள்வியும் தோன்ற என்றும்போல் அன்றும் குழம்பித் தவித்தாள் பவித்ரா.

மெதுவாக அவளின் கையை பற்றினான் ஜான். இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி இதைச் செய்கிறான். அவளும் உள்ளூர ஆசையோடு எதிர்பார்ப்பதும் அதைத்தான்!

அவளின் விழிகளோடு தன் விழிகளை கலக்கவிட்டு, “நானும் என்னவோ நீ என்னை ஆசையாக பார்க்கிறாய் என்று நினைத்து சந்தோசப் பட்டுவிட்டேன். நீயானால் சும்மா பார்த்தேன் என்கிறாயே..” என்று அவன் தன் மாயக்குரலில் சொன்னபோது,

மனம் தடுமாற, “அது.. அது இன்று இந்த உடையில் நீ...ங்கள் மிகவும் அழகாக இருந்தீர்களா.. அதுதான் பார்த்தேன்.” என்றாள் பவித்ரா அவனைப் பாராது.

“சும்மா.. எனக்காக பொய் சொல்லாதே பவி..” என்று அவன் சொன்னபோது, ஆனந்தமாக அதிர்ந்தாள் பவித்ரா.

அவளோடு பழகும் எல்லோருமே அவளை பவி என்றுதான் அழைப்பர். அது அவளுக்கு பழகிய ஒன்று. ஆனாலும், அவன் வாயிலிருந்து அதே செல்லச் சுருக்கத்தை கேட்டபோது, என்னவோ அவன் அவளையே செல்லமாக கொஞ்சியத்தை போன்று இன்பமாக உணர்ந்தாள் பவித்ரா.

அந்த இன்பம் கொடுத்த தித்திப்பில், “இல்லை.. மெய்யாகவே..” என்றவளுக்கு, மேலே சொல்ல முடியாமல் நாணம் தடுத்தது.

இப்போது தன் இரண்டு கரங்களுக்குள்ளும் அவள் மென் கரத்தை அடக்கி, “அப்போ உனக்கு என்னைப் பிடிக்குமா பவி?” என்று ஆழ்ந்த குரலில் அவன் கேட்டபோது, மயக்கத்தில் இருந்தவளின் தலை மேலும் கீழுமாக ஆடியது.

“உண்மையாகவா?”

நாணம் தடுத்தாலும் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து, “என்னைவிட எனக்கு உங்களைத்தான் அதிகமாகப் பிடிக்கும் ஜான்.” என்று சொல்லியேவிட்டாள் பவித்ரா.

அவனது சந்தோஷத்துக்கு அளவேயில்லாமல் போயிற்று! “இதை நாம் கொண்டாடியே ஆகவேண்டுமே! நாளை வருகிறாயா கோப்லென்ஸ்(ஜெர்மனியின் அழகான நகரங்களில் இதுவும் ஒன்று) போய்வரலாம்.” என்று கேட்டான்.

“கோப்லென்சுக்கா? ஐயோ.. என்னால் முடியாது.”

அவளது அவசர மறுப்பில் அவன் புருவங்கள் முடிச்சிட்டன. “ஏன்?” என்று கேட்டான் அவன்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
அவன் முகத்தில் தெரிந்த மாற்றத்தில் இவளுக்கு பதறியது. “அது.. சும்மா ஏன் அவ்வளவு தூரம் போவான்.” என்று சமாளிக்கப் பார்த்தாள்.

“சும்மா எங்கே போகிறோம்? நம் சந்தோசத்தைக் கொண்டாட.. ஊர் சுற்றிப் பார்க்க போகிறோம்.” என்றான் அவன்.

“பி..றகு போகலாமே..”

“ஏன்? பிறகு போவதை நாளைக்கே போனால் என்ன நடந்துவிடுமாம்?”

அவன் அவளை விடுவதாகவே இல்லை என்றதும், “இது.. இது தப்பில்லையா?” என்று மெல்லச் சொன்னாள் பவித்ரா.

“இதிலே என்ன தப்பு? அன்றும் காரில் வரத் தயங்கினாய். இன்றும் மறுக்கிறாய். அந்தளவுக்கு என்மீது நம்பிக்கை இல்லாதவள் எதற்கு என்னை பிடிக்கும் என்று சொன்னாய்?” என்றான் கோபமாக.

