அத்தியாயம் 21

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயங்கள் 18,19,20,21 கூகிள் லிங்க்:

https://drive.google.com/file/d/1wrW5rWNi9tQcgq5aBc6ZG_O55gd0oTtr/view?usp=sharing



ஹாய் ஹாய், கொஞ்சம் எங்களை எல்லாம் பாவம் பாத்து லைக் அண்ட் கமெண்ட் போடலாமே மக்கா. மிஞ்சிப்போனா ஒரு 10 லைக் 10 கமெண்ட்ஸ். அவ்ளோதான். அவ்ளோபேர்தான் படிக்கிறீங்களா? போற போக்கிலே க்ளிக்கினா உங்க வீட்டு சொத்தா குறைஞ்சிடும்? நீங்க செய்றது எல்லாம் பாக்க சின்னப்பிள்ளை தனமா இல்ல? நான் ரொம்ம்ம்ம்ப கோவமா இருக்கேன். புண் பட்ட மனதை லைக் பண்ணி காப்பாத்துங்க. இல்ல எங்கயாவது ஓடிடுவேன். எனக்கு மட்டுமில்லை எல்லா ரைட்டர்ஸ்க்கும்.


நன்றி! நன்றி!


அத்தியாயம்-21


அன்று சனிக்கிழமை. வீட்டில் ஓய்வாக அமர்ந்திருந்தான் கீர்த்தனன். அவன் பெற்ற அருமைச் செல்வனோ, தகப்பனுடைய ஷூக்களுக்குள் தன்னுடைய குட்டிப் பாதங்களை நுழைத்து, இழுத்து இழுத்து நடந்துகொண்டிருந்தான்.

என்னவோ தானும் அப்பாவின் அளவுக்கு பெரிய மனிதனாகிவிட்ட தோரணை அவனிடத்தில்! அப்பப்போ தந்தையை பார்த்து தன் பச்சரிசிப் பற்களை வேறு காட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

அறைக்குள் ஏதோ கை வேலையாக இருந்த மித்ரா வெளியே வந்தாள். மகன் செய்வதைக் கண்டுவிட்டு, “ஷூவோடு வீட்டுக்குள் திரியக்கூடாது கண்ணா. அதில் இருக்கும் அழுக்கெல்லாம் வீட்டுக்குள் வந்துவிடும். கழட்டு..” என்றாள்.

அவனோ அவளின் பேச்சை கிஞ்சித்தும் மதிக்கவில்லை! நடக்கமுடியாமல் நடந்தபடி தகப்பனிடம் செல்ல, மித்ரா கீர்த்தனனை திரும்பிப் பார்த்தாள். அவனோ அவள் பக்கம் திரும்பவே இல்லை. சட்டென முகம் வாடியது அவளுக்கு!

இது இன்றல்ல.. இரண்டு நாட்களாக நடக்கும் முகத் திருப்பல்! அன்று, கவிதா வந்துவிட்டுப் போனதில் இருந்து அவளிடம் அனாவசியமாக எந்தப் பேச்சுக்களையும் வைத்துக்கொள்ளவில்லை அவன். காரணம் அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால்.. அவனிடம் கவிதாவை மூட்டிக்கொடுத்து, அவளின் வெறுப்பை இன்னும் சம்பாதிக்க விரும்பாமையே தவிர, கணவனிடம் சொல்லக் கூடாது என்பதல்ல என்பதை அவனிடம் யார் எடுத்துரைப்பது?

கடைசியில் அவள் எது நடக்கக் கூடாது என்று நினைத்து அவனிடம் பகிராமல் விட்டாளோ அது பவித்ராவின் புண்ணியத்தில் நடந்துதான் விட்டிருந்தது. வீணாக கீர்த்தனனின் கோபத்தை சம்பாதித்ததுதான் மிச்சம்!

அவளும் அவனுக்கு பிடித்த கஃபேயை அவன் கேட்காமலேயே போட்டுக் கொடுத்துப் பார்த்தாள். அவனுக்கு பிடித்ததாக பார்த்து சமைத்துக்கொடுத்தும் பார்த்தாள். அவன் இருக்கும் இடங்களை சுற்றிச் சுற்றி வந்தும் பார்த்தாள். ம்ஹூம்! எந்தப் பிரயோசனத்தையும் காணோம்!

அவன் அசையவே இல்லை! அதுநாள் வரை தான் தள்ளித் தள்ளி போனபோது தெரியாத வலி அவன் விலகியிருக்கும் இந்த இரண்டு நாட்களில் நன்றாகவே விளங்கிற்று!

எப்படியாவது அவனோடு சமாதானமாகிவிடச் சொல்லி உள்ளம் தூண்ட, “கீதன், தம்பியிடம் சொல்லுங்கள் ஷூக்களை கழட்டச் சொல்லி. நீங்கள் சொன்னால் தான் அவன் கேட்பான்.” என்று மகனை முன்னிறுத்தி பேச்சை ஆரம்பித்தாள்.

அவனோ அவள் பக்கமும் திரும்பவில்லை. ஆனால், “சந்துக்குட்டி, உன் ஷூக்களை போட்டுக்கொண்டு வா. மாமா வாங்கித் தந்த காரை வெளியே கொண்டுபோய் ஓடுவோம்..” என்று மகனை அழைத்தான்.

மித்ராவுக்கு கோபம் தான் வந்தது. ‘இங்கே நான் பேசினால் அங்கே பதிலா? இதில் வெளியே வேறு போகப்பார்க்கிறானே!’

