அத்தியாயம் 25

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
வணக்கம்,

என் தந்தையாரின் இழப்பிற்கு இரங்கல் தெரிவித்த அனைத்து அன்பு உள்ளங்களுக்கும் இதயத்திலிருந்து நன்றி! மரணத்தைப்பற்றியும், ஒருவரின் இழப்பைப் பற்றியும் எத்தனையோ கதைகளில் வரிவரியாக எழுதி இருக்கிறேன் தான். ஆனால், அது இத்தனை கொடியதாய் இருக்கும் என்று கனவிலேனும் நினைத்ததில்லை. கடந்த 17 வருடங்களாக நான் ஒரு தேசத்திலும் அவர் ஒரு தேசத்திலுமாக பிரிந்துதான் வாழ்ந்திருக்கிறோம். ஆனாலும், நிரந்தரமான பிரிவொன்று இவ்வளவு வேகமாய் வந்துசேரும் என்று கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. எதிர்பாராத இழப்புகள் நம்மை முற்றிலும் நிலைகுலையைச் செய்யுமல்லவா. அந்த நிலைதான் இப்போது எனக்கு. அதற்காக எப்போதோ எழுதி முடித்த கதையின் ஒரேயொரு அத்தியாயத்தை வைத்துக்கொண்டு இருக்க மனதும் இல்லை.

இதோ கடைசி அத்தியாயம். படிப்பவர்கள் விரைவில் படித்துவிடுங்கள். ஒருவாரம் 10 நாட்களில் முழுக் கதையும் எடுத்துவிடுவேன்.

நன்றி!


அத்தியாயம்-25

அதுநாள் வரை மனதில் சுமந்துகொண்டிருந்த பாரத்தையெல்லாம் இறக்குகிறவள் போல், கணவனின் கையணைப்புக்குள் நின்று கதறிக் கொண்டிருந்தாள் மித்ரா.

தான் சொன்ன எந்தச் சமாதானமும் எடுபடாமலே போக, ஒன்றுமே சொல்லாமல் அவளின் முதுகை வருடிக் கொடுத்தபடி நின்றான் கீர்த்தனன்; கடைசியும் முதலுமாக அழுது தீர்க்கட்டும் என்று எண்ணியவனாக!

அவளோ இன்றைக்கு அழுது முடிக்கிறவள் போலல்லாமல் தொடர்ந்து அழவும், நடப்பதை அறியாமல் சற்றுநேரம் முழித்த சந்துவும் உதடு பிதுக்கத் தொடங்கினான். அதற்கு மேலும் பொறுக்காது, “மித்தும்மா, இந்த அழுகையை நிறுத்து! சந்துவும் அழப்போகிறான் பார்!” என்று கீர்த்தனன் அதட்டவும் தான் சற்று கட்டுக்குள் வந்தாள்.

கண்களையும், கன்னங்களையும் கைகளால் துடைத்துக்கொண்டே அவள் அவனிடமிருந்து விலக, அழுதழுது சிவந்த முகமும் கலங்கிய விழிகளுமாக அவளை பார்க்கவே முடியவில்லை. அவனுக்கே அப்படியென்றால் அவர்கள் பெற்றவனுக்கு?

அவன் அழவே தொடங்கிவிட, அவனை சமாதானம் செய்தபடி, “முகத்தை கழுவிவிட்டு வந்து தம்பிக்கு தேவையானதை பார்!” என்று அவளை அனுப்பிவைத்தான்!

முகம் கழுவிக்கொண்டு வந்த மித்ரா மகனை அவனிடமிருந்து வாங்கி, தேற்றி, அவனுக்கு உடம்பு கழுவி, உணவு கொடுத்து, உடை மாற்றி உறங்க வைத்துவிட்டு வந்தபோது, கீர்த்தனன் மீன் தொட்டிக்கு புது தண்ணீர் விட்டு, மீன்களை திரும்ப தொட்டிக்குள் விட்டு, அவற்றுக்கு கொஞ்சம் உணவும் இட்டு அந்த இடத்தை ஒதுக்கி என்று இடையில் நின்றிருந்த அந்த வேலையை முடித்திருந்தான்.

அமைதியாகவே இருவரும் இரவு உணவை முடித்ததும், தானும் உடல் கழுவி இலகுவான உடையை மாற்றிக்கொண்டு தன்னறையில் அடைந்துகொண்டவளுக்கு ஒருவித படபடப்பு!

சத்யனிடம் கணவன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட நொடியில், அது கொடுத்த உந்துதலில் ஓடிப்போய் கணவனின் மார்பில் சாய்ந்து கதறியவள் இப்போது சற்றுக் கட்டுக்குள் வந்திருந்தாள். ஆனாலும் ஒருவித குழப்பம், மனப்போராட்டம், பதட்டம் என்று என்னென்னவோ உணர்வுகள் ஏனென்று இல்லாமலே அவளை ஆட்டிப் படைத்தன!



அதே நேரம் கணவனின் வருகையை மனம் எதிர்பார்க்க, அந்த எதிர்பார்ப்பை பொய்யாக்காமல் அறைக்கதவை திறந்துகொண்டு வந்தான் கீர்த்தனன்!

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு தயக்கத்தோடு தலையை குனிந்துகொண்டாள் அவள்.

கதவு நிலையில் சாய்ந்தபடி கையை கட்டிக்கொண்டான் கீர்த்தனன்! தன் மனதையும் அதிலிருப்பதையும் அவளுக்கு உணர்த்த தனக்கு ஒரு வாய்ப்புக் கொடுக்கமாட்டாளா என்று தினமும் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தவன் அவன்! அப்படியானவனை அமைதியாக இருந்தே வாட்டியவள் இன்று ஓடிவந்து மார்பில் சாய்ந்து அழுததே பெரிய மாற்றம் தான்! அந்த மாற்றத்தை, முன்னேற்றத்தை அத்துடனே விட மனமில்லை அவனுக்கு!

அதேநேரம், அதுநாள் வரை மனதை பூட்டிப் பூட்டியே வைத்துப் பழகியவள் இன்றாவது திறப்பாளா என்கிற ஐயமும் எழாமலில்லை!

ஆயினும் கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தைக் கை நழுவவிடத் தயாராயில்லை அவன்! இனியும் பிக்கள் பிடுங்கல்களோடு அடுத்தவரின் மனதில் என்ன இருக்கிறது, என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று தெரியாத வாழ்வை வாழ முடியாது என்றே தோன்றியது!

ஆனால், தன் மனதை, அதிலிருப்பதை அவளை நோகடிக்காமல் சொல்லவேண்டும் என்று நினைக்கையிலேயே ஒரு பெருமூச்சொன்று அவனிடமிருந்து வெளியேறியது! சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும் என்கிற முடிவோடு மெல்ல நிமிர்ந்தவன், கதவை அடைத்துவிட்டு அவளை நெருங்கினான்!

அருகிலமர்ந்து மென்மையாக அவளின் கரம்பற்ற, அதுவோ சில்லிட்டுப்போய் இருந்தது!

அதிலேயே அவளின் மனநிலையை உணர்ந்தவனாக, அவளின் தோளை சுற்றிக் கையைபோட்டு இதமாக அணைத்தபடி, “என் மேலிருந்த கோபம் போய்விட்டதா?” என்று சின்னச் சிரிப்போடு கேட்டான்.

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவளின் விழிகள் கலங்கின! “சாரி கீதன்..” என்றாள் தழுதழுத்து.

“ப்ச்! நீயுமா?!” என்றான் பொய்யான சலிப்போடு.

குழப்பத்தோடு அவள் பார்க்க, “பின்ன என்ன? தம்பிக்காரன் விட்ட சாரி பாட்டை அக்காக்காரி ஆரம்பிக்கிறாயே.” என்றான் மனதை வருடும் புன்னகையோடு.

தன் பேச்சு எதுவும் அவளை காயப்படுத்தி விடுமோ என்று பயந்து, இலகுவாகவே பேச்சை ஆரம்பிக்க நினைத்தான் கீர்த்தனன்.

அவளோ அதற்கு மாறாக வேதனையோடு, “எத்தனையோ தடவை என்னோடு கதைக்க நீங்கள் முயற்சித்தும் நான் விடவில்லையே. அப்படியில்லாமல் நீங்கள் சொல்ல வந்ததை ஒரு நிமிடம் பொறுமையாக நின்று கேட்டிருந்தால் இத்தனை நாட்களும் நீங்கள் கஷ்டப்பட்டிருக்க தேவையில்லையே..” என்று மெல்லிய குரலில் வருந்தினாள்.

“எனக்கு என்ன கஷ்டம்?” என்று உடனேயே திருப்பிக் கேட்டான் அவன்.

“நீயும் சந்துவும் என்னோடு இருக்கிறீர்கள் என்பதே எனக்கு பெரிய சந்தோசம். நம் வீட்டில் நாம் மூவரும் குடும்பமாக ஒன்றாக இருக்கிறோம் என்பதே எவ்வளவு பெரிய நிம்மதி! அந்த சந்தோசத்துக்கு முன்னால் நிம்மதிக்கு முன்னால் எதுவுமே கஷ்டமில்லை. நீங்கள் இருவரும் அங்கேயும் நான் இங்கேயும் என்று பிரிந்து இருந்ததுதான் வேதனை. அப்போதெல்லாம், நாம் மூவரும் ஒன்றாக இந்த வீட்டில் வாழவே முடியாதா என்று எத்தனையோ நாட்கள் ஏங்கி இருக்கிறேன். சந்து என்னோடேயே காலம் முழுமைக்கும் இருக்கமாட்டானா என்று தவிப்பாயிருக்கும். நம் வாழ்க்கையில் இந்தப் பிரிவு நிகழாமலேயே இருந்திருக்கக் கூடாதா என்று நொடியும் விடாது உள்ளுக்குள் வருந்தியிருக்கிறேன். வேலை முடிந்து வந்து, யாருமேயில்லாத இந்த வீட்டுக் கதவை திறக்கும்போது முகத்தில் அறையும் பார் ஒரு வெறுமை.. அப்பப்பா.. என்ன கொடுமை அது! அதுதான் கஷ்டம். இது சந்தோசம் மித்து. எனக்காக என் மனைவியும் பிள்ளையும் வீட்டில் காத்திருக்கிறார்கள் என்கிற நினைவே எவ்வளவு பெரிய சந்தோசம் தெரியுமா?” என்றான் மனதார.

அப்போதும் அவள் முகம் தெளியாமல் இருக்க, “இவ்வளவு சொல்கிறேன், பிறகும் இப்படியே இருந்தால் என்ன அர்த்தம்? இப்படி நடந்துகொண்டோமே அப்படி நடந்து கொண்டோமே என்று இறந்தகாலத்தை நினைத்து நிகழ்காலத்தை நரகமாக்கலாமா மித்து? சும்மா விடு! இதெல்லாம் நமக்கு நடக்கவேண்டும் என்று இருந்திருக்கிறது போல. அப்படி விதித்திருந்தால் நம்மால் அதை மாற்ற முடியுமா என்ன? அதோடு, எந்தக் குடும்பத்தில் தான் பிரச்சனை இல்லை சொல்லு. வீட்டுக்கு வீடு வாசல்படி. அப்படித்தான் நம் வீட்டிலும். இனி அதுவும் சரியாகிவிடும்!” என்றான் அவன் நம்பிக்கையோடு.

“என்றாலும் நான் கொஞ்சம் பொறுமையாக கேட்டிருக்கலாம்..” என்றவளை, முறைத்தான் கீர்த்தனன்.

“சும்மா சும்மா எதையாவது நினைத்து கலங்கிக்கொண்டே இருப்பாயா நீ? உன்னோடு கதைத்துத்தான் ஆகவேண்டும் என்று நான் நினைத்திருந்தால் எப்படியாவது கதைத்திருக்க மாட்டேனா?” என்றான் அதட்டலாக.

அதுவரை நன்றாக இருந்தவன் திடீரென்று அதட்டவும் மிரண்டுபோய் அவள் விழிக்க, முறுவல் அரும்பியது அவனுக்கு!
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
செல்லமாக அவள் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டிவிட்டு, “சும்மா மிரட்டினாலே இப்படி பயப்படுவாயா?” என்று கேட்டான்.

