அத்தியாயம் 4

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-4


“என்ன சொல்கிறாய்?” அவள் தோள்கள் இரண்டையும் பற்றி அவன் உறுமியபோது, நெஞ்செல்லாம் நடுங்கத் தொடங்கியது மித்ராவுக்கு.

“அது நீக்கோ.. என்னோடு.. நான்.. அவனும் நானும்..” என்றவளுக்கு வார்த்தைகள் வர மறுத்தன.

அவள் விளக்கத்தைக் கேட்கும் பொறுமையற்று, “அவன் சொன்னது உண்மையா? இல்லையா? அதை மட்டும் சொல்லு!” என்று கேட்டு உலுக்கிய உலுக்கலில் அவளது தோள்கள் இற்றுவிடும்போல் வலித்தது.

எப்போதும் அவளை பூவிலும் மென்மையாக கையால்பவனின் கடுமையில், மேனியெல்லாம் நடுங்க, கண்களில் கண்ணீர் பெருக, சொல்லொணா துயரை நெஞ்சில் தாங்கி அவனைப் பார்த்தவளின் தலை மட்டும் மேலும் கீழுமாக அசைந்தது.

அடுத்த நொடியே, அசிங்கத்தின்மீது கால் பதித்தவன் போன்று, “ச்சை!” என்றபடி வெறுப்போடு அவளை உதறித் தள்ளினான்.

அந்தக் கணத்தில், அந்த நொடியில் உள்ளத்தால் மரணித்தாள் மித்ரா!
அன்பான கணவனின் வெறுப்புக்கு ஆளாகிப் போனாளே! எந்த அன்புமே அவளுக்கு நிலைக்காதா?!

அவளின் வாய்மொழியாகக் கேட்டபிறகும் அவனால் நம்ப முடியவில்லை. “சொல்லு! நீ சொல்வது உண்மையா? விளையாட்டுக்கு எதையும் சொல்லாதே மித்ரா, கொன்றே போடுவேன்! நீ அப்படிக் கிடையாது! எனக்குத் தெரியும்!” என்று கர்ஜித்தான், மனதில் நம்பிக்கையும் அவநம்பிக்கையும் போட்டிபோட!

“அப்போது அதெல்லாம் தப்பென்று எனக்குத் தெரியாது கீதன். அதோடு என்னை அவன் மண..” என்று அவள் சொல்லி முடிக்க முதலே கைநீட்டித் தடுத்தான் அவன்.

“உன் விளக்கம் எதுவும் எனக்கு வேண்டாம்! அவன் சொன்ன மாதிரி… “ என்றவனின் பேச்சுத் தடைப்பட தேகமெல்லாம் இறுகியது.

கட்டிய மனைவியிடம் நீ இன்னொருவனோடு வாழ்ந்தாயா என்று கேட்கும் நிலையில் நிற்கிறானே! கணவனாக அந்த நொடியே இறந்துபோனான் அந்த முழுமையான ஆண்மகன்!

ஆனாலும், புரிதலில் தவறு நிகழ்ந்துவிடக் கூடாது என்கிற பிடிவாதத்தோடு, “உனக்கும் எவனுக்கும் தொடர்பு இருந்ததா? நீங்கள் ஒன்றாக… வாழ்ந்தீர்களா? நன்றாக யோசித்து சொல்லு!” என்றான் நெஞ்சம் கசந்து வழிய!

உடனேயே, “இல்லைதானே.. அப்படி இல்லை தானே? நீ சும்மாதானே சொன்னாய்?” என்று தன்னை மீறிப் பதறினான்.

இல்லை என்று சொல்ல முடியாமல் தன்னை நிறுத்திய விதியை நொந்தபடி கண்ணீரோடு அவள் பார்க்க, அந்தப் பார்வையே அவனைக் கொல்ல, “சொல்லுடி! இல்லை என்று சொல்லு! நீ அப்படி கிடையாது. என் மித்து அப்படிக் கிடையாது! எனக்குத் தெரியும்!” என்று, தான் சொன்னதையே திரும்பத் திரும்ப சொல்கிறோம் என்பதையே அறியாமல், தன் இயல்பை மீறிப் பதறித் துடித்தான் கீர்த்தனன்.

