அத்தியாயம் 2

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-2


அன்று, சத்யனுக்காக ஆர்டர் கொடுத்த காரை எடுப்பதற்காக நால்வரும் தயாராகினர். வீட்டை பூட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்த கீதன், தன் காரை எடுப்பதற்காக கார் கராஜை திறக்க முனைந்தபோது, வேகமாக வந்து தடுத்தாள் மித்ரா.

கேள்வியாக அவன் பார்க்க, “என் காரில் போவோம்.” என்றாள் அவள்.

“ஏன்?”

“அது…” தன் பின்னால் நின்ற தம்பி தங்கையை திரும்பிப் பார்த்து கண்களில் குறும்பு மின்னச் சிரித்துவிட்டு, தோள்களைக் குழுக்கி, “சும்..மா..” என்றாள் கைகளை விரித்து.

முறுவல் மலர, “என்ன சும்மா?” என்று கேட்டு அவள் மண்டையில் செல்லமாகக் குட்டினான் கணவன்.

“சும்மா என்றால் சும்மாதான். என் காரை எடுங்கள் கீதன்!” என்றாள் மனைவி செல்லச் சிணுங்கலாக.

அவள் ஒன்றைச் சொல்லி அவன் என்று மறுத்தான்? அவளது காரிலேயே நால்வரும் புறப்பட்டனர்.

ஆனால், சகோதரர்கள் மூவரும் சங்கேதமாக என்னவோ பேசிக்கொள்வதையும், ஒருவரை மற்றவர் பார்த்துச் சிரிப்பதையும் கவனித்த கீதன், “இங்கே எனக்குத் தெரியாமல் என்ன நடக்கிறது மித்து? நாங்கள் இப்போது சத்திக்கு ஆர்டர் கொடுத்த காரை எடுக்கத்தானே போகிறோம்?” என்று கேட்டான்.

“ஆமாம்..” என்று ஒரு குரலல்ல மூன்று குரல்களும் கோரஸ் பாடின.

“ஆஹா… இந்த ஒற்றுமை நல்லதற்கு இல்லையே..” என்று இழுத்தவன், “வித்திம்மா.. நீ சொல்லு என்ன ப்ளான் போட்டு இருக்கிறீர்கள் என்று?” என்று முக்கியமான ஆளைப் பிடித்தான்.

தன்னை மதித்து அவன் கேட்டுவிட்ட மகிழ்ச்சியில், “அதுவா அத்தான்..” என்று அவள் துள்ளிக்கொண்டு ஆரம்பிக்க, விழுந்தடித்து அவளின் வாயை பொத்தினான் அவளருகில் அமர்ந்திருந்த சத்யன்.

“எதையாவது சொன்னாய் என்றால் என் கார் வந்தபிறகு உன்னை அதில் ஏற்றவே மாட்டேன்!” என்றான் எச்சரிப்பாக.

“ஏனடா அவளை மிரட்டுகிறாய்? அவன் எப்படி ஏற்றாமல் இருக்கிறான் என்று நான் பார்க்கிறேன். நீ சொல்லு..” என்று அவன் ஊக்க, சத்யன் கையை எடுத்தால் அல்லவோ அவள் சொல்வதற்கு.

வித்யாவிடம் இருந்து பதில் வராமல் போகவே, கண்ணாடி வழியே பின்னால் பார்த்து, நடப்பதை அப்போதுதான் கண்டு, “டேய்! விடுடா அவளை!” என்று கீர்த்தனம் எவ்வளவோ சொல்லியும் கேட்காத சத்யன், தங்கையின் காதருகில் குனிந்து, “நீ எதையாவது சொன்னாய் என்றால் அன்று உன் நண்பிகளுடன் ரெட்புல் குடித்ததை நானும் அத்தானிடம் சொல்வேன்.” என்று ரகசியமாக சொல்லிவிட்டுக் கையை எடுத்தான்.

இனியும் வாயை திறப்பாள் வித்யா?

