அத்தியாயம் 3

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-3


அன்று வெள்ளிக்கிழமை. காலையிலேயே கீதனுக்கு அழைத்தான் அர்ஜூன். “மறந்துடாதடா. நாளைக்கு மாலை ஐந்து மணிக்கு.”

“நீ ஒருத்தன்! என்னவோ குழந்தைப்பிள்ளைக்கு முதலாவது பிறந்தநாள் கொண்டாடுவதுபோல் கொண்டாடுகிறாய். புது வீட்டில் நிறைய வேலை மச்சான். சனி ஞாயிறு தான் லீவே. அந்த நாட்களில் கொஞ்சம் வீட்டு வேலையை பார்க்கலாம் என்றால் நீ வேறு..” என்று சலித்தான் கீதன்.

அன்று மித்ராவின் ஆசைப்படி அந்த வீட்டைப் போய்ப் பார்த்தவர்களுக்கு மிகவுமே பிடித்துவிட, அதை வாங்கி வீடும் மாறியிருந்தனர்.

“டேய் டேய்! அந்த வீட்டை பார்த்து தந்தவனே நான்தான். அதை மறக்காதே! இது முப்பதாவது பிறந்தநாள்டா. அதனால் கட்டாயம் கொண்டாட வேண்டுமாம். இல்லாவிட்டால் சாமிக்குத்தம் ஆகிவிடுமாம். அதனால் மறக்காமல் வா.” என்றவனுக்கு, கட்டிய மனைவியை முத்தம் கொடுத்து ஒருவழியாக சமாளித்துவிட்டேன், இவனுக்கு எதைக் கொடுத்து சமாளிப்பது என்று ஆயாசமாக இருந்தது.

கடைசி ஆயுதமாக அந்த முத்தத்தைக்கூட கையில் வைத்திருந்தான் அர்ஜூன். பின்னே, இதுதான் இப்படி மதுவோடு கொண்டாடும் கடைசிப் பிறந்தநாளாக இருக்கவேண்டும் என்று சத்தியம் வாங்கிக்கொண்டாளே அவனது அருமை மனைவி!

அவன் விடமாட்டான் என்று அறிந்து, “சரி வரப்பார்க்கிறேன்.” என்று கீதன் சமாளிப்பாக சொல்ல,

“இனி உன்னோடு பேசி சரிவராது. நான் மேலிடத்திடமே கதைத்துக்கொள்கிறேன்.” என்றுவிட்டு அவன் வைத்துவிட, சிரித்துக்கொண்டிருந்தான் கீர்த்தனன்.

அவனது மேலிடம் மித்ரா! உண்மைதான். இப்போதெல்லாம் அவள் இல்லாமல் அவனுக்கு அணுவும் அசைய மறுத்தது. சிரிக்க அவள் வேண்டும், பேச அவள் வேண்டும்! மனப்பாரத்தை கொட்ட அவள் வேண்டும், ஆறுதலுக்கு அவள் வேண்டும் ஏன் அவனது கோபத்தைக் கொட்டக் கூட அவனுக்கு அவள்தான் வேண்டும்!

அதனால் தானோ என்னவோ, கவிதாவை பார்க்கப் போவதற்கு கூட ஒருநாள் அதிகாலையிலேயே புறப்பட்டவன் மதியம் அங்கு போய்ச்சேர்ந்து அன்றிரவை பெரும்பாடுபட்டு அங்கேயே கழித்துவிட்டு மறுநாள் காலையிலேயே புறப்பட்டு மதியம் வீடு வந்து சேர்ந்திருந்தான். அவனைக் கண்டதும் ஓடிவந்து அவன் கைகளுக்குள் அவளும் அடங்கியபோது, அவளும் தன்னைப்போலவே பிரிவுத் துயரை அனுபவித்திருக்கிறாள் என்பதை சுகமாக உணர்ந்துகொண்டான் அவன்.

அங்கே, கீதனிடம் சொன்னது போலவே மித்ராவுக்கு அழைத்து, “நாளைக்கு மறக்காமல் அவனை அனுப்பிவிடு மித்ரா.” என்று சொல்லி, அவளிடம் சம்மதமும் வாங்கியிருந்தான் அர்ஜுன்.

நடக்கப்போவது தெரிந்திருக்க, தலைகீழாக நின்றேனும் கணவனை தடுத்திருப்பாள். ஆனால்… விதி வலியதன்றோ..!