அவள் பெற்றவனோ தகப்பன் சொன்னதுதான் தாமதம், நின்ற இடத்திலேயே தகப்பனின் ஷூக்களை கழட்டி எறிந்துவிட்டு, குடுகுடு என்று ஓடிப்போய் அவனுடைய அறைக்குள் இருந்த காரை மின்னல் வேகத்தில் எடுத்துக்கொண்டு வந்து கீர்த்தனனின் முன்னால் நின்றான்.

மகனின் வேகத்தில் தகப்பனின் முகத்தில் புன்னகை அரும்பியது. “கெட்டிக்காரன்டா நீ!” என்றபடி அவனைக் கைகளில் அள்ளிக்கொண்டான்.

மித்ராவுக்கோ கணவன் மீதிருந்த கோபம் இன்னும் கூடிற்று! அதில், “டேய் சந்து! முதலில் வந்து அப்பாவின் ஷூக்களை இருந்த இடத்தில் வை! எதை எடுத்தாலும் அதைக் கண்டகண்ட இடத்திலும் போட்டுவிட்டுப் போவதே உன் வேலையா போச்சு!” என்று மகனைக் கடிந்தாள்.

அவனோ, வெளியே போகப்போகும் உற்சாகத்தில், “மாட்டேன்!” என்று மறுத்துவிட்டு, தகப்பனின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, “பப்பா.. வாங்கோ போவோம்..” என்று அழைத்தான்.

அவனும் எழுந்துகொள்ள மித்ராவின் கோபமோ அளவு கடந்தது. “சந்து! இதை முதலில் எடுத்துவை! இல்லையென்றால் வெளியே போக விடமாட்டேன்.” என்றாள் கண்டிப்போடு.

என்றுமில்லாமல் அன்று அன்னை காட்டிய கடுமையில் முதலில் திகைத்து விழித்த மகன், உதடு பிதுக்கி அழத்தொடங்கவும், அவனை அணைத்து முதுகை தட்டிக் கொடுத்தபடி மனைவியை முறைத்தான் கீர்த்தனன்.

‘மகனை சொன்னதும் தான் என்னை பார்க்கவே தெரியுதா?’ மனம் முறுக்கிக்கொள்ள அவள் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள்.

அவளுக்கும் புரியாமல் இல்லை; கணவன் மீதிருக்கும் கோபத்தை மகன் மீது காட்டுகிறோம் என்று. அவன் அவளோடு சமாதானம் ஆனால் அவள் ஏன் மகனை திட்டப் போகிறாள்? அதைச் செய்யாமல் முறைப்பு என்ன வேண்டிக் கிடக்கிறது?

கீர்த்தனனோ அப்போதும் அவளிடம் எதுவும் கதைக்காமல் தானே தன்னுடைய ஷூக்களை எடுத்து வைக்கப் போக, வேகமாக அதைத் தானே எடுத்து வைத்த மித்ரா கணவனை முறைத்தாள். “என்னவோ எனக்கு எடுத்துவைக்கத் தெரியாமல் நான் அவனைக் கூப்பிட்டதுபோல் நீங்கள் வருகிறீர்களே? இப்படி நீங்களே அவனுக்குச் செல்லம் கொடுத்துக் கெடுங்கள். பிறகு நான் நன்றாக வளர்க்கவில்லை என்று நீங்களே சொல்வீர்கள்.” என்று நேரிடையாக அவனிடம் ஆத்திரப்பட்டாள்.

‘அப்படி வாடி வழிக்கு! நான் உன் பின்னாலேயே வந்தால் முறுக்கிக்கொண்டு போவாய். இதுவே நான் முறுக்கினால் நீ வருவாயா?’ உள்ளே சிரித்துக்கொண்டான் கீர்த்தனன்.

ஆனால், அது எதையும் காட்டிக்கொள்ளாமல் அவளை நிமிர்ந்து பா
ர்த்து, “விடு! அவன் குழந்தை. வளர வளர எல்லாம் சரியாகும்..” என்றான்.

“என்ன வளர வளர சரியாகும்? சின்ன வயதில் பழக்குவதுதான் வளர்ந்தபிறகும் வரும்!” என்றாள் விடாமல். என்னவோ மகன் செய்யக் கூடாததை செய்துவிட்ட தினுசில் அவள் பேசவும் பொறுமை இழந்தான் கீர்த்தனன்.

“இப்போ என்னதான்டி உனக்குப் பிரச்சனை? சும்மா அவனைக் குறை சொல்லாமல் போய் பார்க்கிற வேலையை பார்!” என்று அவன் ஒரு அதட்டல் போடவும், அதை எதிர்பாராதவள் அதிர்ந்துபோய் விழித்தாள்.

உருகிப்போனான் கீர்த்தனன். அவளை அள்ளியணைத்து கொஞ்சிக் குலாவ உடலும் உள்ளமும் துடித்தது. இங்கேயே நின்றால் கட்டுப்பாட்டை இழந்துவிடுவோம் என்று நன்றாகவே விளங்க, சட்டென அவளிடமிருந்து பார்வையை திருப்பி, மகனை அழைத்துக்கொண்டு வெளியே செல்ல அவன் கதவைத் திறந்தபோது, வீட்டுத் தொலைபேசி அழைத்தது.

யார் என்று பார்க்கப் போனாள் மித்ரா.

“சொல்லுங்கள் அம்மா..” என்று அவள் சொன்னதிலேயே அழைத்தது ஈஸ்வரி என்று விளங்க, அங்கேயே நின்று மனைவியை பார்த்தான்.

‘அந்த அம்மாள் இலகுவில் இங்கே அழைக்கமாட்டாரே..’ என்று அவன் நினைக்கும்போதே, “என்னம்மா சொல்கிறீர்கள்?” என்று பதறினாள் மித்ரா.