அவளோ அவனையே பார்க்க, “நான் சொல்வதை நன்றாகக் கேள் மித்து! நம் கல்யாணமோ திடீர் என்று நடந்தது. அது உனக்கு அதிர்ச்சியாய் இருந்திருக்கும். நான் வேறு எதைப்பற்றியும் உன்னிடம் கதைக்கவுமில்லை, உன் சம்மதத்தை கேட்கவுமில்லை. அதுவும் உனக்கு நெருடலாய் இருந்திருக்கும். அதனால் தான்.. நீ உன்னை இந்த வாழ்க்கைக்கு பொருத்திக்கொள்ள அவகாசம் வேண்டும் என்றுதான் விட்டுப் பிடித்தேன். இனி அதுவும் முடியாது. பிரிவு, துயரம், துன்பம் என்று நாம் பட்டது எல்லாம் போதும். நடந்ததையெல்லாம் ஒரு கெட்ட கனவாக நினைத்து மறந்து விடுவோம். இனிவரும் நாட்களில் சந்தோசம் மட்டுமே நிலைக்கும். எந்தத் துன்பமும் வராமல், இந்தக் கண்களில் கண்ணீர் வராமல் கடைசிவரைக்கும் உன்னை நான் பார்த்துக்கொள்வேன். உனக்கு நானிருக்கிறேன்!” என்று அவன் சொல்லச் சொல்ல மித்ராவின் விழிகளில் நீர் தளும்பியது.

இதற்காகத்தானே.. இந்த அரவணைப்புக்காகத்தனே அவள் ஏங்கிக் கிடந்ததே! அவளுக்கென்று ஒரு உறவு! அவளுக்காய் ஒரு உறவு!

“என்ன மித்து இது.. இப்போதுதானே இந்தக் கண்களில் கண்ணீர் இனி வரக்கூடாது என்றேன்.” என்று அவன் சொல்லும்போதே,

அவன் தோளில் உரிமையோடு சாய்ந்துகொண்டு, “சாரிப்பா. பவித்ராவுக்காக என்னை மணக்கிறீர்கள் என்று நினைத்து.. அந்தக் கோபத்தில் என்னென்னவோ எல்லாம் செய்துவிட்டேன்.” என்றாள் மித்ரா.

கீர்த்தனனுக்கோ உலகையே வென்ற ஆனந்தம்!

மார்பில் கிடந்தவளின் கன்னத்தை வருடி, “இல்லைமா. பவித்ராவுக்காக என்ன சந்துவுக்காகக் கூட இல்லடா. உனக்காகவும் எனக்காகவும் தான் இந்த திருமணம். நீயில்லாமல் என்னாலும் நானில்லாமல் உன்னாலும் வாழ முடியாது என்று தெரிந்த பிறகு நடந்த கல்யாணம் இது. நமக்காக மட்டுமே நடந்தது!” என்றான் கீர்த்தனன் தெளிவாக.

அவளின் கண்ணோடு கண் நோக்கி, “ஆத்திரமும் அவசரமும் கொடுத்த வேகத்தில் உன்னைப் பிரிந்துவிட்டேனே தவிர, அதற்குப் பிறகு எனக்கும் வாழ்க்கை வெறுத்தே போய்விட்டது மித்து. சந்துவுக்காக மட்டுமே இனி என் வாழ்க்கை என்று வாழ்ந்தாலும் ஒவ்வொரு நாளும் வெறுமை, தனிமைதான். சந்துவால் கூட அந்த வெறுமையை, நான் உணர்ந்த தனிமையை போக்க முடியவில்லை. அவன் முகம் பார்க்கும்போது, அவனோடு விளையாடும்போது எல்லாம் உன் முகம் தான் நினைவில் வந்து என்னை கொல்லும். உன்னை மறக்க முடியாமல் என்னை நானே வெறுத்திருக்கேன்மா.” என்று அவன் சொன்னபோது, அதை அவன் சொன்ன விதத்தில் அவனது மார்பில் சாய்ந்திருந்தவளின் முகத்தில் சின்னதாய் முறுவல் அரும்பியது!

‘அவள்மீது கோபத்தை சுமந்த நாட்களில் கூட அவளை மறக்க முடியாமல் திண்டாடியிருக்கிறான்..’ உள்ளம் குளிர்ந்துபோனது மித்ராவுக்கு.

அது அவள் முகத்தை மலரவைக்க, மலர்ந்த முகத்தையும் அதில் நெளிந்த முறுவலையும் கண்டு பொய்யாக முறைத்தான் கீர்த்தனன். “நான் பட்ட பாடு உனக்கு சிரிப்பாயிருக்கா?” என்று கேட்டவன், “அந்தக் கோபத்தில் தான் உன்னை பார்க்கும்போதெல்லாம் எரிந்து விழுவேன்.” என்று சொன்னபோது, அப்போதெல்லாம் அவனது சுடு சொற்கள் கேட்டுத் துவண்டவள் இன்று மலர்ந்து சிரித்தாள்.

“ஆனால் மித்து.. உன் அப்பாவும் அம்மாவும் செய்ததை அறிந்ததில் இருந்து நான் பட்ட பாடு இருக்கே.. கடவுளே.. தினம் தினம் செத்துப் பிழைத்தேன்.” என்றவனின் உடல் அப்போதும் நடுங்கியது.

பற்றுத்துணையாக மித்ராவையே இன்னும் அழுத்தமாக அணைத்து, “என்னால் என்னையே மன்னிக்க முடியவில்லை. நெஞ்சு வெடிக்கும் போலிருந்தது. ஆளாளுக்கு உன்னை வதைத்தார்கள் என்றால் நானும் என் பங்குக்கு வதைத்துவிட்டேனே. பெரும் கொடுமையை செய்து விட்டேனே.. அன்றைக்கு அவ்வளவு கெஞ்சினாளே.. அதைக் காது கொடுத்துக் கேட்டிருக்கலாமே என்று.. உள்ளுக்குள் துடித்தே போனேன் மித்தும்மா. நீ சொன்னாயே பொறுமையாக நான் சொல்ல வந்ததை நீ கேட்டிருக்கலாம் என்று. அப்படி அன்று நீ என்ன சொல்ல வந்தாய் என்று நான் பொறுமையாக நின்று கேட்டிருக்க இதெல்லாம் நடந்தே இராதே. எவ்வளவு கெஞ்சினாய்.. எவ்வளவு கதறினாய்.. ஆனால்.. நான் ப்ச்!” என்றவன், தன்னையே.. தன் அன்றைய கோபத்தையே வெறுத்தவனாக எழுந்து சென்று ஜன்னலால் இருண்டு கிடந்த வானை வெறித்தான்.

“அன்றைய என்னுடைய கண்மண் தெரியாத கோபம், கொதிப்பு, அவசரம்.. நம் வாழ்வில் எவ்வளவு பெரிதாக கொடூர தாண்டவம் ஆடிவிட்டது! எதைக்கொடுத்து அந்த நாட்களை மீட்பேன் மித்து? நீ பட்ட வேதனைகளையும் துன்பங்களையும் என்ன செய்து இல்லாமல் ஆக்குவேன்?” என்று தன்னைத் தானே வெறுத்துக் கேட்டவனை ஒருகணம் திகைத்துப்போய் பார்த்தாள் மித்ரா.

அந்த வேதனைக்கும் துன்பத்துக்கும் ஆணிவேரே அவள்தானே. அப்படியிருந்தும் தன்னையே நோகிறானே கணவன்! அது பொறுக்காமல் ஓடிப்போய் அவன் முன்னால் நின்றாள் அவனவள்!

“கீதன்..” என்று அவள் ஆரம்பிக்கையிலேயே, அவளின் தோள்கள் இரண்டையும் பற்றி, கண்களில் தீவிரத்தோடு அவளையே பார்த்து, “அந்த நாட்களை என்னால் திருப்பிக் கொண்டுவர முடியாதுதான். நடந்தவைகளையும் மாற்ற முடியாதுதான். நான் செய்த முட்டாள் தனமெல்லாம் செய்தது செய்ததுதான்! ஆனால் மித்து; இனி உன்னை என் கண்ணுக்குள் வைத்துக் காப்பேன். உன்னை எந்தத் துன்பமும் அணுக விடமாட்டேன். என் மனைவி.. என் உயிர் நீ. உனக்காக நானிருப்பேன்; உன் துணைவனாக, நண்பனாக, அம்மாவா அப்பாவா இந்த உலகத்தில் இருக்கும் அத்தனை உறவாகவும் நானிருப்பேன்! இன்றைக்கு மட்டுமில்லை என்றைக்கும்! இவ்வளவு நாட்களும் நீ அனுபவித்த வேதனைகளுக்கு ஈடாக உன்னை சந்தோசமாக வைத்துக்கொள்வேன் மித்து! என்னை நம்பு! நம்புவாய் தானே?” என்று ஒரு வேகத்தோடு சொல்லிக்கொண்டு வந்தவன், கடைசியில் பரிதவிப்போடு கேட்டான்.

அவள் தன்னை நம்ப வேண்டும், தன் பேச்சை கேட்க வேண்டும் என்கிற தவிப்பு அவன் விழிகளிலும் முகத்திலும்!

உருகியே போனாள் மனைவி!

இந்த அன்பு.. இந்த நேசம் தானே அவனை மறக்கவே முடியாமல் அதுநாள் வரை அவளது உயிரை தக்க வைத்தது! அவன் அவளை வெறுத்தபோது கூட அவனை மேலும் மேலும் நேசிக்க வைத்தது! அதே அன்பு மீண்டும் அவளை உயிர்ப்பிக்க, “என் கீதன்!” என்றபடி, கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிய தன்னவனை தன்னால் முடிந்தவரை இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள் மித்ரா.

“உங்களை நம்பாமல் இந்த உலகத்தில் வேறு யாரைத்தான் நம்புவேன் நான்?”

அவள் சொன்னது அவன் மனதையும் நிறைக்க அவளை தன்னோடு இறுக்கிக்கொண்டான் கீர்த்தனன். அந்த சொர்க்க சுகத்தை சற்றுநேரம் அனுபவித்தனர் இருவரும்!

மெல்ல முகத்தை மட்டும் அவன் மார்பிலிருந்து பிரித்து, அவனை அண்ணாந்து பார்த்து, “இது போதும் கீதன்! எனக்கு இது போதும்! தினம் தினம் எனக்கென்று யாருமில்லையே என்று தவித்தவளுக்கு புதுப் பிறவி கொடுத்திருக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு தெரியுமா தெரியாது, இந்த முறையாவது காலம் முழுக்க என்னோடு நீங்கள் இருப்பீர்களா? இல்லை.. திரும்பவும் இடையில் விட்டுவிட்டுப் போய்விடுவீர்களா என்று கலக்கமாகவே இருக்கும்! இன்னொரு பிரிவைத் தாங்கும் சக்தி எனக்கு இல்லவேயில்லை. நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து வாழ்க்கையில் போராடிப் போராடியே களைத்துப் போனேன். இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இப்படித் தனியாகவே இருப்பேன் என்று பயமாயிருக்கும். எல்லாப் பாரத்தையும் எனக்குள்ளேயே சுமந்து சுமந்து களைத்தே போனேன். ஆனால் இனி.. எனக்கு நீங்கள் இருக்கிறீர்கள். என் உயிராய்.. என் உறவாய்.. என் உலகமாய்..” என்றவள், உணர்வுகளின் மிகுதியில் எம்பிக் கணவனின் கன்னத்தில் தன் செவ்விதழ்களை ஆசையோடு பதித்தாள்.

விழிகளில் ஆச்சரியம் மின்ன, ஆசையோடு பார்த்த கணவனின் பார்வையில் கன்னங்கள் சிவந்தாலும் பதில் பார்வை கொடுக்கத் தயங்கவில்லை அவனவள்!

அவளை ஆசையோடு அவன் அணைத்துக்கொள்ள, “என் மீது எந்தக் கோபமும் இல்லையா உங்களுக்கு?” என்று, அவன் பதில் என்னவாக இருக்கும் என்று தெரிந்தே கேட்டாள்.

“உன் மேல் கோபமா? நீ என்ன செய்தாய்? செய்தது எல்லாம் நான்தானே!” என்றான் அவன்.

அவளுக்காக எல்லாவற்றையும் தன் தலையிலேயே தூக்கிப் போட்டுக் கொள்கிறான்!

எதைப் பற்றியும் தூண்டித் துருவாமல், அவளை கஷ்டப்படுத்தாமல் பேசும் கணவனின் அன்பில் நெகிழ்ந்து, “நான் வேதனைப்பட்டு விடக்கூடாது என்று உங்கள் மீது எல்லாப் பழியையும் தூக்கிப் போட்டுக்கொள்கிறீர்களா கீதன்?” என்று கேட்டாள் மித்ரா.

“இதென்ன பேச்சு? பழி கிழி என்று.” என்று அவன் அதட்டவும்,

அதற்குமேலும் முடியாமல், “இந்த அன்புக்கு நான் தகுதியா தெரியாது கீதன். ஆனால், இனியும் என்னால் முடியாது. நடந்த எல்லாவற்றையும் உங்களிடம் கொட்டவேண்டும். அப்படிக் கொட்டிவிட்டால் தான் என் பாரம் இறங்கும்.” என்றவளை அவசரமாக இடைமறித்தான் அவன்.