“அது உண்மைதான் கீதன். என்னை மணந்துகொள்வான் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் அவன்..” என்று ஆரம்பித்தவள், “மூடடி வாயை!” என்றவனின் கர்ஜனையில் நடுங்கி ஒடுங்கிப்போனாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டு அவனுக்கு கைகால்கள் எல்லாம் நடுங்கியது. அளவுக்கு மீறிய ஆத்திரத்தில் நெஞ்சம் பதறியது. எதையாவது தூக்கிப்போட்டு உடைக்கும் அளவுக்கு இரத்தம் கொதித்தது. கொண்டவள் மேல் அவன்கொண்ட அசையா நம்பிக்கை எரிமலைக் குழம்பாய் வெடித்துச் சிதறியது. அடுத்து என்ன செய்வது என்ன சொல்வது என்றே தெரியால், அந்த ஆறடி உயர ஆண்மகன் தரையில் விழுந்த கண்ணாடிப் பாத்திரமாய் சில்லுச் சில்லாய் சிதறிப்போய் நின்றான்.

உயிருக்கு உயிராக வாழ்ந்தவள் கொடுத்தது மரணஅடியில் கதிகலங்கிப் போய் நின்றான் அந்தக் காதல் கணவன்!

அவளுடன் சுகித்து வாழ்ந்த ஒவ்வொரு நிமிடங்களும் கண்முன்னால் வந்து நின்று என்ன வாழ்க்கையடா வாழ்க்கை என்று கேட்டுச் சிரித்தது!

நம்பிக்கை துரோகத்தையும் தான் நம்பி ஏமாந்ததையும் நினைக்க நினைக்க விறைத்து எழுந்தது தேகம்! அந்த விஸ்வா அத்தனை தடவைகள் சொல்லியும் துளியும் நம்பவில்லையே அவன்! அவனை அல்லவோ வெறிகொண்ட வேங்கையாக அடித்து நொறுக்கினான்.

ஏன், அவனைப் படைத்த கடவுள் கண்முன்னால் வந்து சொல்லியிருந்தால் கூட நம்பியிருக்க மாட்டனே! அந்தளவு நம்பிக்கை! என் மனைவி மாசு மறுவற்ற சுத்தத்தங்கம் என்கிற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை!

இருக்காது! அப்படி இருக்காது என்று அவன் இதயம் எவ்வளவு உறுதியோடு அடித்துச் சொன்னது?! அந்த நம்பிக்கையை, அவனது வாழ்வின் ஆதாரத்தை ஒற்றை வார்த்தையில் நசுக்கிப் பொசுக்கிவிட்டாளே பாவி!

சுர்ரென்று கோபத்தீ உடல் முழுவதும் பற்றிக்கொள்ள, இரத்தக் கட்டிகளென சிவந்து தணல்போல் ஜொலித்த விழிகளால் அவளைப் பார்த்து உறுத்தவனின் உக்கிரத்தில் அந்த இடத்திலேயே பொசுங்கிப்போனாள் மித்ரா.

உள்ளமோ, கடைசில் உயிராய் நேசித்த கணவனின் வெறுப்புக்கும் ஆளாகிப்போணோமே என்று கதறிக் கண்ணீர் வடித்தது! எதையும் நான் அறிந்து செய்யவில்லையே என்று கதறியது நெஞ்சு!

வெறிகொண்ட வேங்கையென அவள் முன்னால் வந்து நின்று, “இந்தக் கருமத்தை ஏனடி முதலே சொல்லவில்லை? எதற்காக மறைத்தாய்? உன்னிடம் எதையாவது நான் மறைத்தேனா? விசாவுக்காகத்தான் உன்னைக் கட்டுகிறேன் என்று நேரடியாக சொல்லித்தானே கட்டினேன். அப்படி இதை நீயேன் சொல்லவில்லை? அன்றிருந்த என் நிலைமைக்கு, நீ என்ன சொல்லியிருந்தாலும் ஏற்று இருப்பேனே.. நீ இவ்வளவுதான் என்று நினைத்து வாழ்ந்திருப்பேனே. அதை விட்டுவிட்டு ஒன்றுமே தெரியாத அப்பாவிக்கு ஏனடி வேஷம் போட்டாய்?” என்று, வார்த்தைகளை சாட்டையாய் வீசினான் கீர்த்தனன்.