தொடர்ந்து, “அழாதீர்கள் அம்மா. நான் இதோ.. இதோ பத்து நிமிடத்தில் வருகிறேன்..” என்று அவள் அவசரமாகச் சொல்லிவிட்டு தொலைபேசியை வைக்கவும், ஏதோ பிரச்சினை என்றுணர்ந்தான் கீர்த்தனன்.

மகனை அறைக்குள் போய் காரை ஓட்டுமாறு சொல்லிவிட்டு அவளிடம் விரைந்தான். என்னவோ ஏதோ என்று மனம் பதறினாலும், அதை வெளியே காட்டாமல், “எதுவாக இருந்தாலும் பார்த்துக்கொள்ளலாம் மித்து. பதறாமல் என்னவென்று சொல்லு?” என்று இதமாகக் கேட்டான்.

அதுவரை கோபத்தை இழுத்துப் பிடித்துக்கொண்டு இருந்தவனால் அவள் கலங்கியதும் அது முடியாமல் போயிற்று!
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
“அப்..அப்பாவுக்கு கான்சர் கட்..டி போல என்று டாக்டர்கள் சொன்னார்களாம்..” என்றபோது விழிகளில் நீர் திரண்டது அவளுக்கு.

அவனும் இதை எதிர்பார்க்கவில்லைதான். ஆனாலும், அந்த மனிதர்மேல் பாவம் என்கிற எண்ணமோ பரிதாபமோ தோன்றவில்லை. அதோடு மனைவி அழுவதும் பிடிக்கவில்லை. ஆதரவாக அவளை அணைத்து முதுகை இதமாக தடவிக்கொடுத்தாலும், “அதற்கு நீயேன் அழுகிறாய்?” என்று நிதானமாகக் கேட்டான்.

“இதென்ன கேள்வி கீதன்? அவர் என் அப்பா. அவருக்கு ஒன்று என்றால் எனக்கு அழுகை வராதா?”

“உன்னை மகளாக என்றைக்காவது அவர் நினைத்திருக்கிறாரா? இல்லை, உனக்காக ஏதாவது செய்துதான் இருக்கிறாரா?” அந்த நேரத்தில் பேசும் பேச்சல்ல என்று உணர்ந்தாலும் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை அவனால்.

அந்தக் கேள்வியில் இருந்த உண்மையில், கணவனின் கோபத்தில் இருக்கும் நியாயத்தில் அவளால் உடனடியாகப் பதில் சொல்ல இயலாமல் போயிற்று!

ஆயினும், “அதற்காக அவருக்கு ஒன்று என்று தெரிந்தபிறகும் போகாமல் இருக்க முடியாது கீதன். அம்மா பாவம்; அழுகிறார். வித்யாவுக்கு இது தெரிந்ததோ அவள் அழுதே கரைந்து விடுவாள். அவள் வீட்டுக்கு வரும்போது நான் அங்கே இருந்தால் தான் அவளைச் சமாளிக்க முடியும்.” என்றாள்.

“அப்போ நேர வித்தியின் கல்லூரிக்குப் போ. அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு இங்கே வா.” என்றான் கீர்த்தனன்.

“ஏன்? நான் அம்மா வீட்டுக்குப் போனால் என்ன? அவருக்கும் உதவியாக இருக்குமே.”

“என்ன உதவி வேண்டிக்கிடக்கிறது? அந்தாளுக்கு கட்டி என்றாலும் இன்னும் நடமாட முடியும் தானே. கார் இருக்கிறது, அதோடு உன் அம்மாவுக்கும் மொழி தெரியும். பிறகென்ன?”

தடுத்துத் தடுத்து அவன் பேசுவதிலேயே அவள் அங்கே போவது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று விளங்கியது. ஆனால், போகாமல் இருக்க முடியாதே.

“ப்ளீஸ் கீதன், நான் போனால் அம்மாவுக்குக் கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருக்கும். போய்விட்டு வருகிறேனே.” என்று அவள் கெஞ்சிக் கேட்டபோது மறுக்க முடியவில்லை அவனால்.

விருப்பமின்றியே சம்மதித்தான்!

சத்யனும் அதை அறிந்ததும் துடித்துத்தான் போனான். அப்பாமேல் அவனுக்கும் நிறையக் கோபம் தான். தமக்கைக்கு அவர் இழைத்த தீங்குகளை என்றைக்குமே அவனால் மன்னிக்கவே முடியாதுதான். ஆனாலும்,அவருக்கு ஒன்று என்றதும், செய்வதறியாது நின்றவனை பவித்ரா தான் தேற்றும்படியாயிற்று! உடனேயே மனைவியுடன் அவரைப் பார்க்கக் கிளம்பினான்.

வைத்தியசாலையில் சண்முகலிங்கத்தை பார்த்துவிட்டு தாய் வீட்டுக்கு வந்த சத்யனையும் பவித்ராவையும் அன்று மாலையே வீட்டுக்கு திருப்பி அனுப்பிய மித்ராவால் அன்று மட்டுமல்ல அடுத்தநாள் கூட வரமுடியாமல் போயிற்று! அந்தளவுக்கு உடைந்து போயிருந்தார் ஈஸ்வரி.

விருப்பமில்லாமல் தான் கீர்த்தனன் அவளை அனுப்பியே வைத்தான். இதில், அன்றே திரும்பவில்லை என்றதும் கத்துவானோ என்றெண்ணி உள்ளூர அஞ்சியவள், அவனுக்கு அழைத்து அதைச் சொன்னபோது எதுவும் சொல்லாமல் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டிருந்தான் கீர்த்தனன்.