“நீ எதுவும் சொல்லத் தேவையில்லை! எனக்கு எதுவும் தெரியவும் தேவையில்லை! பழையதை எல்லாம் மறந்துவிட்டு நாம் புதிதாக வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கிறோம்!” என்றான் கட்டளை போல்!
அவளால் அப்படி விட முடியாதே! இதுநாள் வரை அவனிடம் அவள் மனம் திறந்ததே இல்லையே!
“இல்லை கீதன். இன்றைக்கு மட்டும் என்னை சொல்ல விடுங்கள்! இனியும் உங்களுக்குத் தெரியாதது என்று என் வாழ்க்கையில் எதுவுமே இருக்கக் கூடாது. எல்லாவற்றையும் என் வாயால் சொன்னால் தான் எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கும்!” என்று அடம் பிடித்தாள் அவள்.
கடைசியும் முதலுமாய் அனைத்தையும் அவனிடம் சொல்லவேண்டும். சொல்லிவிட்டு ஒருமூச்சு அழவேண்டும்! அப்படிச் செய்தால் தான் அவளால் இனி மூச்சே விட முடியும் போல் ஓர் உணர்வு.. அவனிடம் மட்டுமே தனக்கான விடுதலை இருப்பது போல்!
அந்த விடுதலையை பெற்றுவிட, அதுநாள் வரை மனம் திறக்காத மித்ரா அன்று திறந்தாள்! கணவனது அன்பும் அரவணைப்பும் திறக்க வைத்தது!

கீர்த்தனனோ, இவள் ஏன் பழையதை பேசி தன் மனதை துன்புறுத்திக் கொள்ளப் பார்க்கிறாள் என்று நினைத்தான். ஆனாலும், அதுநாள் வரை மனதை பூட்டிப் பூட்டியே வைத்திருந்தவள் அதை திறக்கையில் வேண்டாம் என்றும் சொல்லவும் முடியவில்லை. தன்னிடம் சொல்வதால் அவளின் மனச்சுமை இறங்குமாக இருந்தால், அவளுக்கு ஆறுதல் கிட்டுமாக இருந்தால் சொல்லட்டும் என்று தன் மனதில் பாரத்தோடு கேட்க ஆரம்பித்தான் அவன்!

“இதை முதலே உங்களிடம் சொல்லியிருக்கலாம் தான். அம்மாவுக்காக, சத்திக்காக, வித்திக்காக என்று பார்த்து பெரும் பிழை செய்துவிட்டேன்..” என்றவள் ஒரு பெருமூச்சுடன் நிறுத்தினாள்.

அவள் சொல்ல நினைப்பது ஒன்றிரண்டு வருடக் கதையா என்ன? அல்லது சந்தோசமான நினைவுகளா மடையுடைத்த வெள்ளமாய் அனைத்தையும் கொட்ட?
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
ஒரு நிமிடம் மனதுக்குள் அனைத்தையும் ஓட்டிப்பார்த்தவள் ஒரு முடிவோடு கணவன் புறமாகத் திரும்பினாள். “இப்போதும் அவர்கள் எனக்கு முக்கியம் தான் கீதன். என்றைக்குமே அம்மாவையும் அப்பாவையும் எப்படியோ போகட்டும் என்று என்னால் விட முடியாது. அவர்களால் தான் சத்தியும் வித்தியும் எனக்குக் கிடைத்தார்கள். அப்போதெல்லாம் என் வாழ்க்கையில் கொஞ்சமாவது சந்தோசமும், ஆறுதலும் கிடைத்தது என்றால் அது அவர்கள் இருவராலும் தான். என்னைப்போலவே அவர்களுக்கும் நானென்றால் உயிர்..” என்றவளை, ‘எனக்கு இது தெரியாதா?’ என்பதாகப் பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

“அவர்களின் கண்ணில் சின்னத் தூசி விழுந்தாலும் என்னால் தாங்க முடியாது. அப்பா.. அவரையும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. மனைவியின் முதல் கணவனின் பிள்ளையை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவ்வளவுதான். அம்மா.. கணவனுக்கு கட்டுப்பட்ட ஒரு அப்பாவிப் பெண்..” என்றவளை வியப்போடு பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

அவர்கள் இவளுக்கு செய்ததெல்லாம் என்ன இவள் அவர்கள் மீது காட்டும் பாசம் தான் என்ன?

“ஆனால் உங்களுக்கு அப்போதெல்லாம் அப்பா குடிப்பதால் அவரை பிடிக்காது. அதற்கே சத்தியும் வித்தியும் நம்மோடு இருக்கட்டும் என்றீர்கள். இதில் அவர்கள் எனக்கு செய்தவைகளை அறிந்தால் அம்மா வீடு வேண்டாம் என்று முற்றிலுமாக தடுத்துவிடுவீர்கள் என்று எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். சத்யன் வித்யாவை கூட அங்கே விடமாட்டீர்கள். அவர்களும் உங்கள் பேச்சை மீற மாட்டார்கள். ஆனால், அம்மா அப்பாவின் பாசத்தை இழந்து விடுவார்களே. ஒரு குடும்பச் சூழலை இழந்துவிடுவார்களே.. இதெல்லாம் இல்லாமல் வளர்ந்தவள் நான். அதே துன்பத்தை என் தம்பியும் தங்கையும் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று நினைத்தேன். என்னை வெறுத்தாலும் அவர்கள் இருவரையும் அம்மா அப்பாவுக்கு நிறையவே பிடிக்கும்.

“அதோடு, அம்மாவும் பாவம். அதுவும், உங்களின் முழு அன்பில் திளைத்து வாழ்ந்த எனக்கு கணவனின் எடுத்தெறிந்த குணம் ஒரு மனைவியை எவ்வளவு தூரத்துக்கு பாதிக்கும் என்பதும் விளங்கியது. அப்பாவின் அன்பற்ற நடத்தையை சகித்து வாழும் அம்மா என்றைக்குமே பரிதாபத்துக்குரியவர். அவர் எனக்குச் செய்தது போல அவரை நான் என்றைக்குமே கை விட்டுவிடக் கூடாது என்று நினைத்தேன். அதனால் தான் அதை சொல்லவில்லையே தவிர… மற்றும்படி என்னைப்பற்றி எதையும் மறைக்க நான் நினைக்கவே இல்லை.” என்றாள் மித்ரா அவன் கண்களை நேராகப் பார்த்து.

இயல்பாய் கிடைத்திருக்கவேண்டிய தாயன்பை கொடுக்கத் தவறிய தாய்க்காக எவ்வளவு தூரம் யோசித்திருக்கிறாள் இவள் என்று எண்ணி வாயடைத்துப்போய் நின்றான் கீர்த்தனன்.

“அப்படி என்னைப்பற்றி மறைக்கவேண்டும் என்கிற எண்ணம் எனக்கு இருந்திருக்க அர்ஜூன் அண்ணாவின் பிறந்தநாள் அன்று நீங்கள் கேட்டபோது இல்லை என்றிருப்பேன். அவன் சொன்னது பொய்; நான் அப்படியெல்லாம் நடக்கவில்லை என்று சொல்லியிருந்தால் அதன்பிறகு அந்தக் கடவுளே வந்து என்னைப் பற்றித் தப்பாகச் சொன்னாலும் நீங்கள் நம்பியிருக்க மாட்டீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்.” என்று அவள் உறுதியாகச் சொன்னபோது,

அவள் பேச்சிலிருந்த உண்மையை தாண்டி, அன்று தானும் இதே மாதிரி, ‘கடவுள் வந்து சொல்லியிருந்தாலும் நம்பியிருக்க மாட்டேனே’ என்று தவித்தது நினைவில் வந்து ஆச்சரியப் படுத்தியது அவனை!

மித்ராவோ, ஆரம்பித்ததை விடாமல் சொல்லிக்கொண்டே போனாள்.

எங்கோ பார்வை வெறிக்க, “எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது என்று எத்தனையோ தடவைகள் யோசித்துப் பார்த்துவிட்டேன் கீதன். பிடிபடவேயில்லை. அந்தப் பதின்மூன்று வயதில் அப்பா எனக்கு அடித்தபோதும், தள்ளிவிட்டு மண்டையை உடைத்தபோதும் நான் எதுவுமே செய்யவில்லை. வித்திக்கு அடிக்கப் போகவும் தான் அவள் வலி தாங்கமாட்டாள் என்று அவளையும் அம்மாவையும் காப்பாற்றத்தான் போலிசுக்கு சொன்னேன். அந்த வயதில் அவர்களை காப்பாற்ற என்னாலும் வேறு என்னதான் செய்திருக்க முடியும்? ஆனால் எனக்கு நடந்தது? பதின்மூன்று வயதில் அனாதைபோல் இன்னொரு வீட்டில் வளர்ந்தேன்..

“அதே மாதிரி தான் விஸ்வாவின் மனைவியும் ஒருநாள் நான் படியேறிக் கொண்டிருக்கையில் என் காலில் விழுந்து கதறினாள்.. ‘எனக்கு மொழி தெரியாது போலிசுக்கு சொல்லுங்கள், இல்லையானால் வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தையோடு பால்கனியால் விழுந்து தற்கொலை செய்துகொள்வேன் என்று அழுதாள். செத்துவிடுவேன் என்பவளிடம் எப்படி மறுப்பது? அதோடு, நானும் தான் தினமும் அவன் அடிப்பதையும் இவள் அழுவதையும் பார்க்கிறேனே. அதனால் தான் போலிசுக்கு சொன்னேன். அவளுக்கும் ஒரு உதவிதான் செய்தேன். இதெல்லாம் நடந்த அந்த நேரங்களில் அதைத் தவிர வேற எந்த முடிவுமே என்னால் எடுக்க முடியவில்லை. எல்லாமே என்னை மீறி நடந்தது. இப்படி எல்லோருக்குமே என்னால் முடிந்த உதவியை தான் செய்தேன். யாருக்கும் தீங்கு நினைத்ததேயில்லை. பதிலுக்கு எனக்குக் கிடைத்தது? வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் போராட்டம். ஒவ்வொரு விஷயத்தை பெறவும் போராட்டம். என்னை நானேதான் செதுக்கிக்கொண்டேன். நான் வளர்ந்தது, படித்தது, பார்க்கும் உத்தியோகம் எல்லாமே எனக்கு நானே தேடிக்கொண்டது தான்.

“அப்போதெல்லாம் என் மனம் ஏங்கியது எனக்கே எனக்கென்று எனக்காகத் துடிக்கும் ஒரு உயிருக்காக. என்மேல் உயிரையே வைத்து, பாசத்தை பொழிந்து, கண்ணுக்குள் பொத்திவைத்துப் பார்க்கும் ஒரு உறவுக்காக. அப்பாவிடம் தேடினேன் கிடைக்கவில்லை. அம்மாவிடம் வாய் விட்டுக் கேட்டும் கிடைக்கவில்லை. சத்தி வித்திக்கு அந்தளவு தூரத்துக்கு பக்குவமில்லை. அப்போது வந்தவன் தான் நீக்கோ. அன்போடு, பாசத்தோடு, நட்போடு என்னை பார்த்துக்கொண்டவன். படிப்புச் சொல்லித் தந்து, என்னை பார்த்துப் பார்த்து கவனித்துக் கொண்டவன். என்னுடைய கண்ணீர் கவலைகள் எல்லாம் அவன் அறிவான். அதே மாதிரி என் சின்னச் சின்ன சந்தோசங்களை கூட அவன் அறிவான். ஏன்.. நான் முதன் முதலாக வயதுக்கு வந்ததைக் கூட அவனிடம் தான் சொன்னேன். அந்தளவு தூரத்துக்கு என் மனதுக்கு நெருக்கமானவன் அவன். எங்களுக்குள் இருந்தது அழகான தூய்மையான நட்புத்தான். எத்தனையோ நாட்கள் ஒன்றாக உண்டு, உறங்கி, விளையாடி என்று இருந்திருக்கிறோம். ஆனால்.. அன்றைக்கு.. அந்த அசிங்கம்.. எப்படி..” என்றவளுக்கு அதற்கு மேலே சொல்ல முடியாமல் குரல் திக்கி தொண்டை அடைத்தது. குன்றிப்போய் நின்றாள்!

கீர்த்தனனுக்கும் அந்த நொடிகளைக் கடப்பது பெரும் கடினமாய்த்தான் இருந்தது. அவள் தனக்குள்ளேயே குன்றிப்போய் நிற்பதையும் காணச் சகியாமல், “இதையெல்லாம் சொல் என்று நான் கேட்டேனா? எதற்கு தேவையில்லாமல் உன்னை நீயே வருத்திக் கொள்கிறாய். போதும் சொன்னதெல்லாம்!” என்றான் அதட்டலாக.

“இல்லை கீதன். இன்றைக்கு மட்டும்.. இனிமேல் இல்லை..” என்றாள் கெஞ்சலாக.

