அத்தியாயம் 24

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
கூகிள் லிங்க்:

https://drive.google.com/file/d/1sXshfkxm55p1S4bMrNG06LQQZLfAsVrm/view?usp=sharing



அத்தியாயம்-24

அடுத்தநாள் காலையில் எழும்போதே ஒரு முடிவுடன்தான் எழுந்தாள் பவித்ரா!

இதற்கு மேலும் பொறுக்க அவளுக்குப் பொறுமையில்லை. அண்ணி தன் வாழ்க்கையையும் கெடுத்து, அண்ணாவையும் தவிக்கவிட்டு, அவர்களை பார்த்து தான் தன் கணவனை தள்ளிவைத்து அவன் படும் பாட்டைப் பார்த்து தானும் துன்புற்று என்று, ஒருவரை அன்றி நால்வரை பாதிக்கும் இந்த விசயத்துக்கு ஒரு முடிவு கட்டியே ஆகவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள்!

மனதில் இந்த யோசனை ஓடினாலும், வேலைக்கு செல்ல தயாரகிக்கொண்டிருந்த சத்யனுக்கு தேவையானவைகளை கைகள் தன் பாட்டுக்குக் கவனித்தது. ஆனாலும் அவனிடம் இன்முகமாக பேசவில்லை அவள்.

முதல்நாள் பவித்ரா கோபத்தோடு சென்று கதவை அடைத்துக்கொண்டது சத்யனுக்குள்ளும் சின்ன சிணுக்கத்தையும் கோபத்தையும் உருவாக்கி இருந்ததில் அவனும் எப்போதும் அவளிடம் வளர்க்கும் வம்பை வளர்க்கவில்லை.

உணவை முடித்துக்கொண்டு அவன் வேலைக்கு புறப்பட, "இன்றைக்கு அண்ணியோடு எல்லாவற்றையும் கதைக்கப் போகிறேன்." என்று அறிவித்தாள் பவித்ரா.

தன் லாப்டாப் பாக்கை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டவன், அதிர்ச்சியோடு திரும்பி அவளைப் பார்த்தான்.

“என்ன.. என்ன கதைக்கப் போகிறாய்?” வேகமாக வந்தது கேள்வி!

“கதைக்க வேண்டியதைத்தான்!”

அவளின் விழிகளையே ஊன்றிப் பார்த்தான் சத்யன்.

அவளும் தளராது கணவனின் பார்வையை எதிர்கொள்ளவும், “அக்காவோடு சண்டை எதுவும் பிடிக்காதே பவி." என்றான் கெஞ்சலாக.

அவனை நன்றாக நிமிர்ந்து பார்த்தாள் பவித்ரா. என் மீது உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையா என்று கேட்டது அந்தப் பார்வை! உனக்காகவும் தான் நான் போராடுகிறேன் என்றது அந்த விழிகள்!

மனையவளின் விழிகள் சொன்ன செய்தியை உள்வாங்கிக்கொண்ட சத்யன் பாக்கை வைத்துவிட்டு அவளை நெருங்கி, இதமாக அணைத்துக்கொண்டான். நெற்றியில் தன் இதழ்களை ஆழமாகப் பதித்தான்.

அந்த நேரத்தில் கணவனின் அரவணைப்பு அவளுக்கும் வெகுவாகவே தேவைப்பட்டதில், பவித்ராவும் கணவனின் மார்பில் சுகமாக சாய்ந்துகொண்டாள். கரங்கள் அவன் இடுப்பை தாமாக வளைத்துக்கொண்டன!

அந்த அணைப்பு அவனுக்குமே தேவையாக இருக்க கணத்துளிகளை இருவருமே அப்படியே கடந்தனர். எதுவுமே பேசிக்கொள்ளவில்லை!

அருகருகே இருந்து துடித்த இதயங்கள் தங்களுக்குள் இரண்டறக் கலந்துகொண்டிருந்ததில் பேச்சுக்கள் தேவைப்படவில்லை!

மனதில் இன்னுமே திடம் பெருக கணவனை அவள் நிமிர்ந்து பார்க்க, “போ; போய்க் கதை. உன்மேல் எனக்கு முழு நம்பிக்கையும் இருக்கிறது!” என்றான் சத்யன்.

பூவாக மலர்ந்த்து பவித்ராவின் முகம்! அன்று இதே தமக்கையை பற்றி ஒரு வார்த்தை அவனிடமே கதைக்கவிட மறுத்தவன் இன்று தன் தமக்கையிடம் போய்க்கதை என்று அவளை நம்பிக்கையோடு அனுப்பி வைக்கிறான்.

அன்று, உன்னால் எங்களை பிரிக்க முடியாது என்று சகோதர பாசத்தின்மேல் உறுதி கொண்டு சொன்னவன், மனைவி தங்களை பிரிக்கமாட்டாள் என்று அவளை நம்புவதாக சொல்கிறான்.

இது அவளுக்கான, அவள் போராட்டத்துக்கான வெற்றி அல்லவா!

உள்ளம் துள்ள விழிகள் மலர நோக்கினாள் பவித்ரா.

“இப்படியெல்லாம் பார்க்காதம்மா. நீ பார்க்க, நான் நெருங்க, நீ துள்ளி விலக.. இதெல்லாம் எனக்கு தேவையா சொல்லு?”என்றான் சத்யன் குறும்பாக கண்ணைச் சிமிட்டி!

பவித்ராவின் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது. “எப்போதும் உங்கள் விசயத்திலேயே குறியாக இருங்கள்!” என்றவள், கணவனின் துணை தனக்கிருக்கிறது என்கிற திடத்தோடு அவனிடம் தலையாட்டிவிட்டு தமையனின் வீட்டுக்குச் செல்ல சத்யன் வேலைக்கு சென்றான்.

அங்கே கீர்த்தனன் எப்போதும்போல் காலையிலேயே வேலைக்குச் சென்றிருக்க, மித்ரா இருண்ட முகத்தோடு சோபாவில் சுருண்டு படுத்திருந்தாள். சந்தோஷ் இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லை.

மித்ராவின் அந்த அநாதரவான தோற்றம் பவித்ராவின் நடையை நிறுத்தியது! தான் வந்ததைக் கூட உணராமல் இருந்தவளை பார்க்கப் பாவமாக இருந்தாலும், பாவம் பார்த்தால் ஒன்றும் சரியாகாது என்றெண்ணி தன்னை திடப்படுத்திக்கொண்டு, “அண்ணி..!” என்று சற்றுச் சத்தமாகவே அழைத்தாள்.

திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்த மித்ரா எழுந்து அமர்ந்தாள். “வா பவி..” என்று புன்னகைக்க முயன்றவளால் அது முடியவே இல்லை.

அதற்கு மேலும் பொறுக்க மாட்டாமல், “ஏன் அண்ணி இப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள் பவித்ரா.

‘எப்படி இருக்கிறேன்?’ என்று எதுவும் தெரியாதவள் போல் கேட்டு சமாளிக்க முடியாமல் பவித்ராவை வெறுமையாக பார்த்தாள் மித்ரா.

அந்தக் கண்களில் தெரிந்த வெறுமையும், ஓய்ந்த தோற்றமும் உள்ளே என்னவோ செய்தபோதும், “ஏன் அண்ணி, அண்ணாவைப் போட்டு இந்தப் பாடு படுத்துகிறீர்கள்?” என்று கோபமாகவே கேட்டாள்.

அவளது கேள்வியின் கணத்தில் மித்ராவின் தேகம் ஒருமுறை குழுங்கியது! சட்டெனப் பதில் சொல்வது என்ன.. சிந்திக்கக் கூட முடியவில்லை அவளால். கீதனை அவள் பாடு படுத்துவதா? அவளால் அது முடியுமா என்ன?

ஒருவாறாக தன்னை சமாளித்துக்கொண்டு, “என்ன பேசுகிறோம் என்று தெரியாமல் பெரிய பெரிய வார்த்தைகள் எல்லாம் பேசாதே பவி! சின்னப்பெண் நீ!” என்றாள்.

“நான் சின்னப்பெண் தான். அதற்காக என் அண்ணா படும் பாட்டை பார்த்துக்கொண்டு சும்மா இருக்கச் சொல்கிறீர்களா? உங்களை கேள்வி கேட்க எனக்கு வயதும் அனுபவமும் இல்லைதான். அதற்காக அப்படியே விடமுடியுமா?” என்றவள், “அவர்தான் என்னவோ செய்தார் என்றால் நீங்களும் அவரை பழிக்குப் பழி வாங்குவீர்களா?” என்றாள் திரும்பவும்.

துடித்துப்போய் நிமிர்ந்தாள் மித்ரா. நெஞ்சு அடைப்பது போலிருந்தது!

“திரும்பத் திரும்ப வார்த்தைகளை விடாதே பவி! உன் அண்ணாவை பழி வாங்க என்னால் முடியும் என்றா நினைக்கிறாய்?” என்றவளுக்கு தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது.

அவளே தூண்டிலில் அகப்பட்ட மீனாக உள்ளுக்குள் துடித்துக்கொண்டிருக்க, இதென்ன அபாண்டமான பழி? அதோடு ஒரு சின்னப்பெண், அவளது கணவனின் தங்கை அவள் மீது சுமத்திய குற்றச்சாட்டை தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை அவளால்.
 
