அத்தியாயம் 5-6

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-5




அன்று மாலை, வேலை முடிந்து களைப்போடு ரெஸ்டாரென்ட்டை விட்டு வெளியே வந்து, காரை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தவளை, “ஹாய் ஏஞ்சல்..!” என்றபடி நீக்கோ ஓடிவந்து கட்டிக்கொண்டபோது, மனம் துள்ளத் திரும்பினாள் அவள்.

“நீ எங்கேடா இங்கே?” உற்சாகமாய்க் கேட்டாள் மித்ரா.

“இங்கேதான் பயிற்சிக்கான வேலை கிடைத்திருக்கிறது. இப்போதுதான் வந்தேன். உணவை முடித்துக்கொண்டு உனக்கு அழைக்கலாம் என்று நினைக்க, கண்முன்னால் நீ!” என்றான் நீக்கோ, தன் குறுகுறு விழிகளால் அவளை அளவெடுத்துக்கொண்டே!

“என்னடா அப்படிப் பார்க்கிறாய்?” கூறும்போது நகைத்துக்கொண்டே கெட்டவள் விழிகளும் அவனை அளவெடுத்தன.

“நீ ஏன் பார்க்கிறாய்?”

“நன்றாக வளர்ந்துவிட்டாயே என்று பார்க்கிறேன்.”

“நீயும்தான்! நாம் பார்த்து கிட்டத்தட்ட ஐந்து வருடங்கள் இருக்குமா..? அதற்குள் நீ நிறைய மாறிவிட்டாய். அழகான பெண்ணாக என் கண்களுக்கு தெரிகிறாய்..” என்றான் அவன், தன்னுடைய அதே குறுஞ்சிரிப்புடன்.

கலகலத்துச் சிரித்தாள் அவள். “சரி சொல்லு.. என்ன வேலை? எங்கே தங்கப் போகிறாய்?”

“பாங்கில் வேலை. மூன்று மாதங்களுக்கு தானே நண்பனின் ரூமில் தங்கலாம் என்று வந்தேன். அவன் என்னவோ அவசரமாக காதலியிடம் போய்விட்டானாம். அவன் வரும்வரை எங்கே தங்குவது என்று தெரியவில்லை..” என்றவனை முறைத்துக்கொண்டே அவன் மண்டையில் எம்பிக் குட்டினாள் மித்ரா.

“வளர்ந்தும் இதை நீ மறக்கவில்லையா?” என்றபடி மண்டையை தேய்த்துவிட்டவன், “எதற்கு குட்டினாய்?” என்று கேட்டான்.

“பின்னே! இங்கே நான் ஒருத்தி இருக்கிறேன் என்று தெரிந்தும், எங்கே தங்குவது என்று யோசித்தால் குட்டாமல் இருப்பேனா..” என்றாள் கோபத்துடன்.

“உன் அப்பா அவர் வீட்டில் உன்னை விட்டு வைத்திருப்பதே பெரிய விஷயம். இதில் நானுமா?”

“ஓ.. அதுதானா. ஆனால், உனக்கு சொல்ல மறந்துவிட்டேன் நீக்கோ. நான் இப்போது தனிவீட்டில் இருக்கிறேன்.” என்றாள் மித்ரா.

“இது எப்போதில் இருந்து?” என்று கேட்டவன் இப்போது அவளை முறைத்தான். அதைப்பற்றி அவனிடம் சொல்லவில்லை என்கிற கோபம்!

“சாரிடா.. நேரமே இல்லை. அதுதான்.. ப்ளீஸ் தப்பாக நினைக்காதே..” என்றாள், மெய்யாகவே வருந்தி.

“வாட்ஸ் அப்பில் ஒரு ஹலோ ஹாய் சொல்லக் கூடவா நேரமில்லை? நான் அழைத்தாலும் நீ எடுப்பதில்லை.”

அப்படி துண்டாகவே நேரமில்லை என்று சொல்ல முடியாதுதான் என்றாலும், காலையில் படிப்பு பின் வேலை, சமையல், வீடு துப்பரவாக்குதல், தேவையான பொருட்கள் வாங்கவேண்டும் என்று அவளுக்கு எப்போதும் ஏதோ ஒரு வேலை இருந்துகொண்டே தான் இருக்கும். அதோடு தம்பி தங்கையை கவனித்துக்கொள்ளுதல். அப்படி எந்த வேலையும் இல்லை என்றால் விழுந்து படுக்கத்தான் உடலும் உள்ளமும் சொல்லும். அந்தளவுக்கு தினமும் மனதாலும் உடலாலும் களைத்துப் போவாள். அதோடு, நானாகவே படித்து முன்னுக்கு வந்துவிட வேண்டும் என்கிற ஒரு வைராக்கியம் வேறு!

அதைச் சொன்னால் இதையெல்லாம் முதலே என்னிடம் ஏன் சொல்லவில்லை, பண உதவி ஏன் கேட்கவில்லை என்று குதிப்பான். எனவே, “சாரிடா..” என்றுமட்டும் சொன்னாள் மித்ரா.

ஆனால், அவள் சொல்லித்தான் அவளது நிலையை புரிந்துகொள்ளவேண்டிய அவசியம் அவனுக்கு இல்லையே!

தனியாக இருப்பதும், ரெஸ்டாரென்ட் வேலையை முடித்துக் களைத்துச் சோர்ந்து தெரிந்தவள் தோற்றமும் எல்லாவற்றையும் விளக்க, உள்ளூர மனம் கனத்தாலும், “சரிசரி விடு. அப்போ என் தங்குமிட பிரச்சனை முடிந்தது.” என்றவன், அவளோடு அவள் வீட்டுக்கு புறப்பட்டான்.

ஐந்து மாடிகள் கொண்ட வீட்டில் மூன்றாவது தளத்தில் குடியிருந்தாள் மித்ரா. இருவருமாக அவளின் வீட்டுக்கு படியேறிச் செல்லும்போது, இரண்டாவது தளத்தில் இருந்த ஒரு வீட்டிலிருந்து ஒரு ஆணின் கோபத்தில் உயர்ந்த குரலும், ஒரு பெண்ணின் அழுகைக் குரலும் கேட்க மித்ராவின் நடை அந்த வீட்டுக்கு முன்னால் தேங்கி நின்றது.

நீக்கோவும் அதைக் கவனித்துவிட்டு, பாஷை புரியாததில், “எந்த நாட்டுக்காரர்கள்?” என்று கேட்டான்.

“தமிழர்கள்..” சுருக்கமாக சொன்னாள் மித்ரா.

“அப்போ பெல்லை அழுத்தி என்ன என்று கேள் ஏஞ்சல். எனக்கு என்னவோ ஏதோ பிரச்சனை நடக்கிறது போல் தெரிகிறது.”

“நமக்கு எதற்கு அதெல்லாம்? நீ வா.” என்றபடி அவள் நடக்க, நின்று அவளை முறைத்தான் அவன்.

“அந்தப் பெண்ணின் அழுகை சத்தம் வெளியே வரைக்கும் கேட்குது. கேட்டும் நமக்கு எதற்கு என்று போகச் சொல்கிறாயா?” என்றான் கோபமாக.

“அதற்காக, அடுத்தவர்களின் குடும்பப் பிரச்சனையில் நாம் தலையிட முடியுமா.”

“என்ன சொல்கிறாய் நீ? உனக்கு உன் அப்பா அடித்ததுபோல் அந்தப் பெண்ணுக்கு அந்த மனிதன் அடிக்கிறானோ என்னவோ. அப்படி எதுவும் என்றால் அதிலிருந்து அவளைக் காப்பாற்ற வேண்டாமா?”

விழிகள் கலங்க நிமிர்ந்தாள் மித்ரா. நீக்கோ சொன்னதுபோல அந்த மனிதன் குடித்துவிட்டு மனைவிக்கு அடிக்கிறான் என்பதை அவள் அறிவாள். அந்தப் பெண் இவளைக் காணும்போதெல்லாம் கண்கள் கலங்குவதையும் கவனித்திருக்கிறாள். தன்னுடைய தாய், தந்தையிடம் பட்ட வேதனைகள் எல்லாம் கண்முன்னால் வந்து போகும். போலிசுக்கு அழைத்து, அந்தப்பெண்ணை காப்பாற்ற மனம் துடிக்கும். ஆனால், ஒருமுறை தான் அப்படி நடந்து இன்றுவரை படுகின்றவை போதாதா? தன்னைத் தானே அடக்கிக்கொள்வாள்.

அன்று, அன்னை வேறு ‘குடும்பத்தில் இதெல்லாம் நடப்பதுதான்’ என்றுவேறு அவளைத் திட்டினாரே. அதுபோக, எதுவாக இருந்தாலும் அந்தப் பெண் தானே முடிவெடுக்க வேண்டியவள்.

