அத்தியாயம் 7

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-7


“என்னை எதற்கு அண்ணா அங்கே வரச்சொன்னாள் அஞ்சு?” காரை செலுத்திக்கொண்டிருந்த அர்ஜூனிடம் கேட்டாள் பவித்ரா.

தனியாக இருக்க அலுப்பாக இருந்தால் அஞ்சலியையும் கூப்பிட்டுக்கொள் என்று சொல்லிவிட்டு கீர்த்தனன் சத்யனை சந்திக்க சென்றுவிட, இவள் அஞ்சலிக்கு அழைத்தபோது, அவளோ இவளை அங்கே வரச் சொல்லியிருந்தாள்.

“அவள் என்னவோ ஷாப்பிங் போகப்போகிறாளாம்.” என்று அர்ஜூன் சொல்லி முடிக்க முதலே, “அய்யய்யோ.. திரும்பவும் ஷாப்பிங்கா? காரை திருப்புங்கள். நான் வீட்டுக்கே போகிறேன்.” என்று அலறினாள் பவித்ரா.

அத்தையின் அலறலில் அருகில் அமர்ந்திருந்த சந்தோஷ் தன் கொட்டைப்பாக்கு விழிகளை விரித்துப் பார்க்க, அர்ஜூனோ விழுந்து விழுந்து சிரித்தான்.

பின்னே, அஞ்சலியோடு கடைத்தெருவுக்கு சென்றால் என்னாகும் என்கிற முன் அனுபவம் பவித்ராவுக்கு ஏற்கனவே உண்டுதானே!

“இனி ஒன்றும் செய்யமுடியாது. அதனால் வா! நீ இல்லாவிட்டால் என்னை அல்லது அருணாவைத்தான் பிடித்துக்கொள்வாள் அந்தக் குட்டிப்பிசாசு.” என்றவனை கண்ணாடி வழியே முறைத்தாள் பவித்ரா.

“அதுதானே பார்த்தேன்! என்னடா அண்ணா என்றுமில்லாமல் இன்று என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போக வந்திருக்கிறாரே என்று! எல்லாம் திட்டமிட்ட சதி.” என்றவளை பார்த்து இன்னுமே நகைத்தான் அர்ஜூன்.

வீடும் வந்துவிட, தமையனின் காரைக் கண்டுவிட்டு துள்ளல் நடையோடு அவர்களை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தாள் அஞ்சலி. பரிதாபமாக அர்ஜுனைப் பார்த்து விழித்தாள் பவித்ரா.

பொங்கிய சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு, “சந்துக்குட்டி! நீ வா கண்ணா. நாம் அருணா ஆன்ட்டியிடம் போவோம்.” என்று அவனை வாங்கிக்கொண்டு, தங்கையின் புறமாகத் திரும்பி, “இப்படியே கிளம்புகிறீர்களா?” என்று கேட்டான்.

“ஆமாம் அண்ணா!” என்றுவிட்டு பவித்ராவை இழுத்துக்கொண்டு நடந்தாள் அஞ்சலி. பலியாடாக இழுப்பட்டாள் பவித்ரா.

இருவருமாக கடைக்குள் சென்றதும், கண்ணைக் கவரும் ஆடைகள் அவர்களை கவர்ந்து இழுத்துக்கொண்டது.

தனக்கு நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றிய சில உடைகளை தேர்ந்தெடுத்த அஞ்சலி, “பவிக்கா..! இதையெல்லாம் போட்டுப் பார்த்துவிட்டு வருகிறேன்.” என்றுவிட்டு செல்ல, பவித்ரா விழிகளால் மட்டும் அங்கே தொங்கிக்கொண்டிருந்த உடைகளை பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

அபோது ஒரு அன்னையும், தளிர் நடை பயிலும் குழந்தையும் கடைக்குள் நுழைந்தனர். வெளியே பெய்துகொண்டிருந்த மழைக்கு பாதுகாப்பாக பிடித்துவந்த குடையை கடை வாசலில் நின்று தாய் மடக்கிக்கொண்டு நிற்க, அந்தக் குழந்தையோ தத்தக்கா பித்தக்கா என்று உள்ளே ஓடிவந்தது.

ஏற்கனவே மழைக்குள் இருந்து கடைக்குள் வந்தவர்களின் ஷூக்களில் இருந்த ஈரம் நிலத்தில் படிந்திருந்ததாலோ, அல்லது நன்கு நடை பழகாத குழந்தை என்பதாலோ அந்தக் குட்டி கால் தடுமாறி விழப்போக, பதறிப்போய் குழந்தை விழுந்துவிடாமல் பிடிக்க ஓடினாள் பவித்ரா.

அதே நேரம் பக்கவாட்டில் இருந்த ஆண்களுக்கான உடைப் பகுதியில் இருந்து வெளியே வந்த ஒரு ஆண் இவள் புறமாகத் திரும்ப, பவித்ரா அவனோடு நேருக்கு நேராக மோதிக்கொள்ளவும், குழந்தையின் தாய் குடையை போட்டுவிட்டு ஓடிவந்து குழந்தையை தூக்கிக்கொள்ளவும் சரியாக இருந்தது.

அவனோடு இவள் மோதிய வேகத்துக்கு, திடகாத்திரமான அந்த ஆண் அப்படியே நிற்க, இவளோ சுவரில் அடிபட்ட பந்தாக அவனில் மோதி பின்பக்கமாக சரியத் தொடங்கினாள். இப்போது அவன் இவளை இடையில் பற்றித் தாங்கிக்கொண்டான். அச்சத்தில் கண்களை இறுக்கி மூடிக்கொண்டு அவனையே பற்றிக்கொண்டாள் அவள்.