Last edited:

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
பவித்ராவுக்கும் தன் வார்த்தைகளின் வீரியம் தெரியாமலில்லை! ஆனால், அண்ணியை அவளின் கூட்டுக்குள் இருந்து வெளியே கொண்டுவர வேறு வழியும் தெரியவில்லை!

“பிறகு ஏன் அவரை இந்தப் பாடு படுத்துகிறீர்கள்? அப்படி என்னதான் என் அண்ணா தப்புச் செய்தார்? அவரின் முகம் பார்க்கிறீர்கள் இல்லை. அவரோடு கதைக்கிறீர்கள் இல்லை. ஒன்றாகக் காரில் போகிறீர்கள் இல்லை. சிரித்த முகமாக இருக்கவாவது செய்கிறீர்களா? அதுவும் இல்லை! இப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு நீங்கள் இருவரும் திரும்பச் சேராமலேயே இருந்திருக்கலாம். நீங்கள் செய்வது எதுவும் எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கவில்லை அண்ணி! இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் அவரை வாட்டி வதைக்க போகிறீர்கள்?” என்று பவித்ரா வெளுத்து வாங்கியபோது மித்ரா அதிர்ந்துபோய் அவளையே பார்த்திருந்தாள்.

அதுநாள் வரை அண்ணி என்ற சொல்லுக்கு அடுத்த சொல் பேசாதவள். அண்ணி அண்ணி என்று தன் பின்னாலேயே சுற்றுகிறவள்! தன்மேல் பாசத்தையும் மதிப்பையும் கொண்டிருப்பவளின் இந்தக் கோபத்தை அவள் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கவே இல்லை.

அப்படி எதிர்பாராததில், ஏற்கனவே மனதளவில் களைத்துப் போயிருந்தவள்
அதிர்ச்சி நீங்காமல் அவளையே பார்த்திருந்தாள். பவித்ராவோ இதையெல்லாம் கவனிக்கும் நிலையில்லை. இன்றோடு அவர்களின் பிரச்னையை முடித்துவிடும் முடிவோடு இருந்தாள்.

“இவ்வளவு நாட்களும் அண்ணா பட்ட கஷ்டமெல்லாம் போதும் அண்ணி. பதினாறு வயதில் வெளிநாட்டுக்கு வந்தவர் எந்த சந்தோசத்தையும் அனுபவித்ததே இல்லை. அன்றிலிருந்து இன்றுவரை வந்த கடனைக் கட்டியது, அம்மா அப்பாவை நல்ல இடத்தில் வைத்தது, என்னையும் அக்காவையும் படிக்க வைத்தது, அக்காவை நல்ல இடத்தில் கட்டிக் கொடுத்தது, பிறகு எனக்கு என்று குடும்பச் சுமையை சுமந்து சுமந்தே களைத்துப் போனார். இன்று வரைக்கும் சுமக்கிறார். இனியும் சுமப்பார். இது எல்லாவற்றுக்குள்ளும் அவரின் ஒரே சந்தோசம் நீங்கள் மட்டும் தான். ஒரே ஆறுதலும் நீங்கள் தான். அவர் தனக்கென்று ஆசைப்பட்டு சொந்தம் கொண்டாடியதும் உங்களை மட்டும் தான்! அப்படியான நீங்களே அவரைப் போட்டுக் கஷ்டப் படுத்தினால் இனி அவரும் எங்கேதான் ஆறுதலுக்குப் போவார்?” என்று கேட்டபோது, பவித்ராவுக்கு அழுகை வந்தது என்றால் மித்ராவின் விழிகளில் மளமளவென்று கண்ணீர் வழிந்தது.

அண்ணியை அழ வைக்கிறோமே என்று உள்ளம் சுட்டிக் காட்டினாலும், அதற்காக இளக முடியவில்லை அவளால். மித்ராமேல் அவளுக்கு பாசமும் அன்பும் நிறையவே உண்டுதான். ஆனால், அண்ணாமேல் இருக்கும் பாசத்தை தாண்டி இல்லை. அந்த அண்ணனால் தானே மித்ரா அவளுக்கு அண்ணியே!

“ஏன் இப்படி அக்காவும் தம்பியுமாக சேர்ந்து அண்ணாவை இந்தப் பாடு படுத்துகிறீர்கள்?” தன் கணவனையும் விட்டு வைக்கவில்லை அவள்.

“சத்தி.. அவன் என்ன செய்தான்?” தன் தம்பியையும் தன்னோடு சேர்த்துக் குற்றம் சாட்டியதில் சிரமப்பட்டு கேட்டாள் மித்ரா.

“உங்கள் தம்பியால் தானே இவ்வளவு பிரச்சனையும்!” என்றாள் ஆத்திரத்துடன்!

“அன்று சந்துவின் பிறந்தநாளுக்கு என் அண்ணா எவ்வளவு சந்தோசமாக வந்தார் என்று தெரியுமா ? இன்றோடு எல்லாப் பிரச்சனைகளும் முடிந்துவிடும், உன் அண்ணியும் சந்துவும் இனி நம்மோடுதான் இருப்பார்கள் என்று எவ்வளவு உற்சாகமாகச் சொன்னார் தெரியுமா? அவரின் சந்தோசத்தையே உங்கள் தம்பி குழி தோண்டிப் புதைத்துவிட்டாரே!” என்று, சந்தோஷின் பிறந்தநாள் அன்று தன்னிடம் தமையன் கதைத்தவைகளை அவள் சொன்னபோது, நம்ப முடியாத அதிர்ச்சியோடு பார்த்திருந்தாள் மித்ரா.

“நம்ப முடியவில்லையா அண்ணி? ஆனால் அதுதான் உண்மை. நீங்களும் உங்கள் தம்பியும் வேறு வழியில்லாமல் அண்ணா உங்களை கட்டியதாகத் தானே நினைத்துகொண்டு இருக்கிறீர்கள்? அப்படி எதுவுமே இல்லை. அன்று அண்ணாவாகவே இந்த விசயத்தைப் பற்றி உங்களோடு பேசுவதாகத்தான் இருந்தார். அதற்கிடையில் உங்கள் தம்பிதான் நடுவில் புகுந்து குட்டையை குழப்பி, போதாக்குறைக்கு என்னையும் இழுத்தார்.” என்றவளுக்கு மீண்டும் ஆத்திரம் வந்திருந்தது. கணவனின் அன்றைய செயல்களின் மீது!

“அண்ணா முழு மனதோடுதான் உங்களை ஏற்றுக்கொண்டார். சந்தோசமாகத்தான் உங்கள் கழுத்தில் திரும்பவும் தாலி கட்டினார். தயவு செய்து இதை நன்றாக விளங்கிக்கொள்ளுங்கள். இவ்வளவு நாட்களும் அம்மா ஒரு பக்கம், அக்கா ஒருபக்கம், நீங்கள் ஒரு பக்கம், உங்கள் தம்பி ஒரு பக்கம் என்று அவரை போதுமான அளவுக்கு காயப்படுத்திவிட்டீர்கள். போதாக்குறைக்கு நானும் என் பங்குக்கு அவரைப் போட்டுப் படுத்திட்டேன்.” என்றவள் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

அதிர்ந்த சிலையாக நின்றவளை நோக்கி தன் இரண்டு கைகளையும் கூப்பி, “உங்களை கும்பிட்டுக் கேட்கிறேன் அண்ணி, இனியாவது என் அண்ணாவை சந்தோசமாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவர் பாவம்..” என்றவளுக்கு அழுகையில் குரல் நடுங்கியது.

“யார் பக்கம் பிழையோ சரியோ அதைப் பற்றியெல்லாம் நான் கதைக்க வரவில்லை. மனமிருந்தால் எதையும் மன்னிக்க முடியும் அண்ணி. உண்மையான அன்பு எதையும் பெரிதாக நினைக்காது. ஆனால் ஒன்று உங்களின் இந்தப் பிடிவாதத்தால் என் அண்ணாவின் வாழ்க்கை மட்டும் பாழாகவில்லை அண்ணி..” என்றவள் அதற்கு மேலும் முடியாமல் அழுகை வெடிக்க அங்கிருந்து ஓடினாள்.

கடைசியாக பவித்ரா வீசிய வெடிகுண்டில் அதிர்ந்துபோய் நின்றாள் மித்ரா. “வேறு யாரின் வாழ்க்கையும்?” விளங்கியும் விளங்காமல் நெஞ்சு குழுங்கியது!

வாசல் கதவை திறந்த பவித்ரா வெளியே போகமுதல் மித்ராவிடம் திரும்பி, “நான் ஏதாவது தப்பாக பேசியிருந்தால் என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் அண்ணி.” என்றுவிட்டு தன் வீட்டுக்கு ஓடினாள்.

மித்ராவோ சிலையென ஸ்தம்பித்துப்போய் அப்படியே நின்றிருந்தாள்!

பவித்ராவுக்கோ அழுகை அழுகையாக வந்தது. அண்ணனை நினைத்தாளா? அண்ணியை நினைத்தாளா? தன்னை நினைத்தாளா? கணவனை நினைத்தாளா? ஏன் என்றே தெரியாது அழுது கரைந்து ஓய்ந்தவளுக்கு வெளியே எங்கேயாவது போனால் நல்லதோ என்றிருந்தது.

அந்தளவுக்கு வீட்டுக்குள் இருக்க மூச்சு முட்டியது. அழுததில் தலை வேறு கனத்ததுப்போய் வலித்தது.