“எனக்கு இது வேண்டுமடி! ஒழுக்கம், நேர்மை, நியாயம் என்று வாழ்ந்தவன் விசாவுக்காக என் வாழ்க்கையையே அடகு வைத்தேன் பார்! கண்மூடித்தனமாக உன்னை நம்பினேன் பார்! அதற்கு எனக்கு இது வேண்டும்!” என்று தன்னையே வெறுத்துப் பேசியவனுக்கு என்னவோ புதிர் பிடிபட்டது போலும்.

“இப்போதுதானே எல்லாம் புரிகிறது. இந்தக் கேவலத்தை மறைக்கத்தான், அந்தக் கண்ணீரும் உருக்கமான பேச்சுமா? அன்றே நான் யோசித்து இருக்கவேண்டும், கட்டிய புருசனிடம் மறைக்குமளவுக்கு அப்படி என்ன நடந்திருக்கும் என்று. ஆனால், நான்தானே நீ என்ன சொன்னாலும் நம்பும் மூடனாக இருந்தேன்.” என்றவன், எதைக் குறித்துப் பேசுகிறான் என்பதையே சிந்திக்க இயலாதவளாய் உறைந்துபோய் நின்றிருந்தாள் மித்ரா.

அவளின் அந்த தோற்றம் அவனுக்குள் வெறியை கிளப்பியது. “எதற்கடி இந்த அப்பாவி நடிப்பு? இன்னும் என்னை ஏமாற்றவா? போ வெளியே!” என்றான் கையை கதவுப் பக்கமாக நீட்டி.

அவளால் அசையக்கூட முடியவில்லை. நடுங்கிக்கொண்டு நிற்க, “இனிமேல் என் அறைக்குள்ளோ, என் கண்முன்னாலோ நீ வரவே கூடாது! வந்தாய்… உன்னை கொன்றே போடுவேன்!” என்று, ஆட்காட்டி விரலை நீட்டி உறுமியவனின் உறுமலில் அவள் நடுங்க புயலென அங்கிருந்து வெளியேறினான் அவன்.

நின்ற இடத்திலேயே தொய்ந்து விழுந்தவள், சிந்திக்கும் திறனைக்கூட இழந்தவளாக அப்படியே கிடந்தாள்.

கீர்த்தனனுக்கோ நெஞ்சு வெடிக்கும் போலிருக்க, தாய் மடியை தேடும் சேயாக அன்னைக்கு அழைத்து கதறத் தொடங்கினான். தான் பட்ட அவமானத்தை, தனக்கு நடந்த நம்பிக்கை துரோகத்தை, கல்லாய் கனத்த நெஞ்சின் பாரத்தை அன்னையிடம் கொட்டித்தீர்த்தான்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
அதன் பிறகு வந்த நாட்களில் கீர்த்தனன் முற்றிலுமாக மாறிப்போனான். அவளை ஒரு மனுஷியாகவோ.. ஏன் உயிருள்ள ஒருத்தியாகவோ மதிக்கவே இல்லை. அவள் எத்தனையோ தடவைகள் பேச வந்தபோதும், தன் நிலையை விளக்க வந்தபோதும் முகமே கொடுக்காமல் விலகிப் போனான்.

அவனுடைய இந்த புறக்கணிப்பை தாங்க முடியாமல், அவன் சொன்னதையும் மீறி ஒருநாள் அவன் அறைக்குச் சென்றாள் மித்ரா.

தேகம் விறைக்க ஆத்திரத்தோடு நிமிர்ந்தவனிடம், யாசகமாக கைகள் இரண்டையும் ஏந்தி கண்ணீர் வழியும் விழிகளால் இறைஞ்சி, “தயவுசெய்து நான் சொல்வதை ஒருமுறை கேளுங்கள் கீதன்..” என்றவளின் பேச்சை வேகமாக இடைமறித்தான் கீர்த்தனன்.

“வெளியே போ!” என்று உறுமினான்.