இன்றும் அதையே எண்ணி தன்னை அடக்கியவள், “இது ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை நீக்கோ. அதைப்பற்றி அவள்தான் யோசிக்க வேண்டும். நீ வா!” என்று அவன் கையை பிடித்து கிட்டத்தட்ட இழுத்துக்கொண்டு போனாள்.

அன்றைய மிகுதிப்பொழுது, அவர்கள் இருவரும் சந்தித்துக்கொள்ளாமல் கழிந்த அந்த நான்கரை வருட வாழ்க்கையை பற்றி பேசுவதிலேயே கழிந்தது. அதன் பிறகு வந்த ஒரு வாரமும் மிகுந்த சந்தோசத்தோடு கழிந்தது மித்ராவுக்கு.

தனிவீட்டில் தனியாக வசித்தவளுக்கு சிறுபிராயத்து நண்பன், அவளைப் பற்றிய அனைத்தையும் அறிந்தவன் அவளோடு வசித்ததில் எந்தவித தங்கு தடைகளும் இன்றி கதைத்துப் பேச முடிந்தது. இருவருமாக சேர்ந்து சமைப்பது, வீட்டை துப்பரவாக்குவது, ஏதாவது படத்தைப் போட்டுக்கொண்டு பார்ப்பது, பாப்கோர்னை அடிபட்டு உண்பது, சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு ஊர் ஊராக சுற்றுவது என்று மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு கழிந்தது அந்த ஒரு வாரம்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
அன்று சனிக்கிழமை. இருவருமாக சைக்கிளில் ஊர் சுற்றிவிட்டு மாலையிலேயே வீடு திரும்பினர். மித்ரா விரும்பிப் பார்க்கும் ஒரு நிகழ்ச்சி சற்று நேரத்தில் தொடங்க இருந்ததில், “நீக்கோ என் சைக்கிளையும் பூட்டிவிட்டு வா..” என்றவள், அவன் பதிலைக் கூட எதிர்பாராதவளாக வேகமாக மாடி ஏறத் தொடங்கினாள்.

இரண்டாம் தளத்தில் அடிக்கடி கேட்கும் அந்த ஆணின் கோபக் குரலும் பெண்ணின் அழுகைக் குரலும் இன்றும் கேட்டது.

‘இப்படி கட்டிய மனைவிகளை காட்டுமிராண்டியாக அடிக்கும் இவர்கள் எல்லாம் என்ன மனிதர்கள்!’ வெறுப்போடு எண்ணமிட்டவளின் கால்கள் ஒருகணம் தயங்கி நின்றது. அடுத்தகணம் ‘இந்த இடத்தில் நிற்கவே கூடாது’ என்று எண்ணியவள் மூன்றாவது மாடியை ஏறுவதற்காக முதல் படியில் காலை வைக்க, அதே நேரத்தில் அந்த வீட்டுக் கதவும் திறந்தது.

மித்ரா திரும்பிப்பார்த்த நொடியில், “என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்..” என்றபடி ஓடிவந்து அவள் காலில் விழுந்தாள் அந்தப் பெண்.

கலைந்த தலை, வீங்கிய கன்னங்கள், அதில் வழிந்த கண்ணீர், அவை போதாதா மித்ராவுக்கு அவள் நிலையை உணர்த்த!

ஆனாலும், எதிர்பாரா வேளையில் திடீரென நடந்துவிட்ட அந்த நிகழ்வுக்கு எப்படி பிரதிபலிப்பது என்று தெரியாமல் நொடித்துளிகள் திகைத்து நின்றவள், நடந்தது உறைக்க, “ஐயோ.. என்ன இது? எதற்காக என் காலில் விழுகிறீர்கள்.” என்று பதறி துள்ளித் தள்ளி நின்றாள்.

“இந்த நரகத்திலிருந்து வெளியே போக எனக்கு உதவி செய்யுங்கள். சாகும் வரைக்கும் மறக்கமாட்டேன்..” மித்ராவின் கால்களை விடாது பற்றிக்கொண்டு கன்னங்களில் கண்ணீர் வழியக் கெஞ்சினாள் அந்தப்பெண்.

அவளைப் பார்க்கவே பெரும் பாவமாக இருந்தது. “நான்.. என்ன.. என்ன உதவி செய்வது? முதலில் எழுந்திருங்கள்..”

தன் அதிர்ச்சியை ஒருவாறு அடக்கிக்கொண்டு அந்தப்பெண்ணை எழுப்பி நிறுத்தினாள் மித்ரா.

அச்சத்தோடு திறந்திருந்த கதவுப்பக்கம் பார்வை சென்று மீள, “தினமும் குடித்துவிட்டு வந்து அடித்துச் சித்ரவதை செய்கிறார். அம்மா அப்பா என்று யாரோடும் என்னைக் கதைக்க விடுவதும் இல்லை. இலங்கைக்கே என்னை அனுப்பிவிடுங்கள் என்றால் அதுவும் மாட்டாராம். தயவுசெய்து போலிசுக்கு அழைத்து சொல்லுங்கள். என்னால் இனியும் இந்தக் கொடுமையை எல்லாம் தாங்க முடியாது..” என்றாள் அழுகையோடு.

போலிசுக்கா? மனம் அதிர்ந்தாலும், அவள் நின்ற கோலம் அந்தக் காட்டுமிராண்டியின் வக்கிரத்தைக் காட்ட, ‘போலிசுக்கு எல்லாம் போகவேண்டாம், சமாளித்துப்போ’ என்று சொல்ல மித்ராவால் முடியவே இல்லை.

“நான் எப்படி? உங்களுக்கு பிரச்சனை என்றால் நீங்கள் தானே சொல்லவேண்டும்.” என்றாள் அப்போதும் தயங்கி.

“எனக்கு டொச்சு தெரியாதே. தெரிந்திருக்க எப்போதோ சொல்லி இருப்பேனே. போன் கூட வீட்டில் இல்லை. இனியும் என்னால் முடியாது.. ஐயோ கதைத்து நேரத்தை ஓட்டாதீர்கள். அவன் பாத்ரூமில் நிற்கிறான். வெளியே வரமுதல் போலிசுக்கு சொல்லுங்கோ.. இல்லையென்றால் அதற்கும் அடிப்பான்..”

“அது.. அது.. நீங்களே.. மொழி தெரியாவிட்டாலும் உங்கள் வீட்டு அட்ரெஸ்சை சொன்னால்...” என்றவளின் காலில் மீண்டும் விழுந்தாள் அந்தப் பெண்.

“உங்கள் சகோதரியாக நினைத்து எனக்கு இந்த உதவியை செய்யுங்கள். இல்லாவிட்டால் பால்கனியால் குதித்துச் செத்துவிடுவேன். இரண்டு உயிர்கள் போவதற்கு நீங்களும் காரணமாகிப் போவீர்கள். தயவுசெய்து என்னையும் என் பிள்ளையையும் காப்பாற்றுங்கள்.” என்றவளின் கதறலில் சகபெண்ணாய் மித்ராவின் உள்ளம் துடித்தது.

இரண்டு உயிரா? திகைத்துப்போய் பார்த்தவளின் விழிகளில் அப்போதுதான் சற்றே மேடிட்டிருந்த அவளது வயிறு தென்பட்டது.

என்ன மிருகம் அவன்? வயிற்றில் அவன் வாரிசை சுமப்பவளை போட்டு அடித்திருக்கிறானே!

அதோடு அவள் சொன்ன ‘பால்கனியால் குதிப்பேன்’ என்றது நெஞ்சை அதிரவைக்க, அதற்குமேலும் தான் தயங்குவதுதான் தவறு என்று உணர்ந்து உடனேயே போலிசுக்கு அழைத்தாள்.

அழைத்து விஷயத்தை சொன்னவள், போலிஸ் வந்ததும், அந்த மனிதன் தன் மனைவியை இன்று மட்டுமல்ல எப்போதும் அடிப்பது வழமை என்பதை அயல் வீட்டுக்காரியாக சாட்சியும் சொன்னாள்.

போலிஸ் வாகனத்தைக் கண்டதும் அந்தக் கட்டிடத்தில் இருந்த அனைவருமே அங்கு ஒன்று கூடி நின்றிருந்த வேளையிலும், “சாகும்வரைக்கும் இந்த உதவியை மறக்கமாட்டேன்.” என்று கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள் அந்தப் பெண்.

சண்முகசுந்தரத்துக்கு நடந்ததே இங்கேயும் நடந்தது. அவன் வீட்டை விட்டு உடனடியாக வெளியேற்றப்பட, “உன்னை விடமாட்டேண்டி! என் குடும்பத்தையே கெடுக்கப் பார்க்கிறாயா? இதற்கு உன்னை பழிவாங்காமல் விடமாட்டேன். ‘ஏன்டா அவன் வாழ்க்கையில் தலையிட்டேன்’ என்று உன்னைக் காலாகாலத்துக்கும் கண்ணீர் வடிக்க வைக்காவிட்டால் என் பெயர் விஸ்வா இல்லை!” என்று அவளிடம் உறுமிவிட்டுப் போனான் அவன்.