அப்போது பார்த்து அஞ்சலி அழைத்தாள். “பவிக்கா, நேற்று எனக்கு வந்த பரிசுகளை எல்லாம் பிரித்துப் பார்க்கலாம். வருகிறீர்களா?” என்று கேட்கவும், அந்த நேரத்துக்கு தன் சிந்தனையை திசை திருப்ப அஞ்சலியின் லொட லொடப்பு தேவையாக இருந்ததில், புறப்பட்டாள்.

நடந்து கொண்டிருந்தவளுக்கு, தான் சற்று அதிகமாகவே மித்ராவிடம் பேசிவிட்டது புரியாமலில்லை. அபாண்டமாக பழி சுமத்தியதும் தெரியும். அங்கே தனியே இருக்கும் மித்ராவின் உள்ளம் என்ன பாடுபடும் என்றெண்ணியவளுக்கு கவலையாய் இருந்தது!

ஆனால், அவர்களின் குடும்பத்துக்குள் இருக்கும் சீரற்ற இந்த நிலை மாற வேண்டுமாயின் மித்ரா தன் கூட்டுக்குள் இருந்து வெளியே வந்தால் மட்டுமே முடியும்! அதற்காகவே இந்த வைத்தியம்.

ஆனாலும், அண்ணியை ஆழமாகவே காயப்படுத்தி விட்டோமே என்று தெரிந்ததில், “சாரி அண்ணி..” என்று வாய்விட்டே சொல்லிக்கொண்டாள்.

‘எல்லாம் இந்த ஜானால் வந்தது! அன்று இவன் கொஞ்சம் வாயை மூடிக்கொண்டு இருந்திருக்க அனைத்தையும் அண்ணா சுமூகமாக முடித்திருப்பார்!’

இப்படி சுற்றிச் சுழன்ற அவளின் சிந்தனைகள் ‘கணவன் இத்தனை நாட்களும் தன் தமையன்மேல் கோபத்தை அடிமனதில் வைத்துக்கொண்டுதான் பழகியிருக்கிறான்’ என்பதில் வந்து நின்றது! அது கொடுத்த சினத்தில் அஞ்சலி வீட்டுக்கு போவதாக அவனுக்கு ஒரு மெசேஜ் மட்டும் அனுப்பிவைத்தாள்!

மனைவியின் மெசேஜ் பார்த்த சத்யனின் முகத்தில் முறுவல் அரும்பியது! அவன் வேலைக்கு வந்துவிட்டால், அவன் அருகிலில்லை என்கிற துணிவோடு ஒருநாளைக்கு பலமுறை அழைத்துச் சீண்டுகிறவள் இன்று மெசேஜ் அனுப்புகிறாள்.

அதாவது மேடம் கோபமாக இருக்கிறார்களாம்! ‘உன் கோபத்தை போக்க எனக்கா தெரியாது?’ செல்லமாக மனைவியோடு பேசிக்கொண்டான்.

காலையில் அக்காவோடு கதைக்கப்போகிறேன் என்று சொன்னாளே, என்ன கதைத்தாளோ எதைச் சொன்னாளோ என்கிற கவலை கொஞ்சம் கூட அவனிடத்தில் இல்லவே இல்லை! நிச்சயம் அக்காவின் மனதை மாற்றியிருப்பாள் தன்னவள் என்கிற பரிபூரண நம்பிக்கை இருந்தது!

அந்த நம்பிக்கையில் அக்காவும் அத்தானும் பழையபடி சந்தோசமாக இருப்பார்கள் என்று உறுதியாக எண்ணினான். அப்போ இனி நம் காட்டில் மழைதான் என்றெண்ணியவனின் இதழ்களில் முறுவல் தன்னாலே மலர்ந்தது.

அதோடு தன்னவளை நினைக்கையில் அப்படியொரு வியப்பும் பெருமையும் அவனிடத்தில்! எல்லோரும் சந்தோசமாக இருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கும் அவளின் குணம், அதற்காக உறுதியாக நின்று போராடும் அந்த வைராக்கியம், வயதில் சின்னவளாக இருந்தாலும் அனைத்தையும் சிந்தித்து எல்லோரையும் அரவணைத்துப் போகும் பாங்கு என்று எல்லாமே அவளின்பால் அவனை இன்னுமின்னுமே ஈர்த்தது.

அப்படியானவளை தான் சேரப்போகும் நாள் வெகு தூரமில்லை என்று தெரியவும் மலர்ந்த முகத்தில் இருந்த விழிகளில் பல கனவுகள் மின்ன தலையை தன் கைகள் இரண்டாலும் கோதிக்கொண்டு சிரித்தான் சத்யன்.

இனிய கனவுகளில் மட்டுமே காலத்தை கடத்தாமல், வேக வேகமாக திட்டம் ஒன்றையும் போட்டு அதை செயல் வடிவமும் ஆக்கத் தொடங்கினான். அதோடு, மாலை வந்து தானே அவளை அழைத்துச் செல்வதாக தானும் ஒரு மெசேஜ் மட்டுமே பவித்ராவுக்கு அனுப்பி வைத்தான்.

அதைப் பார்த்துவிட்டு பல்லைக் கடித்தாள் பவித்ரா! ‘நான் மெசேஜ் அனுப்பினால் நீயும் மெசேஜ் தான் அனுப்புவியாடா!’
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
மாலையும் வந்தது. மனைவியை காண ஆவலோடு அஞ்சலி வீட்டுக்கு காரை விட்டான் சத்யன்.

போகிற வழியில் இருந்த ஐஸ்கிறீம் பார்லரில் எதேர்ச்சையாக பவித்ராவைக் கண்டதும், பிரேக்கை அழுத்தி காரை நிறுத்தியவனுக்கு இங்கே வருவதாக இவள் சொல்லவில்லையே என்று தோன்றியது.

சரி.. நாமும் அங்கேயே போவோம் என்று எண்ணிக்கொண்டு காரைப் பார்க் பண்ணிவிட்டு இறங்கப்போனவனின் விழிகள், எதையோ சொல்லிவிட்டு அஞ்சலியோடு சேர்ந்து சிரித்த மனைவியிடத்தில் இருந்து விலகவே இல்லை. அருகில் போனால் இப்படி சுதந்திரமாக ரசிக்க முடியாது என்றெண்ணியவன் காருக்குள் இருந்தே ஆசையோடு அவளை ரசித்தான்!

பவித்ரா, அஞ்சலி, அர்ஜூன், இன்னுமொருவன்.. யார் என்று தெரியவில்லை அவனுக்கு. நால்வருமாக என்னவோ சிரித்துக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சம்மர் தொடங்கிவிட்டதால் வெளியே போடப்பட்டிருந்த நிழல் குடைக்கு கீழே கதிரைகளில் அவர்கள் அமர்ந்திருக்க, வீசிய காற்று மனையவளின் கருங்குழல்களை சீண்டி விளையாட, முன் நெற்றியில் விழுந்த முடிகளை எப்போதும்போல் காதோரமாக ஒதுக்கி விட்டபடி சலசலத்துக் கொண்டிருந்தவளை பார்க்கப் பார்க்க பொறாமையாகக் கூட இருந்தது அவனுக்கு.

“ராட்சசி! எல்லாப் பல்லையும் காட்டிச் சிரிக்கிறாள்! என்னை கண்டால் மட்டும் முறைக்கிறாள் பாவி!” என்று இவன் வாய்விட்டு சொல்லும்போதே, பவித்ரா என்னவோ சொல்லவும் அதைக்கேட்டு சிரித்துக்கொண்டு அர்ஜூன் அவளின் தலையில் எட்டிக் குட்டப் போக, அதிலிருந்து நழுவ முயன்றபடி கதிரையிலிருந்து அவள் எழுந்துகொள்ள முயல, அந்தப் புதியவன் அவளின் கையை எட்டிப் பிடித்து இழுக்க, எம்பி அவளின் தலையில் குட்டினான் அர்ஜூன்.

அதைப் பார்த்தவனின் முகம் சுருங்கியது! மனதிலோ சிணுக்கம்! அவள் மற்றவர்களோடு விளையாடியது பிடிக்கவில்லை!

‘தோழனாகவும் காதலனாகவும் கணவனாகவும் உன்னோடு விளையாடவும், சகலதையும் பகிர்ந்து கொள்ளவும் நான் காத்துக்கிடக்க, என்னை விலக்கி வைத்துவிட்டு மற்றவர்களோடு உனக்கு என்னடி விளையாட்டு?’ என்று பெரும் ஆரப்பாட்டமே செய்தது மனது!

தன்னை எப்போதும் தள்ளி நிறுத்துகிறவள், தான் நெருங்கும் போதெல்லாம் விலகிப் போகிறவள்.. அதற்கான காரணத்தை அறிந்திருந்தாலும் இங்கே சிரித்துப் பேசி விளையாடுவதைக் காண, குழந்தையாய் மனம் சிணுங்க அது கோபமாக முகத்தில் துலங்க, காரிலிருந்து இறங்கினான் சத்யன்.

பவித்ராவோ அவன் கார் வந்ததுமே கவனித்துவிட்டாள். காலையிலிருந்து அவளை வாட்டி வதைத்த மன உளைச்சலுக்கெல்லாம் அவன் வரவு இதமாக இருக்க, தங்களை நோக்கி வந்தவனை மலர்ந்த முகத்தோடு நோக்கினாள்!