அவளே சொல்லவில்லை என்றால் மற்றவர்கள் இருவரும் மூச்சே விடமாட்டார்கள் என்று தெரிந்ததில், “விஷயம் வெளியே வரும்தானே. அப்போது வைத்துக்கொள்கிறேன் உங்கள் மூவரையும்!” என்று மிரட்டியபடி அருகில் அமர்ந்திருந்த மனைவியை திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவளோ இதழ்களில் மலர்ந்த புன்னகையோடும் கணவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“கட்டிய புருசனிடமே மறைக்கிறாயா? இருக்குடி உனக்கு!” என்று வாயசைவாக அவன் சொல்ல, அப்படி என்ன இருக்கும் என்பதை அறிந்தவள் வாய் பொத்திச் சிரிக்க, அதைப் பார்த்தவனின் முகத்திலும் முறுவல் அரும்பியது.

பின்னே, அவனது தண்டனைகளே வேறு விதமாக அல்லவோ இருக்கும்! அந்த நினைவுகள் கொடுத்த இன்பக்களிப்பில் அவள் இதழ்களில் அழகிய புன்னகை விரிந்தது. கூடவே அழகான வெட்கமும்!

என்றெல்லாம் அவளை தண்டிக்க நினைக்கிறானோ அன்றெல்லாம் இரவு வேலைகளை முடித்து அவள் படுக்கை அறைக்குள் வருகையில் கட்டிலில் ஒரு அழகான சேலை வீற்றிருக்கும்.

அதைக் கண்டதும் அவள் முகத்தில் புன்னகையும் வெட்கமும் ஒருங்கே படரும். “இன்றைக்குமா?” என்று பொய்யாகச் சிணுங்குவாள்.

அவனோ, “என்ன இன்றைக்குமா? அதற்குள் சலித்துவிட்டதா?” என்று முறுக்கிக் கொள்வான்.

அவளோ, அவன் மார்புக்குள் முகத்தை புதைத்து, “சலிக்கவெல்லாம் இல்லை. வீணாக எதற்கு அதைக் கட்டுவான்?” என்று முணுமுணுப்பாள்.

முறுக்கியது எல்லாம் வடிய, “வீண் என்று எப்படிச் சொல்லுகிறாய் நீ?” என்று, அவள் கன்னத்தின் மென்மையை சோதித்தவாறே கேட்கும் அவனது உதடுகள்.

“நான் கஷ்டப்பட்டுக் கட்ட, அதை நீங்கள் ஒரே நிமிடத்தில் கழட்ட.. அதற்கு நான் கட்டாமலேயே இருக்கலாம்..” என்பாள் அவள்.

“உனக்கு சேவகம் செய்ய இந்த அடிமை இருக்கும்போது நீ எதற்காக சேலை கட்டக் கஷ்டப் படுகிறாய்..” என்று கிறங்குகிறவனும் அவளைக் கட்ட விட்டதில்லை.

“நானே கட்டுகிறேன்.. நீங்கள் சுத்த மோசம்.” என்று பொய்யாகச் சிணுங்குகிறவளும் தானே கட்டிக்கொள்ள முயன்றதே இல்லை.

அதன்பிறகான அன்றைய நாள் அவர்கள் இருவருக்கு மட்டுமே சொந்தமான நாளாக இன்பமாகக் கழியும்.

“நீ சேலை கட்டி நிறைய நாளாகிவிட்டது இல்லையா மித்து?” அவள் புறமாகச் சரிந்து, குறும்போடு கேட்ட கணவனின் பார்வையில் வெட்கிச் சிவந்தவள், பின்னால் இருப்பவர்களை கண்ணால் காட்டி பொய்யாக முறைத்தாள்.

கண்ணாடி வழியே அவர்களை பார்த்துவிட்டு, “பின்னால் பார். அவர்கள் இருவரும் மும்முரமாக ஏதோ சண்டையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.” என்றான் அவன் சிரிப்போடு.

திரும்பிப் பார்த்தாள் மித்ரா. கீதன் சொன்னதுபோல, என்னவோ சண்டைதான். எந்தவிதக் கவலைகளும், யோசனைகளும் இன்றி வாயடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவள் மனதில் இதமும் நிம்மதியும் படர்ந்தது.