நெஞ்சம் குலுங்க, நொறுங்கிப்போய் நின்றாள் மித்ரா. இதென்ன பழி?! ஏன் இந்தச் சாபம்? படுவதே போதாதா! நெஞ்சம் வெடிக்கும் போலிருக்க வாயை கையால் பொத்திக்கொண்டு தன் வீட்டுக்குள் அவள் ஓட, அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினான் நீக்கோ.

வீட்டுக்குள் சென்றதுமே அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு கதறத்தொடங்கிவிட்டாள் மித்ரா.

“நான் அப்படி என்ன பிழை செய்தேன் என்று இப்படி ஆளாளுக்கு என்மேல் கோபப் படுகிறார்கள்? அந்தப்பெண் செத்துவிடுவேன் என்று சொன்னதால் தானே போலிசுக்கு அழைத்தேன். அன்றைக்கும் வித்யா அடிதாங்க மாட்டாள் என்றுதான் அழைத்தேன். அப்பா எனக்கு இன்னும் எத்தனை அடி அடித்திருந்தாலும் அதை செய்திருக்க மாட்டேன் நீக்கோ.. ஏன் எல்லோருமே என்னை வெறுக்கிறார்கள்? என்னை பெற்ற அப்பாவை எனக்கு நினைவே இல்லை. அவரை நான் பார்த்தே இல்லை. அம்மா.. அருகில் இருந்தும் என்னை பாசமாக பார்த்துக் கொண்டதே இல்லை.. வெறுப்போடு பார்ப்பார். இல்லை சுமையாக நினைப்பார். இப்போது இவன்.. அப்படி என்னதான்டா நான் பாவம் செய்தேன். என் மேல் பாசம் காட்ட, அக்கறை காட்ட எனக்கென்று யாருமே இல்லை நீக்கோ..”

அடிபட்ட மானின் கதறலாய் அவள் கதறியபோது தேற்றும் வழியறியாமல் திண்டாடிப்போனான் நீக்கோ.

“ஏஞ்சல்.. அழாதே! நீ செய்தது மிகச்சரி. அன்றைக்கு நானே உன்னிடம் சொன்னேன் தானே போலிசுக்கு அழை என்று. அவன் என்னவோ சொன்னால் நீ அதற்கு அழுவாயா? என் ஏஞ்சல் தைரியமான பெண்ணாயிற்றே..” இப்படி அவன் எவ்வளவோ ஆறுதல் சொன்னபோதும், அதையெல்லாம் விளங்கிக்கொள்ளும் சக்தியற்று அத்தனை வருட ஆறாக்காயத்தை, மனரணத்தை கதறித் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தாள் மித்ரா.

வாய்ப்பேச்சு கைகொடுக்காமல் போனதில், அவளை அணைத்து, ஆறுதலாக முதுகை தடவிக்கொடுத்து, கன்னம் வருடி, கண்ணீரை துடைத்துவிட்டு என்று ஆரம்பித்த நீக்கோவின் பயணம், இதமாக நெற்றியில் இதழ் ஒற்றலில் வந்து நின்றது.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
அதை உணரக்கூட மாட்டாமல் அவள் அழுகையில் கரைய, நெற்றியில் ஆரம்பித்த அந்தப் பயணம் எப்படி எங்கே சென்றது.. என்ன நடந்தது என்று தெரியாமலேயே இரு உடல்களின் சேர்க்கையில் சென்று முடிந்தது.

சில அசம்பாவிதங்களுக்கு காரணங்களை தேடவோ, கண்டறியவோ முடியாது. இதுவும் அப்படித்தான். இங்கே யாரும் எதையும் திட்டமிடவில்லை. மனதிலும் அழுக்குப் படியவில்லை. காதலில் யாரும் கரையவும் இல்லை. உணர்வுகளின் பிடியில் சிக்கிக் கொள்ளவுமில்லை. ஆனாலும் தேகங்கள் சங்கமித்தன.

இதை வயதின் கோளறு என்பதா? பருவக் கவர்ச்சி என்பதா? அல்லது வாழ்க்கையின் கோட்பாடுகளை அறியாத அறிவிலிகளின் செயல் என்பதா? ஏதோ ஒன்று! ஆனால், மித்ராவின் வாழ்வில் மிகப்பெரிய அசம்பாவிதம் நடந்தேறியிருந்தது!

மனதின் அதிர்ச்சியோடு உடலுக்கு உண்டான அதிர்வும் சேர்ந்துகொள்ள ஆழ்ந்து உறங்கிப்போனாள் மித்ரா. நடு இரவில் கண்விழித்தபோது, நடந்ததை எண்ணியவளின் தேகமும் நெஞ்சமும் குலுங்கியது. நடந்ததை என்ன விதமாக எடுத்துக்கொள்வது என்று தெரியாமல் குழம்பித் தவித்தாள்.

ஆனாலும் மனதில் ஒரு திடம் வந்திருந்தது!

அவளுக்காக அவள் உயிர் நண்பன் இருக்கிறான்! இனி என்றைக்கும் அவளோடு இருப்பான் என்கிற நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கை கொடுத்த துணிவோடு அவனை அணைத்துக்கொண்டு மீண்டும் உறங்கிப்போனாள் மித்ரா. அடுத்தநாள் காலையில், நீக்கோவின் கைபேசியின் அலறலிலேயே கண் விழித்தனர்.

எடுத்தது அந்த ஊருக்கு அவன் தேடிவந்த நண்பன்!

“ஹாய் நீக்கோ. நான் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டேன். இன்று நம் நண்பன் கெவினுக்கு திருமணநாள். உன்னிடமும் சொல்லச் சொன்னான். இன்று மதியவிருந்து இருக்கிறது. பன்னிரண்டு மணிக்கு வருகிறாயா? நாம் இருவருமே ஒன்றாகப் போவோம்.” என்று கேட்டான்.

அருகில் படுத்திருந்து தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த மித்ராவை பார்த்துவிட்டு, “எங்கே என்று அட்ரெஸ்சை நீ எனக்கு அனுப்பிவிடு. நாம் அங்கே சந்திக்கலாம்.” என்றுவிட்டு அலைபேசியை வைத்தான் அவன்.

சற்று நேரம் அமைதி. இருவருக்குமே பேச்சை ஆரம்பிக்க தயக்கம். அதையும் மீறி ஆரம்பிக்க நினைத்தாலும் என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை. அழகான நட்பு என்பதைத் தாண்டி தாங்கள் அடுத்த படிக்கு போய்விட்டோம் என்பதை இருவரும் உணர்ந்ததில், அதுநாள் வரை அவர்களுக்குள் இருந்த சகஜ நிலை மாறி சங்கடம் ஒன்று சூழ்ந்தது.

மீண்டும் நிமிடத்துளிகள் அமைதியில் கழிய, அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து, “இன்றைக்கு ஒரு திருமண விருந்து இருக்கிறது. போவோமா?” என்று கேட்டான் நீக்கோ.

“எனக்கு அழைப்பு இல்லையே. அதோடு யார் என்றும் தெரியாது.” என்றாள் மித்ராவும் சகஜமாக உரையாட முனைந்தவளாக.

“எனக்கு அழைப்பு இருக்கிறதே..” என்றான் அவன்.

அவனை அழைத்தால் அது அவளையும் அழைத்தது போல்தான் என்கிறான்! முகம் மலர, “சரி போவோம். எத்தனை மணிக்கு?” என்று கேட்டாள்.

“பன்னிரண்டுக்கு..”

“பண்ணிரண்டுக்கா? இப்போதே மணி பத்து. எழும்பு நீக்கோ.. குளித்துத் தயாராகவே சரியாக இருக்கும்..” இருவரும் தயாராகி அங்கே சென்றபோது, நள்ளிரவு வரைக்கும் ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் என்று மிகவும் மகிழ்ச்சியாகக் கழிந்தது நேரம்.

திரும்பி வரும்போது, நீக்கோ காரை செலுத்திக்கொண்டிருக்க மித்ரா அவன் தோளில் சாய்ந்திருந்தாள்.

இருவருமே எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அங்கு சென்றதிலிருந்து ஒருவரின் அருகாமையை விட்டு மற்றவர் பிரியாதபோதும், மற்ற நண்பர்களுடன் கலந்துபேசிச் சிரித்தாலும், அவர்களுக்குள் எப்போதும் இருக்கும் எந்தத் தங்கு தடையும் அற்ற பேச்சு, அந்தக் கிண்டல், சிரிப்பு, ஒருவரை ஒருவர் வாருவது அதெல்லாம் நின்றிருந்தது.