அவன் முகத்தில் தெறித்த கோபத்தைக் கண்டதும் மீண்டும் மனம் சுணங்கியது! சினம் தான் வந்தது!

அண்ணாவும் அண்ணியும் சந்தோசமாக வாழவேண்டும் என்கிற பேரவா இருந்தாலும், அப்படி நடந்தால் கணவன் நிம்மதியாக இருப்பான் என்பதுதானே அவளை மித்ராவோடு கதைக்கப் பெருமளவு தூண்டியது!

இனி மித்ரா பழையபடி அவளோடு அன்போடு பழகுவாளா என்பதே சந்தேகம்! அந்தளவுக்கு அல்லவா அவளை ஒரு வாங்கு வாங்கிவிட்டாள்! அவ்வளவு தூரத்துக்கு கணவனுக்காக அவள் பாடுபட, அந்தக் கணவன் காட்டிய கோப முகத்தில் அவளுக்கும் கடுப்படித்தது. அவனைப் பாராமல் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள்!

‘பார்! கட்டிய புருஷன் கண்முன்னால் நடந்து வருகிறான். அவனைக் கவனிக்கவே இல்லை. அங்கே மட்டும் பல்ளிப்பு!’ பொருமிக்கொண்டே அவர்களை நெருங்கினான் சத்யன்.

“ஹாய் ஜான் அண்ணா…!” அவனைக் கண்டுவிட்டு அஞ்சலி கத்த அப்போதும் அவனை நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை பவித்ரா.

‘உடம்பு முழுக்க திமிருடி உனக்கு!’ பல்லைக் கடித்தான் சத்யன்.

“வாடா! உனக்காகத்தான் இவ்வளவு நேரமாகக் காத்திருந்தோம்.” என்ற அர்ஜூன் எல்லோருக்குமாக ஐஸ்கிறீமுக்கு ஆர்டர் கொடுத்தான்.

பவித்ராவின் அருகிலிருந்த நாற்காலியில் அவன் அமர்ந்துகொள்ள, “ஏன்டா லேட்? நீ ஐந்துக்கே வந்துவிடுவாய் என்றாளே பவி.” என்று கேட்டான் அர்ஜூன்.

‘என்னிடம் இங்கே வருவதை சொல்லவே இல்லை. இதில் ஐந்து மணிக்கு வந்துவிடுவேன் என்று அர்ஜூன் அண்ணாவிடம் சொல்லியிருக்கிறாள்!’

உள்ளே கடுப்பானாலும், “கொஞ்சம் வேலை அண்ணா..” என்று அவனுக்கு பதிலிறுத்தவன், “அதிசயம் தான்! கட்டிய புருசனின் வேலை நேரம் எல்லாம் உன் நினைவில் இருக்கே..” என்றான் பவித்ராவுக்கு மட்டுமே கேட்கும் படியாக.

அதைக்கேட்ட பவித்ராவுக்கு கோபம் போய் சிரிப்பு பொத்துக்கொண்டு வந்தது. ஆனாலும் அடக்கிக்கொண்டாள்.

‘வரும்போது உர்ர்ர் என்று வந்துவிட்டு இப்போ என்னடா பேச்சு வேண்டிக்கிடக்கிறது? நான் கோபத்தில் மெசேஜ் அனுப்பினால் நீயும் மெசேஜ் அனுப்புவியா? பெண்டாட்டிக்கு போனைப் போட்டு சமாதானப்படுத்த தெரியவில்லை.. பேச வந்துவிட்டான் பெரிதாக!’ என்று உள்ளுக்குள் அவனுக்கு அர்ச்சனை செய்தவள், எதுவுமே கேட்காதவள் போல் அஞ்சலியிடமும் அவளது வகுப்புத் தோழனிடமும் பேசத் தொடங்க சத்யனோ உள்ளுக்குள் கொதிக்கத் தொடங்கினான். காதுகளில் புகை வராதது ஒன்றுதான் குறை!

கணவன் உள்ளே சூடாகிக்கொண்டு இருக்கிறான் என்பதை அவன் முகத்திலிருந்தே அறிந்துகொண்டவள் உள்ளுக்குள்ளே விழுந்து விழுந்து சிரித்தாலும் வெளியே இன்னுமே அவனை சீண்டினாள்!

ஐஸ்கிறீம் வந்தபோதும் சரி, அதன்பிறகும் சரி அவனைக் கவனியாது அவள் மற்ற மூவரோடு மட்டுமே சலசலக்க பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு பொறுத்திருந்தவன், ஒருவழியாக அவர்களிடம் விடைபெற்று பவித்ராவோடு தன் காருக்கு வந்து சேர்ந்தான்.

பவித்ரா காருக்குள் ஏறி பெல்ட் போட்டதுதான் தாமதம், “நீயென்ன இன்னும் குழந்தைப்பிள்ளையா? கண்ட கண்ட இடத்தில் நின்று விளையாடிக்கொண்டு இருக்கிறாய்?” என்று சீறினான்.

‘முகம் கொடுத்துப் பேசவில்லை என்றதும் தொரைக்கு கோபமோ?’ சிரிப்புத்தான் வந்தது அவளுக்கு.

இன்னும் அவனை சீண்ட மனம் ஆசைகொள்ள, “கதைத்துச் சிரிப்பதற்கு சின்னப்பிள்ளையாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று கட்டாயமில்லை!” என்று கடுகடுப்பாக பதிலிறுத்தாள்.

“அஞ்சலி வீட்டுக்கு போகிறேன் என்றவள் ஐஸ்கிறீம் பார்லரில் நிற்பதை சொல்ல மாட்டாயா? இவன் ஊர் முழுக்க தேடி அலையட்டும் என்று விட்டுவிட்டாய் போல..” எதற்கென்றே இல்லாமல் எரிச்சல் பட்டான் அவன்.

அதுவரை விளையாட்டாகக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தவள் குழப்பத்தோடு அவனை திரும்பிப் பார்த்தாள். இவனுக்கு என்னதான் ஆகிற்று?

“நான் என்ன உங்களிடம் சொல்லாமல் ஊரை விட்டா ஓடினேன்? அஞ்சலி வீடு இங்கிருந்து ஐந்து வீடு தள்ளித்தான் இருக்கிறது. அதோடு, நீங்கள் காண்பதற்கு வசதியாக வெளியில் தானே நாங்களும் இருந்தோம். நீங்கள் கண்டிருக்கா விட்டால் நான் கண்டிருப்பேன். நான் தான் உங்கள் காரை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேனே..” என்றாள் பவித்ரா.

‘அப்போ அவன் வந்ததை முதலே பார்த்திருக்கிறாள்!’

பார்த்தும் பாராதவள் போல் இருந்திருக்கிறாள் என்பதும் சேர்ந்துகொள்ள, “ஆமாமாம் எல்லாவற்றையும் பார்த்தேன்! நீங்கள் வெளியில் இருந்ததையும் பார்த்தேன்! நாலுபேர் பார்க்கிறார்களே என்றில்லாமல் ஆளாளுக்கு மண்டையில் குட்டி விளையாடியதையும் பார்த்தேன்!” என்று பொருமினான் அவன்.

திரும்பத் திரும்ப அவன் அதையே சொல்லவும் கடுப்பானது அவளுக்கு! ஒரு மாறுதலுக்காகத்தான் அஞ்சலி வீட்டுக்கு வந்தாள். ஐஸ்கிறீம் பார்லருக்கு அவர்கள் அழைக்கவும் சத்யன் வருகிற பாதை தானே என்றுதான் வந்தாள்.

அதற்கு இவ்வளவு பெரிய விசாரணையா? போன தலைவலி திரும்ப வரும் போலிருக்க, “என் மேல் உங்களுக்கு சந்தேகம் ஏதுமா?” என்று எரிச்சலோடு கேட்டுவிட்டாள் பவித்ரா.

அவள் கேட்டு முடிக்க முதலே அவனது கார் சடன் பிரேக்கில் கிரீச்சிட்டபடி நின்றது. “லூசு மாதிரி உளறாதே! உன்னை நம்பவில்லை என்றால் நான் என்னையே நம்பவில்லை என்று அர்த்தம்!”

“பிறகு?” விடாமல் கேட்டாள் பவித்ரா.

“என்ன பிறகு? அர்ஜூன் அண்ணாவாவது பரவாயில்லை. யார் அந்தப் புதியவன்? அவனோடும் சேர்ந்து தொட்டு விளையாடிக்கொண்டு இருக்கிறாய்?”

“தொட்டுப் பேசுவது எல்லாமா தப்பு?” அவனிடமே கேட்டாள்.

அந்தளவுக்கு மனம் சுருங்கியவன் அல்லதான் அவன். ஆனால், அவனை அவள் தொட விடவில்லை என்பதுதான் இங்கே பிரச்சனை என்பதை யார் அவளிடம் வாய் விட்டுச் சொல்வது? அதை சொல்லமுடியாமல் முகத்தை வேறுபக்கம் திருப்பிக்கொண்டான் சத்யன்!

யோசனையோடு கணவனையே சற்று நேரம் பார்த்தவளுக்கு அவன் மனம் புரிந்தது! அவனது உரிமை போராட்டமும் புரிந்தது!