“ப்ளீஸ் கீதன்.” கண்களில் கண்ணீரோடு அவள் இறைஞ்ச,

“இந்த வீடு நீயும் நானும் சேர்ந்துதான் வாங்கியது. அந்த உரிமையில், நீ இப்படி என் முன்னால் வந்து வந்து நின்று நீலிக்கண்ணீர் வடிப்பாய் என்றால் நான் வெளியில் போய்விடுவேன். உன்மூலம் கிடைத்த விசாவுக்குப் பதிலாக இந்த வீட்டை நீயே வைத்துக்கொள். கடனை நானே கட்டுகிறேன்.” என்று அவன் சொன்னபோது,

“இல்லையில்லை. அப்படி எதுவும் செய்துவிடாதீர்கள். இனி நான் உங்கள் முன்னிலையில் வரவே மாட்டேன்.” என்று அவசரமாகச் சொல்லிவிட்டு, அழுதுகொண்டு அங்கிருந்து வெளியே ஓடியேபோனாள் மித்ரா.

அடுத்த நாளே மாடிக்குத் தன் பொருட்களோடு குடிபோனான் கீர்த்தனன்.

“அண்ணா.. அண்ணா, இவ்வளவு நேரமாக உள்ளே என்ன செய்கிறீர்கள்? கதவைத் திறவுங்கள், எனக்கு பயமாய் இருக்கிறது.” திடீரென்று ஒரு குரல் ஒலிக்கவும், நினைவுகள் கலைய நிதர்சனம் உறைத்தது அவனுக்கு.

“இதோ.. இதோ வருகிறேன் பவி..” என்று குரல் கொடுத்துவிட்டு, நீண்ட நெடிய மூச்சுக்களை இழுத்து விட்டுவிட்டு வெளியே வந்தான்.

வந்தவனின் கண்களில் தெரிந்த சிவப்பில், “என்னண்ணா? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள் பவி.

“ஒன்றும் இல்லைமா. கொஞ்சம் பழைய நினைவுகள்.” வறண்ட குரலில் சொன்னான்.

கேட்கலாமா வேண்டாமா என்று தடுமாறிவிட்டு, “அண்ணா, அது அண்ணி மேல் இருந்த கோபம் இன்னும் போகவில்லையா?” என்று கேட்டவளிடம் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல், மனதை மறைத்து புன்னகைத்தான் கீதன்.

இன்று மன்னிக்கத்தான் மனம் துடிக்கிறது.. அவள்மேல் இரக்கமும் சுரக்கிறது. ஆனால் ஒழுக்கத்தை உயிராக மதிக்கும் ஒரு ஆண்மகனின் மனமாக இன்னொரு பக்க மனம் முரண்டியது.

தங்கை தன் பதிலுக்காக ஆவலோடு காத்திருப்பது தெரிய, “பவிம்மா ப்ளீஸ்… இப்போதைக்கு இதைப்பற்றி எதுவும் பேசாதே.” என்று பேச்சை முடித்தான் அவன்.

அவளிடம் சுலபமாக பேச்சை முடித்தவனால் தன் மனதை, அது மித்ராவுக்காக சிந்திப்பதை தடுக்கவே முடியவில்லை.

அன்று அவள் சொல்லவந்த விளக்கத்தை தான் கேட்டிருக்கலாமோ? கேட்டிருக்க இவ்வளவு தூரத்துக்கு வந்திருக்காதோ என்று நினைக்கையிலேயே, அன்று அது தன்னால் முடிந்திருக்காது என்று விளங்கியது.

உயிராய் நினைத்த மனைவி, பொய்த்துப் போனாள் என்பதே அன்று பெருத்த அடி அவனுக்கு. இதில் மனைவியிடம் நீ இன்னொருவனோடு வாழ்ந்தாயா என்று கேட்கும் நிலையில் தான் நிற்கிறோம் என்பதே அவனைக் கொன்றது. இதெல்லாம் போதாது என்று அவள் வேறு அதற்கு ஆம் என்று சொல்லி, அவனது மொத்த நம்பிக்கையையும் அல்லவோ குழிதோண்டிப் புதைத்திருந்தாள்.