மித்ராவுக்கோ கெவின் நடத்திய நண்பர்கள் மட்டுமே கலந்துகொண்ட அந்த எளிமையான திருமண விருந்து மிகவுமே பிடித்திருந்தது. அதை நீக்கோவிடமும் பகிர எண்ணி, “நம் திருமணமும் இப்படி எளிமையாக நடக்கவேண்டும் நீக்கோ. நண்பர்கள் மட்டுமே போதும்.” என்றாள்.

சடாரென்று பிரேக்கை அழுத்திக் காரை நிறுத்திவிட்டு, “நம் திருமணமா?” என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டான் நீக்கோ.

அந்த அதிர்ச்சி உள்ளே சென்று தாக்க, அவன் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் திகைத்துவிட்டு, “ஆ..மாம். நம் திருமணம் தான்.” என்றாள் மித்ரா.

“நாம் நண்பர்கள். காதலர்கள் இல்லை. நமக்குள் திருமணமா?”

இதென்ன பேச்சு?

“அப்..போ இரவு நடந்தது? அது.. நண்பர்கள் செய்வது இல்லையே.”

அவன் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது. ”ஹேய் ஏஞ்சல்!” என்றபடி அவளது இடையை வளைத்து, “இரவு நடந்தது ஒரு அழகான விஷயம். அதற்காக திருமணம் செய்வதா?” என்றான் அவன் சிறுபிள்ளைக்கு எடுத்துரைப்பது போன்ற குரலில்.

அதிர்ச்சியோடு நண்பனைப் பார்த்தாள் மித்ரா. “பின்னே?” சிரமப்பட்டு அந்த ஒற்றை வார்த்தையை உதிர்த்தாள்.

“இப்படியே வாழ்வோம். என்றைக்கு சலிக்கிறதோ அன்று விலகிக்கொள்வது தானே.” இலகுவாகச் சொன்னான் அவன்.

திருமணம் நடந்தால் கடைசிவரைக்கும் அவளோடு இருப்பான் என்று நினைத்தாளே! சலித்துவிட்டது என்று அவன் விலகிப்போனால் மீண்டும் அவள் தனித்துப்போவாளே!

அவளின் உயிர் நண்பனா மீண்டும் அவளைத் தனிமைத் துயரில் தள்ளப் பார்க்கிறான்? நம்ப மறுத்தது அவளது சின்ன இதயம். “நீ சு..ம்மா விளையாட்டுக்கு தானே பேசுகிறாய் நீக்கோ?” கேட்கையிலே குரல் நடுங்கியது.

அவளை ஆதரவாக அணைத்துக்கொண்டான் அவன். “ஏஞ்சல்..! இங்கே பார். என்றைக்குமே நீ என் உயிர் தோழி. அது மாறாது. அதற்காக திருமணம் செய்ய முடியுமா? நமக்கு அந்த வயதும் வரவில்லை. எனக்கு அதில் நாட்டமும் இல்லை. பிடிக்கும்வரை சேர்ந்திருப்போமே, அதற்கு எதற்கு திருமணம்?”

இல்லை என்றது அவள் மனது! இன்றைக்கு அவனது பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் சம்மதித்துவிட்டு, எப்போது போய்விடுவானோ என்று பயந்து பயந்து வாழ முடியுமா?

அன்று சண்முகசுந்தரம் ‘இந்த வீட்டில் நீ இருக்க வேண்டுமானால் முழுச் சம்பளத்தையும் என்னிடம் தரவேண்டும்!’ என்று சொன்னபோது, தற்காலிக சந்தோஷத்துக்காக அவள் சம்மதித்திருக்க இன்றைய முன்னேற்றம் அவளுக்கு கிட்டியே இருக்காது. அன்றும் உயிரை துடிதுடிக்க வைத்த துன்பத்தோடுதான் வெளியேறினாள். இன்றும் அப்படி ஒரு முடிவை எடுக்கும் நிலையில் அவளை நிறுத்தியிருக்கிறது விதி!

என்றோ நடக்கப் போகும் பிரிவை இன்றே நிர்ணயித்துவிட்டால் பாதிப்பு குறையுமல்லவா!எந்த உறவுமே அவளுக்கு நிரந்தரமில்லை. யாருமே அவளுக்காக இல்லை.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#4
உள்ளம் தணலில் விழுந்த புழுவாய் துடிதுடிக்க, “இல்லை! இப்படியான ஒரு நட்பை என்னால் தொடர முடியாது நீக்கோ.” என்றாள் உறுதியான குரலில்.

நிமிர்ந்து முடிவுகளை சொல்வதில் அவள் வல்லவள்தான்!

அந்த மறுப்பை எதிர்பாராதவன் அதிர்ச்சியோடு பார்த்தான். விழிகளில் திரண்ட நீரோடு, “கடைசியில் நீயும் என்னை ஏமாற்றிவிட்டாய்.” என்றாள் மித்ரா.

மறுத்துத் தலையசைத்தான் அவன். “உன்னிடமிருந்து இந்தப் பதிலை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதற்காக என்னை ஏமாற்றிவிட்டாய் என்று சொல்ல முடியுமாß அப்படித்தான் என் பதிலும்.” என்றவன் காரை மித்ராவின் வீட்டுக்கு முன் நிறுத்தினான்.

அமைதியாகவே இருவரும் வீட்டுக்குள் செல்ல, சற்று நேரத்தில் தன் பாக்குடன் தயாராகி வந்தான் நீக்கோ.

அப்போ போகவே போகப் போகிறான் என்கிற தவிப்பை, அகன்ற விழிகளில் அடக்க முயன்றபடி அவள் பார்க்க, பாக்கை நிலத்தில் வைத்துவிட்டு வந்து அவளை அணைத்துக்கொண்டான் நீக்கோ.

“நீ கவலைப்படுகிறாயே என்பதற்காக திருமணம் புரிந்தால் இருவருக்குமே அவஸ்தைதான். இப்போது யோசிக்கையில் நேற்றைய சம்பவம் நடக்காமல் இருந்திருக்கலாமோ என்று தோன்றுகிறது. ஆனால்.. இனி அதை மாற்ற முடியாது. என்றும் நீ மகிழ்ச்சியோடு இருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிற நானே உன்னை நோகடித்துவிட்டேனோ என்று நினைக்கையில் வருத்தமாக இருக்கிறது. அதற்கு திருமணமும் முடிவல்ல. இந்தப் பிரிவுதான் இருவருக்குமே நல்லது. அதனால் இப்போது நான் போகிறேன். மீண்டும் சந்திக்கலாம்.” என்றவன், அவள் நெற்றியில் தன் இதழ்களை பதித்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

பேசும் சக்தியை இழந்தவளாக, போகும் நீக்கோவையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள் மித்ரா.

அழக்கூடத் தோன்றாமல் அப்படியே அவள் நின்ற மணித்துளிகள் எத்தனையோ.. அவளே அறியாள்!

வேலைக்கு போவதற்காக அவள் வைத்திருந்த அலாரம் அடித்தபோதும் பிரக்ஜை அற்றுக் கிடந்தவள், அதனது தொடர்ந்த அலறலில் சற்றே தன்னிலை மீண்டாள். பாறாங்கல்லை வைத்து அழுத்தியது போன்று நெஞ்சம் கனத்தாலும், அப்படியே இருந்துவிட முடியாதே!

அவள் எழுந்துகொள்ள வேண்டும், குளித்துத் தயாராக வேண்டும். வேலைக்குப் போகவேண்டும். நாளாந்த வாழ்க்கையை ஓட்டியே ஆகவேண்டுமே!

எழுந்து தயாராகி வீட்டைப் பூட்டுவதற்காக திறப்பினை எடுத்தவளுக்கு நீக்கோவோடு சந்தோசமாய் கடந்துபோன அந்த ஒருவாரம் கண்முன்னால் வந்து நின்று கண்ணீரைச் சொரிய வைத்தது. சிறுபிள்ளைகள் போல் யார் முதலில் படிகளை இறங்கி முடிப்பது, யார் முதலில் டிரைவர் சீட்டில் இருப்பது என்று போட்ட சண்டைகள் அத்தனையும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வந்து தாக்க, கண்ணை மறைத்த கண்ணீரோடு கதவை பூட்டிக்கொண்டு திரும்பி படிகளில் காலை வைத்தவள் கால் இடறி அந்த மாடிப்படியில் விழுந்து உருண்டாள்.

அப்படியே மயங்கியும் போனாள்.

கண்விழித்த போது, அவளெதிரே இருந்த சத்யன், “என்னக்கா இது? கொஞ்சம் கவனமாக இருக்கமாட்டாயா?” என்று வடித்த கண்ணீரில் அவளது உள்ளம் வெடித்துச் சிதறியது. தன்னை மறந்து நடந்தவைகளை சொல்லிக் கதறத் தொடங்கினாள்.

கேட்டவனுக்கோ அதிர்ச்சியில் மண்டையே வெடிக்கும் போலிருந்தது. தான் பள்ளிக்கூடத்தால் டூர் சென்றிருந்த அந்த ஒற்றை வாரம் அக்காவின் வாழ்வில் இவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கி விட்டதா?