ஜெர்மனியில் பிறந்து வளர்ந்தவனுக்கு கூடவா பொறாமை? இயல்பாக நடந்த ஒரு சின்ன விசயம் அது. தான் மற்றவர்களோடு சிரித்துக் கதைப்பதைக் கூடவா இவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை என்று நினைக்கும்போதே தமையனின் நினைவு தன்னாலே வந்தது பவித்ராவுக்கு!

கூடவே, உனக்கொரு நியாயம் என் அண்ணாவுக்கு ஒரு நியாயமா என்று கோபம் வந்தது!
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#4
“இப்படித்தானே என் அண்ணாவுக்கும் இருந்திருக்கும்?” அமைதியாக இருந்த காருக்குள் கணீர் என்று ஒலித்தது பவித்ராவின் குரல்!

சட்டெனத் திரும்பி கேள்வியாக அவளைப் பார்த்தான் சத்யன்.

“நான் மற்றவர்களோடு விளையாடியதையே உங்களால் தாங்க முடியவில்லையே.. அப்போ என் அண்ணா? அவரின் நிலை என்ன என்று கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள்!”

நிதானமாக அவள் சொன்னபோது, சத்யனுக்கோ பெரும் அதிர்ச்சி!

உண்மைதானே! சாதாரணமாக கையை பிடித்ததையே அவனால் தாங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. அவள் மற்றவர்களோடு விளையாடியதை சகிக்கவே முடியவில்லை.

அப்போ அத்தானுக்கு? அதற்குமேல் சிந்தக்கவே முடியவில்லை அவனுக்கு. நெஞ்சை பிளந்துகொண்டு வலி எழுந்தது.

அவர் மனதிலிருந்த வலியை அறியாமல் எத்தனை தடவைகள் கோபப்பட்டிருப்பான்? எடுத்தெறிந்து பேசியிருப்பான்? மரியாதையில்லாமல் நடந்திருப்பான்? ஏன்.. நேற்றிரவு கூட மனைவியிடம் கோபப்பட்டானே!

ஆனாலும், ஒரு முறை கூட திருப்பிக் கோபப்பட்டது இல்லையே என் அத்தான்! குத்திக் காட்டியதில்லையே! அக்காவின் பக்கம் ஆயிரம் நியாயம் இருந்தாலும், அவள் வாழ்வின் கறுப்புப் பகுதிகளை எல்லாம் ஒதுக்கி அவளை ஏற்றிருக்கிறார் என்றால் எவ்வளவு பெரிய மனம் இருக்க வேண்டும்! எவ்வளவு நல்லவர்.. எவ்வளவு உயர்ந்த மனம் என்று நினைத்ததுமே மனமும் கண்களும் கலங்கியது அவனுக்கு.

அன்று கீர்த்தனன் சொன்னதன் பொருளும் இன்று விளங்கியது!

“மனைவியை கடைசிவரை காப்பாற்ற வேண்டியதும் கடமைதான். என்றாலும், மனம் முழுக்க நேசத்தை மட்டுமே சுமந்து, காதலோடு வாழ்ந்துவிட்டு வெறுப்போடு அவள் பக்கத்தில் போகக்கூட முடியாது சத்தி. என்னால் அது முடியாதுடா. விருப்போ வெறுப்போ உண்மையாய் மட்டும்தான் என்னால் இருக்க முடியும். கட்டிய மனைவியை சுகித்து, சுவாசித்துத்தான் வாழ முடியுமே தவிர சகித்து வாழ முடியாதுடா. அப்படி வாழ்ந்தால் அது அவளுக்கும் அசிங்கம். எனக்கும் அசிங்கம்.

“அவள் உனக்கு அக்கா மட்டும் தான். ஆனால் எனக்கு? அதையெல்லாம் என்னால் உன்னிடம் சொல்ல முடியாது சத்தி. சொன்னாலும் உனக்கு இப்போது புரியாது. உனக்கும் திருமணமாகி, மனைவி என்று ஒருத்தி வந்து, அவளோடு உயிரும் உணர்வுமாக வாழ்ந்தால் மட்டும்தான் என் நிலை உனக்கு விளங்கும்.”

அன்றைய சத்யனுக்கு அது விளங்காத போதும், மனைவியை உயிராக நேசிக்கும் இன்றைய சத்யனுக்கு அன்று கீர்த்தனன் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் அர்த்தம் முழுமையாக விளங்கியது. ஒரு கணவனாக கீர்த்தனனின் அன்றைய நிலையும் விளங்கியது! விளங்கிய நொடி அவன் தேடி ஓடியது அவனது அன்பான அத்தானை!

“எங்கக்கா அத்தான்?” வீட்டுக் கதவை திறந்ததும் எதிர்பட்ட தமக்கையிடம் கேட்டான்.

“அவரும் சந்துவும் மீன் தொட்டிக்கு தண்ணீர் மாற்றுகிறார்கள்.” என்றவள் கடைசி வார்த்தையை உதிர்த்து முடிக்க முதலே அவன் கீர்த்தனனிடம் போயிருந்தான்.

மீன் தொட்டிக்கு புதிய நீரை வாளியில் இருந்து ஊற்றிவிட்டுத் திரும்பியவனை, “அத்தான்..!” என்றபடி பாய்ந்து கட்டிக்கொண்டான் சத்யன்.

அதை எதிர்பாராதவன் தடுமாற, “சாரித்தான்.. சாரி.. நான் பேசினது, நடந்து கொண்டது எல்லாவற்றுக்கும் சாரித்தான்.” என்றவனின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வடிந்தது.

கீர்த்தனனுக்கோ ஒரு நிமிடம் ஒன்றுமே விளங்கவில்லை! என்ன ஏது என்று எவ்வளவோ விசாரித்தும், ஒன்றும் சொல்லாமல் மன்னிப்பை மட்டுமே யாசித்தவனிடம் இருந்து எதுவுமே வெளிவர மறுத்தது!

அதற்குமேல் முடியாமல், “சத்தி!!” என்கிற சத்தமான ஒரு அதட்டலோடு அவனை தன்னிடம் இருந்து வலுக்கட்டாயமாக பிரிக்கவும் தான் அவனது மன்னிப்பு மந்திரம் அடங்கியது!

அப்போதும் குற்ற உணர்ச்சியோடு தன்னைப் பார்க்க முடியாமல் தலை குனிந்தவனை, “சாரி கேட்கும் அளவுக்கு நீ என்ன செய்தாய்?” என்று விசாரித்தான்.

“இல்லைத்தான்.. அது இன்றைக்கு பவியை கூட்டிக்கொண்டு வர..” என்று ஆரம்பித்து, நடந்ததை எல்லாம் சொன்னான் சத்யன்.

“நல்ல விஷயம் தானேடா! அவளை உன் மனைவியாக நினைக்கிறாய். அதனால் தான் இந்தக் கோபமெல்லாம். இது நல்ல சகுனம் தானே. இதற்கேன் அழுகிறாய்? அல்லது தெரியாத்தனமாக அவளை காதலிக்கத் தொடங்கிவிட்டோமே என்று அழுகிறாயா?” என்று சிரிப்போடு அவனைச் சீண்டினான் கீர்த்தனன்.

“அத்தான்..!” என்று பொய்யாகச் சிணுங்கிச் சிரித்தான் அந்த வளர்ந்த குழந்தை.

பவித்ராவுக்கோ ஓடிப்போய் கணவனைக் கட்டிக்கொள்ள வேண்டும்போல் ஊனும் உயிரும் துடித்தது!

“இல்லையத்தான். சாதாரணமாக தொட்டுப் பேசுவது எல்லாம் எனக்கு ஒரு விசயமே இல்லை. அப்படியிருந்தும் யாரோ ஒருவன் பவியின் கையை பிடித்ததை பார்த்தபோது மனமெல்லாம் காந்தியது. அப்போ உங்களுக்கு..” என்று அவன் தடுமாறும் போதே,

“போதும் சத்யன்! தேவையில்லாததுகளை கதைக்காதே!” என்றான் கீர்த்தனன் கண்டிப்பாக!

சத்யனின் விழிகள் கலங்கிற்று! “இல்லையத்தான்.. அது.. உங்களை பற்றி யோசிக்காமல் என்னென்னவோ எல்லாம் செய்துவிட்டேனே... என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்.. ” என்று அவன் கலங்க,

“அடிதான்டா வாங்கப் போகிறாய். சும்மா சும்மா இதென்ன மன்னிப்பு? அக்கா மேல் உயிரையே வைத்திருக்கும் பாசக்காரப் பயல்டா நீ! உண்மையான தம்பியாக நடந்துகொண்டாய். அப்படியே நீ பிழை செய்தாலும் இந்த அத்தானுக்கு கோபம் வருமா? நீயும் சந்துவும் எனக்கு ஒன்றுதான் சத்தி.” என்றான் கீர்த்தனன்.

“உங்களின் இந்த நல்ல மனதை விளங்கிக் கொள்ளாமல் அன்று பௌலிங்கில் வைத்து மிரட்டி அக்காவை கட்டச் சொன்னேனே அத்தான்..” என்று தன் செயல்களை எண்ணி வருந்த,

“ஏன்டா.. என்னைப் பார்த்தால் உன் மிரட்டலுக்கெல்லாம் பயப்படுகிற ஆள் மாதிரியா இருக்கிறது?” என்று கேட்டுச் சிரித்தான் கீர்த்தனன்.