“என்ன ஜான். நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்பதையே விளங்கிக்கொள்ளாமல் பேசினால் எப்படி? என்னைப் பற்றியும் கொஞ்சம் யோசியுங்கள். அண்ணாவிடம் இதை என்னவென்று சொல்லமுடியும்?” என்று மனத்தாங்கலோடு கேட்டாள் அவள்.

“சும்மா ஏதாவது சாட்டுச் சொல்லவேண்டும் என்பதற்காக சொல்லாதே. இப்போது மட்டும் என்ன உன் அண்ணாவிடம் சொல்லிவிட்டா வந்தாய்? இல்லைதானே. அப்படியே நாளைக்கும் வா!” என்றான் அவன், சற்றும் இளகாமல்.

ஒருபக்கம் தமையனின் நம்பிக்கையை தவறாக பயன்படுத்துகிறோமே என்கிற குற்ற உணர்ச்சியும், மறுபக்கம் புதிதாக அவளை ஆட்டுவிக்கும் ஜான் மீதான நேசமும் என்று இருவிதமான உணர்வுகளின் பிடியில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்தவளின் உள்ளத்தை அவன் பேச்சு காயப் படுத்தியது.

செய்வது தவறு என்று தெரிந்தும் அதை செய்யாமல் இருக்க முடிகிறதா அவளால்? இல்லையே!

அவனை கண்டுவிட வேண்டும். அவனோடு கதைத்துவிட வேண்டும் என்றுதானே மனம் துடியாய் துடிக்கிறது. அவனோ அதையே குத்திக் காட்டுகிறானே!

“என்மேல் உள்ள நம்பிக்கையில் தானே என் அண்ணா எங்கே போகிறாய் என்ன செய்கிறாய் என்று கேட்காமல் இருக்கிறார் ஜான். அந்த நம்பிக்கையை நான் எனக்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்தக் கூடாதில்லையா? இப்படி.. இங்கே வந்து உங்களை நான் சந்திப்பதை அறிந்தாலே நொந்துபோவார்.”

“அப்போ என் மனம் நொந்தால்…? அதைப்பற்றி உனக்கு ஒன்றுமில்லை. உனக்கு உன் அண்ணா தான் முக்கியம். நானில்லை. அப்படித்தானே?”

என்ன சொல்வாள் அவள்?

“எனக்கு நீங்களும் முக்கியம் தான். அதனால் தான் உங்களைப் பார்க்க அண்ணாவுக்குத் தெரியாமல் வருகிறேன்.” என்று தன்னை விளக்க முயன்றாள்.

“அதேமாதிரி ஒருநாள் அங்கே வா என்றுதானே கூப்பிடுகிறேன்.”

“அண்ணாவுக்கு தெரியவந்தால்..?” அவள் அப்போதும் தயங்க, “நீ எங்கே இருக்கிறாய் என்று அவருக்கு எப்படித் தெரியவரும்? காலையில் போனால் மாலையாவதற்குள் வந்துவிடலாம். உன் அண்ணா வரமுதல் உன்னை இங்கே கொண்டுவந்து விடவேண்டியது என் பொறுப்பு.” என்றான் அவன்.

தப்பித்தவறி வரமுடியாமல் போய்விட்டால்? அல்லது எப்படியோ அண்ணாவுக்கு தெரிந்துவிட்டால்? இதையெல்லாம் எப்படி இவனிடம் சொல்வது?

“நான் நாளை மறுநாள் போனால் திரும்பி வர எப்படியும் மூன்று அல்லது நான்கு மாதங்கள் ஆகும். அதற்கு முதல் உன்னோடு ஒருநாள் இருக்கலாம் என்று பார்த்தால்.. ப்ச்!” என்றான் அவன்.

தன் தயக்கங்கள் அச்சங்கள் எல்லாம் பறக்க, “என்னது? நான்கு மாதமா? நீங்கள் சும்மா… என்னை வரவழைக்க சொல்லும் பொய்தானே இது?” என்று பதறிப்போய் கேட்டாள் அவள்.

“நான் எதற்கு பொய் சொல்ல.. உண்மையாகத்தான் சொல்கிறேன்.” என்றான் அவன்.