நெஞ்சம் குலுங்கினாலும், வேகமாக தன் அதிர்ச்சியை மறைத்துக்கொண்டு அவளைத் தேற்றுவதில் ஈடுபட்டான்.

அன்றைய நினைவில் இன்றும் கண்கள் கலங்க, “அன்றுதான் அப்படி அழுதாள். அடுத்த இரண்டு நாட்களும் ஹாஸ்பிட்டலில் இருக்கும் வரைக்கும் சூன்யத்தையே வெறித்துக்கொண்டு அமைதியாகவே இருந்தாள். அதன் பிறகோ ஒரு இயந்திர தனமான அக்காவை தான் நான் பார்த்தேன். எப்போதும் ஒருவித அமைதி. எல்லாம் வெறுத்துப் போனது போல எல்லாவற்றிலும் ஒரு சலிப்பு. ஒரு சிரிப்பு, நண்பர்கள், பார்ட்டி, நல்ல உடைகள் இப்படி எதுவுமே கிடையாது. யாரையும் அவளை நெருங்க விட்டதே இல்லை அவள். எனக்கும் வித்திக்கும் எல்லாவற்றையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்வாள். மற்றும்படி எங்களைக் கூட ஒரு அளவை தாண்டி நெருங்க விட்டதில்லை.” என்றான் வேதனையோடு.

“தொடர்ந்து ஒரு வெறியோடு படித்தாள். நல்ல வேலையும் கிடைத்தது. அதன் பிறகான அந்த ஐந்து வருடங்கள் எப்படி ஓடியது என்றே தெரியவில்லை. அந்த நாட்களில் எத்தனையோ தடவை திருமணம் செய்துகொள் அக்கா என்று கேட்டிருக்கிறேன். ஒரேயடியாக மறுத்தவள், எப்படி உங்களை மணக்க சம்மதித்தாள் என்பது இன்றுவரை எனக்குப் புரியாத புதிர்தான். எதையாவது நான் கேட்டு, அவள் இந்த திருமணத்தையே நிறுத்திவிட்டாலும் என்று பயந்து வாயை மூடிக்கொண்டேன். அதன் பிறகோ.. “ என்றவனின் தொண்டை அடைத்தது.

தொண்டையை செருமிக்கொண்டு, “கேட்பதற்கு அவசியம் வரவில்லை..” என்று முடித்தான். தமக்கை வாழ்ந்த வாழ்க்கை.. சொர்க்கம் அல்லவா! அவனே எத்தனை தடவைகள் கண்ணாரக் கண்டு நெஞ்சார நெகிழ்ந்திருக்கிறான். அவன் கண்தான் பட்டதோ!

கீர்த்தனனோ அப்படியே அமர்ந்திருந்தான். ஆவலோடு அவனைப் பார்த்தான் சத்யன்.

எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டான். இனியாவது மனம் மாற மாட்டாரா? மாறி அக்காவின் சந்தோசத்தை மீட்டுக் கொடுக்கமாட்டாரா? மறுபடியும் அவள் வாழ்வில் மலர்ச்சி தோன்றாதா?

ஆர்வமிகுதியால் உள்ளம் அடித்துக்கொள்ள, “அத்தான்..” என்று அழைத்தான்.

அந்த அழைப்பில் தன்னிலை மீண்டு தலையை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தான் கீர்த்தனன். என்ன நினைக்கிறான் என்பதை உணர முடியாத பார்வை! சட்டென்று எழுந்தவன் எதுவுமே சொல்லாமல் அங்கிருந்து நடந்தான்.

அதிர்ச்சியோடு கீர்த்தனனின் முதுகை வெறித்தான் சத்யன்.

அனைத்தையும் சொல்லியும் கொஞ்சம் கூட இரக்கம் காட்ட மறுத்துவிட்ட அவன்மேல் அதுநாள் வரையிலும் இல்லாத அளவுக்கு ஆத்திரமும் வஞ்சினமும் உண்டானது சத்யனுக்கு.

பெரும் ஆவலை சுமந்து வந்தவனின் மனம், முழுமையான ஏமாற்றத்தை தழுவ பெரும் புயலே மையம் கொண்டது அவன் மனதில்!
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#5
அத்தியாயம்-6



மித்ரா கடந்த காலத்தின் நினைவுகளில் இருந்து மீள முடியாதவளாக அதிலேயே ஆழ்ந்துபோய் கிடந்தாள்.

அன்று எப்படி நீக்கோ நிராதரவாக அவளை விட்டுவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியே போனானோ, அதேபோல் அவளது கணவனும் அவளை விட்டுவிட்டு மாடிக்கு குடிபோனதில் அவளின் நினைவுகள் வந்து நின்றது.

அப்படி அவன் செய்தது இதயத்தை கசக்கிப் பிழிந்த போதிலும், அவன் கோபம் ஆறும் வரைக்கும் பொறுத்திருப்போம் என்று காத்திருந்தாள் மித்ரா.

அப்படி அவனது கோபம் ஆறிய பிறகு, எல்லாவற்றையும் சொல்லி, ஏன் சொல்லாமல்விட்டாள் என்பதையும் சொல்லி மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும். கட்டாயம் என் கீதன் என்னை மன்னிப்பார். என்னை ஏற்றுக்கொள்வார். திரும்பவும் நாங்கள் சந்தோசமாக வாழ்வோம் என்று அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையோடு அவள் காத்திருக்க, அவனோ விவாக ரத்துப் பத்திரத்தை அனுப்பிவைத்தான்!

அவள் தலையில் இடியே இறங்கியது. அவன் சட்டப்படி அவளிடம் இருந்து பிரிவைக் கோருகிறான் என்பதை நம்பவே முடியவில்லை. இருக்காது! என் கீதன் அந்தளவு தூரத்துக்கு போகமாட்டார்!

இல்லை! அவன் போயிருக்கிறான் என்பதை அவள் கையிலிருந்த விவாகரத்து பத்திரம் அடித்துச் சொன்னது.

பரிதவித்துப்போய் மேல்மாடிக்கு ஓடினாள். அதை அவன்முன்னால் நீட்டி, “என்ன கீதன் இது?” என்று கேட்டாள் தவிப்போடு.

புருவங்கள் சுருங்கப் பார்த்துவிட்டு, “பார்த்தால் தெரியவில்லை?” என்றான் அவன்.

“அது தெரிகிறது. ஆனால் ஏன்? நான் செய்தது பிழைதான். அதை வேண்டுமென்றே மறைக்கவில்லை. எனக்கு அது ம…” என்றவளை,

“போதும் நிறுத்து!” என்றவனின் உக்கிரம் வாயடைக்கச் செய்தது.

“உன் பேச்சைக் கேட்கவோ, முகத்தைப் பார்க்கவோ பிடிக்கவில்லை என்று அன்றே சொல்லிவிட்டேன். இனி என்ன பேசுவதாக இருந்தாலும் கோர்ட்டில் பேசிக்கொள்.”

கோர்ட்டா? அதிர்ந்தது அவள் நெஞ்சம்! விசாரிக்காமலே தண்டனை வழங்கத் துடிக்கும் கணவனை கண்ணீரோடு பார்த்தாள் மித்ரா.

“நான் செய்தது பிழைதான். மறைத்தது மகா தப்புத்தான். அதற்காக என்னை மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் என்ன சொன்னாலும் செய்கிறேன். ஆனால், இந்த விவாக ரத்து மட்டும் வேண்டாம். நீங்கள் இல்லாமல் என்னால் வாழவே முடியாது. எனக்காக இல்லாவிட்டாலும் நம் குழந்தைக்காகவாவது என்னை மன்னிக்கக் கூடாதா?” என்றாள் கண்ணீருடன்.

சரேலெனத் திரும்பியவனின் விழிகள் அவளைப் பொசுக்கின. “உன் பிள்ளை என்று சொல்! என் பிள்ளை என்பதற்கு என்ன சாட்சி?” என்று கேட்டான்.

“ஐயோ..!” காதுகள் இரண்டையும் பொத்திக்கொண்டு கதறிவிட்டாள் மித்ரா.

“ஏன்.. ஏன் இப்படியெல்லாம் பேசுகிறீர்கள்? அது நம் குழந்தை. உங்கள் மகன். என் வயிற்றில் உதித்தான் என்பதற்காக அவனை கேவலப் படுத்தாதீர்கள். என் அப்பாவே என்னை இப்படிச் சொல்லிவிட்டாரே என்று தவித்துப்போவான். என்னை நம்புங்கள் கீதன். அவன் உங்கள் பிள்ளைதான்..” என்றவள் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு கதறத் தொடங்கினாள்.

காதலில் கசிந்துருகி ஓருடல் ஈருயிராக வாழ்ந்து, ஆவலோடு எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்து, ஆசையாசையாக அவள் சுமக்கும் அவன் மகவைப் பற்றி இப்படிச் சொல்லிவிட்டானே!