அது மட்டுமா, அத்தனை நாட்களாக இன்பமாக கழிந்த தாம்பத்யத்தின் மீதும் சேற்றை வாரி அடித்திருந்தாளே. அன்று அவன் எப்படித் துடித்தான். அன்றென்ன.. இதோ இன்று நினைக்கையில் கூட அவன் நெஞ்சம் படும்பாடு.. அதை யாரால் உணர முடியும்?

ஆனாலும், இன்று ஆத்திரமும் அவமானமும் சமன்பாட்ட நிலையில், அந்த வலியையும் தாண்டிய நேசம் அவளுக்காக சிந்திக்கத் தூண்டியது. அவள் வாழ்க்கையில் நடந்த பிசகுகளுக்கான காரணங்களை ஊகிக்க முற்பட்டான்.

இயல்பிலேயே தவறானவளாக இருந்திருக்க, அவன் சட்டப்படியாக அவளைப் பிரிந்தபிறகும் தவம் போன்ற இந்தத் தனிமை வாழ்க்கைக்கு அவசியம் இல்லையே. இன்றுவரை அவனைக் கண்டதும் உருகிக் கரையவும் தேவையில்லையே!

அவன் எத்தனையோ தடவைகள் அவளைத் தூக்கியெறிந்த போதிலும், எடுத்தெறிந்து பேசிய போதிலும் காலை சுற்றும் நாய்க்குட்டியாக அவனையே சுற்றிச் சுற்றி வரவேண்டிய அவசியம் என்ன?

கேள்விகள் மனதில் எழத் தொடங்க விடைகளை தேடத் தொடங்கினான்.

அனைத்துப் புதிர்களும் விடுவிக்கப்பட்டு, அவன் வாழ்வில் நடக்கும் இந்தப் போராட்டத்துக்கு ஒரு முடிவு வரவேண்டுமாயின், ஆதியோடு அந்தமாக மித்ரா வாழ்க்கையில் நடந்தவைகள் அனைத்தும் அவனுக்குத் தெரியவேண்டும். அது தெரிந்த ஒரே ஆள் சத்யன்! உடனேயே அவனுக்கு அழைத்தான்.

அழைப்பை ஏற்றவனோ வேலை விசயமாக பெர்லினில் இருப்பதாகச் சொல்ல, இவனுக்கோ காத்திருந்து கேட்டுக்கொள்ளும் பொறுமை இல்லை.

“மிகவும் அவசரம் என்றால் இப்போதே சொல்லுங்களேன்..” சாதரணமாகக் கேட்க முயன்றாலும், ஏதும் நல்ல விசயமோ என்று மனம் பரபரத்தது சத்யனுக்கு.

“அது செல்லில் பேசமுடியாது. நீ உடனேயே இங்கே வா!” என்று கட்டளையாகச் சொல்லிவிட்டு இணைப்பை துண்டித்தான் கீர்த்தனன்.

என்ன, ஏது என்று எதிர்பார்ப்பில் மனம் ஆர்பரிக்க முடிந்தவரை வேகமாக வேலைகளை ஒதுக்கிக்கொண்டு அந்த சனியே ‘பொன்’னுக்கு புறப்பட்டான் சத்யன்.

அன்று காலையில் எழுந்ததுமே மகனை அழைக்கச் செல்லும் சாக்கில் மித்ராவைப் பார்க்க மனம் துடித்தது கீர்த்தனனுக்கு. ஆனாலும், இனியாவது அனைத்தையும் ஆதியோடு அந்தமாக அறிந்துகொண்டு ஒரு உறுதியான முடிவை எடுத்துவிட்டுத்தான் அவளைப் பார்ப்பது என்று உறுதிபூண்டான்.

அதனால் பவித்ராவோடு சென்று, “நீபோய் சந்துவை கூட்டிக்கொண்டு வா பவி. வெளியே எனக்கு ஒரு வேலை இருக்கிறது. ஒரு மணித்தியாலம் கழித்து வந்து உங்கள் இருவரையும் அழைத்துப்போகிறேன்.” என்றான்.