“இன்றைக்கு மட்டுமில்லை இனிமேல் என்றைக்குமே நாம் இதைப்பற்றிக் கதைக்கவேண்டாம்!” என்றான் அவன்.

“ப்ளீஸ் கீதன்..”

அவளின் கெஞ்சலுக்கு முன்னால் அவனின் அதட்டல் எடுபடாமல் போனது.

“அன்று, எனக்கு அடைக்கலம் தந்து என்னை தேற்றி எனக்கு நல்வழியை காட்டிய நீக்கோவை எப்படியோ போ என்று என்னால் விட முடியவில்லை. இல்லாவிட்டாலும் அவன் என் நண்பன். எங்களுக்குள் அதுனால் வரையில் ஆண் பெண் என்கிற பேதமும் இருந்ததில்லை. நாங்கள் ஒன்றாகவே வளர்ந்தவர்கள். அதனால் தான் வீட்டுக்கு கூப்பிட்டேன். ஒரு குடும்பத்துக்குள் நான் இருந்திருந்தால் பிறகு நடந்ததெல்லாம் நடந்திருக்காது. அல்லது ஒரு வயதுக்கு வந்த பெண் தனியாக இருக்கும் தன் வீட்டுக்கு ஒரு ஆணை கூட்டிக்கொண்டு போகக்கூடாது என்று எனக்கு யாரும் சொல்லித் தந்திருந்தாலும் நான் அதை செய்திருக்க மாட்டேன். எனக்குத்தான் அதெல்லாம் தெரியாதே.” என்று பரிதாபமாக அவள் சொன்னபோது கீர்த்தனனுக்குத்தான் மனம் பாரமானது.

“அவன் இருந்த அந்த ஒரு வாரமும் மிகவும் சந்தோசமாகத்தான் கழிந்தது. ஆனால்.. விஸ்வாவின் மனைவிக்காக போலிசுக்கு அழைத்து சொன்ன அன்று, ‘உன்னை விடமாட்டேன், பழிவாங்குவேன், நிம்மதியாக இருக்க விடமாட்டேன்’ என்று விஸ்வா சொன்னதும் மொத்தமாக உடைந்துபோனேன் நான். ஏன் எல்லோருமே என்மேல் கோபத்தைக் காட்டுகிறார்கள் என்று தவித்துப்போனேன். அதுநாள் வரை மனதிலிருந்த கவலைகள் எல்லாம் விசிறிவிட்டதுபோல் வெடித்துக்கொண்டு வெளியே வந்தபோது என்னால் தாங்கவே முடியவில்லை. எவ்வளவைத்தான் நானும் தாங்குவேன் கீதன்? சாய்ந்து அழ நண்பனின் தோள் இருக்கிறது என்றதும் கதறிவிட்டேன். நான் கதறியதை பார்க்க முடியாமல் ஆறுதல் தான் சொன்னான் நீக்கோ. நான் அவனிடம் வேண்டியதும் அதே ஆறுதலைத்தான். பிறகு.. பிறகு.. நடந்ததெல்லாம் ஏன் எப்படி என்று எனக்கே தெரியாது. தப்புத்தான். பெரும் தப்புத்தான். ஆனால், அதை இருவருமே அறிந்து செய்யவில்லை. திட்டமிட்டுச் செய்யவுமில்லை.” என்று குன்றியவள், தவிப்போடு நிமிர்ந்து, “உங்களால் இதை புரிந்துகொள்ள முடிகிறது தானே கீதன்?” என்று விழிகளில் உயிரை தேக்கிக் கேட்டாள்.

கண்களில் தேங்கிவிட்ட நீரோடு, ‘என்னை நம்பு’ என்கிற இறைஞ்சளோடு, இதோ இதோ என்று உடையக் கத்திருந்தபடி கேட்டவளை பாய்ந்து சென்று அணைத்து ஆறுதல் சொல்லத் துடித்த மனதை பெரும் பாடுபட்டு அடக்கிக்கொண்டு நின்றான். அவனின் ஆறுதல் அவளை தடுத்துவிடக் கூடாது. அவள் சொல்ல நினைப்பதையெல்லாம் சொல்லி முடிக்கட்டும் என்று எண்ணி தலையை மட்டும் சின்னதாக மேலும் கீழுமாக அசைத்தான் கீர்த்தனன்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#4
“அன்பிலோ, ஆசையிலோ, காதலிலோ அது நடக்கவில்லை. தேவைக்காகவும் நடக்கவில்லை. அப்படி ஏதுமாக இருந்திருந்தால் நாங்கள் பிரிந்திருக்க மாட்டோம். அது ஒரு விபத்து. ஒரு பெண் எந்தத் தருணத்திலும் ஒரு அந்நிய ஆணிடம், அவன் உயிர் நண்பனாய் இருந்தால் கூட தன் கட்டுப்பாட்டை இழக்கக் கூடாது என்பதை எனக்கு உணர்த்திய பெரும் விபத்து! நீக்கோவும் கெட்டவனில்லை. எனக்கு தீங்கு நினைக்கிறவனும் இல்லை. ஆப்படியிருந்தும் அன்று அது எப்படி நடந்தது என்று எனக்கு இன்றுவரை தெரியவேயில்லை கீதன்.” என்றவள் விழிகளை இறுக மூடி அந்தக் கணங்களை கடக்க முயன்றாள்.

அடுத்த கணமே நிமிர்ந்து அவன் கண்களை நேராகப் பார்த்து, “வயதுக் கோளாரில் நான் அப்படி நடந்திருந்தால் அந்த உறவை, அந்த முறையற்ற வாழ்க்கையை என்னால் தொடர்ந்திருக்க முடியும். என்னை யாராலும் தட்டிக் கேட்டிருக்க முடியாது! இந்த நாடும், இந்த சமூகமும் அதை சாதாரணமாக ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும். ஆனால் எனக்கு தேவை அதில்லை கீதன். என் தனிமையை போக்கி கடைசிவரை என்னோடு கூட வர ஒரு துணை! அதனால்தான் அவனிடம் திருமணம் செய்துகொள்வோம் என்று கேட்டேன்.” என்றவளின் விழிகளில் தெரிந்த நேர்மையில் கட்டுண்டு நின்றான் கீர்த்தனன்.

“அதுகூட இப்படி நடந்துவிட்டதே, இனி வேறு ஒருவனை மணக்க முடியாதே என்றெல்லாம் எண்ணிக் கேட்கவில்லை. திருமணம் நடந்தால் மட்டுமே கடைசிவரை அவன் என்னோடு இருப்பான் என்று நினைத்தேன். அப்பாவின் கொடுமைகளையெல்லாம் சமாளித்து அம்மா இருந்ததற்கும், பெற்றமைகள் போனாலும் பரவாயில்லை கணவர் வேண்டும் என்று அம்மா நினைத்ததற்கும், என்னை வெறுத்தாலும் அம்மாவை கைவிடாமல் அப்பா இருந்ததற்கும் காரணம் அவர்களுக்கு நடந்த அந்தத் திருமணம் தான் என்று அந்த வயதில் ஒரு நினைப்பு. அதேபோல நீக்கோவுக்கும் எனக்கும் திருமணம் நடந்தால் அவன் என்னை விட்டுப் போகவே மாட்டான் என்று குருட்டுத் தனமான நம்பிக்கை. வாழ்க்கையை பற்றிய சரியான வழிகாட்டல் இல்லாமல் வளர்ந்ததாலோ என்னவோ அப்படித்தான் நம்பினேன்.” என்றவளின் குரலில் அத்தனை கசப்பு. எவ்வளவு முட்டாளாக இருந்திருக்கிறாள்!

எந்தத் துணையுமின்றி வாழ்ந்தவள் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொள்ள ஒரு பற்றுக்கோலை தேடியிருக்கிறாள்! நெஞ்சு கனத்தபோதும், எல்லாவற்றையும் அவள் கொட்டி முடிக்கட்டும் என்று பல்லைக் கடித்துக் காத்திருந்தான் கீர்த்தனன்.

“அவனோ திருமணத்துக்கு மறுத்தான். இருவருக்கும் பிடிக்கும்வரை சேர்ந்திருப்போம், பிறகு பிரிந்துவிடலாம் என்றான். நான் நினைத்திருந்தால் அப்போதும் அதற்கு சம்மதித்திருக்க முடியும். அப்போதும் என்னை தட்டிக்கேட்க யாருக்குமே உரிமையில்லை. அம்மா அப்பா உட்பட! ஆனால்.. நான் அப்படியான பெண்ணில்லை! நான் எதிர்பார்த்ததும் அதையில்லை. துணை என் மனதுக்குத்தான் தேவையாக இருந்தது. உடலுக்கில்லை.” என்று, தன்னை, அன்றைய தன் நிலையை உறுதியாக எடுத்துரைத்தாள்.

“அவன் விருப்பத்துக்கு நான் மறுத்ததும் வீட்டை விட்டு போகிறேன் என்றான். அப்போதும் இனி என் நிலை என்னாகும், ஒருவனிடம் என்னை இழந்துவிட்டேனே என்று நான் யோசிக்கவேயில்லை. யோசிக்கத் தெரியவில்லை. அவனும் என்னை தனியாக தவிக்க விட்டுவிட்டுப் போகிறானே என்றுதான் அழுதேன்.” என்று அவள் சொன்னபோது, அவள் சொன்ன விஷயம் அவனுக்குள் கசப்பை உண்டாக்கவேயில்லை.

மாறாக, எந்த சப்பைக்கட்டும் கட்டாமல், நான் நல்லவள் வல்லவள் அப்படி இப்படி என்று பொய்களை புனையாமல், அன்று என்ன நினைத்தேன் என் நிலை என்ன என்று எதையும் மறையாமல் சொல்லும் மனைவியை உள்ளூர வியப்போடுதான் பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

“அதற்குப் பிறகு ஒரு விரக்தி. இனி எனக்கு யாருமே வேண்டாம் என்கிற பிடிவாதம்! எனக்கு நானே போதும் என்கிற வைராக்கியத்தோடு ஒரு இயந்திரமாகவே மாறிப்போனேன். தம்பி தங்கைக்காக மட்டும் தான் நான் என்று இருந்த நேரத்தில்தான் நீங்கள் வந்தீர்கள்.” என்றவளின் முகத்தில் ஒரு மலர்ச்சி!

“பாலைவனமாக இருந்த என் வாழ்க்கை பசுமையாக மாறியது அதன் பிறகுதான் கீதன்.”

ஒன்றுமே சொல்லாமல் அவளையே பார்த்திருந்தான் அவன்.

“ஒருநாள் அம்மா உங்களின் போட்டோவை தந்து, ‘இது அப்பா உனக்கு பேசியிருக்கும் மாப்பிள்ளை’ என்று சொன்னபோது, அப்பாவுக்கு என்மேல் பாசம் வந்துவிட்டதா என்று மகிழ்ந்தேனே தவிர, திருமணத்தை பற்றிய எந்த எண்ணமும் எனக்குள் இருக்கவில்லை.” என்றவள், “அன்று உங்களை ஏன் சந்திக்க வரச்சொன்னேன் தெரியுமா?” என்று அவனை பார்த்துக் கேட்டாள்.

இல்லை என்பதாக அவன் தலையை அசைக்க, “இந்தக் கல்யாணம் நடக்காது என்று சொல்லத்தான்.” என்று அவள் சொன்னபோது, அவன் முகத்தில் அந்தப் பதிலை எதிர்பாராத தன்மை தெரிந்தது.

“உங்களை ஹோட்டலில் சந்தித்தபோது, நீக்கோ என் நினைவிலேயே இல்லை. இருந்திருந்தாலும் சொல்லியிருக்க மாட்டேன் என்றுதான் நினைக்கிறேன். அதுநாள் வரை என் மனதை, அதிலிருக்கும் துயரங்களை நான் யாரிடமும் பகிர்ந்ததேயில்லை. அதோடு, சொல்லவேண்டும் என்றும் தெரியாது. ஆனால், நீக்கோவை பற்றிச் சொன்னால் அந்தத் திருமணம் நிற்கும் என்று தெரிந்திருந்தால் அன்று முதல் விசயமாக அதைத்தான் சொல்லியிருப்பேன். ஏனென்றால் எப்படி உங்களிடம் நாசுக்காக மறுப்பது என்று மண்டையை உடைத்துக்கொண்டிருந்தேன் நான்.” என்று சொல்லிவிட்டுச் சின்னதாய் சிரித்தவளை, இப்போது வியப்போடு பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

“ஆனால்.. நீ சம்மதம் தானே சொன்னாய்?” வியப்பு அகலாமலேயே கேட்டான் அவன்.

“ஆமாம்! சம்மதித்தேன்! அதற்கு காரணம் நீங்கள்.” என்றாள் தெளிவாக.

“நானா?”