நொடிகள் சில கடந்தபிறகே தான் நிற்கும் நிலை உச்சியில் அடித்ததுபோல் உறைக்க, விதிர்விதிர்த்துப்போய் சட்டென அவனிடம் இருந்து விலகி, “சாரி.. சாரி..” என்று பதட்டத்தோடு சொன்னவளுக்கு விழிகள் மெலிதாகக் கலங்கியது.

கலங்கிச் சிவந்த முகமும் கலங்கிய விழிகளுமாக நின்றவளை நிமிர்ந்தும் பாராது, “பரவாயில்லை..” என்றுவிட்டு மறுபக்கமாகத் திரும்பி தன்னுடைய நீளக்கால்களால் வேகமாக நடந்தவனின் நடையை, “ஜான் அண்ணா..!” என்ற உற்சாகக் குரல் நிறுத்தியது.

திரும்பிப் பார்த்தவன், “ஹேய் எலிக்குஞ்சு…! இங்கே என்ன செய்கிறாய் நீ?” என்று கேட்டான் வரவழைத்துக்கொண்ட புன்னகையோடு.

“ம்…! இறைச்சிக் கறியும் சோறும் சாப்பிட்டுப் போகலாம் என்று வந்தேன்.”

விழிகள் குறும்புச் சிரிப்பில் பளபளக்க, “ஓ…! சாப்பாடு நன்றாக இருந்ததா?” என்றான் அவன்.

விழிகளில் குறும்பும், இதழ்களில் நகைப்பும், களையான முகமுமாக நின்றவனின் தோற்றம் பவித்ராவின் பெண் மனதுக்குள் புயலென புகுந்து, சூறாவளியாக மாறிச் சுழற்றி அடிக்கத் தொடங்கியது.

சற்றுமுன், அவனது அணைப்பும், இடையை அழுத்தமாகப் பற்றிய வலிமையையும் வேறு நினைவுகளில் வந்து என்னென்னவோ செய்தது.

அதை அறியாதவனோ, இடுப்பில் கைகளை கொடுத்து தன்னை முறைத்த அஞ்சலியை பார்த்து அப்போதும் நகைத்தான்.

தன் பொய்க் கோபத்தை இழுத்துவைக்கத் தெரியாதவளும், “சரி அதை விடுங்கள். எப்படி இருக்கிறீர்கள்? ஏன் இப்போதெல்லாம் நீங்கள் விளையாட வருவதில்லை? வேலைக்கு போகிறீர்களா? உங்களை காணவே முடிவதில்லையே.” என்று கேள்விகளை அடுக்க, அவனது நகைப்பு புன்னகையாக மாறியது.

அந்தப் புன்னகைக்குள் தான் தொலைவது போன்றதொரு உணர்வு பவித்ராவுக்குள். நெஞ்சு படபடக்க மெல்ல அஞ்சலியின் அருகில் சென்று நின்றுகொண்டாள்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
“ஆமாம் அஞ்சு. வேலை கிடைத்திருக்கிறது. ஆனாலும் நேரம் கிடைத்தால் விளையாடப் போவேன். உன்னைத்தான் அங்கே காண முடிவதில்லை.” என்றவனின் பார்வை அப்போதுதான் அஞ்சுவின் அருகில் நின்றவளின் மீது பட்டது.

இவள் தானே என்னோடு மோதியவள்..! பவித்ரா விழிகள் படபடக்கத் தொடங்க பார்வையை தழைத்துக் கொண்டாள்.

“இது பவிக்கா ஜான் அண்ணா.” என்று அறிமுகம் செய்துவைத்தாள் அஞ்சலி.

“ஹாய்..” என்றான் அவன் ஸ்நேகமாக.

இவளுக்கோ இருந்த படபடப்பு இன்னும் அதிகரித்தது.

ஏற்கனவே அவனோடு மோதிவிட்டதில் அவனை நிமிர்ந்தே பார்க்க முடியவில்லை. அது போதாது என்று தன்னுடைய ஒவ்வொரு அசைவுகளாலும் அவளுக்குள் என்னென்னவோ மாற்றங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தான் அவன். இதில் அஞ்சலி வேறு அறிமுகப் படுத்திவைக்க, “ஹா..ய்..” என்றாள் பெரும் சிரமப்பட்டு.

“இவர் ஜான் அண்ணா பவிக்கா. என்னுடைய பாட்மிண்டன் ட்ரைனர். அதோடு எங்கள் பள்ளிக்கூடத்தின் பழைய மாணவனும் கூட. இல்லையா அண்ணா?”

ஆம் என்பதாக தலையை அசைத்தவன், “இவளோடு எப்படிப் பழகுகிறீர்கள்? எப்போது பார்த்தாலும் லொடலொடத்துக்கொண்டு இருப்பாளே.” என்று கேட்டான்.

அவனது கண்ணோரங்கள், அடக்கப்பட்ட சிரிப்பில் துடிபதைக் கண்டவளின் இதயம் எம்பிக் குதிக்கத் தொடங்கியது.

பதில் சொல்ல முடியாமல் அவள் தடுமாற, “அண்ணா…!!” என்று சிணுங்கிய அஞ்சலி, “பவிக்கா தனா அண்ணாவின் தங்கை. தனா அண்ணா என் அண்ணாவின் நண்பர். பிறகு எப்படி பழகாமல் இருப்பதாம்?” என்றாள்.

“தனா… அண்ணா?” கேள்வியாக ஏறிட்டான் அவன்.