சத்யன் கூட தன்னுடைய இறுக்கமான கூட்டைவிட்டு வெளியே வந்து வித்யாவுக்கு இணையாக சிறுபிள்ளையாக மாறியிருந்தான். இப்போதெல்லாம் அவர்களுக்கு மட்டுமில்லை, அவளுக்குமே எந்த யோசனையுமே வருவதில்லை. எதைப் பற்றியுமே சிந்திப்பதில்லை.

 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
அனைத்தையும் கணவன் பார்த்துக்கொள்வான் என்கிற நம்பிக்கை! என்ன நடந்தாலும், தாங்கவும் தடுமாறாமல் அவர்களைக் காக்கவும் சகலதுமாக அவன் இருக்கிறான் என்கிற நிம்மதி.

இப்போதெல்லாம் படுத்ததும் நிம்மதியாக உறங்குகிறாள். நன்றாக சிரிக்கிறாள். நன்றாக சண்டை போடுகிறாள். ஏன், பிடிவாதம் எல்லாம் கூடப் பிடிக்கிறாள். ரசித்து ருசித்து உண்ணுகிறாள். ஒவ்வொரு சின்னச் சின்ன செயல்களை எல்லாம் பிடித்து, முழுமனதோடு செய்கிறாள். மொத்தத்தில் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடித்துளிகளையும் அனுபவித்து வாழ்கிறாள்!

இதற்கெல்லாம் காரணம் அவள் கணவன்!

இந்த நிறைவையும் நிம்மதியையும் கொடுத்த அந்தக் கணவனுக்கு, ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்கிற அவளின் நெடுநாள் ஆசைப்படி ஒரு சின்ன ஆனந்த அதிர்ச்சியை கொடுப்பதற்காக இன்று காத்திருக்கிறாள் அவள்!

கார் கம்பனி வந்துவிடவும், காரை பார்க் பண்ணிவிட்டு எல்லோருமாக உள்ளே செல்ல, அங்கே இருந்த மனேஜர் இவர்களுக்காகவே காத்துக்கொண்டு இருந்தவன் போன்று ஓடிவந்து வரவேற்றான்.

ஒரு கார் வாங்குவதற்கு எதற்கு இவ்வளவு பெரிய வரவேற்பு? கீதனுக்குள் யோசனை ஓடினாலும், புன்னகையோடு கைகுலுக்கி, “கார் தயாரா?” என்று கேட்டான்.

“ஓ… எல்லாமே தயார்!” என்ற அந்த மனேஜரின் விழிகளும் மித்ராவோடு என்னவோ சங்கேதமாக பேசின.

அதைக் கவனித்தபடி, அவர்களை அழைத்துச் சென்ற மனேஜரை பின் தொடர்ந்தான் கீர்த்தனன். அவனை வால் பிடித்தனர் சகோதரர்கள் மூவரும்.

அங்கே வெளியே தயாராக நின்றது சத்யனின் கார். திறப்பை மனேஜர் நீட்ட, “நீயே வாங்கு சத்தி.” என்றான் கீர்த்தனன்.

“முதன் முதலாக நீங்களே வாங்கி ஓட்டிவிட்டு பிறகு என்னிடம் தாருங்கள் அத்தான்.” என்றான் அவன் குரல் நெகிழ.

பின்னே, முதலில் அனுபவம் வரட்டும் என்று புதிதாக லைசென்ஸ் எடுத்தவர்களுக்கு எல்லோரும் பழைய வாகனங்கள் வாங்கிக்கொடுக்க, அவனுடைய அத்தானோ விலை உயர்ந்த காரை அவனுக்குப் பரிசளிக்கிறாரே!

“இது உன் கார். அதை நீதான் முதன் முதலில் ஓட்டவேண்டும். வா வந்து வாங்கு!” என்றவன், சத்யனையே திறப்பை வாங்க வைத்து அவனையே டிரைவர் சீட்டிலும் இருத்தினான்.

அவனுக்கே அவனுக்கென்று ஒரு கார்! அதுவும் அவனுக்குப் பிடித்த மடலில்! சத்யனுக்கு லைசென்ஸ் எடுத்த அன்று அனுபவித்த சந்தோசத்தை விட இது அதிகமாக இருந்தது.