மித்ராவுக்கோ அவனது கோபத்தை அறிந்தும் வீட்டுக்குச் செல்லமுடியாத நிலை!

அந்தளவுக்கு ஒடுங்கிப்போய் இருந்தார் ஈஸ்வரி. மித்ரா எப்போதும் அவர்களோடு இருந்ததில்லை தான். ஆனால், சத்யனும் திருமணத்தின் பின்னர் மித்ரவோடு போனது அவருக்குள் பெரும் பாதிப்பை உருவாக்கியிருந்தது. அதோடு, லீவு கிடைக்கும் நேரமெல்லாம் அக்கா அண்ணா என்று வித்யாவும் ஓடிவிடுவதில் பெருமளவில் மனதளவில் தனிமை பட்டுப் போயிருந்தவர், அந்த வயோதிக காலத்தில் முற்றிலுமாக கணவரையே தங்கியிருந்தார் என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை!

அப்படியிருக்க அந்தக் கணவருக்கும் ஒன்று என்றதும் அதுவும் அவருக்கு பாரிய நோய் இருக்கலாம் என்கிற கிலியில் முற்றாக உடைந்தே போயிருந்தார்.

மித்ராவுக்கு வித்யாவை தேற்றுவதே பெரிதாக இருக்க, இதில் அன்னையை விட்டுவிட்டு சிலமணி நேரங்கள் கூட அரக்க முடியவில்லை. முற்றிலுமாக அவளையே தங்கியிருந்தார். அழும் தங்கையையும், கலங்கித் தவிக்கும் தாயையும் எப்படியோ போகட்டும் என்று விட்டுவிட்டுப் போக முடியாதே!

இது எல்லாவற்றையும் விட சண்முகலிங்கத்தின் நிலைதான் மிக மோசமாகப் போயிற்று! திணை விதைத்தவன் தினையை அறுப்பான்! வினை விதைத்தவன் வினையை தான் அறுப்பான்! அந்தவகையில் சண்முகலிங்கம், அன்று குடிபோதையின் துணையோடு ஆடிய ஆட்டங்களுக்கு அந்தக் குடியே அவரின் உயிருக்கு குழி பறிக்கக் காத்திருந்தது.

வயிற்றில் கட்டி என்றார்கள்; அது கான்சராக இருக்குமோ என்று சந்தேகமும் பட்டார்கள். அது கான்சர் தானா என்கிற உறுதி கிடைக்க முதலே, அந்த சந்தேகமே அவரின் உயிரை மெல்ல மெல்ல குடிக்கத் தொடங்கிற்று!

ஆடிய ஆட்டமெல்லாம் அடங்க, வைத்தியப் பரிசோதனைகளின் முடிவுக்காகக் காத்திருந்தவருக்கு கடக்கும் ஒவ்வொரு நாட்களும்.. ஏன் கணத்துளிகளும் கூட நரகமாய் போயிற்று! மரணபயத்தை தினம் தினம் அனுபவித்தார்.

சத்யன் தினமும் வந்து ஹாஸ்பிட்டலில் தந்தையையும், வீட்டில் தாயையும் பார்த்துவிட்டுப் போனான். பவித்ரா வீட்டிலிருந்து தமையனுக்கும் கணவனுக்குமான சமையலையும் கவனித்துக்கொண்டு சந்தோஷையும் பார்த்துக்கொண்டாள். மித்ராவோ வைத்தியசாலைக்கும் வீட்டுக்கும் என்று அலைந்தாலும், அந்த இரண்டு நாட்களிலேயே மகனைப் பாராமல் தவித்துப் போனாள்.

தன் நிலையை சொன்னால் கணவன் விளங்கிக்கொள்வான் என்று நம்பினாலும், அவனது கோபத்தில் சத்யனிடம் மகனைக் கொண்டுவந்து காட்டு என்று சொல்லக்கூட தயக்கமாயிருந்தது.

அன்று, மதியநேரம் ஓரளவுக்குத் தெளிந்திருந்தாலும் சோர்ந்துபோயிருந்த தாயை கட்டாயப்படுத்தி உறங்க வைத்திருந்தாள். வித்யாவும் கல்லூரி சென்றிருந்தாள்.

சமையலை முடித்து, வீட்டையும் ஒதுக்கி முடித்தவளுக்கு செய்வதற்கு என்று வேலை எதுவும் இல்லாமல் போனதில், ஒரு காலத்தில் சகோதரர்கள் மூவருக்கும் என்றிருந்த அறையில், ஜன்னலோரமாக நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டுவிட்டு அமர்ந்தவள், இன்னொரு நாற்காலி மீது கால்களை தூக்கிப் போட்டுக்கொண்டாள்.

வெளியே தெரிந்த வானத்தை வெறித்தபடி அமர்ந்திருந்தவளின் உள்ளத்தில் மகனைப் பார்க்கும் தவிப்பே மிதமிஞ்சி இருந்தாலும், அதையும் தாண்டிக்கொண்டு அந்த மகனுக்குத் தன்னை தாயாக்கியவனின் நினைவுகளே அவளை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தன.

அன்று, ‘எதையுமே என்னிடம் சொல்லமாட்டாயா’ என்று கேட்டுத் தவித்தவன் பட்ட பாட்டையும், துடித்த துடிப்பையும், அவன் கண்களில் தெரிந்த பரிதவிப்பையும் எண்ணிப் பார்க்கையில், இன்றும் ஆனந்தத்தில் விழியோரங்கள் மெல்ல நனைந்தன.