“உன்னை நம்புவதா? எந்த..” என்றவனை பார்த்து கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள் மித்ரா.

“தயவுசெய்து திரும்பவும் எதையும் சொல்லிவிடாதீர்கள். அதைத் தாங்கும் சக்தி எனக்கில்லை. உங்களுக்கு விவாக ரத்துத்தானே வேண்டும். நான் தருகிறேன். அதற்காக குழந்தை உங்களது இல்லை என்று மட்டும் சொல்லாதீர்கள்.” என்றவள், தொய்ந்துபோய் வெளியேறினாள்.

அதன்பிறகோ விரக்திகொண்ட மனதுடனேயே மித்ராவின் நாட்கள் நகர்ந்தன. வயிற்றில் குழந்தையின் அசைவுகள் தெரியும் போதெல்லாம் மனம் கணவனை நாடி ஓடி அவன் கால்களில் விழுந்து கதறும்!

என்னை மன்னியுங்களேன்.. நம் பிள்ளையை பார்க்க வாருங்களேன்.. அவன் அசைகிறான்.. கால்களால் உதைக்கிறான்.. அப்பா எங்கே என்று கேட்கிறான்.. அவனுக்காக உங்கள் கோபத்தை விரட்டக் கூடாதா.. என்று மனதால் அவனிடம் தினம் தினம் மன்னிப்பை யாசித்தாள்.

நாட்கள் கோபத்தை ஆற்றும். கணவன் திரும்பி வருவான். ஏதோ கோபத்தில் விவாக ரத்துக்கு விண்ணப்பித்தாலும் அதை செயலாற்ற மாட்டான். அவன் அப்படியானவன் அல்ல என்று மித்ராவின் மனம் அப்போதும் உருப்போட்டது.

அசைக்கமுடியாத அந்த நம்பிக்கையோடு அவளது நாட்கள் நகர்ந்ததே தவிர மாற்றங்கள் எதுவும் நிகழவேயில்லை. கீர்த்தனன் கல்லாய் நின்றான். எந்த விதத்திலும் சற்றும் அசைய மறுத்தான். மித்ராவுக்கு குழந்தைப் பேற்றுக்கான நாளும் விரைந்து வந்தது.

அன்று மித்ராவின் பிறந்தநாள். கடந்த இரண்டு வருடங்களில் அந்த நாளை எவ்வளவு இனிமையாகக் கொண்டாடினாள். இன்பமாய் கழிந்த கணங்கள் எல்லாம் இப்போது கனமாய் நெஞ்சை அழுத்த, அது கண்ணீராய் வெளியேறிக்கொண்டே இருந்தது.

ஒருபக்கம் மனதில் தாங்கமுடியாத வலி என்றால், காலையில் எழும்போதே வயிற்றில் என்னவோ செய்வது போலிருந்தது. முதுகில் வேறு வலித்தது. நடக்கவே முடியாது போல, என்னவோ அடைப்பது போலத் தோன்றவும் அப்படியே கட்டிலில் சாய்ந்துகொண்டாள். பெரிய வயிறு வேறு இட்டுமுட்டாக, மூச்சு எடுக்கவும் முடியாமல் பெரும் சிரமப்பட்டாள்.

மெல்ல மெல்ல உயிரே போய்விடுமோ என்கிற அளவுக்கு வலி எடுக்கத் தொடங்க, பயந்துபோனவள் உடனேயே கணவனுக்கு அழைத்தாள். அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

இந்த நேரத்தில் கூடவா கோபத்தை பிடித்து வைப்பீர்கள் கீதன். இங்கே எனக்கு உயிபோகும் போல் வலிக்கிறதே.. தாங்க முடியவில்லையே.. நெஞ்சம் அரற்ற, திரும்பத் திரும்ப அவள் அழைத்தபோதும் அழைப்பை ஏற்கவேயில்லை கீர்த்தனன்.

வயிற்று வலி கணவனின் வருகைக்காக காத்திருக்கும் அவகாசத்தை கொடுக்க மறுக்க, மீண்டும் அவள் அவனுக்கு அழைத்தபோது, இப்போது கைபேசி அணைக்கப் பட்டிருந்தது. உடலின் வலியையும் மிஞ்சிக்கொண்டு நெஞ்சு வலித்தது.

அவன் அருகாமைக்கு, பயப்படாதே என்று சொல்லும் ஆறுதல் வார்த்தைக்கு, அவனது கனிவான பார்வைக்கு, அவளின் கையைப் பற்றி உனக்கு நானிருக்கிறேன் என்கிற தைரியத்துக்கு, வெட்கம் விட்டுச் சொல்லப் போனால் அவனின் இறுகிய அணைப்புக்கு, ஒரு இதழ் முத்தத்துக்கு என்று அனைத்துக்குமே அவள் மனம் ஏங்கியது. தான் வேதனையில் துடிக்கும் நிலை அறிந்தாவது அவன் மனம் இளகாதா என்று அவள் காத்திருக்க அவனோ அவளுக்கு ஏமாற்றத்தை மட்டுமே பரிசாகக் கொடுத்தான்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#6
தாய்மை அடைந்ததற்கே நெஞ்சில் வைத்துத் தாங்கிய கணவன் இந்த நேரத்தில் அவளை எப்படியெல்லாம் கவனித்திருப்பான். அவளது வலியை தன்னதாக உணர்ந்து துடித்திருக்க மாட்டானா? கண்ணுக்குள் வைத்துக் காத்திருக்க மாட்டானா?

அதை பறிகொடுத்தது யார் தப்பு? அவளது அல்லவா! மனதில் ஆத்திரம் எழுந்தது. நெஞ்சம் ஆவேசம் கொண்டது! ஒழுக்கம் கெட்டுப் போனாய் தானே. அனுபவி!

ஒருவன் அணைத்தான் என்றதும் அதற்கு இசைந்தாய் அல்லவா! சுயபுத்தி இல்லாமல் போனாய் தானே! உனக்கு இது வேண்டுமடி! இது மட்டுமில்லை. இன்னும் வேண்டும்!

தனக்குள்ளேயே ஆங்காரம் கொண்டவள் உயிர்போகும் பிள்ளைப்பேற்று வலியை உதட்டைக் கடித்துப் பொறுக்க முயன்றாள். மனதின் வேதனைக்கு, அங்கிருந்த காயத்துக்கு இந்த வலி ஒருவித சுகத்தைக் கொடுப்பது போலிருந்தது.

ஆம்புலன்சுக்கு அழைத்தால் அடுத்த நிமிடமே வந்து நிற்பார்கள் தான். ஆயினும் அழைக்கவில்லை அவள். இது தண்டனை! அவளுக்கு அவளே கொடுத்துக்கொள்ளும் தண்டனை! அனுபவித்தே ஆகவேண்டும்!

மெல்ல எழுந்து வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தவள் தன் காரில் ஏறி அமர்ந்தாள். அடிவாயிற்றை அடைத்துக்கொண்டு வலித்தது. மூச்சே எடுக்கமுடியவில்லை. காரில் அமர முடியாமல் என்னவோ வந்து தடுத்தது. கால்களை நீட்டவே முடியாமல் துடித்தாள். ஆனாலும் அருகிலிருக்கும் செல்லை எடுத்து ஆம்புலன்சுக்கு அழைக்கவே இல்லை! பெல்ட்டை கூட மாட்ட முடியவில்லை. இன்றோடு செத்துப் போனாலும் பரவாயில்லை, தப்பு செய்த எனக்கு தண்டனை என்று எண்ணி காரை மெதுவாக ஹாஸ்பிட்டல் விட்டாள்!

வலி வலி வலி..!

ஹாஸ்பிட்டலை நெருங்கிய நேரத்தில் ஈரத்தை உணர்ந்தாள். கைகால்கள் நடுங்கத் தொடங்கின. கண்கள் மெல்ல மெல்ல இருட்டத் தொடங்கினாலும் ஒருவழியாக ஹாஸ்பிட்டல் வாசலில் காரை விட்டவளால் இறங்கவே முடியவில்லை. கதவை மட்டும் தள்ளித் திறந்தவள் அருகே நடந்து சென்றவரின் கையை எட்டிப் பிடித்தபடியே மயங்கிச் சரிந்தாள்.

அதன் பிறகான நிகழ்வுகள் அத்தனையும் புகை மண்டலத்தின் நடுவே நடந்த காட்சிகளாக மட்டுமே அவள் கருத்தில் பதிந்தன.

கண்விழித்துப் பார்த்தபோது, தான் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதும், தன் நெஞ்சில் குழந்தை கிடத்தப் பட்டிருப்பதும் தெரிந்தது. வயிறோ புண்ணாக வலித்தது. நெஞ்சமோ அதற்கும் மேலாய் புண்ணாகிக் கிடந்தது.