சனிக்கிழமையும் மிக அழகாக விடிந்தது. காலையில் எழுந்ததுமே, “இன்று அர்ஜூன் அண்ணாவின் பிறந்தநாள் கீதன்.” என்று கணவனுக்கு நினைவூட்டினாள் மித்ரா.

“போகவேண்டுமா என்று யோசிக்கிறேன் மித்து. எப்படியும் அங்கே குடிப்பார்ட்டி இருக்கும். அதைக் கண்டாலே எனக்குக் கோபம் வரும். பிறந்தநாள் அதுவுமாக நான் ஏதாவது சொல்லி அவன் மனதை நோகடித்துவிடுவேனோ என்று யோசனையாக இருக்கிறது. மாட்டேன் என்றாலும் கேட்கிறான் இல்லை.” என்று சலித்தான் அவன்.

“அதெல்லாம் இல்லை என்று அண்ணா சொன்னாரே..”

“அது இல்லாமல் அவனாவது பார்ட்டி கொண்டாடுவதாவது. எல்லாம் என்னை வரவழைக்கச் சொல்லும் பொய்.”

“அப்படியாவது உங்களை வரவழைக்க நினைக்கிறார் என்றால் அது நல்ல நட்பினால் தானே கீதன். உங்களை குடிக்கச் சொல்லி என்றாவது கேட்டிருக்கிறாரா?”

“இல்லை..” என்று தலையசைத்து மறுத்தான்அவன்.

“பிறகென்னப்பா? சந்தோசமாகப் போய்வாருங்கள்.” என்று, அன்று தன் வாழ்க்கையே மீண்டும் தலைகீழாக மாறப்போவது தெரியாமல் கணவனை வற்புறுத்தி அனுப்பிவைத்தாள் மித்ரா.

அவனைக் கண்டதும் முகமெல்லாம் சிரிப்போடு ஓடிவந்து கட்டிப்பிடித்து வரவேற்றான் அர்ஜூன். தானும் அணைத்து வாழ்த்துக்களை சொன்னான் கீர்த்தனன்.

விழா ஆரம்பித்தது என்னவோ மிக நன்றாகத்தான். மூன்று தட்டுக்கள் கொண்ட பெரிய கேக்கில் எரிந்துகொண்டிருந்த இலக்கம் முப்பதை அர்ஜூன் ஊதியணைக்க, அனைத்து நண்பர்களும் வாழ்த்துகிறோம் என்கிற பெயரில் காட்டுக் கத்தல் காத்த, சிரிப்பும் கேலியுமாக கேக்கை அர்ஜூன் வெட்டி நண்பர்களுக்கு ஊட்டிவிட என்று எல்லாமே நன்றாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது.

ஒரு கட்டத்தில், “மச்சி! எங்கடா தேவாமிர்தம்? கண்ணில் காட்டுகிறாயே இல்லையே..” என்று ஒருவன் கத்த, கீர்த்தனனை பார்த்தான் அர்ஜூன்.

இதை அவன் எதிர்பார்த்தான் தானே. அதோடு, நண்பனின் மகிழ்ச்சியை குலைக்க விரும்பாது, ‘ஆரம்பி’ என்பதாக தலையை அசைத்தான்!

அடுத்த நிமிடமே கோலாகலமாக ஆரம்பித்தது அவர்களின் ‘பார்ட்டி’.

சற்று நேரத்தில் விஸ்வாவும் அங்கே வந்து சேர, கீர்த்தனனுக்கு அவனைப் பெரிதாகப் பழக்கமில்லை என்றாலும் அங்கங்கே இப்படியான பார்ட்டிகளில் பார்த்திருக்கிறான். எனவே நல விசாரிப்போடு நிறுத்திக்கொண்டான்.

அவனோ இவனுடனேயே அமர்ந்திருக்க, சற்றே வியப்பாக அவனைப் பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

“என்ன பார்க்கிறீர்கள் தனா? என்ன இவன் இன்னும் ஆரம்பிக்கவில்லை என்றா?”

சில பார்ட்டிகளுக்கு வரும்போதே போதையோடு வருகிறவன், போகும்போது தலைகீழாகப் போகிறவன் இன்று இப்படி அமைதியாக இருக்கிறானே என்று எண்ணித்தான் பார்த்தான். என்றாலும் அதை வாய்விட்டுச் சொல்லாமல் சின்னச் சிரிப்போடு நிறுத்திக்கொண்டான் கீர்த்தனன்.

