அத்தியாயம் 20

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-20




எதிரே நின்ற நீக்கோவைக் கண்டதும் அப்பட்டமான வெறுப்பில் கனன்றது அவன் முகம். தோள் மேலிருந்த கையை படார் தட்டிவிட்டு வேகமாக எழுந்து அங்கிருந்து நடந்தான்.


“கீதன், கொஞ்சம் நில்!” என்றபடி, அவன் முன்னால் வந்து நின்றான் நீக்கோ.


தாடை இறுக, “விலகு!” என்று பற்களுக்குள் அந்த வார்த்தையை கடித்துத் துப்பினான் கீர்த்தனன். ஒரு பக்கமாக ஒதுங்கினாலும், “ஏஞ்சலை பற்றி உன்னிடம் பேசவேண்டும்.” என்றான் நீக்கோ.


அவனைப் பொசுக்கி விடுவதுபோல் பார்த்து, “அவளைப் பற்றிக் கதைக்க நீ யார்? முதலில் அவளை ஏஞ்சல் என்று சொல்வதை நிறுத்து!” என்று கர்ஜித்துவிட்டு, நிற்காமல் நடந்தான் கீதன்.


அவனிடம் தெரிந்த உக்கிரத்தில் சற்றே திடுக்கிட்டுத்தான் போனான் நீக்கோ. இன்றுதான் முதன்முதலாய் பார்க்கும் தன் மீது அவனுக்கு ஏன் இவ்வளவு கோபமும் வெறுப்பும்? அது புரியாதபோதும், அவர்களின் குடும்பத்துக்குள் தன்னால் ஏதோ பிரச்சனை என்பதை மட்டும் விளங்கிக்கொண்டான்.


“சரி. இனி நான் அவளை அப்படிக் கூப்பிடவில்லை. ஆனால், நீயும் அவளை வதைக்காதே கீதன்.” என்று நீக்கோ சொன்னதும், கீதனின் ஆத்திரம் கட்டுக்கடங்காமல் வெடிக்கத் தொடங்கியது.


சட்டெனத் திரும்பி புயலென நீக்கோவை நோக்கி வந்தவன், நெஞ்சில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த ஆத்திரத்தையும், எதிரே நின்றவனை தூக்கிப்போட்டு மிதிக்கும் ஆவேசத்தையும் அடக்கப் படாதபாடு பட்டான்.


ஒருமுறை விழிகளை அழுத்தமாக மூடித்திறந்து, பொறுமையை இழுத்துப்பிடிக்க முயன்றபடி, நீக்கோவின் விழிகளை நேராகப் பார்த்து, “இது ஜேர்மன் என்றபடியால் இன்னும் நீ என்முன்னால் நின்று கதைத்துக்கொண்டு இருக்கிறாய். இல்லை என்று வை..” என்று ஆட்காட்டி விரலை ஆட்டி எச்சரித்தவன், “ இனியும் எதையாவது கதைத்து என்னை மிருகமாக மாற்றாமல் இங்கிருந்து போ!” என்றான் அழுத்தமான குரலில் நிதானமாக.


“நான் போகிறேன் கீதன். அதற்கு முன்னால் ஒரே ஒரு முறை என்னைக் கதைக்கவிடு. நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் பொறுமையாகக் கேள். உன் மனைவி அவளின் பன்னிரண்டாவது வயதிலேயே வீட்டை விட்டு போலிசால் வெளியேற்றப் பட்டவள். அம்மா, அப்பா, தம்பி, தங்கை என்று எல்லோரும் இருந்தும் அனாதையாக வளர்ந்தவள். இது தெரியுமா உனக்கு?” என்றவனை, அதிர்ச்சியோடு திரும்பிப் பார்த்தான் கீதன்.


போலிசால் வெளியேற்றப் பட்டாளா? ஏன்?


“நான் சொல்வதெல்லாம் உண்மை கீதன். அவள் பாவம். சிறு வயதில் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் கிடைக்க வேண்டிய அன்பு, பாசம், அரவணைப்பு, பாதுகாப்பு, உனக்கு நானிருக்கிறேன் என்கிற நம்பிக்கை எதுவுமே அவளுக்குக் கிடைத்ததில்லை. அப்போதெல்லாம் அவள் கண்களில் எப்போதும் கண்ணீரும் கலக்கமும் தான் தெரியும். அதெல்லாம் மாறியிருக்கும், உன்னோடு அவள் சந்தோசமாக வாழ்வாள் என்று நினைத்தேன். ஆனால், இன்னும் அவள் கண்களில் அந்தக் கண்ணீரும் கவலையும் தானே தெரிகிறது. அது இன்றுவரை மாறவே இல்லையே. நீ மாற்றவே இல்லையே. அவளைப் பெற்றவர்கள் தான் துன்புறுத்தினார்கள் என்றால் நீயும் அப்படி செய்யலாமா?” என்று நீக்கோ மனத்தாங்களோடு கேட்டான்.


‘அவளை நான் துன்புறுத்துகிறேனா? என்னை அவள்தான் உயிரோடு வதைக்கிறாள்’ என்று கசப்போடு எண்ணினான் கீதன்.


“முதலில் அவளுக்கு என்ன நடந்தது என்று தெரியுமா உனக்கு?” என்று கேட்டான் நீக்கோ.


முகம் கன்ற, அவமானத்தில் கறுத்த முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு மறுப்பாகத் தலையை அசைத்தான் கீர்த்தனன். எவனால் தன் வாழ்க்கை இந்த நிலைக்கு ஆனாதோ.. எவனைக் கண்டதுண்டமாக வெட்டிப்போட்டால் கூட அவன் ஆத்திரம் அடங்காதோ அவன் வாயிலிருந்து மித்ராவைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் நிலையிலிருக்கும் தன் நிலையை எண்ணி உள்ளுக்குள் இறந்துகொண்டிருந்தான் அந்த ஆண்மகன்!