“நன்றி அத்தான்!” என்றான் கீர்த்தனனை பார்த்து.

“போடா டேய்!” என்றவன் மனைவியிடம் திரும்பி, “மித்து நீ கவனமாக உன் காரை ஓட்டிக்கொண்டு வா. வித்தி, அக்காவோடு போ. நான் சத்தியோடு வருகிறேன்.” என்றான்.

புதுக்கார், அனுபவமற்ற ஓட்டக்காரன் சத்யன் என்பதை ஊகித்து, அதோடு அவனுக்குள் இருந்த மனப்பயத்தையும் உணர்ந்து செயல்பட்ட அத்தான் மேல் இன்னுமே உயிராகிப்போனான் அந்த மச்சினன்.

“அதற்கு முதலில் இன்னொரு வேலை இருக்கிறது கீதன்.” என்றாள் மித்ரா விழிகள் மின்ன.

அவர்களின் ரகசியம் வெளியே வரப்போகிறது என்று தெரிந்ததில், “என்னது?” என்று கேட்டான்.

அப்போதுதான் தன்னுடைய சந்தோஷ உலகில் இருந்து சற்றே வெளியே வந்த சத்யனும், தன் காரிலிருந்து இறங்கி, “இப்போது நீங்கள் எங்களோடு வாருங்கள் அத்தான்.” என்றவன் மனேஜரை பார்க்க, அவரும் புன்னகையோடு அவர்களை அந்த பிரமாண்ட ஷோ ரூமுக்குள் அழைத்துச் சென்றார்.

சுற்றவரக் கண்ணாடியால் அமைந்த அந்த ஷோ ரூமின் தரை வெண்மைநிற மார்பில்களால் பளிங்காக மின்ன, அதன் கூரையும் கண்ணாடிகளால் அமைக்கப் பட்டிருக்க, எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் புத்தம் புதுக் கார்கள் பளிச் பளிச்சென மின்னிக்கொண்டு நின்றன.

அங்கே, குட்டியாய் அழகாய் இருந்த வட்ட மேசையின் மேலே ஒரு சின்னப்பெட்டி தங்கப் பதுமையென வீற்றிருக்க, அதைத் திறந்து அதனுள் இருந்த திறப்பினை எடுத்த மித்ரா, அவனிடம் கொடுத்து, “இதன் பட்டனை அழுத்தித் திறவுங்கள் கீதன். இங்கே நிற்கும் கார்களில் எந்தக் காரின் லைட்டுகள் ஒளிர்கிறதோ.. அது உங்களுக்கு எங்களின் பரிசு.” என்றாள் மலர்ந்த முகத்தோடு.

முற்றிலுமாக அதை எதிர்பாராதவன் ஆச்சரியம் மேலோங்க, அதை வாங்கி பட்டனை அழுத்தினான்.

அங்கே நின்ற கார்களுக்கு நடுவில் நின்ற சில்வர் நிறக்கார், பறவையொன்று செட்டைகளை எப்படி விரிக்குமோ அப்படி தன் பக்கக் கண்ணாடிகளை விரிக்க, அதே நேரத்தில் அதன் விழிகள் இரண்டும் பொன்னிற லைட்டை பாய்ச்சியபடி மூன்று தடவைகள் மின்னி ஒளிர்ந்தன.

அழகிய இளம் பெண்ணொருத்தி, தன் கயல்விழிகளைச் சிமிட்டி காளை ஒருவனை அழைத்தால் எப்படி அவன் அவள்பால் காந்தமென நகருவானோ, அப்படி அதன் விழிகளின் அழைப்பில் அந்தக் காரை நோக்கி நடந்தான் கீர்த்தனன்.

எப்போதும்போல் அவன் பாதடி பின்பற்றினர் மற்றவர்கள்.

கீதன் காரை அடையமுதல் ஓடிச்சென்று அதன் கதவை திறந்துவிட்டு, ஆங்கிலேயர் பாணியில் இடைவரை குனிந்து, “ஏறுங்கள் அத்தான்!” என்றான் சத்யன், குறும்பும் சந்தோசமும் சரிபாதியாக முகத்தில் துலங்க.