“குடிப்பதை நிறுத்திவிட்டேன்.” என்று அவன் சொல்லி முடிக்க முதலே ஒரு நண்பன் வந்து இழுத்துக்கொண்டு போனான்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
திருந்த நினைத்தாலும் மற்றவர்கள் விடமாட்டார்கள் என்று கீர்த்தனன் தனக்குள் நினைக்க, அதுவேதான் அங்கேயும் நடந்தது. விஸ்வா குடிக்க மறுக்க அவனுக்கு ‘கோலா’ வழங்கப்பட்டது. அதன்பிறகோ அவன் அப்படி பல ‘கோலா’ கிளாஸ்களை உள்ளே தள்ளி முடித்தான்.

நேரம் செல்லச் செல்ல அவர்களின் போதையும் அதிகரிக்க, பேச்சுக்களும் சிரிப்புக்களும் வரம்பு மீறிச் செல்லத் தொடங்கியது. அங்கே அதற்கு மேலும் இருக்கப் பிடிக்காமல் புறப்பட எண்ணியவன், அர்ஜூனிடம் சொல்லச் சென்றான்.

அவனோ, “இன்னும் கொஞ்சநேரம் பொறு தனா. எல்லோருக்கும் போதை. கார் ஓடமுடியாது. அவர்களை நீதான் அவரவர் வீட்டில் இறக்கி விடவேண்டும்.” என்றான்.

அது அவர்களின் பிரச்சனை என்று சுள்ளென்று சொல்ல வாயெடுத்தவன், அர்ஜூனை எண்ணி அடக்கிக்கொண்டான்.

“அப்போ இப்போதே வரச்சொல். எனக்கு நேரமாகிறது அர்ஜூன். அங்கே மித்து தனியாக இருக்கிறாள்.” என்றான் அழுத்தமான குரலில்.

சரி என்று அர்ஜூன் சம்மதிக்க, ஒவ்வொருவரையும் காருக்குள் எற்றுவதற்கே கீதனுக்கு போதும் போதும் என்றானது. அப்படி மூன்று முறை நான்கு நான்கு பேராகக் கொண்டுபோய் அவர்களின் வீட்டு வாசல்களில் தள்ளிவிட்டு வந்தவன் அர்ஜூன்மேல் பெருத்த கோபத்தில் இருந்தான்.

‘நாளைக்கு இருக்குடா உனக்கு!’ என்று மனதில் எண்ணிக்கொண்டு, கடைசியாக இருந்த மூவரையும் வரச்சொல்லி அழைக்க, அவர்களோ மறுத்தனர். அதில் விஸ்வாவும் அடக்கம்.

நேரம் நள்ளிரவை தாண்டிக்கொண்டு சென்றிருக்க, மித்ராவும் அப்போது பார்த்து அழைத்து, “எப்போது வருவீர்கள் கீதன்?” என்று கேட்டுவிட, கீர்த்தனனுக்கோ பொறுமை முற்றிலுமாக பறந்தது.

“இதோ.. இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் வந்துவிடுவேன்.” என்று அவளிடம் சொல்லிவிட்டு, “வருகிறவர்கள் வரலாம். நான் கிளம்பப் போகிறேன் அர்ஜூன்.” என்றான் அழுத்தமான குரலில் உறுதியாக.

“முதலாளி அம்மாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்துவிட்டதா?” கோணல் சிரிப்புடன் கேட்டான் விஸ்வா.

“பேசாமல் இரு விஸ்வா!” நண்பனின் குணம் அறிந்து அதட்டினான் அர்ஜூன்.

போதையில் இருப்பவனின் பேச்சை சட்டை செய்யக்கூடாது என்றெண்ணி, “வாருங்கள் போகலாம்!” என்று அழைத்தான்.

“முடியாது! வர முடியாது! இன்று முழுவதும் மதுவிலே குளிக்கப் போகிறோம்!” என்றான் விஸ்வா சிவந்த கண்களும், கையில் மதுக்கோப்பையும், தள்ளாடும் நடையுமாக. மற்றவர்களோ அதற்கு ஆமாம் போட்டனர்.

“நல்லது! அர்ஜூன் பாய்டா..!” என்றுவிட்டுத் திரும்பியவனின் நடையை, “ஏன் பாஸ், அந்தளவுக்கு பெண்டாட்டிக்கு பயமா? ” என்ற விஸ்வாவின் நக்கல் பேச்சு நிறுத்தியது.

நின்று நிதானமாகத் திரும்பி, “மனைவிமேல் பாசமாக இருந்தால் கூட போகலாம்.” என்று சூடான குரலில் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு அவன் நடக்க, “கொஞ்ச நேரம் இருங்க பாஸ்!” என்றவாறே கீர்த்தனனின் கையை பிடித்து இழுத்தான் விஸ்வா.