அப்போதும் சத்யன் கன்றிப்போன முகத்தோடு நிற்க, “நீ மிரட்டியதாலோ பவித்ராவுக்காகவோ நான் அவளை திரும்பக் கட்டிக் கொள்ளவில்லை சத்தி. எங்களுக்காகத்தான்.. உள்ளதை சொல்லப்போனால் எனக்காகத்தான் அவளைக் கட்டிக்கொண்டேன். என்னால் அவள் இல்லாமல் வாழ முடியாது சத்தி! எனக்கு எல்லாமே உன் அக்கா தான்டா. வேண்டாம் என்று அவளை விவாக ரத்து செய்தவன் எந்த முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அவளிடம் திரும்ப மணந்துகொள்ளக் கேட்பது என்று தடுமாறிக்கொண்டு இருக்கும்போதுதான் நீ அப்படிச் சொன்னாய். நானும் கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி மீண்டும் அவளை எனக்குச் சொந்தமாக்கிக்கொண்டேன்!” என்று அவன் சொன்னபோது,

“மெய்யாகவா அத்தான்?” என்று கேட்டான் சத்யன்.

தன் கட்டாயத்தினால் தமக்கையை கட்டிக்கொள்ளவில்லை என்பதை எப்போதோ அவனின் நடவடிக்கைகள் சத்யனுக்கு உணர்த்திவிட்டதுதான். என்றாலும் அதை அவன் வாய் மொழியாகவே கேட்கையில் மிகுந்த உவகையாகவும் வியப்பாகவும் இருந்தது சத்யனுக்கு!

“உண்மையாகத்தான்டா! ஆனால் என்ன இந்த விவாக ரத்து மீண்டும் திருமணம் இதையெல்லாம் தடுத்தே இருக்கலாம். உன்னை அழைத்து நடந்ததை எல்லாம் கேட்ட நான் அதை அன்றே மித்துவிடம் விசாரித்திருக்க இதெல்லாம் நம் வாழ்க்கையில் நடந்தே இராது. ஆனால்.. இன்று இருக்கும் இந்தப் பக்குவமும் பொறுமையும் அன்று எனக்கு இருக்கவில்லையே சத்தி. என் பொறுமையற்ற குணத்தாலும் கோபத்தாலும் மித்துவையும் உங்கள் எல்லோரையும் நான்தான் வருத்திவிட்டேன்..” என்று உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து வேதனையோடு அவன் சொன்னபோது, பதறிப்போனான் சத்யன்.

“இல்லையத்தான்! அன்று உங்கள் மனம் என்ன பாடு பட்டிருக்கும், நீங்கள் என்ன நிலையில் இருந்திருப்பீர்கள் என்று எனக்கு இன்றைக்கு விளங்குகிறது! உங்கள் மீது எந்தத் தவறுமே இல்லை. இதெல்லாம் நடக்கவேண்டும் என்று இருந்திருக்கிறது..” என்று இப்போது தன் அத்தானை ஆறுதல் படுத்தினான் அந்த மச்சினன்!

‘உண்மைதான் போலும்..’ என்றெண்ணி ஒரு பெருமூச்சை இழுத்து விட்டுவிட்டு, “சரி விடு! அதுதான் நாமெல்லாம் மீண்டும் ஒன்றாகி விட்டோமே. பிறகு எதற்கு பழங்கதை கதைப்பான்?” என்று கேட்டுக்கொண்டே திரும்பியவனின் விழிகளில் பட்டாள் மித்ரா.

‘கடவுளே. இவள் எதையெல்லாம் கேட்டாளோ? ஏற்கனவே தனக்குள்ளேயே மருகிக் கொண்டிருக்கிறவள். இன்னும் துடிப்பாளே.’ என்கிற தவிப்புடன் அவளைப் பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

சத்யன் கூட ‘அக்காவும் இங்கே இருப்பதை மறந்து என்னென்னவோ எல்லாம் கதைத்துவிட்டேனே’ என்கிற கலக்கத்தோடு அவளைப் பார்க்க, பவித்ராவும் அவளையே பார்க்க மித்ராவுக்கோ தன் கண்ணான கணவனைத் தவிர வேறு யாருமே கண்ணிலும் கருத்திலும் படவேயில்லை!

கண்ணைச் சிமிட்டக்கூட மறந்து, விழிகளில் நேசம் பொங்க கீர்த்தனனையே பார்த்தபடி நிற்க, அவன் முகம் மலர்ந்தது. இதழ்களில் விரிந்த புன்னகையோடு கைகளை விரித்துக் கண்களால் மனைவியை அழைத்தான்!
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#5
அடுத்தகணமே தாயை தேடும் கன்றென ஓடிவந்து கணவனின் கைசிறைக்குள் புகுந்து மார்பில் முகம் புதைத்தவளுக்கு, காடு மேடெல்லாம் அலைந்து வீடு சேர்ந்த நிம்மதி!

அளவற்ற ஆனந்தத்தில் விம்மலும் வெடித்தது!

அவன் மார்பிலேயே அவள் கண்ணீர் வடிக்க, “ஹேய்! என்னடா நீயும் அழுகிறாய்?” என்று அவளின் முதுகை வருடிக் கொடுத்தவனுக்கும் குரல் கரகரத்தது.

அதுவரை நேரமும் நடப்பதை தன் பொன்வண்டு விழிகளை விரித்துப் பார்த்தபடி நின்ற சந்தோஷ் தாயும் தந்தையும் அணைத்தபடி நின்றதைக் கண்டதும் ஓடிப்போய் தந்தையின் கால்களைப் பிடித்து இழுக்க, குனிந்து பார்த்தான் கீர்த்தனன். அண்ணாந்து தக்கபனைப் பார்த்து, கைகளை தூக்கும்படி நீட்டிய மகனின் செயலில் முகம் மலர்ந்து விகசிக்க அவனையும் அள்ளி அணைத்துக்கொண்டான்.

ஒரு கையில் மகனையும் மற்றக் கையால் மனைவியையும் அணைத்துக்கொண்டு நின்றவனின் முகத்தில் அத்தனை நிறைவு! சத்யனோ, இனிக் காணவே மாட்டேனா என்று தவித்த காட்சியை கண்டுவிட்டதில் மெய்மறந்துபோய் நின்றான்.

கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிய, இதழ்களில் புன்னகை வழிய தமையனின் அந்தக் கோலத்தை விழியகற்றாமல் பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள் பவித்ரா.

சற்று நேரத்தில் தன்னை சமாளித்துக்கொண்ட சத்யன், மனைவியை திரும்பிப் பார்க்க அந்த நேரம் அவளும் அவனைத்தான் பார்த்தாள், முகம் கொள்ளா புன்னகையோடு!

அங்கே இனி தாங்கள் இருவரும் அதிகப்படி என்பதை உணர்ந்த சத்யன் அவளையும் இழுத்துக்கொண்டு சத்தமின்றி அங்கிருந்து நழுவினான்! தங்களின் வீட்டுக்குள் வந்ததும் தானும் மனையவளை தன் கை வளையத்துக்குள் கொண்டுவந்து அவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு அப்படியே அவளை அணைத்தபடியே நின்றான்!

சுகமாய் அல்ல பரமசுகமாய் கழிந்தது அந்த நொடிகள் அவனுக்கு!

அதுநாள் வரையிலான அவனுடைய போராட்டம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டதே! தமக்கைக்கு வேண்டிய வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொடுத்துவிட்டான்! அதை அமைத்துக் கொடுத்தவள் அவனவள்!

மீண்டும் அவள் உச்சியில் அழுத்தமாய் அவன் இதழ்பதிக்க, அதன் சுகத்தை சற்று நேரம் கண்மூடி அனுபவித்துவிட்டு அவனைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டாள் பவித்ரா.

“கொஞ்ச நேரத்துக்கு முதல் கடுகடு என்று இருந்துவிட்டு இப்போ என்ன கொஞ்சல் வேண்டிக் கிடக்கிறது?” என்று கேட்டாள் அவனை முறைத்தபடி.

கோபம் என்பது சிறிதுமில்லை.. ஆனாலும், சும்மா ஒரு லுல்லுல்லாய்!

“இப்போவும் முறைப்பா? கடைசிவரை நீ திருந்திவிடாதே! அதென்ன எல்லோரிடமும் சிரிப்பு. என்னிடம் மட்டும் முறைப்பு?” என்று அவளுக்கு மேலாய் சிடுசிடுத்தான் அவன்.

அதற்கு மேலும் முடியாமல் கலகலவென்று நகைத்தாள் பவித்ரா. “உங்களை பார்த்தால் ஜெர்மனியில் பிறந்து வளர்ந்தவர் மாதிரியே இல்லையே. ஒரு சின்ன விசயத்துக்கு இந்தப் பாடா?” என்றாள் கேலியாக.

“ஏய் பெண்டாட்டி என்ன நக்கலா?” என்றவனின் முகத்திலும் நன்றாகவே சிரிப்பு மலர்ந்தது.

அவளை இடையோடு வளைத்தபடி, “என் பெண்டாட்டி எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம் என்று நினைக்க எங்கு பிறந்து வளர்ந்தால் தான் என்ன? நீ என் சொத்துடா. என்னோட உயிர்! அப்படியிருக்க வேறு யாரோடும் சிரித்துக் கதைக்க உன்னை விடுவேனா? இனிமேல் உன் விளையாட்டு, சண்டை, சிரிப்பு, அழுகை, சந்தோசம், துக்கம் எதுவா இருந்தாலும் அது என்னோடு மட்டும் தான் இருக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டால் எனக்குக் கெட்ட கோபம் தான் வரும்!” என்றான் விழிகளை உருட்டி.