“ஆமாம்! நீங்கள் தான்! உங்கள் மனம் நோகாமல் எப்படிச் சொல்வது என்று தவித்துக்கொண்டிருந்த என் முடிவை மாற்றியது நீங்கள்தான்! என்னை மணந்துகொள் என்று வெளிப்படையாகக் கேட்காதபோதும், எதிர்பார்ப்பையும் ஆவலையும் அடக்கியபடி, இவள் சம்மதிக்க வேண்டுமே என்கிற தவிப்போடு நீங்கள் என்னைப் பார்த்த பார்வை.. என்றைக்குமே என்னால் அதை மறக்க முடியாது. அதுநாள் வரை நான்தான் எல்லோரையும் ஏக்கத்தோடு பார்த்திருக்கிறேன்.. அம்மாவின் கையை பிடித்துக்கொண்டு துள்ளித் துள்ளிப் போகும் குழந்தைகளை.. தந்தையோடு சிரித்துப் பேசியபடி போகும் என் வயதுப் பெண்களை.. எந்தக் கவலையுமின்றி கலகலத்துச் சிரிக்கும் இளவட்டங்களை என்று, சந்தோசமாக இருக்கும் யாரைப் பார்த்தாலும் இப்படி ஒரு வாழ்க்கை எனக்குக் கிட்டவில்லையே என்கிற ஏக்கத்தோடுதான் பார்ப்பேன். அதே ஏக்கத்தை தவிப்பை உங்கள் கண்ணில் கண்டபோது, என்னால் எப்படி மறுக்க முடியும்? நான் படும் துயரை ஒருவர் என் கண்முன்னால் படும்போது தினம் தினம் நான் அனுபவிக்கும் ஏமாற்றத்தை இன்னொருவருக்கு என்னால் எப்படிக் கொடுக்க முடியும்?” என்று, நேராக அவனிடமே அவள் கேட்டபோது வாயடைத்துப்போய் நின்றான் கீர்த்தனன்.

எவ்வளவு அற்புதமான பெண்ணிவள்!

“அதனால் தான்.. நீங்கள் ஏமாந்துவிடக் கூடாது.. என்னைப்போல் ஏங்கிவிடக்கூடாது என்றுதான் சம்மதித்தேன். அன்று நீங்கள் எனக்கு யாரோ தான். உலகத்தில் இருக்கிற எல்லோரின் ஏக்கத்துக்கும் நான் பொறுப்பாக முடியாதுதான். ஆனால், கண்முன்னால் ஒருவர் என்னிடம் உதவி கேட்டு நிற்கையில், அதை என்னால் செய்ய முடியும் என்கையில் மறுக்க முடியவில்லை. அதோடு, சத்தி வித்தியை தவிர வேறு யாருக்கும் எந்தப் பிரயோசனமும் இல்லாமல் இருந்தது என் வாழ்க்கை. மனதில் ஒருவித வறட்சியோடும், விரக்தியோடும் அவர்களுக்காக மட்டுமே வாழ்ந்த என்னால் உங்களுக்கு ஒரு பலன் கிடைக்கும் என்றால் அதையேன் மறுப்பான் என்று தோன்றியது. அதுதான் சம்மதித்தேன்!” என்று அவள் சொன்னபோது கீர்த்தனனிடம் வார்த்தைகளே அற்றுப் போனது.

அன்று அவன் தவித்த தவிப்பு அவனுக்கும் தெரியும் தானே. அவனது மீதி எதிர்காலமே அவளது கையில் என்ற நிலையல்லவா. அவள் சம்மதித்துவிட வேண்டும் என்று அவன் வேண்டாத தெய்வம் இல்லையே! அதை உணர்ந்திருக்கிறாள். அவனுக்காகவே திருமணத்துக்கு சம்மதித்திருக்கிறாள்.. அப்படியானவளை..

தவித்துப்போனான் கீர்த்தனன்.

“திருமணத்துக்கு சம்மதித்தாலும் அதன் பிறகான மணவாழ்க்கை பற்றி நான் யோசிக்கவே இல்லை. அது திருமணம் என்பதை விட என் மனதில் இருந்ததெல்லாம் உங்களுக்கு ஒரு உதவி.. என்னாலானது. அவ்வளவுதான்..” என்று அவள் சொன்னபோதுதான், மணமான ஆரம்ப காலங்களில் அவன் காலை உணவை செய்தால் அவள் மாலை உணவை செய்ததும், நேரம் செல்ல வருவதை அவனிடம் தெரிவிக்காமல் இருந்ததும் ஏன் என்று விளங்கியது.

அவளளவில் இருவர் ஒரு வீட்டில் தங்கியிருந்ததாக நினைத்திருக்கிறாள். அதனால் தான் ஒருவருக்கு மற்றவர் உதவி என்றவகையில் சமையல் செய்திருக்கிறாள். அன்று புரியாத புதிர்கள் இன்று மெல்லப் புரியலாயின!

“திருமணத்துக்கு பிறகும் நீக்கோ சம்மந்தப்பட்டவைகளை பற்றி யோசிக்கவேயில்லை நான். அதையெல்லாம் மறந்துவிட்டேன் என்பதை விட உள்ளத்தின் அடியாழத்தில் போட்டுப் புதைத்திருந்தேன் என்பதுதான் மெய். நிஜத்தில் தினம் தினம் அனுபவிக்கும் வேதனைகளே போதும் போதுமென்றிருக்க, நடந்தவைகளை வேறு நினைத்து நோவதா என்று நான் எப்போதுமே பழையதுகளை நினைத்துப் பார்ப்பதேயில்லை. அதோடு உங்களை மணக்கையில் அது நடந்து கிட்டத்தட்ட ஐந்து வருடங்கள் ஆகியிருந்தது. அந்தப் பாதிப்பிலிருந்து நான் வெளியேயும் வந்திருந்தேன். எச்சமாய் இருந்தது வெறுப்பு மட்டும் தான். அதோடு, கணவனாக வருகிறவரிடம் இது கட்டாயம் சொல்லவேண்டிய விஷயம் என்று எனக்குத் தெரியாது. அதோடு, அது நமக்குள் இப்படி ஒரு பாரிய பிளவைக் கொண்டுவரும் என்றும் நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. ஒரு அழகான குடும்பச் சூழலிலோ, அல்லது அன்பான அன்னையின் வளர்ப்பின் கீழோ, நல்லது கெட்டதை சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டோ நான் வளர்ந்ததில்லை கீதன். அப்படி யாராவது சொல்லித் தந்திருக்க நிச்சயம் அனைத்தையும் சொல்லியிருப்பேன்.” என்றாள் நிமிர்ந்து நின்று அவனை நேராகப் பார்த்து.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#5
அந்த நிமிர்வில், நேரான பார்வையில், அவளின் தெளிவான பேச்சில் மலைத்துப்போய் நின்றான் கீர்த்தனன்.

“பிறகோ.. அதுநாள் வரை எனக்குக் கிடைக்காத நேசம், பாசம், அன்பு, அக்கறை, கவனிப்பு எல்லாம் உங்களிடமிருந்து கிடைத்தபோது நான் சொர்க்கத்தில் தான் மிதந்தேன். பழைய அழுக்குகள் எதுவுமே என் நினைவிலேயே இல்லை. அதை நினைத்துப்பார்த்து மருகும் நிலையில் நீங்களும் என்னை வைக்கவில்லை. அவ்வளவு சந்தோசமாக உங்களை மட்டுமே மனதில் சுமந்து வாழ்ந்தேன். என் வாழ்வின் பொன்னான நாட்கள் அவை!” என்றவளின் குரல் அவ்வளவு நேரமும் இருந்த தெளிவை இழந்து அடைத்துக்கொண்டது.

‘எனக்கும் தான் மித்து..’ என்று மனதில் சொல்லிக்கொண்டான் கீர்த்தனன்.

“கருத்தொருமித்த காதல் வாழ்க்கையை உங்களோடு வாழத் தொடங்கிய பிறகுதான், வாழ்க்கை என்றால் என்ன.. ஒவ்வொருவரும் அதை எப்படி வாழவேண்டும் என்பதையே கற்றுக்கொண்டேன். ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்பதைக் கூட நீங்கள் தான் உங்களின் அன்பால் எனக்கு உணர்த்தினீர்கள். ஆடைகள் அணியும் விதம் கூட நீங்கள் தான் சொல்லித் தந்தீர்கள். பிறகு எப்படி நான் நடந்துகொண்டது தப்பென்று எனக்கு தெரியும்? தெரிந்திருக்க கட்டாயம் சொல்லியிருப்பேன்!” என்று அவள் சொன்னபோது, வாயடைத்துப்போய் நின்றான் கீர்த்தனன்.

அதோடு, அன்றைய தன்னுடைய பேச்சு அவளது மனதை ஆழமாக காயப்படுத்தியிருப்பதையும் உணர்ந்தான் அவன்!

“நீங்களாக அன்று விஸ்வா பற்றிச் சொல்லும் வரை என் நினைவிலேயே அதெல்லாம் இல்லை. அந்தளவு தூரத்துக்கு எல்லாவற்றையும் மறந்து சந்தோசமாக உண்மையாகத்தான் உங்களோடு வாழ்ந்தேன்.” என்றவளுக்கு, அந்த சந்தோசத்தில் இடிவிழுந்த விதம் நினைவில் வந்து நெஞ்சை அறுத்தது!

அது மட்டுமா? அதன் பிறகு நடந்தவைகள்?

அது நேரம்வரை மற்றவர்கள் எல்லோரும் செய்தவைகளையும், அதனால் தான் பட்டவைகளையும் எந்த உணர்வுகளும் இல்லாமல் சொன்னவளால் இப்போது அது முடியவில்லை. நெஞ்சடைத்தது! தொண்டைக்குழிக்குள் வார்த்தைகள் சிக்கிக்கொண்டது! கரித்துக்கொண்டு வந்த கண்களை, இமைகளை சிமிட்டி சமாளித்துக்கொண்டு அவன் புறமாகத் திரும்பினாள்.

“நீங்கள் பிரிந்துவிடலாம் என்று சொன்னபோது உயிரையே பிரிகிற வலியை கொடுத்தாலும் தாங்கிக்கொண்டேன். காரணம், தப்புச் செய்தவள் நான். எனக்கு தண்டனை வேண்டும் தான். ஆனாலும், கடைசி வரையிலும் ஒரு நப்பாசை. என் மீது நீங்கள் வைத்த நேசமும் பாசமும் உங்கள் மனதை மாற்றும், நம் பிள்ளை மீதான உங்களின் பாசம் திரும்பவும் உங்களை என்னிடம் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் என்று உறுதியாக நம்பினேன். வயிற்று வலி வந்தபோதும் கடைசி நிமிடம் வரைக்கும் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு வலி பொறுத்தபடி ஆம்புலன்சுக்கு அழைக்காமல் உங்களுக்குத்தான் அழைத்தேன். என்னதான் கோபம் இருந்தாலும் வயிற்றில் குழந்தையோடு இருக்கிறவள் கூப்பிட்டால் வருவீர்கள் என்று நம்பினேன். அப்போதும் நீங்கள் இரங்கவேயில்லை. மனைவியாக என்னை பார்க்காவிட்டாலும் நிறைமாதக் கர்ப்பிணி எதற்காக கூப்பிடுகிறாளோ என்றுகூட நீங்கள் என்னை பார்க்க வரவில்லை என்றதும்தான் என் நிலை எனக்கே விளங்கியது.” என்று துயரோடு சொன்னவளிடம்,

“அது அப்படியில்லை மித்து.” என்றான் கீர்த்தனன் அவசரமாக.

“உன் மீது எவ்வளவுதான் கோபம் இருந்தாலும் வயிற்றில் குழந்தையோடு இருக்கிறவள் எப்படியோ போகட்டும் என்று விடுகிற அளவுக்கு கல்நெஞ்சன் இல்லை நான். அப்போது தம்பி பிறப்பதற்கு இன்னும் இரண்டு வாரம் இருந்தது தானே. அதோடு, அன்று உன் பிறந்தநாள் வேறு. அவ்வளவு நடந்தபிறகும் சும்மாவே எனக்கு அன்று உன்னைப் பார்க்கவேண்டும் என்று மனம் துடித்துக்கொண்டே இருந்தது. இதில் உன் குரலைக் கேட்டேன் என்று வை.. மொத்தமாக உடைந்து போவேன் என்று பயந்து கோழை போல் காலையிலேயே இங்கிருந்து புறப்பட்டு கவிதா வீட்டுக்கு ஓடிவிட்டேன். நீ அழைக்கவும், உன் பிறந்தநாளுக்காகத்தான் அழைக்கிறாய் என்றெண்ணி அதற்குமேல் முடியாமல் போனை அணைத்தும் வைத்துவிட்டேன். நானில்லாவிட்டால் என்ன நீ ஆம்புலன்சுக்கு அழைத்திருக்க வேண்டியது தானே. சத்யனும் இருந்தானே.” என்றான் அவன் அன்று நடந்தவைகளை அறியாதவனாக.