அதை எதிர்பாராமல் தடுமாறியவனின் சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்து, சற்றுமுன் வைத்த செல் தவறி விழ, அதில் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் மித்ராவின் படம் பளீரென்று ஒளிர்ந்தது.

அதைப் பார்த்த விஸ்வாவின் மதுவில் வேர்த்திருந்த முகம் விகாரமாக மாற்றியது. “இவள்.. இவளை உனக்கு எப்படித் தெரியும். என் வாழ்க்கையையே நாசமாக்கியவள்!” என்றான் நிலத்தில் கிடந்த செல்லில் ஒளிர்ந்த மித்ராவைக் காட்டி.

கைபேசியை எடுத்து, மீண்டும் தன் பாக்கெட்டில் வைத்தவாறே, “அர்ஜூன் அவன் வாயை மூடச் சொல். என் மனைவியைப் பற்றி தேவையில்லாமல் கதைத்தால் கொன்றே போடுவேன்!” என்று உறுமினான் கீர்த்தனன்.

ஏற்கனவே பொறுமையை இழந்திருந்தவனின் நிதானத்தையும் பறிக்கப் பார்த்தது விஸ்வாவின் பேச்சு.

“டேய்! அறிவு கெட்டவனே! இவள் இன்னொருத்தன் கூட வாழ்ந்தவள். என் வாழ்க்கையை கெடுத்தவள். இவளுக்காகவா இந்த ஓட்டம் ஓடுகிறாய்? நீயில்லாத இந்த நேரத்தில் அவள் எவனோடு எப்படி இருக்கிறாளோ..” என்றவனின் கன்னத்தில் கீர்த்தனனின் கை பளார் என்று இறங்கியது.

மது போதையும், புயலென விழுந்த அறையும் சேர சுழன்றுபோய் விழுந்தான் விஸ்வா. அப்போதும் அடங்காமல், “இந்த ஒழுக்கம் கெட்டவளுக்காகவா என்னை அடிக்கிறாய்? ஒரு வெள்ளைக்காரனோடு ஒரே வீட்டில் கிடந்தவள் அவள். எனக்குத் தெரிந்து ஒருத்தன்.. இன்னும் தெரியாமல் எத்தனையோ..” என்றவனின் சட்டையைக் கொத்தாகப் பற்றிய கீர்த்தனன், தன் பலம்கொண்ட மட்டும் விளாசித் தள்ளினான்.

அர்ஜூன் முதல்கொண்டு அங்கிருந்த யாராலுமே அவனை தடுக்க முடியாமல் போனது. அந்தளவுக்கு மனைவியை பற்றிய பேச்சு அவனை மூர்க்கனாக்கியிருந்தது. உடலளவில் அவனை எதிர்க்கும் வலு அற்றவனோ நஞ்சென வார்த்தைகளை கக்கினான்.

“ஏன்டா? இவ்வளவு பெரிய கோபக்காரனா நீ? அவளை பற்றி ஒருவார்த்தை சொன்னா குத்துதா உனக்கு? அப்போ அவளிடமே போய்க் கேளுடா, நான் சொன்னது பொய்யா இல்லையா என்று. அவள் இல்லை என்று சொன்னால் அதற்கு பிறகு வந்து என்னை அடி!” என்றான் அடங்காது.

“நான் எதற்கு அவளிடம் கேட்க வேண்டும்? என் மனைவியை பற்றி எனக்குத் தெரியும். உன்னை மாதிரி நம்பி வந்தவளை நல்லபடியா வைத்திருக்கத் தெரியாத ஈனப்பிறவி என்று நினைத்தாயா என்னை?” என்றவாறே, வெறிகொண்டு அவனைத் தாக்கியவனை பெரும்பாடு பட்டுத் தடுத்தான் அர்ஜூன்.

ஆனால், விஸ்வாவோ அப்போதும் அடங்க மறுத்தான்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
“ஆமாம்டா! நான் மனைவியை ஒழுங்கா வைத்திருக்க தெரியாதவன் தான். ஆனால், என் மனைவி என்னோடு மட்டும் தான் வாழ்ந்தாள். ஆனால் உன் மனைவி அப்படியா?” என்று கொதித்தவனின் வாயில், கீர்த்தனன் ஓங்கி விட்டான் ஒரு குத்து.