“டேய்!” என்றபடி அவன் முதுகில் ஒரு அடிபோட்டு, ஆச்சர்யம் முற்றிலும் அகலாமலேயே உள்ளே ஏறி அமர்ந்தான் கீர்த்தனன்.

புதிதாக வந்த அந்த மாடல் கார் நன்றாக இருப்பதாக, என்றோ மனைவியோடு பேசுகையில் அவன் சொன்னதை நினைவில் வைத்து வாங்கியிருக்கிறாள்.

அதுநாள் வரை, அவன்தான் எல்லோருக்கும் பார்த்துப் பார்த்து அவரவர் விருப்பம் அறிந்து நடந்திருக்கிறான். அது அவன் வீட்டுகானாலும் சரி, மனைவி வீட்டுக்கானாலும் சரி. இன்று அவனுக்காக, அவன் விருப்பமறிந்து ஒன்றைச் செய்த மனைவியை ஆசையோடு பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

அதற்காகவே காத்திருந்தவள், திறந்திருந்த அவன் பக்கக் கதவு வழியாகக் குனிந்து, “பிடித்திருக்கிறதா கீதன்?” என்று, அவன் பதிலை அறிந்துவிடத் துடிக்கும் ஆவலோடு கேட்டாள்.

அவள் முகத்திலேயே விழிகளை பதித்து, “நான் வாங்கவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்ட கார். அதுவும் புத்தம் புதிது. பிடிக்காமல் இருக்குமா? மிக மிகப் பிடித்திருக்கிறது.” என்றான் அவன்.

அதைக் கேட்டதும் பளீரென மலர்ந்த அவள் முகத்துக்கு ஈடாக எதையும் செய்யலாம் என்றிருந்தது அவனுக்கு.

“இப்போ என் காரை என்ன செய்வது?” என்று அவன் கேட்க,

“அத்தான்! இப்போது இதுதான் உங்கள் கார்.” என்றாள் வித்யா சிரிப்போடு.

“அப்போ பழைய கார்…” என்று அவன் இழுக்கும் போதே, “அதை விற்றுவிட்டோம்.” என்றாள் அவன் மனைவி.

“என்னது? எப்போ இதெல்லாம் நடந்தது? நேற்றுத்தானே காரை கழுவிக்கொண்டு வந்து கராஜில் விட்டேன்.” என்றான் அவன் ஆச்சரியத்தோடு.

கலகல என்று சிரித்துவிட்டு, “உங்களதை விட்டுவிட்டு என் காரைக் கழுவ எடுத்துக்கொண்டு போனீர்கள் தானே. அந்த நேரத்தில் வந்து எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள்.” என்றாள் மித்ரா.

அவர்களின் திட்டமிட்ட செயல்களை எண்ணி சிரிப்பு வந்தது கீர்த்தனனுக்கு. கூடவே சந்தோசமும்! அதுவரை நேரமும் காரை சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வந்த சத்யன், “அத்தான் கார் சூப்பர்!” என்றான் முகமெல்லாம் மின்ன.

“நீயும் உள்ளே ஏறிப் பாரேன்டா.” என்றாள் மித்ரா.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
சத்யன் பதில் சொல்ல முதலில், “என்னருகில் நீ ஏறு மித்து. இந்தக் காரில் நீ மட்டும் தான் முன்னால் அமரவேண்டும்.” என்றான் அவள் கணவன்.

அதைக்கேட்டு அங்கிருந்த மற்ற மூவரின் முகங்களும் பூவாக மலர்ந்ததே தவிர சற்றும் வாடவில்லை.

வித்யாவே, “ஆமாம் அக்கா. இந்தக் காரில் அத்தான் அருகில் நீங்கள் மட்டும் தான் ஏறவேண்டும். அண்ணா வா, நாங்கள் பின்னால் ஏறுவோம்.” என்றவாறு பின்னால் அமர்ந்துகொள்ள, மித்ரா கணவனருகில் அமர்ந்துகொண்டாள்.