இந்த அன்பு கிடைக்க போன ஜென்மத்தில் அல்ல ஜென்ம ஜென்மமாய் அவள் கொடுத்துத்தான் வைத்திருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால்.. அந்த அன்பானவன் அங்கே அவள் மீது கோபத்தோடு இருக்கிறானே.

‘என் நிலையை சொன்னால் கட்டாயம் விளங்கிக்கொல்வான்!’ உறுதியாக நம்பினாள்.

என்னதான் சண்முகலிங்கம் அவளுக்கு பெற்ற தந்தை இல்லை என்றாலும், அவளுக்கு அவர் எந்த நல்லதுமே செய்ததில்லை என்றாலும் அவரால்தானே அருமையான ஒரு தம்பியும் தங்கையும் அவளுக்குக் கிடைத்தார்கள்.

இந்த சத்யன் அவளுக்காக எவ்வளவு செய்திருக்கிறான்? கிட்டத்தட்ட அவனுடைய வாழ்க்கையையே பணயம் வைத்து அவளைக் கணவனோடு சேர்க்கப் போராடினானே.. இன்று வரையிலும் அவளுக்காக எதையும் செய்யத் தயாராக இருக்கிறானே!

இந்த வித்யா, சிறு பெண்ணாக இருந்தும் தன் மீது ஒரு தந்தையின் ஸ்தானத்தில் இருந்து அன்பைப் பொழியும் கீர்த்தனனிடம் அவளுக்காக எத்தனை தடவைகள் நியாயம் கேட்டிருப்பாள்? சத்யனும் வித்யாவும் இல்லாவிட்டால் இன்று மித்ரா என்கிற ஒருத்தி இருந்திருப்பாளா?

அதோடு அவளது நல்ல மனது, அவரை என்றைக்குமே தன் தந்தையாகவே எண்ணியது.

இப்படி தன் சிந்தனைகளை எங்கெங்கோ விட்டபடி இருந்தவளின் கால்களை, “அம்மா..” என்றபடி ஓடிவந்து கட்டிக்கொண்டான், அவளது அன்புப் புதல்வன்.

எதிர்பாராமல் மகனை அங்கே கண்டவள், ஆனந்த அதிர்ச்சியில் ஒருநொடி திக்குமுக்காடிப் போனாள்.

அடுத்த நொடியே, “சந்துக்குட்டி…!” என்று அவனை வாரியணைத்து தூக்கிக்கொண்டாள்.

“எப்படிக் கண்ணா வந்தாய்? மாமா கூட்டிக்கொண்டு வந்தானா?” என்று மகனிடம் கேட்டுக்கொண்டே வாசலைப் பார்த்தவள், அறைக்கதவு நிலையில் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு சாய்ந்து நின்றிருந்த கணவனைக் கண்டதும் நம்பமுடியா அதிசயத்தைக் கண்டவள் போல், விழிகளை விரித்தாள்.

அவளையே போகவேண்டாம் என்றவன்! வரமுடியவில்லை என்றதும் பதிலின்றி அழைப்பை துண்டித்தவன்! அந்த வீட்டு வாசல்படியையே மிதிக்க விரும்பாதவன்.. மகனையும் தூக்கிக்கொண்டு வந்திருக்கிறான்.

ஏன்?

அவளைத் தொடர்ந்து சிந்திக்க விடமால், “அப்பாவோட வந்தேன்..” என்றபடி அவளின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டான் சின்னவன்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
அப்போதும் தாய் தன்னைக் கொஞ்சாமல் எங்கோ பார்ப்பதைக் கண்டு, அதைக் கணமும் அனுமதிக்க மறுத்து அவளின் முகத்தை தன்னை நோக்கித் திருப்பினான் அவளின் மாயக்கண்ணன். மகனின் பாசப்போராட்டத்தை உணர்ந்தவளுக்கு அவனும் தன்னைக் காணாமல் ஏங்கியிருக்கிறான் என்று தெரிய பாசத்தில் விம்மியது பெற்றமனது!

அவன் கேசத்தைக் கலைத்துவிட்டபடி, “அம்மாவை பார்க்க அப்பாவோடு வந்தானா என் செல்லம்.” என்று கேட்டவள்,

“ம்ம்.. ஆமா..” என்று தலையசைத்து சிரித்தவனை நெஞ்சார அணைத்து அவன் முகமெங்கும் தன் பாச முத்திரைகளை பதித்தாள்.

இரண்டுநாள் பிரிவை, முத்தமழை பொழிந்து தீர்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

தனக்காக வந்திருக்கிறான் கணவன் என்று தெரிந்ததும், நேசம் பொங்கும் விழிகளால் அவள் அவனைப் பார்த்தபோது, அவனோ மழைக்கு ஏங்கும் சாதகப் பட்சியாய் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்!

தவித்துப்போனாள் மித்ரா. நொடியும் தாமதிக்காது ஓடிப்போய், அவனை மார்போடு சேர்த்தணைத்து, “என் கண்ணனுக்கு என்ன ஏக்கம்?” என்று கேட்டு இதழ் முத்தங்களை அவன் முகமெங்கும் பதிக்க உடலின் ஒவ்வொரு செல்லும் துடியாய் துடித்திற்று!

அதைச் செய்ய விடாமல் ஏதோ ஒன்று வந்து தடுக்க, உணர்வுகளின் போராட்டத்தில் விழிகள் கலங்க, தேகத்தில் மெல்லிய நடுக்கம். மகனை இறுக்கி அணைத்தபடி அப்படியே தொய்ந்துபோய் நாற்காலியில் விழுந்தாள்.