அதற்குமேலும் வாயை திறக்கவே முடியாமல் இரத்தம் கொட்டத் தொடங்க, புயலென அங்கிருந்து வெளியேறினான் கீர்த்தனன்.

அதே வேகத்தில் வீட்டுக்குச் சென்றவனை தூக்கக் கலக்கத்தோடு வரவேற்றாள் மித்ரா. “இன்னும் உறங்காமல் என்ன செய்கிறாய்?” என்று சிடுசிடுத்தபடி, சட்டையைக் கழட்டி அழுக்கு உடைகள் போடும் கூடைக்குள் எறிந்தான்.

அதில் கிடந்த இரத்தக் கறையைக் கண்டதும் பயந்து பதறிப்போனாள் மித்ரா.

“என்ன நடந்தது கீதன்? இதென்ன சட்டையெல்லாம் இரத்தம்?”

“ஒன்றுமில்லை!” என்றவன், தொப்பென்று கட்டிலில் விழுந்து கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

அவன் கையிலும் இரத்தம் கசிவதை கண்டு, “ஐயோ..கையிலும் காயம் பட்டிருக்கிறது. கேட்டால் ஒன்றுமில்லை என்கிறீர்கள்?” என்றாள் பயந்துபோய்.

அப்போதுதான் அவனும் தன் கையை தூக்கிப் பார்த்தான். காயத்தைக் கண்டுவிட்டு, “ப்ச்!” என்று எரிச்சலோடு எழுந்து குளியலறைக்குள் புகுந்து ஒரு குளியலைப் போட்டுவிட்டு வெளியில் வந்தான்.

அப்போதும், கவலை அப்பிய முகத்தோடு கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தாள் மித்ரா. “அதுதான் ஒன்றுமில்லை என்று சொன்னேனே..” என்று, அவளருகில் அமர்ந்து அவளை இழுத்துத் தன் தோளில் சாய்த்துக்கொண்டான்.

கொதித்துக்கொண்டிருந்த மனதுக்கு மனைவியின் அருகாமை பெருத்த ஆறுதலைக் கொடுக்க, கையின் இறுக்கத்தை இன்னுமே கூட்டினான்.

“என்னப்பா?” என்று இதமாகக் கேட்டாள் அவள்.

விஸ்வா பற்றி ஒன்றும் சொல்லாமல், “அது.. ஒரு சின்னப் பிரச்சனை. ஒருத்தன் தேவையில்லாமல் கதைத்தானா.. கோபத்தில் அடித்துவிட்டேன்.” என்றான் அவன்.

படக்கென்று அவனது கையணைப்பில் இருந்து எழுந்து, “என்னது அடித்தீர்களா? அவன் போலிசுக்கு போனால் என்னாகும்?” என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டாள் அவள். கணவன் ஒருவனை அடித்தான் என்பதை நம்பவே முடியவில்லை.

மீண்டும் அவளை தன் அணைப்புக்குள் கொண்டு வந்தபடி, “என்ன ஆகும்?” என்று அலட்சியமாக அவன் கேட்க, “இது இலங்கை இல்லை கீதன். சட்டென்று யார் மேலும் கைவைக்கக் கூடாது. அப்படி அடிக்கும் அளவுக்கு என்னதான் நடந்தது?” என்று விடாமல் வினாவினாள் மித்ரா.

சற்றே கண்டிப்பானவனே தவிர அவன் கோபக்காரன் அல்ல! நிதானமானவன், பொறுமையானவன் என்பதை அவனோடு வாழ்ந்து உணர்ந்துகொண்டவளுக்கு, அடிக்குமளவுக்கு போயிருக்கிறான் என்றால் விஷயம் அவன் சொல்வதுபோல் ஒன்றும் இல்லாதது அல்ல என்பதும் விளங்கியது.

“அதுதான் ஒன்றுமில்லை என்று சொன்னேனே. பிறகும் திரும்பத் திரும்ப அதையே நோண்டினால் என்ன அர்த்தம்?” என்று விஸ்வா மேலிருந்த எரிச்சலில் அவள்மேல் எரிந்து விழுந்தான் கீர்த்தனன்.

மித்ராவின் தேகமே ஒருகணம் நடுங்கியது! எப்போதும் கனிவையும் காதலையும் மட்டுமே காட்டும் கணவனின் கோபத்தில் கண்ணீர் கண்களில் நிறைந்துவிட, அடிவாங்கிய குழந்தையாக அவனிடமிருந்து விலகினாள்.