“தனா அண்ணாவை தெரியாதா? நியூ சிட்டியில் வேலை செய்கிறாரே.. அவர்தான்.”

“ஓ….!” என்று இழுத்துவிட்டு, “ம்ம்.. தெரியும்.” என்றவனின் விழிகள் பவித்ராவின் முகத்தில் சற்றே அதிகமாக படிந்தது.

அதை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தலைகுனிந்தாள் பவித்ரா. வெட்கம் என்றல்லாது ஒருவித கூச்சம். அதுநாள் வரை அவள் அறிந்த ஆண் தந்தை மட்டுமே. தமையன் கீர்த்தனனின் அருகாமை கூட இந்த சில மாதங்களாகத்தான். அடுத்த ஆணென்றால் அது சந்தோஷ்.

அப்படியிருக்க, ஒரு ஆணோடு அதுவும் நேருக்கு நேராக மிக அழுத்தமாக மோதிக்கொண்டோமே என்று நினைக்க நினைக்கவே மேனியெல்லாம் என்னவோ செய்தது. அவனோ அதன் பாதிப்பு சிறிதும் இல்லாமல், அவளின் முகம் பார்த்து பேசினான். அது அவனை பாதிக்கவே இல்லை என்பதும், தவறுதலாக நடந்ததை அவன் இயல்பாக ஒதுக்கியதும் அவளுக்கு பிடித்திருந்த போதிலும், அவனைப்போன்று இயல்பாக முகம்பார்த்து கதைக்க முடியவே இல்லை. நெஞ்சப் படபடப்பும், கைகால்களின் பதறலும் இன்னுமே அடங்க மறுத்தது.

“அவர் தனியாக இருப்பதாகத்தானே கேள்விப்பட்டேன்.” என்று அவன் கேள்வியாக இழுக்க, “பவிக்கா ஜெர்மனி வந்து கொஞ்ச நாள்தான் ஆகிறது.” என்றாள் அஞ்சலி.

“ஓ… அப்போ ஊருக்கு புதிதா?” என்றவனின் விழிகளில் மெல்லிய பளபளப்பு.

இதென்ன விதமான பார்வை என்று பவித்ரா யோசிக்கத் தொடங்கும் போதே, “ஜெர்மனி பிடித்திருக்கிறதா உங்களுக்கு?” என்று வினாவினான் அவன்.

“ம்ம்..” என்றவளின் விழிகளிலோ தடுமாற்றம்.

அவன் என்னவோ அவளோடும் அஞ்சலியோடு சகஜமாகத்தான் உரையாடினான். அவளுக்குத்தான், அண்ணாந்து பார்க்கும் உயரத்தில், கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நின்று வரிசைப் பற்கள் பளீரிட உரையாடும் அவனை சகஜமாக எதிர்கொள்ள இயலவில்லை.

அதை உணராமல், முதலில் சாதரணமாக அவளிடம் பேச்சுக் கொடுத்தவனுக்கு அவளின் தடுமாற்றம் புரிய புருவங்கள் சுருங்கியது. அதன்பிறகு அஞ்சலியோடு மட்டும் பேசிவிட்டு, விடைபெற்றுச் சென்றான்.

வருகிறேன் என்பதற்கு அடையாளமாக அவன் அசைத்த அந்த சின்னத் தலையசைப்பு அவளுக்குள் பெரும் பிரளயத்தையே உண்டாகிற்று!

அதன்பிறகு நடந்த எதுவுமோ அவள் கண்ணிலும் படவில்லை. கருத்திலும் பதியவில்லை.


இங்கே சத்யனோடு கதைத்துவிட்டு வந்த கீர்த்தனன், காரை வீட்டின் முன்னால் நிறுத்திவிட்டு, அதற்கு மேலும் முடியாமல் ஸ்டேரிங் வீலின் மேலேயே கவிழ்ந்துகொண்டான்.

கத்தி அழுதால் என்ன என்றுதான் இருந்தது. அந்தளவுக்கு நெஞ்சமெல்லாம் காயம்! ரணம், வலி, வேதனை என்று வார்த்தைகளில் வடிக்க முடியாத உணர்வுகள் அவனை தாக்கின.

ஒழுக்கக் கேடாக நடந்தவள் என்று வெறுத்து, தன் வாழ்க்கையில் இருந்தே ஒதுக்கிய மித்ராவின் வாழ்வில் இவ்வளவு பெரிய காயங்கள் உண்டு என்பதை அவன் அறியானே! அறிவதென்ன, கனவிலும் கூட நினைத்துப் பார்த்ததே இல்லை!

ஆனாலும், அவள் செய்ததை, நீக்கோவுடனான அந்த உறவை இப்போதும் அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்பது உண்மை! அந்த வேதனை அவனுக்குள் நிச்சயம் உண்டு! ஆனால், அதற்கான காரணங்களை, சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளை விளங்கிக்கொள்ள முனைந்தான். அது அவனால் இப்போது முடிந்ததும் கூட!

சின்ன வயதிலேயே அநாதரவாக்கப் பட்டவளுக்கு, கெட்டுப் போவதற்கும் பிழையான பாதையில் செல்வதற்கும் பல சந்தர்பங்கள் அமைந்திருக்கும். அதை இத்தனை வருடகால வெளிநாட்டு வாழ்க்கை மூலம் அவன் அறிவான். அப்படி இருந்தும், தன்மேல் பாசமே காட்டாத அன்னைமேல் பாசம் வைத்து, தன்னுடைய பெயரளவு தந்தைக்கு பிறந்த சகோதரர்கள் மேல் உயிரையே வைத்து, அவர்களுக்காகவும் தனக்காகவும் என்று சின்ன வயதில் இருந்தே போராடி, உழைத்து, படித்து முன்னேறியவள் இயல்பிலேயே கெட்டவளாக இருக்க சந்தர்ப்பமே இல்லையே!