“ஓகே பரவாயில்லை! நீ வர வேண்டாம். உன் அண்ணாவோடே இரு. நான் போகிறேன்.” என்றவன் எழுந்து நடக்கத் தொடங்க, வேகமாக அவன் கரத்தைப் பற்றித் தடுத்தாள் பவித்ரா.

நின்று திரும்பிப் பார்த்தவனிடம், “சரி நான் வருகிறேன். ஆனால், அண்ணா வரமுதல் கட்டாயம் என்னை இங்கே கொண்டுவந்து விட்டுவிடவேண்டும்.” என்கிற உறுதி மொழியோடும், மனச் சஞ்சலத்தோடும் சம்மதித்தாள் பவித்ரா.

அதேபோல், அடுத்தநாள் கீர்த்தனன் வேலைக்குச் சென்றதும் அவளை கோப்லென்ஸ் அழைத்துச் சென்றான் ஜான். கப்பலில் ஊரை சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு, நதியோரம் முழுவதும் ஒருவரின் கையை மற்றவர் பற்றியபடி, தோள்கள் உரச நடந்துவிட்டு, மதிய உணவையும் முடித்துக்கொண்டு சொன்னதுபோல நல்லபடியாகவே அவளைக் கொண்டுவந்து விட்டான்.

இனி நான்கு மாதங்களுக்கு பார்க்கவே முடியாதா என்கிற கலக்கத்தோடு, கண்கள் கலங்க அவள் விடைகொடுக்க, “முடிந்தால் இடையில் வந்து பார்க்கிறேன். தினமும் செல்லில் பேசுகிறேன்.” என்கிற உத்தரவாதங்களுடன் விடைபெற்றான் அவன்.

அதன் பிறகான நாட்கள் பவித்ராவுக்கு மந்த கதியிலேயே நகர, அன்றும் அப்படியே விடிந்தது. ஆனால், காலையில் கண்விழித்த போதே கீதனின் இதழ்களில் அழகிய புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது.

இத்தனை நாள் மனப் போராட்டத்துக்கு பிறகு அவன் மனம் தெளிவாகி இருந்தது. அடுத்து தான் என்ன செய்யவேண்டும் என்கிற முடிவும் எடுத்திருந்தான். அந்த முடிவை செயலாற்ற நிர்ணயித்திருந்த நாளான இன்று ஒருவழியாக விடிந்துவிட்டதில் மனதில் ஒருவித பரபரப்பு. ஒருவித உற்சாகம். என்னவோ திடீரென்று பத்து வயது குறைந்துவிட்டாற் போன்றதொரு துள்ளல்.

இதற்கெல்லாம் காரணம் இன்று அவனுடைய அருமை புத்திரனின் பிறந்தநாள்! அதுமட்டுமா, அன்று மித்ராவுக்கும் பிறந்தநாள் அன்றோ!

கடைசியாக கடந்த அவளின் ஒவ்வொரு பிறந்தநாட்களும் அவள் வாழ்வில் மிகப்பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்கியவை!

இன்றும் அப்படி ஒரு மாற்றத்தை உருவாக்கிவிடும் துடிப்புடன் தன் காலைக் கடன்களை முடித்தான் கீர்த்தனன்.

பவித்ரா செய்து வைத்திருந்த காலை உணவை இருவருமாக முடித்ததும், “சந்துவுக்கு ஏதாவது போய் வாங்கி வரலாம் பவி. தயாராகு.” என்றான் கீர்த்தனன்.

“சரிண்ணா. ஆனால் அன்றுபோய் அவனுக்கு நகைகள் வாங்கி வந்துவிட்டோமே. இன்று என்ன வாங்கப் போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள் பவித்ரா.

“நகைகளை பற்றி அவனுக்கு என்ன தெரியும் சொல்? அது நம் சந்தோசத்துக்கு செய்வது. அவன் சந்தோசத்துக்கு அவனுக்கு பிடித்த மாதிரி விளையாட்டுப் பொருட்கள் தான் வாங்க வேண்டும். அதுதான்..” என்ற தமையனின் விளக்கத்தை கேட்டவள், தயாராகி வரவும் இருவருமாக கடைக்குச் சென்றனர்.