“எதற்கு அவ்வளவு நேரம் அண்ணா? நான் இப்போதே சந்துவை கூட்டிக்கொண்டு ஓடிவருகிறேன்.” என்றாள் பவி.

“உன் அ.. அவள் மித்ரா அவ்வளவு விரைவாக உன்னை விடமாட்டாள். அதனால் ஒரு மணித்தியாலம் கழித்தே வருகிறேன்.” என்றவன், அவளை இறக்கி விட்டுவிட்டுச் செல்ல, மித்ரா வீட்டுக்குச் சென்றாள் பவித்ரா.

அழைப்புமணி ஓசை கேட்டபோது, ஆர்வத்துடன் ஓடிவந்து திறந்தவளின் முகம் பவித்ராவைக் கண்டதும் வாடினாலும், அவள் தன் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறாள் என்றதும் மீண்டும் மலர்ந்தது.

“ஹேய் பவி! வாவா.. உள்ளே வா..” என்று கைபிடித்து உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள்.

சட்டப்படியாக பிரிந்த கணவனின் தங்கையை இவ்வளவு அன்போடு வரவேற்கும் அவளை எண்ணி உள்ளூர ஆச்சர்யம் எழுந்தாலும், “அது அண்ணி.. நான் சந்துவை கூட்டிக்கொண்டு போக வந்தேன். எங்கே சந்து?” என்றாள், மித்ரா என்ன சொல்வாள் என்பதை அறியும் விதமாக.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
“அது எப்படி? முதன் முறையாக வீட்டுக்கு வந்தவளை உடனேயே அனுப்ப முடியுமா? நான் உன் அண்ணாவிடம் சொல்கிறேன். நீ இரு .” என்று அவளை சோபாவில் அமர்த்தி தானும் அருகில் அமர்ந்துகொண்டாள் மித்ரா.

கையோடு கைபேசியை எடுத்து, ‘பவித்ரா இங்கே கொஞ்சநேரம் இருக்கட்டும்..’ என்று மெசேஜையும் கீர்த்தனனுக்கு அனுப்பிவைத்தாள். அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் இருக்கும் ஒற்றுமையை எண்ணி வெளிப்படையாகவே வியந்துபோய் பார்த்தாள் பவித்ரா.

“என்ன அப்படிப் பார்க்கிறாய்?” புன்னகையோடு மித்ரா கேட்க, “ஒன்றுமில்லை அண்ணி.” என்று சமாளித்தாள்.

சந்தோஷை பவித்ரா உரக்க அழைக்க, அதுவரை அறைக்குள் எதையோ விளையாடிக்கொண்டு இருந்த சந்தோஷும், “அத்தை..” என்றபடி ஓடிவந்தான். அவர்கள் மூவருக்குமான அதன்பிறகான நேரம் வெகு இனிமையாகக் கழிந்தது.

இலங்கையை பற்றி, அவர்களின் ஊரை பற்றி, அவளின் படிப்பை பற்றி இப்படி என்னென்னவோ பேச்சுக் கொடுத்தபடி அவசரமாய் சமையலை முடித்த மித்ரா, பவித்ராவுக்கு தன் கையால் ஆசை ஆசையாக உணவுகொடுத்த பிறகே மகனோடு அனுப்பிவைத்தாள்.

கீர்த்தனனை பார்க்கும் ஆவலில் ஓடிப்போய் பால்கனியில் நின்றுகொண்டாள்.

கடைசியாக நீக்கோவை சந்தித்த அன்றுதான் பார்த்தாள். அதன்பிறகு அவனை பார்க்கும் சந்தர்ப்பங்களை அவன் அவளுக்கு வழங்கவே இல்லை. இன்றாவது பார்த்துவிட ஆவல்கொண்டவளை ஏமாற்றாது, அங்கே காரிலிருந்து இறங்கிக்கொண்டிருந்தான் கீர்த்தனன். அவனது கம்பீரமான தோற்றத்தை, களையான முகத்தை, மகனின் கன்னங்களில் அவன் கொடுத்த முத்தங்களை எல்லாம் தன் ஆழ்மனதில் பொக்கிஷமாக சேகரித்துக்கொண்டாள். இந்த முத்தம், அணைப்பு, அன்பு அனைத்துமே அவளுக்கு இனி இல்லை.