உடனேயே பதில் சொல்லவில்லை மித்ரா. சற்றுப் பொறுத்தவள், எங்கோ பார்வையை பதித்து, “ஆம்புலன்சுக்கு அழைத்திருக்கலாம் தான்.. சத்திக்கு சொல்லியிருக்க அவன் உடனேயே வந்திருப்பான் தான்.. ஆனால், நான் பலதடவைகள் அழைத்தும் நீங்கள் வரவில்லை என்றதும் என் மீதே எனக்கு ஆத்திரம். கண்ணுக்குள் பொத்திவைத்துக் காத்த கணவனின் வெறுப்பை சம்பாதித்தது நான் செய்த தவறுதானே.. அதற்கு தண்டனையாக இருக்கட்டும் என்றெண்ணி, நடப்பது நடக்கட்டும் என்று வயிற்று வலியோடு என் காரிலேயேதான் ஹாஸ்பிடல் போனேன்.” என்றவள், அன்று தான் பட்ட பாட்டைச் சொன்னபோது, துடிதுடித்தே போனான் கீர்த்தனன்.

வேகமாய்ச் சென்று அவளை இழுத்து அணைத்தவன், “என்ன மித்து இது? தப்பித்தவறி உனக்கோ தம்பிக்கோ ஏதாவது நடந்திருந்தால்? போகிற வழியில் ஏதாவது ஆகியிருந்தால்?” என்று கேட்கக் கேட்க நெஞ்சு பதறியது அவனுக்கு.

என்னவோ இன்றுதான் அவளுக்கு அது நடப்பதுபோல் நெஞ்சம் துடிக்க, அதிலிருந்து அந்த வேதனையிலிருந்து அவளைக் காப்பவன் போல் அவளை தனக்குள் இறுக்கிக்கொண்டான் கீர்த்தனன். அவன் தேகம் நடுங்கியது.

அவனது துடிப்பு அன்று அவள் அனுபவித்த துன்பத்துக்கு மருந்தாக அமைய, அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து, “இன்று இப்படித் துடிக்கிறவர் அன்று நம் மகனை தண்டித்துவிட்டீர்களே. அவன் என்ன பாவம் செய்தான் கீதன், என் வயிற்றில் பிறந்ததை தவிர? நம் சந்தோசமான வாழ்க்கைக்கு பரிசாக வந்தவன். அவனைப்போய் உங்கள் பிள்ளை இல்லை என்று சொன்னீர்களே? இன்றுவரை இங்கே வலிக்கிறது கீர்த்தனன்.” என்று தன் இதயத்தை தொட்டுக்காட்டிச் சொன்னவளின் கேள்வி அவனைக் கொன்று தின்றது!

உள்ளத்தில் உதிரம் வடிய உறைந்துபோய் அவன் நிற்க, அவனிடமிருந்து விலகிப்போய் நின்றுகொண்டு, வானத்தை வெறித்தாள் மித்ரா. “எவ்வளவு பெரிய சிலுவையை சுமக்கவும் நான் தயாராகத்தான் இருந்தேன். அது எனக்குப் பழக்கமும் தானே. ஆனால், என் பாவம் என் மகனை சூழ்ந்ததைத்தான் என்னால் தாங்க முடியவில்லை. என்னைப்போலன்றி என் குழந்தை அம்மா அப்பா என்கிற பாசக் கூட்டுக்குள் பாதுகாப்பாக சந்தோசமாக வளரவேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் நடந்தது என்ன? தன் தந்தையின் வெறுப்பை சுமந்தபடிதானே இந்தப் பூமியில் அவன் ஜனித்தான்! எனக்கு மகன் பிறந்துவிட்டான் என்று அவனைத் தூக்கிக் கொண்டாட பெற்ற தந்தை இல்லாமல் தானே அவன் வளர்ந்தான். கடைசிவரைக்கும் தந்தையின் பாசம் என்னைப்போல அவனுக்கும் கிடைக்காமல் போய்விடக் கூடாது என்றுதான் நீங்கள் என்னை இன்னும் வெறுப்பீர்கள் என்று தெரிந்தும் அவன் உங்கள் பிள்ளைதான் என்று சட்ட ரீதியாக நிரூபித்தேன். ஆனால், அப்படி நிரூபித்துத்தான் அவனை உங்கள் பிள்ளை என்று உலகுக்கு காட்டும் நிலையில் அவனை வைத்துவிட்டீர்களே கீதன்?” என்று கேட்டவள் அதற்குமேலும் முடியாமல் அழுகையில் நடுங்கிய கீழுதட்டை பற்களால் பற்ற, ஒருகணம் உறைந்துபோய் நின்றுவிட்டான் கீர்த்தனன்.

அடுத்த கணமே ஒரெயெட்டில் அவளை நெருங்கி, அவளை இழுத்துத் தன் மார்போடு சாத்திக்கொண்டான்.

அதற்காகவே காத்திருந்தவள் போன்று உடைந்து அழுதாள் மித்ரா. விம்மி விம்மி அழுதாள்! அவன் எவ்வளவோ தேற்றியும், ஆறுதல் சொல்லியும், தன் செயலுக்காய் வருந்தியும் அந்த அழுகை நிற்கவேயில்லை. மனதில் இருந்த பாரத்தையெல்லாம் அவனிடம் கொட்டியதாலோ என்னவோ கட்டுப்பாட்டை இழந்து கண்ணீரை விட்டுக்கொண்டே இருந்தாள்.

செய்த எதையும் அவள் தெரிந்து செய்யவில்லை. ஆனால், அந்தச் செயல்களினால் அதுநாள் வரை அவளை ஆட்டிப்படைத்த வேதனை, வருத்தம், துக்கம், குன்றல், குறுகல், குற்றவுணர்ச்சி என்று அனைத்தையும் அவன் மார்பில் சாய்ந்து வடித்த கண்ணீரில் கழுவிக்கொண்டிருந்தாள். அவன் காலடியில் தன்னை புனிதப் படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். கணவுடைய அன்பு.. அந்த ஆதரவு அவளின் தனிமை துயரிலிருந்து அவளை மீட்டுக்கொண்டிருந்தது.

கீர்த்தனனோ, அதற்கு மேலும் பொறுக்க மாட்டாமல், அவளை தன்னிடமிருந்து பிரித்து, “மித்து! போதும் நிறுத்து!” என்றான் அழுத்தமாக.

“நான் உனக்கு செய்தது எல்லாம் பெரும் தப்புத்தான். அறியாத வயதில் தெரியாமல் நீ செய்ததை எல்லாம் பெரிதாக எடுத்து, உண்மை தெரியாமல் முழு முட்டாளாக உன்னை வருத்திவிட்டேன் தான். உனக்கு எவ்வளவோ கஷ்டங்களை கொடுத்துவிட்டேன் தான். பெரும் மூடனாக நடந்துகொண்டேன் தான். ஆனால் இப்போது இருக்கிற கீர்த்தனன் பட்டுத் தெளிந்தவன், உன்னை முற்றிலுமாக புரிந்துகொண்டவன், உன் பேரில் எந்தத் தப்புமே இல்லை என்று அறிந்தவன், எத்தனை ஜென்மங்கள் எடுத்தாலும் நீ மட்டும் தான் என் மனைவியாக வரவேண்டும் என்று கடவுளை வேண்டுகிறவன். அவன் என்றைக்கும் உன்னை இழக்கமாட்டான்! என்னை நம்பு! இல்லை இன்னும் என் மீது உனக்குக் கோபம் இருந்தால் ஏதாவது தண்டனையை எனக்குத் தா. அதை விட்டுவிட்டு அழுது என்னைக் கொல்லாதே மித்துமா.. ப்ளீஸ்!” என்றான் அவன் கெஞ்சலும் அதட்டலுமாக.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#6
அவளது அழுகை அவனைக் கொல்கிறது என்று தெரிந்த பிறகு இனியும் அழுவாளா மித்ரா? அதுவுமில்லாமல், அவன் அவளைப் புரிந்துகொண்டான்.. அதுபோதும் அவளுக்கு! வேறு யாரைப் பற்றியும் கவலையில்லை! யார் என்ன சொன்னாலும் அதைக் கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தப் போவதில்லை அவள்!

கணவனின் நெஞ்சில் சாய்ந்து அழுது தீர்த்தது வேறு அதுநாள் வரை நெஞ்சில் குத்திக்கொண்டே இருந்த முள்ளை பிடுங்கி எறிந்த உணர்வைக் கொடுத்ததில், தெளிந்த முகத்தோடு தன் கண்களை துடைத்துக்கொண்டாள்.

கீர்த்தனனை பார்த்து மலர்ந்து சிரித்து, “இல்லை.. இனி அழமாட்டேன் கீதன்.” என்றாள் அவனிடம்.

“இதுதான் என் மித்துக்கு அழகு!” என்றபடி அவளை அரவணைத்துக்கொண்டு, இதமாக பேசினான் கீர்த்தனன்.

“மித்தும்மா, அன்று நான் செய்த அந்தச் செயலை என்றைக்குமே என்னால் நியாயப்படுத்தவே முடியாதுடா. அது தப்புத்தான்! பெரும் தப்புத்தான்! ஆனால், என் நிலையையும் நீ விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். நான் ஒன்றும் கடவுளோ பரந்த மனம் உள்ளவனோ சத்தியமாகக் கிடையாது. உன் மேல் உயிரையே வைத்த கணவன். என்னவள் எனக்கு மட்டுமே சொந்தமானவள் என்று நினைக்கும் சுயநலமிக்கவன்! அப்படியான என்னிடம் உனக்கு நடந்தது என்னவோவாக இருக்க அந்த விஸ்வா சொன்னதோ முற்றிலும் வேறு விதமாக இருந்தது. அது உன்னை மிகவும் கேவலமானவளாக சித்தரித்தது. அப்போதும் நான் துளியும் அவன் பேச்சை நம்பவேயில்லை. சின்னதாகத் தன்னும் ஏதும் உண்மை இருக்குமா என்றும் நினைக்கவேயில்லை. அந்த நம்பிக்கை கொடுத்த ஆத்திரத்தில் தான் அவனை அடித்துத் துவைத்தேன். வீட்டுக்கு வந்த பிறகும் அதை உன்னிடம் கேட்கும் எண்ணம் எனக்கு சற்றுமில்லை. நீயாக தூண்டித் துருவவும் தான் நடந்ததை சொன்னேன். அப்போது நீயும் இதுதான் நடந்தது என்று சொல்லவில்லை; அவன் சொன்னது உண்மை என்றுதான் சொன்னாய். என் தலையில் இடியே இறங்கியது அன்று.

“என் மித்து சுத்தமானவள். எனக்காகவே அந்தக் கடவுளால் படைக்கப்பட்ட என் தேவதை. பாலை விடவும் பரிசுத்தமானவள் என்கிற நம்பிக்கை உன் ஒரு சொல்லில் உடைந்தபோது, அது எனக்கு மரண அடி மித்து. அங்கே இடி விழுந்தது என் நம்பிக்கையில் மட்டுமில்லை மொத்த வாழ்க்கையிலும் தான். அப்போது விசாவுக்காக என்று உன்னை மணந்தாலும், குடும்பத்துக்காக உழைத்துப்போடும் ஒரு மிஷினாக இருந்த என் வாழ்க்கையில் வந்த வசந்தம் நீ. நீ வந்த பிறகுதான் நானும் எனக்காக என்று வாழ்ந்ததே. அந்த நாட்கள் தான் என் வாழ்விலும் பொன்னான நாட்கள். என் மொத்த உலகமும் உன்னைச் சுற்றித்தான் இயங்கியது. இன்னும் இயங்குகிறது. அப்படியான நீ பொய்த்துவிட்டாய் என்பது.. அன்று என் உலகமே இரண்டாகப் பிளந்தது மித்து. நீ சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை என் சந்தோசத்தை, மகிழ்ச்சியை, என் மிகுதி வாழ்க்கையை மொத்தமாக பிடுங்கிக்கொண்டது.