அங்கே மகனுக்கு பிடித்த அத்தனை விளையாட்டுப் பொருட்களையும் வாங்கித் தள்ளினான் கீர்த்தனன். கடைசியாக, “அண்ணா! என்ன இது? இவ்வளவு விளையாட்டுச் சாமான்களையும் ஒரேநாளில் வாங்கிக் கொடுத்தால் அவன் எதையென்று விளையாடுவான். இனிப் போதும். வாருங்கள் போகலாம்.” என்று பவித்ராதான் அவனை இழுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
காரில் ஏறும்போது வீதியின் எதிர்பக்கத்தில் இருந்த ஒரு கடைக்குள் வித்யா செல்வதை கண்ட கீர்த்தனன், “நீ காரிலேயே இரு பவி. இதோ வருகிறேன்..” என்றுவிட்டு வீதியை கடந்து அந்தக் கடைக்குள் சென்றான்.

இரண்டு நாட்களுக்கு முதல் ஆர்டர் கொடுத்த பிறந்தநாள் கேக்கை வாங்க வந்திருந்த வித்யா, “வித்தி…!” என்கிற அழைப்பைக் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அவளை நோக்கி நடந்து வந்துகொண்டிருந்த கீதனைக் கண்டதும் முகத்தை பட்டென திருப்பிகொண்டாள். அதை கவனத்திலேயே கொள்ளாமல், “இங்கே தனியாக என்ன செய்கிறாய்?” என்று கேட்டான் கீர்த்தனன்.

“சந்துக்குட்டிக்கு ஆர்டர் கொடுத்த கேக் வாங்க வந்தேன்.” என்றாள் அவள் கடுகடுப்புடன்.

சின்னச் சிரிப்புடன், “அப்போ, எனக்கெல்லாம் அழைப்பு இல்லையா?” என்று கேட்டான் கீர்த்தனன்.

அவனை பார்த்து முறைத்தாள் அவள். “பெற்ற மகனின் பிறந்தநாளுக்கு அழைப்பை எதிர்பார்க்கும் அப்பா நீங்கள் ஒருவர் தான்.”

அதுதானே கடவுள் அவனுக்கு அருளியிருக்கும் வரம்! எழுந்த பெருமூச்சை தனக்குள்ளேயே அடக்கிக்கொண்டு, “உன் அக்காவுக்கு கேக் வாங்கவில்லையா?” என்று வினவினான்.

“சந்துவின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தையே வேண்டாம் என்ற அக்கா, தன் பிறந்தநாளா கொண்டாடுவார்?” என்றவள், அதற்குக் காரணம் அவன்தான் என்று அவனை முறைத்தாள்.

வலித்தது கீர்த்தனனுக்கு. அன்று சுவிசில் வைத்து திவ்யாவின் பிறந்தநாளை பார்த்துவிட்டு அவள் அழுத அழுகையை அவன் அறிவானே! அப்படியானவள், இன்று மகனுக்கு எந்தக் கொண்டாட்டமும் வேண்டாம் என்கிறாள் என்றால்.. அவள் மனநிலையை அவனால் கணிக்க முடிந்தது.

எல்லாம் மாறவேண்டும்! மாற்றவேண்டும்! மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களை காட்டிக்கொள்ளாமல், “ஏனாம்?” என்று கேட்டு பேச்சை வளர்த்தான்.

“என்ன ஏனாம்? எல்லாம் உங்களால் தான். தன் பிறந்தநாளை கொண்டாடினாலோ அல்லது வாழ்த்துச் சொன்னாலோ அடுத்த வருடம் பிறந்தநாள் கொண்டாட உயிரோடு இருக்க மாட்டாராம். தான் பிறந்ததே கேவலமாம். இதில் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் ஒன்றுதான் குறை என்று கத்திவிட்டார் அக்கா.” என்றவளின் விழிகள் மெலிதாகக் கலங்கியது.

அந்த சின்னப் பெண்ணிடம் என்ன சமாதானம் சொல்வான்?

“சாரிம்மா…” என்றுமட்டும் சொன்னான்.

இதற்கிடையில் பணத்தை கொடுத்து அவள் கேக்கை வாங்கிவிட, “என்னோடு வா. நானே வீட்டில் இறக்கி விடுகிறேன்.” என்றான்.

“தேவையில்லை. அண்ணாவோடுதான் வந்தேன். இப்போது வந்துவிடுவான்..” என்று அவள் சொல்லும்போதே அவளது கைபேசி சத்தம் எழுப்பியது.