அவன் விழிப் பார்வையாவது கிடைக்குமா? ஏக்கத்தோடு அவனையே நோக்கினாள். அவனோ திரும்பியும் பார்க்கவில்லை!

அவள் பால்கனியில் இருந்து பார்ப்பாள் என்று தெரிந்தும், நிமிர்ந்தும் பாராமல் போகிறான். இந்தப் புறக்கணிப்பு எல்லாம் அவள் சிறுவயதில் இருந்து அனுபவித்துத்தான்.

அப்படியே அவள் வாழ்க்கை போயிருந்தால் இதெல்லாம் ஒரு பெரிய பாதிப்பை உண்டாக்கியே இருக்காது. வாழ்க்கையில் அடி வாங்கி வாங்கியே மரத்துப் போயிருந்தது மனம்.

ஆனால், தனிமையில் உழன்றவளின் வாழ்க்கையில் வசந்தமாய் வந்தவன், அவள் வாழ்க்கையின் கசப்பான பக்கத்தை அறிந்து பிரிந்து போனான். உயிரைப் பிரிந்த வேதனையை அனுபவித்தாலும், எனக்கு விதித்தது இவ்வளவுதான் போலும் என்று தன்னையே பெரும்பாடு பட்டுத் தேற்றி, மகனுக்காக என்று அவள் வாழ ஆரம்பிக்கையில் மீண்டும் அவள் முன்னால் வந்து நின்று, அவள் மனதில் எதிர்பார்ப்புக்களையும் மீண்டும் எதிர்காலம் மீதான மெல்லிய நம்பிக்கையையும் தந்துவிட்டு, திரும்பவும் இப்படி விலகிப் போகிறானே..

தான் மீண்டும் அத்துவானக் காட்டில் தனிமைப் படுத்தப் பட்டதுபோன்ற துயர் தாக்க, இப்படி கடைசிவரையும் மகிழ்ச்சியை நிரந்தரமில்லாமல் ஆக்கிய அந்த நிகழ்வுகள் அவள் மனதுக்குள் இருந்து பொத்துக்கொண்டு வெளியே வரத்தொடங்கிற்று.

அவற்றை தடுக்கும் சக்தி அற்றவளாக, மனதை அதன் பாட்டுக்கே விட்டுவிட்டாள்.


அதேநேரம் இங்கே காரில் சென்று கொண்டிருந்த கீர்த்தனனுக்கு அழைத்தான் சத்யன். “நான் ‘பொன்’னுக்கு வந்துவிட்டேன். இன்றே.. உங்களால் முடிந்தால் இபோதே சந்திக்கலாமா?” என்று கேட்டான்.

மித்ராவின் இறந்தகாலத்தை சந்தேகமற அறிந்துகொள்ள துடித்துக்கொண்டிருப்பவன் மறுப்பானா? உடனேயே சம்மதித்து எங்கே சாந்திப்பது என்றும் கேட்டுக்கொண்டான்.

பவித்ராவையும் மகனையும் வீட்டில் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு, “நான் கொஞ்சம் வெளியே போகிறேன் பவி. சந்துவோடு தனியாக இருக்க அலுப்படித்தால் அஞ்சலியை கூப்பிடு. வருவாள்.” என்றுவிட்டு அவன் செல்ல, அஞ்சலிக்கு அழைத்தாள் பவித்ரா.


ஒரு சிறிய பூங்கா ஒன்றில் காத்திருந்த சத்யன், கீர்த்தனனை கண்டதும் வெளிப்படையாகவே அதிர்ந்தான். அந்தளவுக்கு முகம் களையிழந்து, சோர்ந்து, உற்சாகமிழந்து பார்க்கவே என்னவோ மாதிரி இருந்தான்.

தன்னை மறந்து, தான் அவன்மேல் கோபமாக இருக்கிறோம் என்பதை மறந்து, “என்னத்தான் ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்று கேட்டான்.

அதற்குப் பதில் சொல்லாமல், அவன் ‘அத்தான்’ என்று அழைத்ததைக் கூட உணரமாட்டாமல், “உன் அக்கா வாழ்க்கையில் என்னவெல்லாம் நடந்தது என்று சொல் சத்தி?” என்றான் நேரிடையாக.