விழிகளை அப்புறமும் இப்புறமும் அகற்றாது அவளையே பார்த்திருந்தான் கீர்த்தனன். தன்னைத் துளைத்த பார்வையை எதிர்கொள்ள இயலாமல் தலை கவிழ்ந்தாள் மித்ரா.

ஒரு நெடுமூச்சை இழுத்துவிட்டு தலையைக் கோதி தன்னையும் மெல்ல நிலைப்படுத்திக்கொண்டு, சற்றுமுன் அவள் கால்களை நீட்டி அமர்ந்திருந்த நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்தான் கீர்த்தனன்.

‘கோபத்தில் கத்தப் போகிறானோ..’ என்கிற அச்சத்தோடு அவள் பார்க்க, “எப்படியிருக்கிறார் உன் அப்பா?” என்று ‘உன் அப்பா’வில் அழுத்தம் கொடுத்துக் கேட்டான் அவன்.

அவளின் தலை தானாக நிலம் நோக்கியது!

“ம்ம்.. இருக்கிறார்.. ஆனால் ” என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கையில், “என் முகத்தைப் பார்த்தும் கதைக்கலாம் மித்ரா!” என்றான் அவன்.

திகைத்துப்போய் நிமிர்ந்து அவனை ஏறிட்டாள் அவள். அவன் விழிகளை சந்தித்ததும் மின்சாரம் தாக்கியது போலிருந்தது. அந்தளவுக்கு அவள் விழி வழி நுழைந்து இதயத்தையே தொட்டது அவனது பார்வை.

‘இப்படி பார்த்தால் எப்படி அவனைப் பார்ப்பதாம்?’ மனம் சிணுங்கியது.

அதற்குள் அவள் மடியிலிருந்து இறங்கிப்போய் வித்யாவின் பொருட்களை உருட்டத் தொடங்கியிருந்தான் அவர்களின் செல்வன்.

அவனைப் பார்ப்பதுபோல் அவள் பார்வையை திருப்ப, “நம் வீட்டுக்கு வருகிற மாதிரி ஏதாவது ஐடியா இருக்கிறதா? இல்லை… இனிமேல் இங்கேதானா?” என்றவனின் குரலில் மெல்லிய கேலி இருந்ததோ?

என்னவோ அவள் உல்லாசமாக இங்கே வந்திருப்பது போல் அல்லவா இருக்கிறது அவன் கேள்வி. சிரிப்பு வரும் போலிருந்தது அவளுக்கு.

மனம் இலகுவாக, “வித்யா கொஞ்சம் தேறிவிட்டாள் கீதன். அம்மாவும் தான். ஆனால்..” என்று இழுத்தவளுக்கு, ‘நான் என் வீட்டுக்கு போகவா அம்மா’ என்று தாயிடம் கேட்க முடியவில்லை என்று எப்படி அவனிடம் சொல்வது என்று தெரியாமல் மௌனமானாள்.

அவனுக்கு அவள் நிலை சொல்லாமலேயே தெள்ளத் தெளிவானது. “அவருக்கு வந்த நோயை நீ இங்கிருப்பதால் மட்டும் போக்கிவிட முடியுமா என்ன? நடப்பதுதான் நடக்கும். அதோடு, உதவியை அங்கே இருந்தும் செய்யலாம். அதனால், வா வீட்டுக்குப் போகலாம்.” என்றான் அவன்.

அவளுக்கும் அப்படித்தான் தோன்றியது. அவளின் குடும்பத்தையும், மகனையும், வேலையையும் விட்டுவிட்டு அவளும் எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் இங்கேயே இருப்பது? அதோடு, கணவனும் உதவி செய்யவேண்டாம் என்று சொல்லவில்லையே!
இதை எப்படி அம்மாவிடம் சொல்லிக் கேட்பது?

அவள் தடுமாறிக்கொண்டு இருக்கையிலேயே அன்னை எழுந்த சத்தம் கேட்டது.

“தம்பியோடு இருங்கள். கஃபே கொண்டுவருகிறேன்.” என்றுவிட்டுச் சென்றவள் தாயிடம் கணவன் வந்திருப்பதை தெரிவித்தாள்.

“ஓ..!” என்று கேட்டுக்கொண்டவர், அதற்குமேல் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

அவருக்கும் தேநீர் ஊற்றிக் கொடுத்தவள், மகனுக்கு பழச்சாறும் தனக்கும் கணவனுக்கும் கஃபேயும் எடுத்துக்கொண்டு அறைக்குப் போனாள்.

அவனிடம் ஒரு கப்பை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு, தன்னதையும் எடுத்துக்கொண்டு அமர்ந்தாள். கஃபேயை அருந்தினாலும் கீர்த்தனனின் விழிகள் மனைவி மீதே படிந்திருந்தது.

தடுமாறிப்போனாள் மித்ரா. ‘ஏன் இப்படிப் பார்க்கிறான்?’ இரண்டு கைகளும் கஃபே கப்பை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டன.

“பிறகு?” திடீரென்று அவன் கேட்கவும் குழம்பிப்போனாள்.

“எ..ன்ன பிறகு?” தடுமாற்றத்தோடு கேட்டாள் அவள்.

“எப்படி இருக்கிறாய்?”

‘என்னவோ வருசக்கணக்கில் பார்க்காதவன் போல் கேட்கிறானே..’

“ம்ம்.. நன்றாக இருக்கிறேன்.”