அதை காதுக்குக் கொடுத்தபடி, “சொல்லண்ணா..” என்றாள்.

“இங்கே பார்க்கிங்கில் இடமில்லை. அதனால் கேக்கை வாங்கிவிட்டாய் என்றால் வெளியே வா. கடைக்கு முன்னால் தான் நிற்கிறேன்.” என்றான் சத்யன்.

“சரிண்ணா..” என்றவள், கீதனை ஒரு வெட்டும் பார்வை பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து விரைந்தாள்.

செல்லும் அவளையே புன்னகையோடு பார்த்துக்கொண்டு நின்றான் கீர்த்தனன். இன்றோடு இந்தக் கோபதாபங்களுக்கு எல்லாம் ஒரு முடிவு வந்துவிடுமே! உள்ளம் துள்ள, அங்கே கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் இருந்து கண்ணைப்பறித்த கேக்குகளில் அழகாக இருந்த ஒன்றை மித்ராவுக்காக வாங்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினான்.

காரில் திரும்புகையில், “என்னண்ணா இவ்வளவு சந்தோசமாக இருக்கிறீர்கள்? அண்ணிக்கும் சந்துவுக்கும் பிறந்தநாள் என்பது மட்டும் தான் காரணமா? எனக்கு என்னவோ வேறு எதுவோவும் இருப்பதாகத் தெரிகிறதே..” என்று கேட்டாள் பவித்ரா.

அவனோ சிரித்தான்.

“ஒன்றுமே சொல்லாமல் சிரித்தால் என்னண்ணா அர்த்தம்? சொன்னால் நானும் சந்தோசப் படுவேனே..”

“உன் அண்ணியை திரும்பவும் நம் வீட்டுக்கு கூட்டி வந்துவிடலாம் என்று இருக்கிறேன்.” என்று அவன் சொல்லி முடிக்க முதலே,

“உண்மையாவா? நீங்கள் ஏன் இதை என்னிடம் முதலே சொல்லவில்லை? இது அண்ணிக்குத் தெரியுமா? எப்போது நம் வீட்டுக்கு வருவார்கள்? இன்றைக்கேவா? அப்போ சந்துவும் இனி நம்மோடு இருப்பான் தானே.” ஆர்வமிகுதியிலும் சந்தோசத்தின் உச்சத்திலும் காருக்குள்ளேயே துள்ளிக் குதிக்காத குறையாக அவள் கேட்க, அதேயளவு மகிழ்ச்சி அவன் மனதிலும் வியாப்பித்து இருந்ததில் மனம் விட்டுச் சிரித்தான் கீர்த்தனன்.

“எத்தனை கேள்விகள் பவி. போகிற போக்கில் நீயும் அஞ்சு மாதிரி ஆகிவிடுவாய் போலவே.” என்று நகைத்தான் அவன்.

“ஐயோ அண்ணா..! எத்தனை கேள்விகள் என்றால் என்ன? என் பொறுமையை சோதிக்காமல் உடனேயே பதிலை சொல்லுங்கள்.”

“சரி சொல்கிறேன். உன் அண்ணியிடம் இன்னும் நான் சொல்லவில்லை. இன்று சொல்லலாம் என்று இருக்கிறேன். எனக்கும் இன்றைக்கே அவர்களை நம் வீட்டுக்கு கூட்டிவரத்தான் விருப்பம். ஆனால்..” என்று அவன் இழுக்க, அதுவரை அவன் முகத்தில் இருந்த மலர்ச்சியும் சற்றே குன்றியது.

“ஆனால் என்ன அண்ணா?” பொறுமையின்றிக் கேட்டாள் அவன் தங்கை.

“முதலாவதாக உன் அண்ணி சம்மதிக்க வேண்டும். அடுத்ததாக சத்தி.. அவன் என்ன சொல்வானோ தெரியவில்லை. இன்று சந்துவுக்கு பிறந்தநாள் கொண்டாடுகிறானாம். இதுவரை என்னை யாரும் அழைக்கவும் இல்லை, சொல்லவும் இல்லை.” என்றான் மனமும் முகமும் வாட.

அண்ணி கூடவா? மனதில் எழுந்த கேள்வியை அப்படியே மனதுக்குள்ளேயே புதைத்துக்கொண்டு, “அண்ணி நிச்சயம் சம்மதிப்பார்கள் அண்ணா. ஆனால்.. அவர் அந்த சத்தி.. அவர் இதில் என்ன சொல்ல இருக்கிறது?” என்றாள் விளங்காமல்.