ஆனால், அத்தனை நாட்களும், அவ்வளவு துயர்களையும் எதிர்த்து நின்று வாழ்வில் முன்னேறக் கடுமையாக போராடியவள் அன்று மட்டும் ஏன் நெறி பிறழ்ந்தாள்? அது அவள் வாழ்க்கையில் நடந்த பெரும் பிசகா? அல்லது அவனோடும் அவளோடும் விளையாடிப் பார்க்க எண்ணிய விதியின் சதியா?

அன்றைய தினத்தை தவிர வேறு எப்போதும் அவள் தவறவில்லையே! அன்று, உடல் தேவைதான் அவளது தேவை என்றிருக்க, அந்த வாழ்க்கையை தொடர்ந்திருக்கவும் முடியுமே.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
அங்கே அவளுக்கு தேவைப் பட்டது மனதுக்கு ஒரு துணை! உனக்கு என்றைக்கும் பக்க பலமாக நானிருப்பேன் என்கிற நம்பிக்கை! காலமெல்லாம் சேர்ந்து நடக்க ஒரு ஜோடிக் கால்கள்!

அப்படி துணையாக வருவான் என்று அவள் நம்பியவன், பிடிக்கும் மட்டும் சேர்ந்திருப்போம் என்று சொன்னபோது மறுத்துவிட்டாளே!

அதோடு, அன்று அவன் கேட்டபோது அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை என்று அவள் சொல்லியிருக்க, அதன்பிறகு யார் என்ன சொல்லியிருந்தாலும் அவன் நம்பியே இருக்க மாட்டானே!

ஆனால், அதை ஏன் அவள் முதலே சொல்லவில்லை? எதற்காக மறைத்தாள்? மறைக்கும் எண்ணம் முதலே இருந்திருக்க அவன் கேட்டபோதும் இல்லை என்றுதானே சொல்லியிருக்க வேண்டும்?!

அதோடு, ஜெர்மனியில் பிறந்து வளர்ந்து, படித்து, சம்பாதித்து சொந்தக் காலில் நிற்பவளுக்கு அவனுடைய துணை என்பது பொருளாதார விசயத்திலோ மற்ற விஷயங்களிலோ தேவை என்பது இல்லை. அவனே சட்டப்படி அவளை உதறித் தள்ளியபிறகு, தனக்குப் பிடித்த வாழ்க்கையை தனக்கு பிடித்த விதமாக அமைத்துக் கொண்டிருக்க அவளால் இயலும்!

அதனை தட்டிக் கேட்கும் உரிமை அவன் உட்பட யாருக்குமே கிடையாது. அப்படியிருந்தும், இன்றுவரை அவனுக்காக காத்திருப்பவளின் காத்திருப்புக்கு பொருள் என்ன?

திடீரென காரின் கதவு திறக்கப்பட்டு, “அப்பா..” என்றபடி அவன் மடியில் ஏற முயன்ற சந்தோஷ் அவனது நினைவுகளை கலைக்க, நிமிர்ந்து அமர்ந்தான் கீர்த்தனன்.

சந்துவோ வேகமாக தந்தையின் மடியில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டு ஸ்டேரிங்கை தன் கைகளால் பிடித்துச் சுழற்றி விளையாடத் தொடங்க, அருகில் நின்ற தங்கையை திரும்பிப் பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

“வந்து நிறைய நேரமா அண்ணா?” என்று கேட்டாள் அவள்.

அவள் கையிலிருந்த பைகளை கவனித்துவிட்டு, “இப்போதான் நானும் வந்தேன். கடைக்கு போவதாக சொல்லியிருக்க காசு தந்திருப்பேனே பவி” என்றான், தன்னை சமாளிக்க முயன்றபடி.

“நீங்கள் ஏற்கனவே தந்தது இருந்தது அண்ணா. அதோடு, அஞ்சு முதலில் கடைக்கு போவதாக சொல்லவில்லை.” என்றவள், மூவருமாக வீட்டுக்குள் வந்ததும், வாங்கிக்கொண்டு வந்த உடைகளை அலமாரிக்குள் அடுக்கும் சாட்டில் தன் அறைக்குள் புகுந்துகொண்டாள்.

தமையனோடு சாதரணமாக உரையாட முடியாமல் என்னவோ களவு செய்தவள் போன்று மனம் தடுமாறியது. எந்த வேலையும் ஓட மறுக்க கட்டிலில் சாய்ந்து, கண்களை மூடிக்கொண்டாள். மூடிய விழிகளுக்குள் ஜான் கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நின்று, “ஹாய்..” என்றான்.

திடுக்கிட்டுப்போய் எழுந்து அமர்ந்தாள். ஏன் இப்படி அவனையே நினைக்கிறோம்? நினைக்க கூடாது என்று நினைத்தாலும் முடியவில்லையே!

எதிர்பாராமல் நடந்த ஒன்றை ஏன் இந்தளவு தூரத்துக்கு மனம் காவுகிறது என்பதும் புரியவில்லை.

திடீர் என்று அழகான ஆணை சந்தித்தும் அவனோடு மோதியதாலும் உண்டான சலசலப்பு போலும் என்று அவள் எண்ண, அவனோ நாட்கள் சில கடந்தும் அவளின் நினைவுகளில் இருந்து மறைய மறுத்தான்.