மனைவியாகி, அவனோடு உயிராக வாழ்ந்து, அவன் குழந்தைக்கு தாயானவளைப் பற்றி அவனுக்கு எதுவுமே தெரியாது! அனைத்தையும் மூன்றாம் நபர் மூலமாகத்தான் அறிந்திருக்கிறான்! அன்றும் இன்றும்!


இந்த லட்சணத்தில் இருக்கிறது அவன் வாழ்ந்த வாழ்க்கை! நினைக்கவே மகா கேவலமாகவும் அவமானமாகவும் உணர்ந்தான் கீர்த்தனன்.


கட்டிய மனைவியை பற்றி சகலதையும் அறிந்தவனாக, அவளை முற்றிலுமாக புரிந்தவனாக தான் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் எல்லாக் கணவனதும் அவா! அப்படித்தான் அவனும்!


ஆனால்..


“மூன்று வயதிலிருந்தே அவளை ஒதுக்கத் தொடங்கிவிட்டார் அவளின் அம்மா. பன்னிரண்டு வயதாக இருக்கையில் அவளுக்கும் அவளின் அம்மாவுக்கும் அடித்து மண்டையை உடைத்துவிட்டார் அவளின் இரண்டாவது அப்பா. வலி தாங்க முடியாமல் ஏ.. உன் மனைவி போலிசுக்கு அழைத்துவிட்டாள்..” என்று நீக்கோ சொல்ல, திகைப்போடு நீக்கோவைப் பார்த்தான் கீர்த்தனன்.


இது அவனுக்குப் புதுச் செய்தி. அவன் அறிந்தது எல்லாம் சண்முகலிங்கம் அவளின் அப்பா அல்ல என்பதும், அவர் சங்கரியின் இரண்டாவது கணவர் என்பதும் தான்! அதனால் தான் மித்ராவின் மேல் சண்முகலிங்கத்துக்கு பெரிய பிணைப்பு எதுவும் இல்லை என்பதை பின்னாட்களில் ஊகித்திருக்கிறான்.


கீர்த்தனனின் முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சியை பார்த்துவிட்டு, “உனக்கு இதெல்லாம் தெரியாது என்று நினைக்கிறேன்..” என்றவன், வீட்டை விட்டு அவள் போலிசால் வெளியேற்றப்பட்டது, அதன்பிறகு பயமும் கண்ணீருமாக தங்கள் வீட்டுக்கு வந்தது, எத்தனையோ இரவுகள் உறங்கமுடியாமல் நடுநடுங்கி, யாரோடும் இயல்பாக பழகமுடியாமல் அவள் தவித்தது, பெரும் சிரமப்பட்டு அவளை அவன் தேற்றிப் படிக்க வைத்தது, வீட்டினரை பார்க்க வந்தவள் அங்கேயே தங்க ஆசைப்பட்டும் சங்கரி மறுத்தது, கண்ணீரோடு திரும்ப அவள் நீக்கோ வீட்டுக்கு வந்தது, மறுபடியும் சத்தி, வித்தியின் பிடிவாதத்தால் அந்த வீட்டுக்கு அவள் சென்றது, அந்தச் சின்ன வயதிலேயே அன்னையாக மாறித் தம்பி தங்கையை பார்த்துக்கொண்டது, தன் படிப்புக்குத் தானே பேப்பர் போட்டுச் சம்பாதித்தது, ரெஸ்டாரென்ட்டில் பகுதி நேரமாக வேலை செய்து படிப்பைத் தொடர்ந்தது என்று நீக்கோ சொல்லச் சொல்ல, நொறுங்கியே போனான் கீர்த்தனன்.


அந்தச் சின்ன வயதில் அவள் பட்ட வேதனைகள் அத்தனையும் கண்முன்னால் வந்துநின்று அவன் உயிரைக் கொல்ல, அவ்வளவு வேதனைகளையும் சோதனைகளையும் அனுபவித்தவளை தானும் துன்புறுத்தி விட்டோமே என்று எண்ணியவன், தன்னைத் தானே சுமக்க முடியாதவனாய் அங்கிருந்த இருக்கையில் தொப்பென்று விழுந்தான். தலையின் கனம் தாங்கமாட்டாமல் கைகளால் தலையை தாங்கியவனுக்கு நெஞ்சின் பாரத்தை எப்படிச் சுமப்பது என்றுதான் தெரியவில்லை.


அதைப்பார்த்து பயந்துபோனான் நீக்கோ. “ஹேய் கீதன்! என்ன? ஏன் ஒருமாதிரி இருகிறாய்? என்ன செய்கிறது?” என்று பதட்டத்தோடு அவன் தோள்தட்டிக் கேட்டான்.


தன் நிலையிலிருந்து நிமிராமல், ஒன்றுமில்லை என்பதாக தலையை மட்டும் இடமும் வலமுமாக அசைத்தான்.


அந்த நிமிடத்தில் அவன் மனதில் அவள் மேலிருந்த கோபங்கள் ஒரு பக்கமாக ஒதுங்கியிருக்க, அவள் பட்ட பாடுகளும் அனுபவித்த துயருமே முன்னால் நின்று அவனைப் போட்டுக் குத்திக் குதறின.


பதினாறு வயதில் தனியாக வந்து, கஷ்டப்பட்டு, உழைத்து, குடும்பத்தையே காத்திருக்கிறோம் என்று, அவன் தன்னைக் குறித்தே வேதனைப் பட்டதுண்டு. இந்த வெளிநாட்டில் தனித்துப்போய் நிற்கிறோமே என்று இன்றுவரை கவலைப்படுவதுண்டு.
 
Top