ஷோ ரூமில் இருந்து மனேஜர் காட்டிய வழியில் கார் வெளியே வந்ததும், “மற்ற இரண்டு கார்களையும் என்ன செய்வது?” என்று கேட்டாள் மித்ரா.

“நீ உன் காரில் வாக்கா. நான் என் காரில் வருகிறேன்.” என்றான் சத்யன்.

“இல்லை சத்தி. மித்து, நீ உன் காரில் வித்தியோடு வா.” என்றவன், அப்படியே வீட்டுக்கு சென்று புதுக்காரை வீட்டில் விட்டுவிட்டு மித்ராவின் காரில் பழையபடி நால்வருமாகத் திரும்பி வந்து, பிறகு சத்யனும் கீதனும் சத்யன் காரிலும் மித்ராவும் வித்யாவும் மித்ராவின் காரிலும் என்று வீடு வந்து சேர்ந்தனர்.

அன்றைய இரவும் மித்ரா சேலை அணியும் விழா இனிதே நடந்தேறியது!


அந்த உயர்ரக மதுபானக் கடையில் இருந்த மதுபானப் போத்தல்களில் தனக்குத் தேவையானவைகளை எடுத்து வண்டிலுக்குள் வைத்துக் கொண்டிருந்தான் அர்ஜூன்.

அடுத்த சனிக்கிழமை அவன் பிறந்தநாள். நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்திருந்தான். அதில் கீர்த்தனனும் அடக்கம். அவன் நினைவு வந்ததுமே இதையெல்லாம் பார்த்தால் திட்டுவானே என்று எண்ணிக்கொண்டான் அவன்.

எப்படியாவது அவனைச் சமாளிக்க வேண்டும். பின்னே, கெஞ்சிக் கூத்தாடி இந்தமுறை மட்டும் என்று கேட்டு மனைவியிடம் சம்மதம் வாங்கி, அவளையும் அஞ்சலியையும் அவள் தாய் வீட்டுக்கு பார்சல் பண்ணிவிட்டு இந்தப் பிறந்தநாள் விழாவைக் கொண்டாடத் திட்டமிட்டிருந்தான் அவன்.

விழாவில் மதுபானமும் அடக்கம் என்று தெரிந்தால் கீர்த்தனன் வரமாட்டான் என்பதால் அதை சொல்லாமல் மறைத்துவிட்டான். அவனுக்காக மதுபானத்தை தவிர்த்தால் மற்ற நண்பர்கள் யாருமே வரமாட்டார்கள். அதோடு, மது இல்லாத பார்ட்டி கொண்டாடவா அவன் அந்தப் பாடுபட்டு மனைவியை சம்மதிக்க வைத்தான்? ஆக, கீர்த்தனன் ஒருவனை எப்படியாவது சமாளிக்கவேண்டும் என்று நினைத்தாலும், அவன் கோபத்தை எண்ணி உள்ளூர சற்றே கலக்கம் தான்.

இதையெல்லாம் எண்ணிக்கொண்டு இன்னொரு போத்தலை அவன் எடுத்துவைக்க, “புதிதாக ஏதும் பார் திறக்கும் திட்டமா?” என்றொரு குரல் கேட்டது.

யார் என்று திரும்பிப்பார்த்தவன், “டேய் விஸ்வா..!” என்றபடி நண்பனைக் கட்டிக்கொண்டான்.

“எப்படிடா இருக்கிறாய்? சொல்லாமல் கொள்ளாமல் ஊரை விட்டே போனவன் திரும்ப எதற்கு இங்கே வந்திருக்கிறாய்?” பல வருடங்களுக்குப் பிறகு விஸ்வாவைக் கண்டதில் கேட்டான் அர்ஜூன்.

ஒருநொடி முகம் கறுத்தாலும் சட்டென்று அதிலிருந்து மீண்டு, “அதைவிடு! வீட்டில் என்ன விசேசம் என்று சொல்?” என்று கேட்ட விஸ்வாவின் பார்வை, குறும்போடு அர்ஜூன் எடுத்து வைத்திருந்த போத்தல்களிடம் சென்று மீண்டது.