அந்த கூரிய விழிகளும், கம்பீரத்தைக் கூட்டும் நாசியும், அழுத்தமாய் அமைந்த உதடுகளும், நகைக்கையில் பளீரிட்ட வரிசைப் பற்களும், களையான முகமும், அவனது உயரமும், ஒரு கையில் அவனுடைய கோர்ட்டை மடித்துப் போட்டபடி இலகுவாக நின்று உரையாடியதும் கண்ணுக்குள்ளேயே நின்றது.

ஒரு பென்சிலும் பேப்பரும் எடுத்தவள் அவன் முகத்தை வரைந்தாள். நெற்றியில் புரண்ட அடர்ந்த சிகை தொடங்கி, இடப்பக்க புருவ முடிவில் சின்னதாய் இருந்த மச்சத்தில் இருந்து, அவன் தாடையில் தெரிந்த சின்ன வெட்டுக்காயம் வரை அவளின் சித்திரத்தில் இடம் பெறத் தவறவில்லை.

அதன்பிறகோ, அந்த சித்திரமே அவளுக்கு எல்லமாகிப் போனது. அந்த சித்திரத்தோடு பேசினாள், சிரித்தாள், அதை தலையணைக்கு கீழே வைத்துக்கொண்டு உறங்கினாள், விடிந்ததும் முதன் முதலில் அவன் முகத்தையே தரிசித்தாள்.

தான் ஏன் இப்படியாகிப் போனோம் என்பது புரியாதபோதும், ஒருவித இன்பத்தையும், சந்தோசத்தையும், பரவசத்தையும் ஒவ்வொரு கணப்பொழுதிலும் அனுபவித்தாள்.

இப்போதெல்லாம், “வீட்டுக்குள்ளேயே அடைந்து கிடக்க அலுப்படிக்கிறது அண்ணா..” என்று சொல்லிவிட்டு, அடிக்கடி நடந்து வெளியே சென்று வந்தாள். அஞ்சலி வீட்டுக்கு கூட நடந்து போய்வந்தாள்.

விழிகளில் எப்போதும் ஒரு தேடல்! மனதினில் ஒருவித ஏக்கம்! பசியில்லை, தாகமில்லை, உறக்கமில்லை!

அஞ்சுவிடம் வேறு, “அன்று எடுத்த உடைகள் போதுமா?” என்று வேறு மெதுவாக கேட்டுப் பார்த்தாள்.

இவள் மனதில் புகுந்துவிட்ட களவை அறியாதவளோ, “போதும் பவிக்கா..” என்றுவிட்டாள்.

எப்போதடா அவனை காண்போம் என்று தவிக்கத் தொடங்கியது மனது! ஏன் நான் இப்படி இருக்கிறேன் என்கிற கேள்விக்கு விடையில்லாத நிலை! நாட்கள் தான் நகர்ந்ததே தவிர, அந்த நிலை மட்டும் மாறக் காணோம்!

அன்றும் அஞ்சலியோடு ஊரைச் சுற்றிவிட்டுத் திரும்புகையில், அவள் விழிகள் சுழன்று சுழன்று ஏக்கத்தோடு அவனையே தேடின. அப்போது அவர்களின் அருகில் காரொன்று சர்ர் என்று வந்து சடன் பிரேக்கிட்டு நிற்கவும் திடுக்கிட்டுப்போய் பார்த்தனர் இருவரும்.

ஆனால், அந்தக் காரிலிருந்து இறங்கிய ஜானைக் கண்டதும், இதயம் பூவாக மலர ஆவலோடு அவனைப் பார்த்தாள் பவித்ரா. வருடக் கணக்கில் பிரிந்திருந்த பிரியமானவனை கண்டுவிட்ட பரவசம் அவளிடம்!

அவனையே பார்த்திருந்தாள். அதுகூட அவனது விழிகள் அவளது விழிகளை சந்திக்கும் வரையில்தான். அப்படி சந்தித்து, அவன் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தபோது மனம் படபடக்க தலையை குனிந்துகொண்டாள்!

அதைக் கவனித்தவன் இதழ்களில் ஒருவித வெற்றிப் புன்னகை!

அவனைக் காணவேண்டும். கண்டால் பேசவேண்டும், வாயை மூடிக்கொண்டு நிற்கக்கூடாது என்று நினைத்திருந்தவைகள் எல்லாம் பொய்யாக, சித்திரத்தில் இருந்தவனோடு சலசல என்று உரையாட முடிந்தவளால், அருகில் நின்றவனிடம் அமைதி காக்க மட்டுமே முடிந்தது.

“இருவரும் எங்கே போய்விட்டு வருகிறீர்கள்?” பொதுவாக அவன் கேட்க, “சும்மா ஊரை சுற்றிக்கொண்டு வருகிறோம்.” என்றாள் அஞ்சலி.

“ஏன்? உருப்படியான வேலை எதுவுமே இல்லையா?” சிரிப்போடு கேட்டவனை முறைத்தாள் அஞ்சலி.

அந்த முறைப்பில் பவித்ராவின் இதழ்களிலும் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#4
“இப்போது பள்ளிக்கூடம் லீவு அண்ணா.”

“சரி! உனக்கு லீவு. இவர்களுக்கு? சாரி.. பெயர் மறந்துவிட்டேன்.” பவித்ராவை காட்டி அவன் சொன்னபோது, அவளின் தாமரை முகம் அனிச்சம் பூவாய் வாடிப்போனது.