அவனுக்கே ஒருமாதிரி ஆகிவிட்டது. தரம் கெட்ட ஒருவனின் பேச்சை கேட்டு, வயிற்றில் பிள்ளையோடு இருப்பவளிடம் கோபத்தை காட்டிவிட்டானே! மீண்டும் தன் மேலேயே அவளை சாய்த்துக்கொண்டு முதுகை இதமாக வருடிக்கொடுத்தான். “ஏற்கனவே எரிச்சலில் இருக்கிறேன். இதில் நீ விடுத்து விடுத்துக் கேட்டதும்.. அதுதான்.” என்றான் தன் கோபத்துக்கான காரணத்தை சொல்கிறவனாக.

அவளும் கண்ணீர் அடங்கிப் புன்னகைக்க, இப்படி தன்னுடைய சின்னக் கோபத்தை கூட தாங்க முடியாமல் கண்ணீர் உகுப்பவளா அப்படி ஒரு செயலைச் செய்திருப்பாள் என்று மனதுக்குள் மருகியவன், தாங்க முடியாமல், “உன்னைப் போய் அப்படிச் சொல்லிட்டானே! எனக்கு வந்த கோபத்துக்கு அவனை கொன்றே போட்டிருப்பேன். அர்ஜூன் தான் தடுத்துட்டான். திரும்பப்போய் அவனை அடித்து நொறுக்கிவிட்டு வந்தால் என்ன என்று இருக்கிறது.” என்றவனின் முகத்தில் ஜொலித்த கோபத்தில் சற்றே பயந்துபோனாள் மித்ரா.

அதை அடக்கிக்கொண்டு, “என்னைப் பற்றியா? யார் என்ன சொன்னது?” என்று வினவினாள்.

“அது.. விஸ்வா என்று ஒருத்தன் அர்ஜூனின் நண்பன்…” எனும்போதே மித்ராவின் முகத்தில் மெல்லிய திகில் பரவத் தொடங்கியது.

அதைக் கவனியாதவனோ, “அவன் சொல்கிறான் நீ கல்யாணத்துக்கு முதலே தப்பாக நடந்தவளாம். யாரோ ஒருத்தன் கூட.. ச்சே.. அதையெல்லாம் என் வாயால் சொல்லவே பிடிக்கவில்லை மித்து. இதைப்பற்றி நாம் என்றைக்குமே பேசவேண்டாம். நீயும் இனிக் கேட்கக் கூடாது!” என்றபடி அவளின் முகத்தைப் பார்த்தவனின் விழிகள் அங்கேயே தங்கியது.

விழிகளில் அச்சம் எட்டிப் பார்க்க, முகமெல்லாம் கலக்கம் நிறைந்திருக்க மித்ராவின் மேனி நடுங்கிக்கொண்டு இருந்தது. அதோடு, அவள் இதயத்தின் படபடப்பு அவனுக்கே கேட்டது.

அந்தப் பதட்டமும் படபடப்பும் அவனுக்குள்ளும் தொற்ற, “என்ன மித்து? ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்? உடம்புக்கு ஏதாவது செய்கிறதா? இதற்குத்தான் ஒன்றுமில்லை என்று சொன்னேன். விடாமல் என் வாயை பிடுங்கினாயே” என்று, அப்போதும் மனைவி தன்மேல் சுமத்தப்பட்ட அபாண்டமான பழியில் தவிக்கிறாள் என்றெண்ணியே பதறினான் அவள் கணவன்.

உடம்பெல்லாம் நடுங்க, “அவ..ன் சொ..ன்ன..து உண்மைதான்.” என்று சொன்னவளின் குரல் அச்சத்தில் நடுங்கியது!




தொடரும்...

கமெண்ட்ஸ் பிளீஸ்....!!
 
#4
Nan mudhale book vayilaga 3 murai padithu vitten... Avvalavu arumaiyana story.....
 
#5
மித்ராவின் மேல் தவறு இருக்காது.
 
#6
Virivaha sollamal vinai illukiral mithra......
 
#7
ஓம் மித்ரா நல்லவள்.ஏதோ நடந்து இருக்கணும்.
 
#8
மித்ரா தவறு செய்து இருக்க மாட்டாள்
 
#9
akka please venam adutha epi venam ennala avanga piriyarathalam parka mudiyathu.... adutha epi la mithu keethana serthudunga... plz plz plz plz plz plz plz plz
 
#10
மிகவும் நன்று
 
#11
பதிவுகளை முழுமையாக படிக்க முடியவில்லை:(:(:(:(:(.
 
Top