அதைக்கேட்டு ஆனந்தமாய் அவள் நகைக்க, “அதோடு நான் என் அத்தானின் வளர்ப்புமா. இப்படித்தான் இருப்பேன்.” என்றான் அவன்.

வியப்போடு கணவனை பார்த்து, “அண்ணாவின் வளர்ப்பா? அதெப்படி.. அவரோடு ஒரு இரண்டு வருடம் இருந்திருப்பீர்களா?” என்று கேட்டாள்.

“இரண்டு வருடமும் இருக்காது பவி. கொஞ்சக் காலம்தான் என்றாலும் அந்தக் காலத்தில் அவர் சொல்லித் தந்தது நிறைய. நான் அவரை பார்த்துக் கற்றுக் கொண்டதும் நிறைய. எங்களுக்கு யாருமே வழிகாட்டியாக இருந்தது இல்லை. அம்மாவும் அப்பாவும் ஏதாவது சொன்னால் கோபம் தான் வரும். அது எங்களுக்கு நல்லதாக இருந்தாலுமே எதிராக எதையாவது செய்யத்தான் மனம் சொல்லும். கண்ணால் கண்டதையும் காதால் கேட்டதையும் வைத்து நாமாகத்தான் வளர்ந்தோம். எனக்கும் வித்திக்கும் அக்கா சொல்வதுதான். அக்காவுக்கு? யாருமேயில்லை. அப்போதான் அத்தான் வந்தார். அவர் வந்ததும் எனக்கு அவர்தான் ஹீரோ. வித்யாவுக்கும் அப்படித்தான். ஏன்.. அக்காவுக்கும் அவர்தானே ஹீரோ.. ஆக மொத்தத்தில் எங்கள் மூவருக்குமே அத்தான் தான் ஹீரோ.” என்று வெண்பற்கள் பளீரிட அவன் சிரிக்கவும், நெஞ்சை பிசைந்தது பவித்ராவுக்கு.

அன்றும் ஒருநாள் ‘அத்தானை மாதிரி பொறுப்பாக என்னால் நடந்துகொள்ள முடியுமோ தெரியாது. ஆனால் நிச்சயம் சந்தோசமாக உன்னை வைத்திருப்பேன்..’ என்று அவன் சொன்னதும் நினைவில் வந்தது.

என்றுமே தன் தமையன் தான் அவனுக்கு முன்மாதிரியாக இருந்திருக்கிறான்.

“அண்ணாமேல் இவ்வளவு பாசமும் மதிப்பும் வைத்திருக்கிறவர் பிறகெப்படி இவ்வளவு நாளும் அவர்மீது அவ்வளவு கோபமாக இருந்தீர்கள்?”

“அந்தப் பாசமும் மதிப்பும் தான் இந்தக் கோபத்துக்கே காரணம்.” என்றான் அவன்.

அவள் வியப்போடு பார்க்க, “அந்தளவு தூரத்துக்கு அத்தானை எனக்குப் பிடிக்கும் பவி. அவர் எனக்கு ஹீரோ மட்டுமில்லை; ஆசான், வழிகாட்டி, வாழ்க்கையை சொல்லித்தந்தவர் என்று எல்லாமும் அவர்தான். அப்படி நான் நினைத்த அத்தான் பொய்த்துப் போனார் என்பதுதான் என் கோபம். அதோடு அக்கா பட்ட துன்பத்தையும் தினம் தினம் அருகிலிருந்து பார்த்தேனே..” என்றவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் அவனது கன்னத்தை நேசத்தோடு தடவிக்கொடுத்தாள் பவித்ரா.

“ஆனால் இன்றைக்கு.. அத்தானின் கைகளுக்குள் அக்காவைக் கண்ட காட்சி.. என்னால் என்றைக்குமே மறக்க முடியாது பவிம்மா. நான் பட்ட அத்தனை கஷ்டங்களும் இதற்காகத்தான். என்னுடைய போராட்டம் அந்தக் காட்சியை காணத்தான்! எவ்வளவு சந்தோசமாக இருக்கிறது தெரியுமா? இந்த நிமிஷம் என் மனதில் இருக்கும் நிறைவை வார்த்தைகளால் வடிக்கவே முடியாது. அந்த சந்தோசத்தை தந்தவள் நீ.” என்றவன் அவளைக் கட்டிக்கொள்ள, அவன் மார்போடு ஒன்றிக்கொண்டாள் அவனவள்!

இதற்காகத்தானே கணவனின் இந்த நிறைவுக்காகத்தனே அவளும் பாடுபட்டாள்!

“எங்கே என்னுடைய நாய் சங்கிலி?” என்று குறும்போடு கேட்டான் சத்யன்.

சுகமான மயக்கத்தில் அவன் மார்பில் கிடந்தவள் தன் விழிகளை மட்டுமே உயர்த்தி, “நாய் சங்கிலியா?” என்று புரியாமல் கேட்டாள்.

அவன் விழிகளில் குறும்பு மின்னியது. “அதுதான், அன்றைக்கு என்னவோ நான் கட்டிய தாலியை, போட்டுவிட்ட மெட்டியை, வைத்துவிட்ட குங்குமத்தை எல்லாம் நீ போட்டுக்கொண்டு திரிய நான் மட்டும் ஒன்றுமே இல்லாமல் திரிகிறேன்; என் கழுத்துக்கு ஒரு நாய் சங்கிலி மாட்டப் போவதாக சொன்னாயே? எங்கே அது? அல்லது பாவம் புருஷன் இன்னும் நாலு பெண்களை சைட் அடிக்கட்டும் என்று நினைத்து விட்டுவிட்டாயா?” என்று அவன் கேட்டபோது, அவன் கேட்ட விதத்தில் சிரிப்பு வெடித்தாலும் அதை அடக்கி அவனை பிடித்து தள்ளிவிட்டு முறைத்தாள் பவித்ரா.

மனமோ மெல்ல சகஜ நிலைக்கு திரும்பியது!

“சைட் அடிப்பீர்களோ? கொன்றே போடுவேன்.! தாலியோடு சேர்த்து உங்களின் குடலையும் உருவி என் கழுத்தில் மாலையாக போட்டுக்கொள்வேன். ஜாக்கிரதை!” என்று விரல் நீட்டி எச்சரித்தாள் அவனது ராட்சசி!

அவளது இடையில் கைபோட்டு அவளைத் தன்னோடு இழுத்து, அவளின் மூக்கோடு மூக்கை உரசிக்கொண்டே, “பார்க்காமல் இருக்கத்தானே வேலியை போடு என்கிறேன். அப்படியே உன்னையும் பார்க்கவிடு!” என்றான் சத்யன் கள்ளச் சிரிப்போடு!

கன்னங்கள் மெல்லச் சிவந்தாலும், கணவன் அதை அணிந்துகொள்ள ஆசைப்படுகிறான் என்று அறிந்து பூரித்தாள் பவித்ரா. ஏதோ ஒரு ஆத்திரத்தில் செய்யக் கொடுத்தாள் தான். அது வந்த பிறகோ ஏனோ அவனிடம் கொடுத்து போட்டுக்கொள் என்று மல்லுக்கட்டத் தோன்றவில்லை. தானே வைத்துக்கொண்டாள். இன்று அவனாகவே கேட்டதும் ஓடிப்போய் எடுத்துக்கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.

அவனது கழுத்தோடு ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கும் அளவிலான சங்கிலியில் ‘பவித்ரா’ என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட பென்டன் தொங்கியது.

அதை வாங்கிப் பார்த்தவன், “அழகாயிருக்கிறது. நீயே போட்டுவிடு.” என்று அவளிடம் நீட்டினான்.

“நீங்களே போடவேண்டியதுதானே.” என்றபடி அவள் வாங்க, அவளின் கழுத்தில் கிடந்த தாலிக்கொடியை தூக்கிக் காட்டி, “இது எப்படி நான் கட்டிய தாலியோ அதே மாதிரி நீ கட்டிய தாலியாக என் கழுத்தில் இந்த சங்கிலி கிடக்கட்டும்; நான் சாகும்வரை!” என்றான் சத்யன் உணர்ச்சி வசப்பட்டு.

“என்ன பேச்சு ஜான் இது?” என்று பதறியவளின் விழிகளும் உணர்ச்சி வேகத்தில் கலங்கின.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#6
“உண்மையை தான் சொன்னேன். நீ கட்டிவிடு!” என்றவன் அவளின் உயரத்துக்கு ஏற்ப அவள் புறமாக சற்றே குனிந்து தன் தலையை சரித்தான்.

பவித்ராவும் அதை அவன் கழுத்தில் அணிவித்துவிட்டு அப்படியே அவன் கழுத்தை வளைத்து கன்னத்தில் அழுத்தமாக முத்தமிடவும் அடுத்தகணமே அவனுடைய இறுகிய அணைப்புக்குள் கிடந்தாள் அவள்.

அவனோ, இனி எந்தத் தடைகளும் இல்லை என்கிற சுதந்திரத்தோடு புயலை விட வேகமாக அவளுக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது வேகத்தில் அவள் தேகமெங்கும் வலி! இன்பமான வலி!