கடவுளே.. இதென்ன புதுப்பிரச்சனை என்று அதிர்ந்து நின்றான் சத்யன்.

ஆனால், கீர்த்தனனின் கோபமோ ஆத்திரமாக வெடித்தது. “இப்படி ஆளாளுக்கு என்ன நடந்தது என்று கேட்டால் மூச்சும் விடாதீர்கள். பிறகோ நான் மட்டுமே முழுக்கெட்டவன் என்று சொல்வீர்கள். அப்படித்தானே?” என்று வெடித்தான்.

முதன் முதலாக தன்னிடம் கோபப்படும் அத்தானை சற்றே பயத்தோடு அவன் பார்க்க, அதையெல்லாம் உணரும் நிலையில் இல்லை கீர்த்தனன்.

உடலும் உள்ளமும் சோர, அங்கிருந்த இருக்கையில் தொப்பென்று விழுந்தான். தலைப்பாரத்தை சுமக்க முடியாதவன் போன்று கைகளால் தலையைத் தாங்கி, “முழுவதையும் சொல்லிவிடு சத்தி. இனியும் என்னால் முடியும் போல் தோன்றவில்லை. அந்த நீக்கோ என்னெனவோ சொன்னான். அதெல்லாம் உண்மையா?” என்று கேட்டான்.

முகம் இறுக ஆம் என்பதாக தலையை அசைத்த சத்யனுக்கு அக்கா வாங்கிய சத்தியம் நினைவில் வந்தாலும், அதைக் காப்பதில் எந்த நல்லதும் நடந்துவிடாது என்று தெரிந்துபோயிற்று.

நீக்கோ அவளை எப்படிப் பார்த்துக்கொண்டான், எவ்வளவு பக்கபலமாக இருந்தான், எப்படி அவளைத் தட்டிக்கொடுக்கும் கையாக இருந்தான் என்பதை எல்லாம் சொன்னான்.

கீதனுக்கோ மனம் கசந்து வழிந்தது. வழிகாட்டியாய் வந்தவன் எதற்காக அவள் வாழ்க்கையில் விளையாடினான்?

அதையே அவன் கேட்டபோது, எதையும் சொல்லப் பிடிக்கவில்லை அவனுக்கு. ஆயினும், சொன்னாலாவது தமக்கையின் வாழ்வில் நல்லது எதுவும் நடந்துவிடாது என்கிற ஆசையுடன் கிட்டத்தட்ட பத்து வருடங்களுக்கு முதலில், மித்ராவின் பதினெட்டாவது வயதில் நடந்தவைகளை சொல்லத் தொடங்கினான்..

“நான் எதையும் நேரில் பார்த்ததில்லை. ஒருநாள் படியில் சறுக்கி விழுந்து தலையில் காயம் ஏற்பட்டு அக்கா ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தாள். அன்று தன்னை மீறிய மயக்கத்தில் அவள் சொல்லிக் கதறியபோது கேட்டதுதான்.” என்று தொடங்கினான்.

சத்யன் இங்கே வாய்மொழியாக சொல்ல ஆரம்பித்த அதே நேரம், அங்கே மித்ராவும் அவள் மனம் வழியாக கசப்பான அந்த நாட்களுக்குள் கண்ணீரோடு மிதக்கத் தொடங்கினாள்.




தொடரும்...
 
#4
ஏன் இப்படி? கடைசியில் நீக்கோவும் பொய்யா? அவர் தேசத்தில் எதுவும் தவறில்லை போல...
 
#5
அது தான
இப்படி சஸ்பென்ஸ் ல stop panitengala.அடுத்த update Ku ஆவலோடு காத்து கொண்டு இருக்கேன்.
 
#6
Mithra valkaila ena nadanthathu sis? Eagerly waiting for the next episode sis....
 
#7
waiting for next epi
 
#8
Waiting for next episode
 
#9
இதுக்கும் மேல் தாங்காது sis. சஸ்பென்ஸ்ஸை சொல்லுங்க.
 
#10
So sad.....
 
Top