இந்த ஒரு வாரமாக ‘ஜான்’ என்கிற பெயரையே தாரக மந்திரமாக உச்சரித்து, சதா காலமும் அவன் நினைவுகளிலேயே அவள் மூழ்கிக் கிடக்க, அவனோ அவளின் பெயரைக்கூட மறந்துவிட்டேன் என்கிறான்.

நெஞ்சுக்குள் சுருக்கென்று வலிக்க, கண்கள் கலங்கும் போலிருந்தது.

“பவிக்கா.. பவித்ரா.” என்றாள் அஞ்சலி.

“ஆமாமாம்! இப்போது நினைவுக்கு வந்துவிட்டது. நீங்கள் டொச் வகுப்பு எதற்கும் போவதில்லையா பவித்ரா?” என்று அவளிடம் கேட்டான் அவன்.

அவன் தன் பெயரைக்கூட நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை என்கிற அந்த ஏமாற்றம், அதுநாள் வரை அவளுக்குள் இருந்த ஒருவித பரவச உணர்வை வடியச் செய்ததில், “போகிறேன். வாரத்தில் மூன்று நாட்கள்.” என்றாள் அவன் முகம் பாராமல்.

“ஓ..” என்று கேட்டுக் கொண்டவன், எந்தெந்த நாட்களில் எத்தனை மணிக்கு போய்வருவாள் என்பதையும் அறிந்துகொண்டான்.

“இந்த ஊர் சுற்றல் தினமுமா நடக்கிறது?” பவித்ராவிடமே இப்போதும் கேட்டான் ஜான்.

“அண்ணா வேலைக்கு போனால் நான் வீட்டில் தனியாகத்தான் இருப்பேன். அஞ்சு வீட்டிலும் அருணா அக்காவும், அர்ஜூன் அண்ணாவும் வேலைக்கு போய்விடுவார்கள் என்பதால் காலையில் அவள் வீட்டுக்கு போய்விட்டு மாலையில் திரும்புவேன்.”

தனக்கு தேவையான விடயங்களை பிடுங்கிக் கொண்டதும், “இருட்டிவிட்டதே.. வாருங்கள் காரில் கொண்டுபோய் விடுகிறேன்.” என்று அழைத்தான் ஜான்.

பவித்ரா தயங்க, அஞ்சலியோ எந்தவித யோசனையும் இன்றி, “சரிண்ணா..” என்றபடி காருக்குள் ஏறி அமர்ந்துவிட, பவித்ராவிடம் கேள்வியாக ஒற்றைப் புருவத்தை உயர்த்தினான் ஜான்.

அந்தச் செய்கை அவள் மனதை பெரிதாக அசைத்துத்தான் பார்த்தது. அதை காட்டிக்கொள்ளாமல் தானும் ஏறி அமர்ந்துகொண்டாள். மனம் மட்டும் சிணுங்கிக்கொண்டே இருந்தது. பெயரை கூட மறந்துவிட்டானே!

ஆனாலும், இனி திரும்ப எப்போது அவனைக் காண்போமோ என்கிற ஏக்கம் மனதில் படர, கண்ணாடி வழியே அவன் முகத்தை ஏக்கத்தோடு பார்த்திருந்தாள்.

அஞ்சலியின் வீடு வந்ததும், அவள் இறங்கிக்கொள்ள பவித்ராவும் இறங்க முயன்றாள். “நீங்கள் இருங்கள். உங்களை உங்கள் வீட்டில் இறக்கி விடுகிறேன்.” என்றான் ஜான்.

அவனோடு அவள் தனியாகப் போவதா? மனம் ஆர்வத்திலும் பயத்திலும் தடதடக்க, “இல்லை.. வேண்டாம். வீடு கிட்டத்தான்..” என்றுவிட்டு அவள் இறங்க முயல,

“அறியாதவனோடு தனியாக எப்படி வருவது என்று அஞ்சுகிறார் போலும், நான் ஒன்றும் தப்பானவன் இல்லை என்று சொல் அஞ்சலி.” என்றான் ஜான் அழுத்தமான குரலில். முகமும் இறுகிப் போயிற்று!

“ஐயோ.. அப்படியில்லை..” என்று பதறினாள் பவித்ரா.

அஞ்சலியோ ஜானின் பேச்சை கேலியாக ஏற்று கலகலத்துச் சிரித்தவாறே, “பயப்படாமல் போங்கள் அக்கா. ஜான் அண்ணா அக்மார்க் நல்ல பெடியன்.” என்றாள் .

“ஐயோ அஞ்சு நீ வேறு ஏன்? நான் அப்படி ஏதும் சொன்னேனா? அவருக்கு ஏன் வீண் சிரமம் என்றுதான்..” என்று அவள் அவசரமாகச் சொல்ல, “எனக்கு எந்த சிரமமும் இல்லை.” என்று முடித்தான் அவன்.

“சரிக்கா.. பை! நாளை பார்க்கலாம். ஜான் அண்ணா பை..!” என்றபடி அஞ்சலி விடைபெற்றுக்கொள்ள, பவித்ராவின் வீடு நோக்கி விரைந்த காருக்குள் அமைதியே நிலவியது.

ஏக்கத்தோடு அவன் முகத்தை கண்ணாடியில் பவித்ரா பார்க்க அதுவோ இன்னும் இளக்கமின்றி இறுகிப்போய் கிடந்தது.

அந்த இறுக்கத்தை தாங்க முடியாமல், “உங்களை நான் தப்பாக எதுவும் நினைக்கவில்லை.” என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

அவன் நிலையில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அந்த மௌனத்தை தாங்க இயலாமல், “ப்ளீஸ்.. சாரி..” என்று, எதற்கு அந்த ‘ப்ளீஸ்’ஐயும், ‘சாரி’யையும் சொல்கிறோம் என்று தெரியாமலேயே சொன்னாள் பவித்ரா.