அவன் புயல் போன்றவன் தான். அந்தப் புயலின் வேகத்தை முழுமையாக அறியாதவள் ஒவ்வொரு முறையும் அவனிடம் அகப்படும் போதெல்லாம் திக்குமுக்காடித்தான் போகிறாள்! ஆயினும் அந்த வேகமும் அவனது அதிவேக ஆக்கிரமிப்புமே அவளுக்கும் வேண்டுமாயிருந்தது!

அதுநாள் வரை மனதோடும் உடலோடும் போராடிக் கொண்டிருந்தவள் அனைத்துதளைகளும் நீங்கிய நிறைவில் தன்னவனிடம் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்து அவன் கைகளில் துவளத் தொடங்கியபோது, அவளிடமிருந்து மெல்ல விலகினான் சத்யன்.

‘இனியும் என்ன?’

நாணம் ஒரு பக்கம் குழப்பம் ஒரு பக்கமாக அவள் பார்க்க, “உனக்கு ஐந்து நிமிடம் தான் டைம். அதற்குள் ஒரு மாதத்துக்கு தேவையானவைகளை எடுத்துக்கொண்டு வா.” என்றான் பரபரப்பாக.

“எங்கே?”

“அதையெல்லாம் போகும்போது சொல்கிறேன்!”

“சரி.. ஆனால், இப்போதே போகவேண்டுமா? இரவுக்கு இங்கேயே தங்கி, நன்றாக உறங்கிவிட்டு நாளைக்கு போகலாமே?” தலையை சரித்து குறும்போடு கேட்டு நகைத்தவளை மீண்டும் தனக்குள் கொண்டுவந்தான் சத்யன்.

“இரவுத் தங்களுக்கு வே..று இடம் பார்த்திருக்கிறேன்.” என்று கள்ளச் சிரிப்போடு கண்ணை சிமிட்டியவன், அவளை தனக்குப் பிடித்தவிதமாக தண்டித்து மனமேயில்லாமல் விலகி தயாராக செல்லவும், வேறு வழியின்றி அவன் சொன்னவற்றை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டாள் பவித்ரா.

வீட்டைப் பூட்டிக்கொண்டு கீழிறங்கவும், தமையனின் வீட்டுக் கதவை நோக்கித் திரும்பியவளை பிடித்துத் தடுத்தான் சத்யன்.

“எங்கே போகிறாய்?”

“அண்ணா அண்ணியிடம் சொல்ல வேண்டாமா?” என்றவளின் மண்டையில் செல்லமாகத் தட்டினான் சத்யன்.

“உனக்குக் கொஞ்சம் கூட இங்கிதமேயில்லை! எவ்வளவோ நாட்களுக்குப் பிறகு சேர்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நடுவில் நந்தியைப்போல் நாம் போவதா? அவர்கள் இங்கே சந்தோசமாக இருக்கட்டும். நாம் அங்கே சந்தோசமாக இருப்போம்.” என்று மனைவியை இழுத்துக்கொண்டு போனான் அவன்.

“எங்கே என்று இனியாவது சொல்லுங்கள் ஜான்.” கார நகரத் தொடங்கியதும் கேட்டாள் பவித்ரா.

“கப்பலில்!” என்றான் அவன்.

“கப்பலிலா?” அவள் வாயை பிளக்க,

ஆச்சரியத்தில் விரிந்த அவளின் விழிகளை ரசித்துக்கொண்டு, “ம்ம்.. ஆமாம்!” என்றான் சத்யன்.

“கப்பலில் எங்கே போகிறோம்?”

“எங்கேயும் போகவில்லை! ஐரோப்பாவை சுற்றி வரும் அந்தக் கப்பல்! நமக்கு அதில் ஒரு குட்டி வீடு எடுத்திருக்கிறேன்.. ஒரு மாதமும் அங்கேதான்.”

“ஹேய் நிஜமாவா? சூப்பர் ஜான்! ஆனால், எங்கேயும் போகவில்லை என்றால் எப்படி.. ஒரு நாட்டையும் பார்க்க முடியாதா? இதுவரைக்கும் நான் எந்த நாட்டுக்கும் போனதேயில்லை.” என்று சோகமாக அவள் சொல்ல,

“இப்போ நாடு பார்ப்பதுதான் உனக்கு முக்கியமா? நீ என்னையும் நான் உன்னையும் நன்றாக பார்க்கவேண்டும். அதுதான் முக்கியம்!” என்றான் அவன் அந்த நன்றாகவில் அழுத்தம் கொடுத்து!

கணவனின் கோபத்தை ரசித்து கலகலத்துச் சிரித்தாள் பவித்ரா. “சரிப்பா.. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபிறகு.. அதுவும் நன்...றாக பார்த்த பிறகாவது நாடுகளை பார்க்கலாம் தானே.” என்று அவள் கேட்கவும்,

“அது நீ நடந்துகொள்வதை பொறுத்திருக்கிறது!” என்றான் அப்போதும் விட்டுக்கொடுக்காமல்!

“எப்படி நடந்துகொள்வதாம்? இப்படியா?” என்று கேட்டவள், அவனின் கழுத்தை இரு கைகளாலும் வளைத்து தன்னருகே இழுத்தாள்.

அதை எதிர்பாராதவன், “ஹேய்.. என்ன செய்கிறாய்?” என்று கேட்டு முடிக்க முதலே அவளின் ஈரமான ரோஜா இதழ்கள் அவன் கன்னத்தில் வெகு அழுத்தமாகப் பதிந்தது.

சில்லென்று தாக்கிய இனிமையில் செயல் இழந்தவனின் கைகளில் கார் ஒருமுறை ஆட்டம் கண்டு கிறீச்சிட்டு நின்றது!

அடுத்த நொடியே அவன் மடியில் கிடந்தாள், இனி தினம்தினம் அவனது மஞ்சத்தையும் நெஞ்சத்தையும் அலங்கரிக்கப் போகும் பூவையவள்!

அவனது இதழ்களின் அழைப்பையும் கரங்களின் அணைப்பையும் உளமாற ஏற்றுக் கொண்டவள் அவனது விருப்பத்துக்கு ஏற்ப வளைந்து கொடுக்கவும் சத்யன் பாடுதான் திண்டாட்டம் ஆனது!

மனமேயில்லாமல் விலகி, “கப்பலுக்குப் போய்ச் சேரும் வரைதான் இந்த இடைவெளி! பிறகு..” என்றவன் பார்த்த பார்வையில் செங்கொழுந்தாகிப் போனாள் பவித்ரா.

ஆயினும், அவனது அந்தக் குறையை கூடப் போக்குகிறவளாக அவனை நெருங்கி, கணவனின் கையை தன் இரண்டு கைகளாளும் வளைத்துப் பிடித்தபடி சுகமான மயக்கத்தோடு அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

அவள் நெற்றியில் இதழ் பதித்துவிட்டு காரை எடுத்தான் சத்யன்.

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டமும் புதிரோடுதான் ஆரம்பிக்கிறது. அப்படித்தான் பவித்ராவின் வாழ்விலும் சத்யன் புகுந்தான்! அவளின் வாழ்க்கையையும் புரட்டிப் போட்டான்! எதிர்காலமே பாழாகி விட்டதே என்று அவள் மூலையில் முடங்கியிருந்தால் பாழாகியேதான் போயிருக்கும் அவளது வாழ்க்கை!

ஆனால், வாழ்க்கையை வென்றுவிட போராடியவள் கடைசியில் தன் ஒளிமயமான எதிர்காலத்தை பெற்றே விட்டாள்! ஆக, நம்பிக்கையோடு போராடினால் அனைத்தும் சுபமே! அதை நிரூபித்திருந்தாள் பவித்ரா!



தொடரும்...

அடுத்த அத்தியாயத்தோடு கதை முடிகிறது மக்களே! கமெண்ட் + லைக் பிளீஸ்
 
#7
Awesome write up, waiting for next episode.
 
#8
Wow சூப்பர் nitha mithu ஹாப்பி நாங்களும் ஹாப்பி எப்படியோ டைம் manage பண்ணி rerun புது கதை வீடு ஒர்க் எல்லாம் நல்லபடியா கொண்டு போறீங்க all the best to you and your family
 
#9
அருமையான பதிவு நிதாமா(y):)
 
#10
Superb sis 💐 💐 💐 💐 you are always rocking sis🎊🎉🌺
 
#12
Sema... sema sis...Ungal writing engalai nehila vikirathu...rombave happiya feel panna vaithu viteerhal...
 
#13
Superb episode.very sorry to hear we have come to the-end of the story.
 
#14
Aiyyo pls pa enna ipdi solliteenga nitha neenga, naa rompa miss pannuvaen aanalum intha episode supero super serial maathiri apdiae continue ah yeluthungalen neenga evlo yeluthunaalum naanga padikrom pls
 

ugina

New member
#15
superrrrrrrrr ud sis
 
#16
Super... But mudiya pothunu kastama irukku... Sikirama innoru puthu story aarambichudunga...
 
#17
மித்ரா சூப்பர். பவித்ரா சூப்பரோ சூப்பர். நன்றி நிதா மேம்.
 
#18
Ur writing restore us to stay with mithra & geethan....super sis.....aiyyyo mudiya pogutha
 
#19
Super Mam
 
#20
Awesome story. Really dont know what to say. Such a wonderful narration. Your writing style is simply supetb
 
Top