சிரிப்பு மலர, “அது என் பிறந்தநாள் பார்ட்டிக்குடா.” என்றான் அவன்.

“அப்போ எனக்கெல்லாம் அழைப்புக் கிடையாதா?”

உடனே பதில் சொல்லத் தயங்கினான் அர்ஜூன். நிதானமாக இருக்கும்போது விஸ்வா எந்தளவுக்கு நல்ல மனிதனோ அந்தளவுக்கு தலைகீழாக மாறிவிடுவான் மது எனும் அரக்கன் வயிற்றின் உள்ளே போய்விட்டால். தரமற்ற வார்த்தைகள், தரமற்ற செயல்கள் என்று அவன் செய்யும் அநியாயங்களுக்கு அளவே இல்லை.

அர்ஜூனின் தயக்கத்துக்கான காரணத்தை உணர்ந்து வெட்கினாலும், வெற்றுப் புன்னகை சிந்தினான் விஸ்வா. “சும்மாதான் கேட்டேன் அர்ஜூன். அதனால் பயப்படாதே. அதோடு, இப்போதெல்லாம் இந்தக் கருமத்தை நான் தொடுவதே இல்லை. இதனால் மனைவி பிள்ளையை பிரிந்து நடுத்தெருவில் நிற்பதே போதும்!”

அவன் குரலில் தொனித்த துயரில், “சாரி மச்சான்..” என்றபடி அவனை அணைத்துக்கொண்டான் அர்ஜூன்.

அப்போதும் தன்னை அழைக்காத நண்பனின் எண்ணம் மனதை தாக்க, அவனிடமிருந்து விலகி அவன் கரத்தைப் பற்றி, “முன்கூட்டிய என்னுடைய வாழ்த்துக்களை பெற்றுக்கொள் அர்ஜூன். மனைவி பிள்ளைகள் என்று சந்தோசமாக வாழ வாழ்த்துக்கள்.” என்று முகம் மாறாமல் சொல்லிவிட்டு, அவனிடமிருந்து விடைபெற்று அங்கிருந்த கோலா கேஸ் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு பணம் செலுத்தச் செல்ல, ஒருமாதிரி ஆகிவிட்டது அர்ஜுனுக்கு.

என்னை அழைக்கமாட்டாயா என்று வாய்விட்டுக் கேட்ட நண்பனை அழைக்காமல் விட்ட தன் நாகரீகமற்ற செயலை எண்ணி உள்ளூர வெட்கி, “டேய் விஸ்வா! சனிக்கிழமை நீயும் கட்டாயம் வாடா!” என்றான்.

நின்று திரும்பி, “இல்லை மச்சான். நான் வெள்ளியே என் ஊருக்கு போய்விடுவேன்.” என்றான் கண்களை எட்டாத புன்னகையோடு.

அது இன்னும் அர்ஜூனை தாக்க, “என்னடா? பெரிய இவனாட்டம் ரோசம் பாராட்டுகிறாய். எனக்காக ஒருநாள் தள்ளிப் போகமாட்டாயா நீ. மரியாதையாக சனிக்கிழமை வருகிறாய். நாம் ஜாம் ஜாம் என்று பார்ட்டி கொண்டாடுகிறோம். சரியா? இந்தப் பார்ட்டிக்காக மனைவி தங்கையை கூட மாமியார் வீட்டுக்கு அனுப்பப் போகிறேன். அதனால் வா!” என்று வருந்தி அழைத்தான்.

முகம் மலர, “சரிடா.. அப்போ சனிக்கிழமை சந்திக்கலாம்..” என்றபடி விடைபெற்றான் விஸ்வா.





தொடரும்...
 
#4
சனிக் கிழமை சனி பிடிக்க போகுது
 
#5
அப்படி மித்ராவின் வாழ்வில் என்ன தான் நடந்தது.
 
#6
ennala suspense thaanga mudiyalae.. So I borrowed book from library and finished reading the whole story. Story romba nalla irundhu madam.
 
#7
Vishva epadi mithra life keda karanam... may be wife priya karanamo?
 
#8
I can't remember....
 
Top