“வீடு எங்கே இருக்கிறது என்று சொன்னால் காரை அங்கே விடுவேன்.” அறிவிப்பு போல் அவன் சொல்லவும், இவளுக்கோ கண்ணை கரித்தது.

வீதியின் பெயரைச் சொல்லிவிட்டு, “அதுதான் சாரி சொல்லிவிட்டேனே. தயவுசெய்து கோபிக்காதீர்கள். உண்மையாகவே உங்களைப் பற்றி பிழையாக எதுவுமே நினைக்கவில்லை நான்.” விட்டாள் அழுதே விடுவாள் போன்ற குரலில் சொன்னாள்.

அவனோ எந்தப் பதிலும் இன்றி, அவளின் முகத்தைக் கூட பாராது அவள் காட்டிய வீட்டின் முன்னால் காரை நிறுத்தினான். இறங்க மனமே இல்லாமல் காரிலிருந்து அவள் இறங்க, சரேலென வேகமாக காரைக் கிளப்பிக்கொண்டு சென்று மறைந்தான்.

கோபமாக போகிறானே.! விழிகள் கலங்க மனதில் பாரத்தோடு கார் சென்ற பாதையையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள் பவித்ரா.

இப்படி கோபிப்பான் என்று தெரிந்திருக்க வாயே திறந்திருக்க மாட்டாளே! சரிதான் போடா! நீயென்ன பெரிய இவனா? என்று அலட்சியப் படுத்தவே முடியவில்லை.

அன்று மட்டுமல்ல, அடுத்தநாளும் அவன் கோப முகமே கண்முன்னால் நின்று அவளை வாட்டி வதைத்தது.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#5
எங்காவது அவனைக் கண்டால் எப்படியாவது சமாதானப்படுத்திவிட வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டு அன்றும் வெளியே கிளம்பியவளின் விழிகள் அவனையே தேடின. அன்று ஏமாற்றத்தை வழங்கினாலும் அதற்கு அடுத்தநாள் அவளுக்கு தரிசனம் கொடுத்தான் அவன்.

வரிசைப் பற்கள் பளீரிட, “ஹாய்…” என்றபடி அவன் காரிலிருந்து இறங்கி வந்தபோது, இவளுக்கோ துள்ளிக் குதிக்கலாம் போலிருந்தது.

அவனைக் கண்டது சந்தோசம் என்றால், கோபத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு பழையபடி புன்னகை மன்னனாக அவனாக வந்து பேசியது பெரும் சந்தோசத்தை கொடுத்தது.

“பார்த்தாயா? உன் டொச் வகுப்பு முடியும் நேரம் பார்த்து சரியாக வந்திருக்கிறேன்.” என்று வேறு அவன் சொல்ல, மனம் துள்ள விழிகள் படபடக்க அவனைப் பார்த்தாள் பவித்ரா.

என்ன சொல்வது, என்ன கதைப்பது என்றே தெரியாத நிலை! அவனோ இயல்பாக முன்பக்க கதவை திறந்து, “ஏறு. காரில் போய்க்கொண்டே கதைப்போம்.” என்றான்.

முன் பக்கமா?

அவள் தயங்க, “என்ன? ஏன் அப்படியே நிற்கிறாய்?” என்று கேட்டான் அவன்.

அப்போதுதான் அவன் ஒருமையில் கதைப்பதும் கருத்தில் பட மனம் ஏனோ கோபம் கொள்வதற்கு பதிலாக ஆனந்தம் தான் கொண்டது. அந்த ஆனந்தம் சற்றுமுன் இருந்த தயக்கத்தை மறக்கடிக்க, முன்பக்கமே ஏறிக்கொண்டாள் பவித்ரா.

காரை இயக்கிக்கொண்டே, “இப்போதே உடனேயே வீட்டுக்கு போகவேண்டுமா? அல்லது ஒரு கஃபே குடித்துவிட்டுப் போவோமா? வேலை முடிந்ததும் உன்னை பார்க்கும் ஆசையில் ஓடி வந்ததில் வயிற்றுக்கு ஒன்றும் போடவில்லை.” என்றான் அவன்.

அவனோடு தனியாகவா? தயக்கமாக இருந்த போதிலும், பசியோடு இருக்கிறானே என்கிற கரிசனையில், “கஃபே குடித்துவிட்டே போவோம். அண்ணா வர இன்னும் ஒருமணி நேரம் ஆகும்.” என்று சம்மதித்தாள் பவித்ரா.

கஃபே அருந்தும்போது, அவளது குடும்பத்தை பற்றி விசாரித்தான்.

அண்ணாவுக்கும் அக்காவுக்கும் திருமணம் முடிந்துவிட்டது என்று அவள் சொன்னபோது, “ஓ.. அப்போ எங்கே உன் அண்ணி? எங்கே இருக்கிறார்?” என்று கேட்டான் அவன்.

விழிகள் கலங்க, “அவர்கள் பிரிந்துவிட்டார்கள்.” என்றாள் பவித்ரா.

சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, “ஏன்?” என்று மெல்லக் கேட்டான் அவன்.

“அது.. அது.. அதைப்பற்றி நாம் பேசவேண்டாமே..”