அவள் அப்படிச் சொன்னதும், அதை உறுதிப்படுத்துகிறவன் போன்று அவனது விழிகள் அவள் மேனியை அங்குலம் அங்குலமாக அளவிடவும், அவன் முன்னால் இலகுவாக இருக்கமுடியாமல் நெளிந்தாள் மித்ரா. கன்னக் கதுப்புகள் ஏனோ சூடாக தலை தானாகக் கவிழ்ந்தது.

“கண்கொண்டு பார்க்கவே முடியாத அளவுக்கு கன்றாவியாகவா இருக்கு என் முகம்?” காதருகில் கேட்ட குரலில் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தவள் தன்னருகில் தெரிந்த கணவனின் முகத்தைக் கண்டதும் விழிகளை அகல விரித்தாள்.

நாற்காலியின் இரண்டுபக்கக் கைப்பிடிகளையும் பற்றியபடி அவளை நோக்கிக் குனிந்திருந்தான் அவன். பதட்டத்தோடு மகனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் மித்ரா.

“அவன் டிவி பார்க்கிறான்..” மிக நெருக்கத்தில் கேட்ட அவன் குரல் அவளுக்குள் புகுந்து என்னென்னவோ செய்தது.

மகனுக்குத் தெரியாமல், அவர்களுக்கு மட்டுமேயாக ஒரு ரகசிய நாடகத்தைக் கணவன் அரங்கேறத் தொடங்கியதில் அவளுக்குள் ஒருவித கிளர்ச்சி பரவ கணவனிடம் திரும்பியவளின் விழிகளில் நாணம்!

நேர்கோடாக நீண்டு அடர்ந்த புருவங்கள், அதன் கீழே கூறிய விழிகள், செத்துக்கிய நாசி, கருமையான மீசையின் கீழே அழுத்தமான உதடுகள், அகன்ற முகம் என்று காந்தமென அவளை இழுக்கும் களையான அந்த முகமா கண்றாவி?

தன்னை மறந்து அவள் விழிகள் அவன் முகத்தை ரசிக்கத் தொடங்கவும், “பிடித்திருக்கிறது தானே. அப்போ தைரியமாகப் பார்க்கவேண்டும்; என்னைப்போல்!” என்றான் அவன்.

‘எவ்வளவு உறுதியாகச் சொல்கிறான்; அவளுக்கு அவனைப் பிடித்திருக்கிறது என்று’ அவன் தைரியத்தை ரசித்தவளின் இதழ்களில் சின்னப் புன்னகை ஒன்று மெல்ல மலர்ந்தது.

அவன் விழிகளோ அவளின் செவ்விதழ்கள் மீது தாபத்தோடு படிந்தது. காது மடல்கள் சூடாக மீண்டும் மித்ராவின் தலை தானாகக் கவிழ தாடையில் பற்றி நிறுத்தினான் கீர்த்தனன்.

“பிள்ளையை அந்தக் கொஞ்சு கொஞ்சியவள் புருஷனை பற்றி கொஞ்சமாவது யோசித்தாயா?” மகனுக்குக் கேட்டுவிடாதபடி சின்னக் குரலில் கேட்டவனின் பெருவிரல், மனையவளின் ரோஜா இதழ்களை அழுத்தமாக வருடிக் கொடுத்தது.

இரத்தமென முகம் சட்டெனச் சிவக்க, துடிக்கும் இதழ்களை மெல்ல அசைத்து, “த..ம்பி இ..ருக்கிறான்.” என்று தடுமாறினாள் மித்ரா.

“அதனால்தான் தப்பித்தாய். இல்லையோ எனக்கு இருக்கிற கோபத்துக்கு.” என்றவன் சொல்லாமல் விட்டதை வெட்கம் கெட்ட அவன் விழிகள் அப்பட்டமாகச் சொல்லின!

‘விலகுகிறான் இல்லையே..’ தாங்கமுடியாமல் அவள் தவிக்க, அவளைத் தவிக்கவிட்டது போதும் என்று எண்ணினானோ என்னவோ அவனும் விலகியமர்ந்தான்.

அப்போதும் அவன் முன்னால் இலகுவாக இருக்க முடியாமல் நெளிந்தவள், அருந்திமுடித்த கப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு வேகமாக அந்த அறையை விட்டே ஓடினாள்.

கீர்த்தனனின் இதழ்களில் திருப்தியான ஒரு புன்னகை அரும்பியது!

கப்புகளை அடுப்படியில் வைத்துவிட்டு வந்தவளை அழைத்தார் ஈஸ்வரி.

“என்னம்மா?”

“உன் மகனும் புருசனும் நீயில்லாமல் எல்லாவற்றுக்கும் கஷ்டப்படுவார்கள். அதனால் நீயும் அவர்களோடு போ.” என்றார் அவர்.

“ஏ..ன் அம்மா?” தானும் கணவனும் பேசிக்கொண்டதை அம்மா கேட்டிருப்பாரோ என்று நினைத்ததும் தடுமாறியது அவளுக்கு.

“இங்கே இப்போதைக்கு நாம் செய்ய ஒன்றும் இல்லையேம்மா. சும்மாதானே இருக்கிறோம்.” என்றார் அவர்.

“இல்லைமா. அது…” என்றவளை நெருங்கி அவளின் கன்னத்தை தொட்டார் ஈஸ்வரி.

திகைத்துப்போய் மித்ரா பார்க்க அவரின் கண்கள் மெலிதாகக் கலங்கியது. தான் ஒரு தாயாக அவளுக்கு எதுவுமே செய்யாதபோதும், தன் கணவன் அவளுக்கு கெடுதலே செய்தபோதும் அவருக்கு ஒன்று என்றதும் முதலாவது ஆளாக ஓடிவந்தவள் அவள் தானே.