நான் நிதானமாக கொஞ்சம் யோசித்து இருந்தாலே உண்மை புலப்பட்டிருக்கும். ஆனால்.. மின்னாமல் முழங்காமல் இடி விழுந்தால் எப்படி நிதானமாக இருக்க முடியும் மித்து? அன்றைய நிலையில்.. நீயே உன் வாயால் அதை உண்மை என்று ஒப்புக்கொண்ட பிறகு அதை தாண்டி என்னால் சிந்திக்கவே முடியவில்லை. அந்தக் கோபம், என் நம்பிக்கை சிதைந்த விதம், நீயா இப்படி என்று நம்ப முடியாமல் நான் தவித்த தவிப்புத்தான் அதற்குப் பிறகான என் நடத்தைகளுக்குக் காரணம். ஆனால், எது எப்படி இருந்தாலும் உன்னோடு மனமொத்து வாழ்ந்த பிறகு, உன்னைப்பற்றி அறிந்த பிறகு நான் அப்படி நடந்து கொண்டது தவறுதான். அதுதான் பெரும் தவறு என்றால் சந்துவை பார்த்து நான் சொன்னது.. எந்தத் தகப்பனும் செய்யவே கூடாத மிக கேவலமான விஷயம்! இந்த உலகில் நான் உயிர்வாழும் கடைசி நிமிடம் வரைக்கும் என் நெஞ்சை கொல்லப் போகும் வேதனை அது!” என்றவனுக்கு தொடர்ந்து பேச முடியாமல் தொண்டை அடைத்துக்கொண்டது.

கரகரத்த குரலில், “எதைக்கொண்டும் சீர் செய்ய முடியாத தவறிது. அப்பா அப்படிச் சொன்னார் என்றறிந்தால் என்றைக்குமே என் மகன் என்னை மன்னிக்க மாட்டான்!” என்றபோது அவன் விழியோரங்கள் கசிந்தன. வார்த்தைகள் தடைப்பட்டது.

தொண்டையை செருமிச் சீர் செய்தவன், “தயவு செய்து நீயாவது என்னை ம…” என்றவன் சொல்லி முடிக்க முதலே அவளின் தளிர் விரல்கள் அவன் இதழ்களை மூடின.

தலையை மறுப்பாக அசைத்து, “உங்கள் மனம் அன்று என்ன பாடு பட்டிருக்கும் என்று விளங்குகிறது கீதன். அதனால் வீணாக வேதனைப்படாதீர்கள். அதோடு, நம் மகன் இனி என்றைக்கும் நம் செல்லக் கண்ணனாக வளர்வான் தானே. நடந்தது எல்லாம் அவன் விவரமறியாத வயதில் நடந்தவைகள். அதனால் அவனுக்கு எதுவும் தெரியப் போவதில்லை. சற்று முன் நீங்கள் சொன்னதுபோல் நாம் இனி எதைப் பற்றியுமே கதைக்கக் கூடாது. சரியா?” என்று மென்மையான குரலில் தேற்றியவளை காதலோடு அணைத்துக்கொண்டான் கீர்த்தனன்.

“உன் இந்த நல்ல மனதை அறியாமல் உன்னை எவ்வளவோ கஷ்டப்படுத்திவிட்டேன், இல்லையா? தம்பி பிறந்த நேரத்திலாவது நான் உன்னோடு நின்றிருக்க வேண்டும் மித்து..” என்று அப்போதும் சொன்னவனை பார்த்து செல்லமாக முறைத்தாள் அவனது மித்து!

“இப்போது என்ன உங்களுக்கு? தம்பி பிறக்கும்போது கூட இருக்கவில்லை நீங்கள். அதுதானே? அடுத்த குழந்தை பிறக்கும்போது நீங்களே என்னை ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிக்கொண்டு போங்கள். பிள்ளை பிறந்ததும் தொப்புள் கொடியை அறுத்து நீங்களே தூக்கிக் கொஞ்சு...” என்று வேகமாக சொல்லிக்கொண்டு போனவள், தான் சொன்னதை அப்போதுதான் உணர்ந்தவளாக, “அச்சோ கீதன்...” என்று வெட்கி, தன் முகத்தை அவன் மார்பிலேயே மறைத்துக் கொள்ளவும், தன்னிலை மீண்டு சத்தமாகச் சிரித்தான் கீர்த்தனன் சந்தோசமாக!

அவளின் முகத்தை நிமிர்த்தி, “அப்போ அடுத்த குழந்தைக்கு மேடம் ரெடி. அப்படித்தானே?” என்று கேட்டான் ஆசையோடு. விழிகளோ மையலோடு அவளை நோக்கின!

அதை எதிர்கொள்ள முடியாமல், “ச்சு கீதன்.. எனக்கு எதுவும் தெரியாதுப்பா..” என்றாள் மித்ரா நாணத்தோடு.

“ஏன் தெரியாது? அன்றைக்கு நான் யாரோவாக இருந்தபோதே என் கண்களில் தெரிந்த ஏக்கத்தை கண்டு பிடித்தவளுக்கு, இன்று கண்டு பிடிக்கத் தெரியாதா?” கள்ளச் சிரிப்புடன் கண்ணை சிமிட்டி அவன் கேட்டபோது வெட்கிப்போனாள் அவனின் மித்து!

சிவந்த கன்னங்களும், ஒளிர்ந்த விழிகளும், மலர்ந்த இதழ்களுமாக கணவனை நோக்கி அவன் கழுத்தில் தன் கைகளை மாலையாக்கி, “ஏன் தெரியாமல்? இன்றைக்கில்லை.. என்றைக்கோ என் கீதனின் தேவை என்ன என்று தெரியும்..” என்றவள், வெட்கம் தடுத்த போதிலும் தயங்காது சற்றே எம்பி தன்னவனின் இதழ்களில் தன் சிவந்த அதரங்களை மெல்லப் பொறுத்தினாள்.

“மி..த்து..” இதழ்கள் நான்கும் உரசிக்கொள்ள உயிரானவளின் பெயரை உளமார உச்சரித்தவன், தன்னவளை மீண்டும் தனதாக்கிக்கொள்ளும் முயற்ச்சியில் ஈடுபடத் தொடங்கியபோது பானகத் துரும்பாய் அவனது செல்லுக்கு மெசேஜ் வந்து விழும் ஓசை ‘டொங்’ என்று கேட்டது.

அதை சட்டை செய்யாது தங்களுக்குள் அவர்கள் இருவரும் மூழ்கிக் கொண்டிருக்க, விடாது திரும்பத் திரும்ப மெசேஜ் வந்து விழும் சத்தம் கேட்கவும் இந்த நேரத்தில் யார் என்று மெல்லிய சினத்தோடு, எடுத்துப் பார்த்தன் கீர்த்தனன்.

அதில், “அத்தான்! நாங்கள் ஐரோப்பா சுற்றிப்பார்க்க போகிறோம். திரும்பி வரும்போது நான் திரும்பவும் மாமாவாகி விட்டேன் என்கிற செய்தி எனக்கு வரவேண்டும்!” என்று அனுப்பியிருந்தான் சத்யன்.

அதைப்பார்த்து வாய்விட்டு நகைத்தான் கீர்த்தனன். அதன் எதிரொலியாய் உணர்வுகளின் பிடியில் ஆட்பட்டு, நாணத்தோடு கணவனின் அணைப்பில் அடங்கிக் கிடந்தவளின் முகத்திலும் சிரிப்பு மலர்ந்தது. முற்றிலும் விலகாத வெட்கத்தோடு விழிகளால் என்னவென்று கேட்டாள்.

“உன் தம்பி மெசேஜ் அனுப்பி இருக்கிறான். என்ன என்று பார்..” என்று அவன் அவளிடம் செல்லை காட்ட, அவன் கையை பற்றி தன் புறமாக திருப்பி அங்கிருந்த மெசேஜை படித்தவளின் முகமோ செந்நிறம் கொண்டது.

விஷமத்தோடு அவனும் அவளைப் பார்க்க, “ச்சு! கீதான்.. அவன்தான் அறிவே இல்லாமல் மெசேஜ் அனுப்பினான் என்றால்.. நீங்கள் வேறு..” என்று சிணுங்கினாள் மித்ரா.

மனையவளின் பேச்சில் சந்தோசமாக சிரித்தபடி, “நீயும் வரும்போது நல்ல செய்தியோடு வாடா..” என்று தானும் அனுப்பினான் கீர்த்தனன்.

அடுத்த நொடியே பதில் வந்தது!

“நல்ல நியுசா? கையில் உங்கள் மருமகப்பிள்ளையோடுதான் வருவேன்..” என்று!

அடக்கமாட்டாமல் நகைக்கத் தொடங்கினான் கீர்த்தனன். “ஒரு மாதத்தில் பிள்ளையோடு வருவானாம் உன் தம்பி. அவன் வேகத்தை பார்த்தாயா? வாவா. நாமும் அவனுக்கு இணையாக இருக்க வேண்டாமா? இல்லையென்றால் ஊர் உலகம் என்னைப்பற்றி என்ன நினைக்கும்?” என்றான், வாழ்வின் இறுதிவரை அவளை தன் கண்ணிமைக்குள் பொத்திப் பாதுகாக்கப் போகிறவன்!

அவளோ வெட்கத்தோடு அவன் மார்புக்குள் புதைந்துகொண்டாள்!

“ஹேய்! இதென்ன, இப்படி முகத்தை மறைத்தாள் எப்படி? உன் தம்பி வேறு கோபக்காரன். அவன் சொன்னதை செய்யாவிட்டால் திரும்பவும் என்னோடு சண்டைக்கு வருவான்..” என்றபடி அவளை தனக்குள் மெல்ல மெல்லக் கொண்டுவர, அத்தனை நாட்களும் அவளை வாட்டிய தனிமை துயர் நீங்கியவளாய் கணவனின் கைசேர்ந்தாள் மித்ரா!

முற்றும்!
 
#7
நன்றி சிஸ்... துயர் சூழ்ந்த வேளையிலும் எங்கள் துயர் நீங்க தனிமை துயர் இறுதி அத்தியாயம் பதிவிட்ட உங்கள் அனபிற்கு , உங்கள் எழுத்திற்கு என்றுமே நாங்கள் அடிமை.... முடிவும் மிக அருமை....
 
#8
My hearty condolences.Father always plays special roles in baughters life.May God gives you enough strength to over come this sorrow. The story is marvelous .l enjoyed reading. I expect many more story like this. All the best . Take care.
 
#9
thank you for the epi
a beautiful story
 
#10
My hearty condolences. Take care.
Nice story. Superb writing.
 
#11
நன்றி நிதா. அருமையிலும் அருமை. அடுத்த கதையை ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறேன். காலம் உங்கள் துயரை ஆற்றும்.
 
#12
காயத்தை ஆற்றும் காலத்தை போற்றுவோம். இதுவும் கடந்து போகுமென துயரை கடந்து தைரியத்துடன் மீண்டு வாருங்கள் நிதா மேம்.
 

indra

New member
#13
கவலைப்படாதீங்க நித்து அக்கா. எல்லா காயங்களுக்கும் காலம் மருந்திடும்.

கதையை ரொம்ப அழகா முடிச்சுருக்கீங்க.. ரொம்ப நன்றி நித்து அக்கா.
 
#14
RIP to ur appa. Mam get well soon. Take care of ur family
 
#15
TTT is really very nice story. Mithu is so truthful lady.
 
#16
Mam I can't read full story please checkthe ud mam
 
#17
அவளது அழுகை அவனைக் கொல்கிறது என்று தெரிந்த பிறகு இனியும் அழுவாளா மித்ரா? அதுவுமில்லாமல், அவன் அவளைப் புரிந்துகொண்டான்.. அதுபோதும் அவளுக்கு! வேறு யாரைப் பற்றியும் கவலையில்லை! யார் என்ன சொன்னாலும் அதைக் கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தப் போவதில்லை அவள்!

கணவனின் நெஞ்சில் சாய்ந்து அழுது தீர்த்தது வேறு அதுநாள் வரை நெஞ்சில் குத்திக்கொண்டே இருந்த முள்ளை பிடுங்கி எறிந்த உணர்வைக் கொடுத்ததில், தெளிந்த முகத்தோடு தன் கண்களை துடைத்துக்கொண்டாள்.

கீர்த்தனனை பார்த்து மலர்ந்து சிரித்து, “இல்லை.. இனி அழமாட்டேன் கீதன்.” என்றாள் அவனிடம்.

“இதுதான் என் மித்துக்கு அழகு!” என்றபடி அவளை அரவணைத்துக்கொண்டு, இதமாக பேசினான் கீர்த்தனன்.