“ஓ.. சாரி! என்ன இருந்தாலும் உங்கள் குடும்ப விஷயத்தை நான் கேட்டிருக்கக் கூடாது”

பதறிப்போனாள் பவித்ரா. “தயவுசெய்து அப்படி எதுவும் நினைக்காதீர்கள். சொல்லக் கூடாது என்றில்லை. அதை சொல்லத் தொடங்கினால் நான் அழுது விடுவேன். அதனால் தான்.. அதோடு, என் அண்ணா.. அவர் எங்களுக்காக பட்ட கஷ்டங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல.. ஆனாலும் அவர் வாழ்க்கையில் எந்த சந்தோசமும் நிலைக்கவில்லை. திருமண வாழ்க்கையாவது அவருக்கு நன்றாக அமையும் என்று பார்த்தால்.. எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டு நிற்கிறார்.” என்றவளின் விழிகளில் கண்ணீர் திரண்டது.

தலையை குனிந்து அதை மறைக்கமுயன்றாள். அவளையே சற்றுநேரம் பார்த்திருந்துவிட்டு, முகத்தில் கனிவைக் கொண்டுவந்து, மேசையில் இருந்த அவளின் கரத்தை மென்மையாகப் பற்றினான்.

திடுக்கிட்டுப்போய் அவள் நிமிர்ந்து பார்க்க, அவன் விழிகளோ அவள் விழிகளைக் கவ்விக் கொண்டன!

அதிலிருந்து விடுபட முடியாமல் அவள் அப்படியே உறைய, பற்றிய கரத்தை மெல்ல அழுத்தி, “எல்லாம் சரியாகும். கஃபே ஆறுகிறது. எடுத்துக் குடி.” என்றான் இதமான குரலில்.

கன்னங்களில் செம்மை பரவ, சட்டென அவனிடம் இருந்து தன் கரத்தை உருவிக்கொண்டு, இரண்டு கைகளாலும் கப்பை பற்றிப் பருகினாள்.

அவன் தன்னையே வைத்த விழி வாங்காமல் பார்ப்பது இவளது கடைக்கண் பார்வையில் விழுந்து, உணர்வுகளின் பேராட்சிக்குள் அவளை இழுப்பதை தாங்க முடியாமல், “உங்களை பற்றிச் சொல்லுங்கள் ஜான். உங்கள் வீட்டில் நீங்கள் மட்டும் தானா?” என்று விசாரித்தாள்.

“ஆமாம்! என் அம்மா அப்பாவுக்கு நான் ஒரேயொரு ஆண்பிள்ளை தான். மற்றும்படி என்னைப்பற்றிச் சொல்ல பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. நல்ல கம்பனி ஒன்றில் நல்ல வேலையில் இருக்கிறேன்.” என்றவன், கண்ணைச் சிமிட்டி, “அப்போ உன் வீட்டில் அடுத்த கல்யாணம் உனக்குத்தான். அது எப்போது?” என்று குறும்போடு கேட்டான்.

அவள் முகமோ சட்டெனச் சிவந்து போனது. “இப்போது அதற்கு என்ன அவசரம்?” என்றாள் நாணத்தோடு.

“ஆகா..! உன் வாய் ஒன்று சொல்கிறது. முகம் வேறு ஒன்று சொல்கிறதே.” என்றான் அவன்.

என்ன சொல்கிறதாம்? கண்டுபிடியேன்! இரத்தமெனச் சிவந்துவிட்ட முகத்தை அவனுக்குக் காட்ட வெட்கி, பக்கவாட்டில் திருப்பிக்கொண்டாள் பவித்ரா.

“மாப்பிள்ளை தயாரா?” திரும்பவும் கேட்டான் அவன்.

“இன்னும் இல்லை..” என்றவளுக்கு காரணமின்றி சிரிப்புத்தான் வந்தது.

“அப்போ… நீ.. யாரையாது…?” என்று அவன் இழுத்தபோது, “ஐயோ ஜான். அப்படி எதுவுமில்லை.” என்றாள் வெட்கச்சிரிப்போடு.

“இல்லை?” ஒற்றைப் புருவத்தை தூக்கி விஷமத்துடன் அவன் கேட்க, அவளால் அவனிடமிருந்து விழிகளை அகற்றவே முடியாமல் போயிற்று!

அவன் கண்களால் சிரிக்க, சட்டென எழுந்துவிட்டாள் அவள். “நேரமாகிறது. போவோமா?” அவன் முகம் பாராமல் கேட்க, “சரி வா..” என்றபடி அழைத்துச்சென்று அவர்களின் வீட்டின் முன்னால் இறக்கிவிட்டான்.

அன்று மட்டுமல்ல, அடுத்துவந்த நாட்களிலும் அதுவே தொடர்ந்தது.


தொடரும்....

கமெண்ட்ஸ் பிளீஸ்...
 
#6
நல்ல காதல் ஸ்டோரி ஒன்று ஆரம்பம் என nitha.சூப்பர்.
 
#7
Blank screen na varudu nitha.letters Kattala
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#8
வாசிக்க முடியாதவர்களுக்கு கூகிள் லிங்க்:

 
#9
Nice
 
#10
Super
 
#11
Superb sis 💐 💐 💐 💐
 
#12
கதை முடிகிறதோ என்று கவலைப்படும் நேரத்தில் ஒரு புது காதல் கதை ஆரம்பிக்கிறது. மகிழ்ச்சி.
 
#13
அருமையான பதிவு.கூகுள் லிங்க் வழியாக இன்றுதான் இப்பதிவை முழுமையாக வாசிக்கமுடிந்தது.நன்றி நிதா.இதற்குமுன் இருப்பதை இதேபோல் வாசிக்க முடியுமா?
 
#14
Sis oru dought , keerthanan padam padikkathan sister love story ah? Sathyanukku jodi endru ninaithen. So sad...
 
Top