சத்யனும் வந்து பார்த்துக்கொண்டான் தான். ஆனால், ஆண்பிள்ளைக்கு அன்னையின் மனதை முற்றிலுமாக விளங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. மித்ராவோ பெண்ணுக்குப் பெண் துணை என்பதுபோல் அவருக்கு ஆதரவாக இருந்தாள். ஆனால், அந்த ஆதரவை பெற்றுக்கொள்ள முடியாமல் அவர்தான் குன்றிக் குறுகிப் போனார்! செய்த குற்றங்கள் அவரைக் குத்திக் கிழித்தது.

தன் வீட்டைப் பார்க்காமல், கணவனைக் கவனிக்காமல், சின்னக் குழந்தையை கூட விட்டுவிட்டு வந்து தன்னைத் தாயாக இருந்து கவனிக்கும் அவளுக்கு தான் செய்தவைகள் எல்லாம் நினைவில் வர, அவளின் கையை பற்றிக் கதறிவிட, தன் மனத்துயரைக் கொட்டிவிடத் துடித்தார். முடியவில்லை அவரால்!

அதுநாள் வரை இயல்பாக அவளோடு கதைத்தறியாதவருக்கு இன்று எதையுமே இயல்பாக கதைக்க முடியவில்லை. தொண்டைக்குள் மீன்முள்ளு வந்து சிக்கியதுபோல் வார்த்தைகள் சிக்கிக்கொண்டன!

“என்னம்மா?” என்று, அவரின் கலக்கமறிந்து கையை பற்றிக் கேட்டாள் மித்ரா.

அவளையே சிலகணங்கள் பார்த்த ஈஸ்வரி, ஒன்றுமில்லை என்பதாக தலையை அசைத்து ஒரு பெருமூச்சை இழுத்து வெளியேற்றினார். காலம் கடந்து எதையும் கதைப்பதில் பலனில்லை என்று உணர்ந்தாரோ என்னவோ, விழிகளை ஒருமுறை மூடித்திறந்துவிட்டு, “உன்னை விட்டால் எனக்கும் வேறு யார் இருக்கிறார் சொல்லு? அதனால் ஏதும் தேவை என்றால் உன்னைத்தான் கூப்பிடுவேன். அதனால் ஒன்றும் யோசிக்காமல் போம்மா.” என்றவருக்கு எவ்வளவோ அடக்கியும் முடியாமல் விழிகள் கலங்கியது.

தாய் தந்தையை எண்ணித்தான் கலங்குகிறார் என்று எண்ணிய மித்ரா பாசத்தோடு அவரை அணைத்துக்கொண்டாள். “அழாதீர்கள் அம்மா. அப்பாவுக்கு ஒன்றும் ஆகாது. இன்றைக்கு விஞ்ஞானம் எவ்வளவு முன்னேறிவிட்டது என்று தெரியும் தானே. எப்படியும் அப்பாவை குணமாக்கிவிடலாம். ஒன்றுக்கு மூன்று பிள்ளைகள் இருக்கிறோம். அவரை அப்படியே விட்டுவிடுவோமா என்ன? அதனால் நீங்கள் கவலைப்பட்டு உங்கள் உடம்பைக் கெடுத்துக்கொள்ளாமல், வித்தியையும் பார்த்துக்கொண்டு இருங்கள். நான் ஒவ்வொரு நாளும் வேலை முடிந்ததும் இங்கே வந்துவிட்டுப் போகிறேன். சரியா?” என்றவளை குளமாகிவிட்ட விழிகளோடு அனுப்பிவைத்தார் ஈஸ்வரி.


தொடரும்...

கமெண்ட்ஸ் பிளீஸ்...

 

ugina

New member
#4
Yemooo poathum azluthathu rompa thaan
Mithu kilambu
 
#5
மேம். உங்க கோபம் கூட அழகா இருக்கு.
 
#6
Nice ud
 
#7
Ma'am.. entha kadhai endha site la pottalum ethanai vatti padichalum athae first tym padikara excitement irukum. Ellam kadhayumae rerun podungaa... nangalae full story eduthu padikalaam but daily wait panni ..refresh panni single single ud aah padikarthu la irukara swarasyamae thani thaan
 
#8
:)
 
#9
Thanks for the drive link. Very touching and realistic story.
 
#10
Nice
 
#11
Hi நிதா, ஏன் இவ்வளவு கோபம்? கதை ரொம்ப நல்லா இருக்கு.கதை முடிந்த உடன் கருத்து சொல்லாம்னு இருந்தேன்.இமைகளின் ஓரத்தில் இரு துளி ஈரத்துடன் மித்ராவைப் படிக்கிறேன்.
 
#12
Super nitha
Lovely ud yes rendu லைன் கமெண்ட் type பண்ண யோசிச்சா என்ன பண்ண எழுத்தாளர்கள் உழைப்பு பாராட்டுக்குரியது தான்
 
#13
superb
 
#14
Super nitha mam story ah neenga kondu pora vitham semma ovoru thadavaiyum avlo thaanana nu yenga vaikreenga ovoru naalum eppa ud varumnu rompa aasaiya irukaen mam
 
#15
Eppothum Pola arumai.....
 
#16
Eppodhum pol intha epiyum super! Well done Nitha!
 
#17
Nice.
 
#18
Really superb
 
#19
Nice epi sis... Manam eno baramai.. குழந்தையுடன் மறுமணம் என்பதில் இழப்பு என்றுமே பெண்களுக்கே அதிகம்...இதற்கு மித்ராவின் அம்மாவுமே விதிவிலக்கல்ல..



.
 
#20
Nice
 
Top