“அவனை சமாளிப்பதுதான் பெரிய விசயமே. நான் உன் அண்ணியை பிரிந்தபிறகு அவளை கவனித்துக்கொண்டவன் அவன். ஏற்கனவே என்மேல் பயங்கர கோபத்தில் இருக்கிறான்.” என்றவனின் இதழ்களில் புன்னகை.

“அந்தளவு பொல்லாதவரா அவர்?” கவலையோடு கேட்டாள் பவித்ரா.

“சேச்சே! மிகவும் நல்லவன். பாசக்காரனும் கூட! அதனால் தானோ என்னவோ கோபமும் சட்டுச் சட்டென்று வரும். ஆனால் மித்துவின் விருப்பத்துக்கு எதிராக நிற்கமாட்டான் என்றுதான் நினைக்கிறேன். பார்ப்போம்..” என்றான் கீர்த்தனன்.

“அதுதானே அண்ணா. இதில் அண்ணியின் முடிவு தானே முக்கியம். அண்ணிக்கே சம்மதம் என்றால் அவர் சொல்ல என்ன இருக்கிறது. அப்போ நிச்சயம் அண்ணியும் சந்துவும் நம் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவார்கள்.” என்றாள் கவலை நீங்கியவளாக.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#4
“ம்ம்…” என்றான் தமையன்.

“ஆனால் எப்போது? எனக்கு இன்றே வரமாட்டார்களா என்று இருக்கிறது.”

அவனுக்கு மட்டும் என்னவாம்? முடிந்தவரை விரைவாக அவர்களை தன்னோடு சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

மாலையானதும் மித்ராவின் வீட்டுக்குச் செல்லத் தயாரானான் கீர்த்தனன். சந்தோஷின் பரிசுகளை கொண்டுவந்து தந்தவளிடம், “உன்னை கூட்டிக்கொண்டு போகவில்லை என்று உனக்குக் கோபமில்லையா பவி?”என்று கேட்டான்.

“அப்படி எதுவுமே இல்லை. என் விருப்பம் எல்லாம் அண்ணியும் நீங்களும் சேரவேண்டும், நாம் எல்லோரும் ஒரே குடும்பமாக வாழவேண்டும் என்பதுதான். அதன் பிறகு வரும் ஒவ்வொரு பிறந்தநாளுக்கும் நான் இருப்பேன் தானே. அதனால் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் போய்வாருங்கள்.” என்றாள் அவள்.

“ம்ம்… நான் வர எத்தனை மணியாகுமோ தெரியாது. அதுவரை என்ன செய்யப் போகிறாய்?”

“அதற்குத்தான் அஞ்சுவின் வீடு இருக்கிறதே.”

“சரி. நீ அங்கே போ. வரும்போது நானே வந்து கூட்டீக்கொண்டு வருகிறேன்.” என்றுவிட்டு அவளிடம் விடைபெற்றுக் கிளம்பினான் கீர்த்தனன்.

கைநிறைய பரிசுப் பொருட்களோடு செல்லும் தமையனை பார்த்துக்கொண்டு நின்றவளின் உள்ளம், ‘கடவுளே…! அண்ணி எந்த மறுப்பும் சொல்லாமல் அண்ணாவுடன் திரும்பவும் சேர்ந்துவிட வேண்டும்.’ என்று வேண்டிக்கொண்டது.


தொடரும்....

கமெண்டுவீர்களாக...
 
#5
கதை செல்லும் போக்கை பார்த்தால் இப்போது சேர்வதற்கு வாய்ப்பு குறைவு போல் தெரிகிறது.
 
#6
Can't read nitha
 
#7
ஏதோ நடக்க போகுது. Challa குட்டி nithaa சீக்கிரம் update podumam.
 
#8
Eagerly waiting.....
 
#9
John vanthu etho kulapam seyappokiran pavi vazhkaiyil... geerthanan etho vazhkai kodupathupol selkiran... dai ennangada pannreenga?
 
#10
Super ah poguthu akka. Mithra keerthanan v2ku varuvala. John pavi kitta yennatho visaiam maraikira pola irukuthu
 
Top