அதையெல்லாம் தாண்டிக்கொண்டு தாய்மையின் பூரிப்பில் உடலும் உள்ளமும் விம்மிச் சிலிர்க்க, அவளின் அருமை மைந்தனை வாரி அணைத்தாள். தன் உதிரத்தில் உதித்த மகனின் பட்டான நெற்றியில் இதழ்களை மிக மிக மெதுவாக ஒற்றி எடுத்தாள்.

தேகமெல்லாம் சிலிர்த்துப்போனது. அவளின் பிறந்த தினத்திலேயே அவள் பெற்றெடுத்த பிஞ்சின் கதகதப்பு காயம்பட்ட உள்ளத்தை தடவிக் கொடுத்ததில் மீண்டும் மீண்டும் பல முத்தங்களை பதித்தாள்.

ரோஜா மொட்டிதழ்களை அசைத்து, மொழியறியா அழகான சங்கீதம் ஒன்றை இசைத்தபடி முகத்தை சற்றே அசைத்துக்கொண்டான் அவளது அருமை மைந்தன்.

மார்பின் மேலே கிடந்த மகவின் அசைவு நெஞ்சுக்குள்ளே நிறைந்து கிடந்தவனின் நினைவுகளைக் கிளறிவிட, மித்ராவின் செவியோரங்கள் கண்ணீரால் நனைந்தன.

அதுவரை நேரமும் தாய் சேயினது அன்புப் பரிமாற்றத்தைக் கண்டு ரசித்தபடி இருந்த தாதிப்பெண் வந்து அவள் தலையை தடவிக்கொடுத்தாள்.

“எப்படி இருக்கிறாய்?”

உலர்ந்திருந்த உதடுகளை நம்ப மறுத்து தலையை மட்டும் ‘பரவாயில்லை’ என்பதாக அசைத்துவைத்தாள் மித்ரா.

“கொஞ்சம் வலி அதிகமாகத்தான் இருக்கும். அதற்குக் காரணமும் நீதான். எவ்வளவு ஆபத்தான வேலை பார்த்திருக்கிறாய். வீட்டில் யாரும் இல்லை என்றால் ஆம்புலன்சுக்கு அழைத்திருக்கலாம் தானே. உன் கணவர் எங்கே?” என்று அவள் கேட்ட எந்தக் கேள்விக்கும் பதில்கள் அற்றுப்போக, கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

எத்தனையோ விதமான பிரசவங்களை பார்த்துப் பழகிய அந்தப் பெண்மணி அவளின் கண்ணீரைக் கவனித்துவிட்டு இதமான குரலில் பேசினார். “சந்தோசமான நேரத்தில் எதற்கு அழுகிறாய்? இனி நீ அழகான ஆண் குழந்தைக்கு அம்மா. உன் மகனைப்பார். கறுத்த சுருள் முடிகளும் குண்டுக் கன்னங்களும், கருமணி விழிகளுமாக அப்படியே உன்னைப்போல் இருக்கிறான்.” என்று அவளின் எண்ணங்களை மகனின் புறமாகத் திருப்பினாள்.

உண்மைதான்! அவள் பெற்ற மகன் அச்சு அசல் அவளைப்போலவே இருந்தான், கணவன் ஆசைப்பட்டது போன்று!

பிள்ளை பிறக்கும் நேரத்தில் அவன் அருகிலேயே நிற்க வேண்டும், பிள்ளைபெறும் வலியை அவனது கைப்பிடியில் கடக்க வேண்டும், தொப்புள் கொடியை கணவனே கத்தரிக்க வேண்டும், குழந்தை பிறந்ததும் இருவருமாக சேர்ந்துதான் முதன் முதலில் முத்தமிட வேண்டும் என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டது என்ன? நடந்தது என்ன?

கண்களை கண்ணீர் நனைக்க, செல்லை எடுத்துப் பார்த்தாள். கீர்த்தனன் அழைத்ததற்கான எந்த அறிகுறியையும் காணோம்! திரும்பவும் தானே அழைத்தாள். அப்போதும் கைபேசி அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

‘உங்களுக்கு ஒரு மகன் பிறந்திருக்கிறான் கீதன்..’ என்று மெசேஜ் அனுப்பிவிட்டு, சத்யனுக்கு அழைத்து விஷயத்தை சொல்ல, விழுந்தடித்துக்கொண்டு ஓடிவந்தான் அவன்.

வந்தவனுக்கோ, அனாதைபோன்று தமக்கை தனியாகக் கிடப்பதைக் கண்டபோது, தான் மாமாவாகி விட்டோம் என்பதையும் மீறிக்கொண்டு அழுகையும் ஆத்திரமும் சேர்ந்தே வந்தது.

“அந்தாள் எங்கே அக்கா?”

“அவரை மரியாதை இல்லாமல் பேசாதே சத்தி.”

“வேறு எப்படிச் சொல்வதாம்? மனிதன் என்றால் மனதில் கொஞ்சமாவது ஈரம் இருக்கவேண்டும். உன்னோடு என்ன கோபம் என்றாலும் இப்படியா தனியாக விடுவார்?” என்றபடி அவன் கீர்த்தனனுக்கு அழைக்க முயல, அதை தடுத்தாள் மித்ரா.

“பிள்ளை பிறந்திருப்பது அவருக்கு தெரிந்திருக்காது.” என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

“நீயேன் சொல்லவில்லை?”

“சொல்லத்தான் எடுத்தேன். அவர் கதைக்கவில்லை. இப்போது மெசேஜ் அனுப்பி இருக்கிறேன்.”

“நீ எந்த நிலையில் இருந்தாய் என்று தெரியும். அப்படி இருந்தும் அழைப்பை ஏற்கவில்லை என்றால் என்ன அர்த்தம்? பொறு.. நானே கேட்கிறேன்.” என்று அவன் திரும்ப செல்லை எடுக்க,

அதை தடுத்தபடி, “தப்பு என்பேரில் தான் என்று சொன்னேனே சத்தி.” என்றாள் மித்ரா.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#7
“அப்படி என்ன செய்து தொலைத்தாய் அக்கா நீ? அத்தான் இப்படி அக்கறை இல்லாமல் இருக்க மாட்டாரே. கேட்டாலும் சொல்கிறாய் இல்லை, அவரோடு கதைக்கிறேன் என்றாலும் விடுகிறாய் இல்லை.” என்ற தம்பியை கலங்கிய விழிகளோடு பார்த்தாள் மித்ரா.

அன்று, கீர்த்தனன் மேல்மாடிக்கு தன் பொருட்களோடு சென்றதும், அடுத்தநாள் சத்யனுக்கு அழைத்து ஒரு பூங்காவுக்கு வரச்சொன்னவள், தனக்கும் கீதனுக்கும் சின்னப் பிரச்சனை என்றும் அது தீரும் வரைக்கும் வீட்டுக்கு வரவேண்டாம் என்றும் சொல்லியிருந்தாள்.

“அத்தானுக்கும் உனக்கும் சண்டையா?” நம்பமாட்டாமல் கேட்டான் சத்யன்.

கலங்கிய விழிகளை கட்டிப்படுத்த முயன்றுகொண்டே தலையை அசைத்தாள் மித்ரா.

“என்ன சண்டை அக்கா?” என்று கேட்டவனிடம் என்னவென்று சொல்வாள்?

“நீ சின்னவன் சத்தி. அதெல்லாம் உனக்கு வேண்டாம். கொஞ்ச நாட்கள் போக எல்லாம் சரியாகிவிடும். அதுவரை எனக்காக அத்தானிடம் எதையும் நீ கேட்கக் கூடாது. காரணம் தப்பை செய்தது நான்.” என்று மட்டும் சொன்னாள்.

அவளுக்காக எதுவும் செய்வானே அவளது தம்பி. அத்தானை பார்க்காமல், அவரோடு கதைக்காமல் எப்படி இருப்பது என்று உள்ளம் கேள்வி எழுப்பினாலும் சரியென்று தலையாட்டினான்.

அதன் பிறகான நாட்களில் ‘அத்தானையும் உன்னையும் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை அக்கா. வித்தி வேறு அக்கா வீட்டுக்கு போவோம் வா என்று தொனதொனக்கிறாள். நான் அத்தானிடம் எதுவும் கேட்கமாட்டேன். வரட்டுமா?’ என்று அவளிடம் அவன் கேட்கும் போதெல்லாம், மனதை கல்லாக்கிக்கொண்டு மறுத்தாள் மித்ரா.

அப்போதெல்லாம், அக்கா சொன்னதுபோல அது சின்னச் சண்டையல்ல என்னவோ கொஞ்சம் பெரிது போலும் என்று நினைத்திருக்கிறான். அதையே தமக்கையிடம் வாய்விட்டுக் கேட்டு, அவள் மழுப்பும் போதெல்லாம் என்னவாக இருக்கும் என்று மண்டையை பிய்த்தும் இருக்கிறான்.