“மித்தும்மா, அன்று நான் செய்த அந்தச் செயலை என்றைக்குமே என்னால் நியாயப்படுத்தவே முடியாதுடா. அது தப்புத்தான்! பெரும் தப்புத்தான்! ஆனால், என் நிலையையும் நீ விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். நான் ஒன்றும் கடவுளோ பரந்த மனம் உள்ளவனோ சத்தியமாகக் கிடையாது. உன் மேல் உயிரையே வைத்த கணவன். என்னவள் எனக்கு மட்டுமே சொந்தமானவள் என்று நினைக்கும் சுயநலமிக்கவன்! அப்படியான என்னிடம் உனக்கு நடந்தது என்னவோவாக இருக்க அந்த விஸ்வா சொன்னதோ முற்றிலும் வேறு விதமாக இருந்தது. அது உன்னை மிகவும் கேவலமானவளாக சித்தரித்தது. அப்போதும் நான் துளியும் அவன் பேச்சை நம்பவேயில்லை. சின்னதாகத் தன்னும் ஏதும் உண்மை இருக்குமா என்றும் நினைக்கவேயில்லை. அந்த நம்பிக்கை கொடுத்த ஆத்திரத்தில் தான் அவனை அடித்துத் துவைத்தேன். வீட்டுக்கு வந்த பிறகும் அதை உன்னிடம் கேட்கும் எண்ணம் எனக்கு சற்றுமில்லை. நீயாக தூண்டித் துருவவும் தான் நடந்ததை சொன்னேன். அப்போது நீயும் இதுதான் நடந்தது என்று சொல்லவில்லை; அவன் சொன்னது உண்மை என்றுதான் சொன்னாய். என் தலையில் இடியே இறங்கியது அன்று.

“என் மித்து சுத்தமானவள். எனக்காகவே அந்தக் கடவுளால் படைக்கப்பட்ட என் தேவதை. பாலை விடவும் பரிசுத்தமானவள் என்கிற நம்பிக்கை உன் ஒரு சொல்லில் உடைந்தபோது, அது எனக்கு மரண அடி மித்து. அங்கே இடி விழுந்தது என் நம்பிக்கையில் மட்டுமில்லை மொத்த வாழ்க்கையிலும் தான். அப்போது விசாவுக்காக என்று உன்னை மணந்தாலும், குடும்பத்துக்காக உழைத்துப்போடும் ஒரு மிஷினாக இருந்த என் வாழ்க்கையில் வந்த வசந்தம் நீ. நீ வந்த பிறகுதான் நானும் எனக்காக என்று வாழ்ந்ததே. அந்த நாட்கள் தான் என் வாழ்விலும் பொன்னான நாட்கள். என் மொத்த உலகமும் உன்னைச் சுற்றித்தான் இயங்கியது. இன்னும் இயங்குகிறது. அப்படியான நீ பொய்த்துவிட்டாய் என்பது.. அன்று என் உலகமே இரண்டாகப் பிளந்தது மித்து. நீ சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை என் சந்தோசத்தை, மகிழ்ச்சியை, என் மிகுதி வாழ்க்கையை மொத்தமாக பிடுங்கிக்கொண்டது.

நான் நிதானமாக கொஞ்சம் யோசித்து இருந்தாலே உண்மை புலப்பட்டிருக்கும். ஆனால்.. மின்னாமல் முழங்காமல் இடி விழுந்தால் எப்படி நிதானமாக இருக்க முடியும் மித்து? அன்றைய நிலையில்.. நீயே உன் வாயால் அதை உண்மை என்று ஒப்புக்கொண்ட பிறகு அதை தாண்டி என்னால் சிந்திக்கவே முடியவில்லை. அந்தக் கோபம், என் நம்பிக்கை சிதைந்த விதம், நீயா இப்படி என்று நம்ப முடியாமல் நான் தவித்த தவிப்புத்தான் அதற்குப் பிறகான என் நடத்தைகளுக்குக் காரணம். ஆனால், எது எப்படி இருந்தாலும் உன்னோடு மனமொத்து வாழ்ந்த பிறகு, உன்னைப்பற்றி அறிந்த பிறகு நான் அப்படி நடந்து கொண்டது தவறுதான். அதுதான் பெரும் தவறு என்றால் சந்துவை பார்த்து நான் சொன்னது.. எந்தத் தகப்பனும் செய்யவே கூடாத மிக கேவலமான விஷயம்! இந்த உலகில் நான் உயிர்வாழும் கடைசி நிமிடம் வரைக்கும் என் நெஞ்சை கொல்லப் போகும் வேதனை அது!” என்றவனுக்கு தொடர்ந்து பேச முடியாமல் தொண்டை அடைத்துக்கொண்டது.

கரகரத்த குரலில், “எதைக்கொண்டும் சீர் செய்ய முடியாத தவறிது. அப்பா அப்படிச் சொன்னார் என்றறிந்தால் என்றைக்குமே என் மகன் என்னை மன்னிக்க மாட்டான்!” என்றபோது அவன் விழியோரங்கள் கசிந்தன. வார்த்தைகள் தடைப்பட்டது.

தொண்டையை செருமிச் சீர் செய்தவன், “தயவு செய்து நீயாவது என்னை ம…” என்றவன் சொல்லி முடிக்க முதலே அவளின் தளிர் விரல்கள் அவன் இதழ்களை மூடின.

தலையை மறுப்பாக அசைத்து, “உங்கள் மனம் அன்று என்ன பாடு பட்டிருக்கும் என்று விளங்குகிறது கீதன். அதனால் வீணாக வேதனைப்படாதீர்கள். அதோடு, நம் மகன் இனி என்றைக்கும் நம் செல்லக் கண்ணனாக வளர்வான் தானே. நடந்தது எல்லாம் அவன் விவரமறியாத வயதில் நடந்தவைகள். அதனால் அவனுக்கு எதுவும் தெரியப் போவதில்லை. சற்று முன் நீங்கள் சொன்னதுபோல் நாம் இனி எதைப் பற்றியுமே கதைக்கக் கூடாது. சரியா?” என்று மென்மையான குரலில் தேற்றியவளை காதலோடு அணைத்துக்கொண்டான் கீர்த்தனன்.

“உன் இந்த நல்ல மனதை அறியாமல் உன்னை எவ்வளவோ கஷ்டப்படுத்திவிட்டேன், இல்லையா? தம்பி பிறந்த நேரத்திலாவது நான் உன்னோடு நின்றிருக்க வேண்டும் மித்து..” என்று அப்போதும் சொன்னவனை பார்த்து செல்லமாக முறைத்தாள் அவனது மித்து!

“இப்போது என்ன உங்களுக்கு? தம்பி பிறக்கும்போது கூட இருக்கவில்லை நீங்கள். அதுதானே? அடுத்த குழந்தை பிறக்கும்போது நீங்களே என்னை ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிக்கொண்டு போங்கள். பிள்ளை பிறந்ததும் தொப்புள் கொடியை அறுத்து நீங்களே தூக்கிக் கொஞ்சு...” என்று வேகமாக சொல்லிக்கொண்டு போனவள், தான் சொன்னதை அப்போதுதான் உணர்ந்தவளாக, “அச்சோ கீதன்...” என்று வெட்கி, தன் முகத்தை அவன் மார்பிலேயே மறைத்துக் கொள்ளவும், தன்னிலை மீண்டு சத்தமாகச் சிரித்தான் கீர்த்தனன் சந்தோசமாக!

அவளின் முகத்தை நிமிர்த்தி, “அப்போ அடுத்த குழந்தைக்கு மேடம் ரெடி. அப்படித்தானே?” என்று கேட்டான் ஆசையோடு. விழிகளோ மையலோடு அவளை நோக்கின!

அதை எதிர்கொள்ள முடியாமல், “ச்சு கீதன்.. எனக்கு எதுவும் தெரியாதுப்பா..” என்றாள் மித்ரா நாணத்தோடு.

“ஏன் தெரியாது? அன்றைக்கு நான் யாரோவாக இருந்தபோதே என் கண்களில் தெரிந்த ஏக்கத்தை கண்டு பிடித்தவளுக்கு, இன்று கண்டு பிடிக்கத் தெரியாதா?” கள்ளச் சிரிப்புடன் கண்ணை சிமிட்டி அவன் கேட்டபோது வெட்கிப்போனாள் அவனின் மித்து!

சிவந்த கன்னங்களும், ஒளிர்ந்த விழிகளும், மலர்ந்த இதழ்களுமாக கணவனை நோக்கி அவன் கழுத்தில் தன் கைகளை மாலையாக்கி, “ஏன் தெரியாமல்? இன்றைக்கில்லை.. என்றைக்கோ என் கீதனின் தேவை என்ன என்று தெரியும்..” என்றவள், வெட்கம் தடுத்த போதிலும் தயங்காது சற்றே எம்பி தன்னவனின் இதழ்களில் தன் சிவந்த அதரங்களை மெல்லப் பொறுத்தினாள்.

“மி..த்து..” இதழ்கள் நான்கும் உரசிக்கொள்ள உயிரானவளின் பெயரை உளமார உச்சரித்தவன், தன்னவளை மீண்டும் தனதாக்கிக்கொள்ளும் முயற்ச்சியில் ஈடுபடத் தொடங்கியபோது பானகத் துரும்பாய் அவனது செல்லுக்கு மெசேஜ் வந்து விழும் ஓசை ‘டொங்’ என்று கேட்டது.

அதை சட்டை செய்யாது தங்களுக்குள் அவர்கள் இருவரும் மூழ்கிக் கொண்டிருக்க, விடாது திரும்பத் திரும்ப மெசேஜ் வந்து விழும் சத்தம் கேட்கவும் இந்த நேரத்தில் யார் என்று மெல்லிய சினத்தோடு, எடுத்துப் பார்த்தன் கீர்த்தனன்.

அதில், “அத்தான்! நாங்கள் ஐரோப்பா சுற்றிப்பார்க்க போகிறோம். திரும்பி வரும்போது நான் திரும்பவும் மாமாவாகி விட்டேன் என்கிற செய்தி எனக்கு வரவேண்டும்!” என்று அனுப்பியிருந்தான் சத்யன்.

அதைப்பார்த்து வாய்விட்டு நகைத்தான் கீர்த்தனன். அதன் எதிரொலியாய் உணர்வுகளின் பிடியில் ஆட்பட்டு, நாணத்தோடு கணவனின் அணைப்பில் அடங்கிக் கிடந்தவளின் முகத்திலும் சிரிப்பு மலர்ந்தது. முற்றிலும் விலகாத வெட்கத்தோடு விழிகளால் என்னவென்று கேட்டாள்.

“உன் தம்பி மெசேஜ் அனுப்பி இருக்கிறான். என்ன என்று பார்..” என்று அவன் அவளிடம் செல்லை காட்ட, அவன் கையை பற்றி தன் புறமாக திருப்பி அங்கிருந்த மெசேஜை படித்தவளின் முகமோ செந்நிறம் கொண்டது.

விஷமத்தோடு அவனும் அவளைப் பார்க்க, “ச்சு! கீதான்.. அவன்தான் அறிவே இல்லாமல் மெசேஜ் அனுப்பினான் என்றால்.. நீங்கள் வேறு..” என்று சிணுங்கினாள் மித்ரா.

மனையவளின் பேச்சில் சந்தோசமாக சிரித்தபடி, “நீயும் வரும்போது நல்ல செய்தியோடு வாடா..” என்று தானும் அனுப்பினான் கீர்த்தனன்.

அடுத்த நொடியே பதில் வந்தது!

“நல்ல நியுசா? கையில் உங்கள் மருமகப்பிள்ளையோடுதான் வருவேன்..” என்று!

அடக்கமாட்டாமல் நகைக்கத் தொடங்கினான் கீர்த்தனன். “ஒரு மாதத்தில் பிள்ளையோடு வருவானாம் உன் தம்பி. அவன் வேகத்தை பார்த்தாயா? வாவா. நாமும் அவனுக்கு இணையாக இருக்க வேண்டாமா? இல்லையென்றால் ஊர் உலகம் என்னைப்பற்றி என்ன நினைக்கும்?” என்றான், வாழ்வின் இறுதிவரை அவளை தன் கண்ணிமைக்குள் பொத்திப் பாதுகாக்கப் போகிறவன்!

அவளோ வெட்கத்தோடு அவன் மார்புக்குள் புதைந்துகொண்டாள்!

“ஹேய்! இதென்ன, இப்படி முகத்தை மறைத்தாள் எப்படி? உன் தம்பி வேறு கோபக்காரன். அவன் சொன்னதை செய்யாவிட்டால் திரும்பவும் என்னோடு சண்டைக்கு வருவான்..” என்றபடி அவளை தனக்குள் மெல்ல மெல்லக் கொண்டுவர, அத்தனை நாட்களும் அவளை வாட்டிய தனிமை துயர் நீங்கியவளாய் கணவனின் கைசேர்ந்தாள் மித்ரா!

முற்றும்!
மிகவும் அருமை
 

Saroja

Active member
#18
காலம் உங்கள் மனசுக்கு நிம்மதி தரட்டும்
அருமையான பதிவு
நல்ல கதை
மித்ரா கீதன் ஜோடி மனம் நிறைத்தவர்கள்
 
#19
Heartfelt condolence sis...appa idathai yaaralum niraivu seiya mudiyathu...may his soul RIP....unga thuyarilum yengal thanimai thuyar thirkka vanthathukku romba nandri sis...
 
#20
Hi nitha. Neraivana முடிவு. உங்களுக்கு நிகர் நீங்கள் தான் சூப்பர்
 
Top