ஆனால் குழந்தை பிறந்தும் அத்தான் வரவில்லை என்பது, சண்டை ஏதோ மிகப் பெரியது தான் என்பதை உணர்த்தினாலும், “என்னதான் கோபம் என்றாலும் பிள்ளை பிறக்கும் போதுமா அதை இழுத்துப் பிடிப்பார்கள்.” என்று கேட்டான்.

மித்ராவும், அதுநாள் வரை அவனிடம் மறைத்தது போதும் என்று எண்ணினாளா அல்லது அவளுக்குமே தன் வேதனைகளை யாரிடமாவது கொட்டவேண்டும் என்று தோன்றியதா.. நடந்தவை அனைத்தையும் கண்ணீரோடு சொன்னாள்.

கேட்டவனோ கொதித்துப் போனான்! கீர்த்தனனின் சட்டையை பிடித்து நியாயம் கேட்கிறேன் என்று கொதித்து எழுந்தவனை அடக்குவதற்குள் அவளுக்குப் போதும் போதும் என்றாகி விட்டது.

அதன்பிறகு வந்த ஒரு வாரத்தை மித்ரா வைத்தியசாலையில் கழித்த போதிலும் கீர்த்தனன் எட்டியும் பார்க்கவில்லை. என்னதான் அழைப்பை ஏற்காவிட்டாலும், மெசேஜ்ஜை படிக்காமல் இருக்க முடியாதே!

ஆக, பிள்ளை பிறந்துவிட்டான் என்று தெரிந்தும் அவன் வரவில்லை! அப்போ அவன் கேட்ட விவாக ரத்தும் நிஜமானது! மகனை பற்றிய எண்ணமும் நிஜமானது! கசப்பான நிதர்சனம் கசந்து வழிந்தபடி நெஞ்சுக் குழிக்குள் விசமாக இறங்கியது!

சத்யனின் உதவியோடு வேறு வீடு பார்த்துக்கொண்டவள், வைத்தியசாலையில் இருந்து மகனோடு வாடகை வீட்டுக்கே குடிபோனாள்.

அவர்களது மகன் சொந்த வீட்டுக்குத்தான் முதன்முதலில் வரவேண்டும் என்று அடம்பிடித்து வீடு வாங்கியது என்ன, இன்று வாடகை வீட்டுக்கு அவன் போவது என்ன?

எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் காயங்களும் வேதனைகளும் வலிகளும் மட்டுமே நிறைந்து கிடந்தது. எதை எண்ணி உள்ளத்தை தேற்றுவது என்று அறியாமல் தவித்தாள். அதை அதிகரிக்கும் விதமாக, மீண்டும் கீர்த்தனனின் வக்கீலிடம் இருந்து கடிதம் வந்தது, விவாக ரத்துக்கு அவளை கையெழுத்திடச் சொல்லி!

அன்று வாயால் சம்மதித்தாலும், கணவனின் மனமாற்றத்துக்காக அவள் காத்திருந்தது வீண் என்று விளங்க, ஒரு வக்கீலின் மூலம் ‘விவாக ரத்து தருகிறேன். மகனுக்கு அப்பாவாய் சகலதையும் அவர் செய்ய வேண்டும்’ என்று பதில் அனுப்பினாள் மித்ரா.

அடுத்த வாரமே, ‘அந்தப் பிள்ளை என்னுடையதுதான் என்று நம்புவதற்கில்லை’ என்று பதில் வந்தபோது, முற்றிலுமாக உடைந்து, துகள் துகள்களாய் சிதறிப்போனாள் மித்ரா.

ஆனாலும், வேதனைகளும் சோதனைகளும் எத்தனை வந்தாலும் அது அவளுக்கு மட்டுமே வரட்டும்! அவள் பெற்ற மகனும் அவளைப்போல் தந்தை இல்லாமல் இருந்துவிடக் கூடாது என்றெண்ணி, உள்ளத்தை கல்லாக்கிக்கொண்டு dna பரீட்சையை கணவனையும் குழந்தையையும் கோர்ட் மூலமாக செய்ய வைத்தாள்.

முகம் இறுக, அவமானக் கன்றலோடு சம்மதித்தான் கீர்த்தனன். அந்த டெஸ்ட் அது அவன் குழந்தைதான் என்று நிரூபித்தபோது, மறுபடியும் ஒருமுறை மனதளவில் மரணித்தான் கீர்த்தனன்.

என் பிள்ளையை நானே அப்படிச் சொல்லிவிட்டேனே. என் உதிரத்தில் உதித்தவனின் பிறப்பையே களங்கப் படுத்திவிட்டேனே. அதற்குக் காரணம் அவள் தானே! அந்த கோபம் இன்னுமே அவனை உலுக்க, விவாக ரத்தை கையில் எடுத்துவிட்டே ஓய்ந்தான்.

அதை அவனுக்கு வழங்கிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தவளோ, கட்டிலில் விழுந்து கதறித் தீர்த்தாள். ஆற்றுவார் தேற்றுவார் இன்றி அழுது கரைந்தவளின் கண்ணீர் கூட ஒரு கட்டத்தில் வற்றிப் போனது.

தாய்மை அடைந்த போதிலும், குழந்தையை பெற்றெடுத்த பிறகும் தன்னை வந்து பார்க்காத அன்னையின் செயல் அவளை வருத்தவே இல்லை!

“என் மானம் மரியாதையை வாங்கியவள் வாழ்க்கை நன்றாகவே இருக்காது என்று சொன்னேனே.. பார்த்தாயா, அவன் விசாவை வாங்கிக்கொண்டு, பிள்ளையையும் கொடுத்துவிட்டு இவளைத் துரத்திவிட்டான்.” என்று சண்முகலிங்கம் கொக்கரித்த போதும் அவளுக்கு வலிக்கவில்லை. அந்தளவுக்கு மரத்துப்போனாள்!

இப்படியே நாட்கள் கடந்த வேளையில்தான் ‘இல்லையில்லை! உன் மனது இன்னும் மரத்துப் போகவில்லை, அதில் இன்னும் கொஞ்சம் உயிர் மிச்சம் இருக்கிறது’ என்பதை, அன்று கடையில் வைத்து லக்ஷ்மி அம்மாளையும், கீதனையும் சந்தித்த நொடியில், அவளது உயிர் துடித்த துடிப்பில் உணர்ந்தாள் மித்ரா.

இந்த நினைவுகள் மித்ராவுக்குள் ஓடிக்கொண்டு இருந்த அதே நேரம், அங்கே பவித்ரா அஞ்சலி வீட்டுக்கு சந்தோஷுடன் காரில் சென்றுகொண்டிருந்தாள்.



தொடரும்...

நிறைய பொறுமையை சோதிக்கிறதால ரெண்டு எபியா போட்டு இருக்கிறன். கமெண்ட்ஸ் நீங்களும் பெருசா போடவேணும்.
.
 
#8
Super nithaa ennum update podungo vacekka Nalla iruuku. 2 podungo.eeeee
 
#9
Superb episode sis.....
 
#10
I already read this book thrice in Amazon prime. Even now, I'm waiting for every episode update... This show how crazy I'm towards your writing.. you are soooo awesome.. love you with all my heart. Love live and don't stop writing. Your writings have life. Love you so much...
 
#11
Surprise for 2 epi ...rombave ஆழமான வருத்தமான பதிவு... keerthanan mathipeedu konjam niraiyave down ahi vittathu..... தன்னுடன் வாழ்ந்த வாழ்வை ரொம்பவே கொச்சைப்படுத்விட்டான்.... மாமியார் உடைத்தால் மண்குடம் மருமகள் உடைத்தால் பொன்குடம்....
.யுகங்கள் பல கடந்தாலும் ஆண், பெண் நியாயங்கள் மாறுவதில்லை....
 
#12
நீங்கள் ஒவ்வொரு பதிவின் முடிவில் வைக்கும் சஸ்பென்ஸ் தாங்க முடியாமல், ஒரு மாதம் கடினப்பட்டு செந்தூரத்திற்கு வராமல் இருந்து வந்தால், இப்ப வைத்திருக்கீங்க பாருங்க சஸ்பென்ஸ்.. ப்பா சாமி முடியல.. வேணா ... அழுதிடுவேன்.. சீக்கிரம் அடுத்த பதவிப் போடறீங்க.. மித்ரா பாவம், கீர்த்தனனும் தான்.. இதற்கு மேல் பிரிவு வேண்டாமே..
 
#13
So sad....
 
#14
மித்ரா எத்தனை துயரங்களை தான் எதிர்கொள்வாள்.
 
#15
very emotional
 
#16
எத்தனையோ துன்பங்களை அனாயசமாக கடந்த மித்ரா அந்த இடத்தில் தன்னை ஒரு கனம் மறந்திருந்தாலும் அதை தன் வாழ்க்கைத் துணையிடம் ஏன் மறைத்தாள்?தவறுதானே.
 
Top