அத்தியாயம் 16

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-16



அன்று இரவு தன்னுடைய அறைக்குள்ளும் செல்லாமல், கீர்த்தனனின் அறைக்குள்ளும் செல்லாமல் ஏதோ வேலையாக இருக்கிறவள் போல் அங்குமிங்கும் சுற்றிக்கொண்டு இருந்தாள் மித்ரா.

அந்த சுற்றலுக்கான காரணத்தை அறியாதவனா கீர்த்தனன்? அவனும் ஹாலிலேயே அமர்ந்திருந்தான்.

இவன் உறங்கப் போய்விட்டால் பிறகு மெதுவாக என்னுடைய அறைக்குள் புகுந்துகொள்ளலாம் என்றால் அசைகிறான் இல்லையே.. என்று கணவனை மனதுக்குள் அர்ச்சித்தபடி மித்ரா நடைபயில, நேரமோ இரவு பத்தை தாண்டிக்கொண்டிருந்தது.

“என்ன, விடியும் வரைக்கும் இப்படியே நடப்பதாக உத்தேசமா?” திடீரென்று காதுக்கருகில் கேட்ட கணவனின் குரலில் துள்ளித் திரும்பினாள் மித்ரா.

கண்டுபிடித்துவிட்டான் கள்ளன்!

“இல்லை.. அது கொஞ்சம் வேலை இருக்கிறது.” என்று அவள் தட்டுத் தடுமாற,

“எந்த வேலையாக இருந்தாலும் அதை நாளை பார். இப்போது படுக்க வா!” என்று அவள் கையை பிடித்து அழைத்தான் அவன்.

“நீங்கள் போய் படுங்கள். நான் பிறகு வருகிறேன்.” என்றாள் அவள்.

“நான் போனதும் மெதுவாக உன் அறைக்குள் புகுந்துகொள்ளவா? அந்த விளையாட்டெல்லாம் இனி நடக்காது. மரியாதையாக நம் அறைக்குள் நட! அது ஒன்றும் உனக்கு புது இடம் இல்லையே..” என்றான் அவள் விழிகளையே பார்த்து.

அந்த அறையும் அதற்குள் அவர்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையும் அழகிய ஓவியமாக மனத்திரையில் ஓடவே, தடுமாறிப்போனாள் மித்ரா.

“என் விருப்பம் இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது என்று சொன்னீர்கள்.” என்று அவன் சொன்னதை அவனுக்கே நினைவு படுத்தினாள் அவள்.

முகத்தில் புன்னகை அரும்ப, “ஆமாம் சொன்னேன் தான். அதுக்கென்ன?” என்று கேட்டான் அவன்.

“பி..பிறகும் இப்படிச் செய்தால் எப்படி?”

“எப்படிச் செய்தேன்?” இலகுவாக அவன் கேட்ட விதமே அவளோடு விளையாடுகிறான் என்று காட்டிக் கொடுத்தது.

“ஒ..ஒன்றாக தூங்கக் கூப்பிட்டால்..” வார்த்தைகளை மென்று விழுங்கினாள் மித்ரா.

“ஆமாம்! ஒன்றாகத் தூங்கலாம் என்றேன். இதற்கும் நீ சொன்னதற்கும் என்ன சம்மந்தம்?” என்றவனின் புன்னகை நன்றாகவே விரிந்தது.

மனைவி எதைக் கருத்தில் கொண்டு சொல்கிறாள் என்று விளங்காதவனா அவன்?

பதிலற்று உதட்டைக் கடித்தபடி நிற்க, அவளை நெருங்கி, அவளின் இடையில் கைகளை கோர்த்து தன்னருகே இழுத்தான் கீர்த்தனன். விழிகள் விரிய அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் அவள். அவன் கண்களோ அதற்காகவே காத்துக்கொண்டிருந்தவை போன்று அவளின் விழி வழி நுழைந்து உயிரின் ஆழத்தை சென்று தீண்டின!

மனமும் உடலும் தடுமாற, அவன் தோள்கள் இரண்டையும் பற்றி அவனுக்கும் தனக்குமிடையில் இடைவெளியை உருவாக்க முனைந்துகொண்டே, “எனக்குப் பிடிக்காததை செய்யமாட்டேன் என்று சொல்லியிருக்கிறீர்கள்.” என்று திரும்பவும் முணுமுணுத்தாள் மித்ரா.

“ஓ.. உனக்கு இது பிடிக்காதா?” அவள் காதருகில் குனிந்து அவன் கிசுகிசுத்தபோது, மயிர் கூச்செறிந்தது அவளுக்கு.

கிறக்கத்தில் புருவங்களை சுழித்து விழிகளை அவள் மூடிக்கொண்டபோது, உதட்டைக் குவித்து அந்த விழிகள் மீது மெலிதாக ஊதினான் கீர்த்தனன். சூடான மூச்சுக்காற்று மோதி அவள் தேகத்தில் தீ மூழத் தொடங்க, அவன் ஊதிய காற்றின் பயணம் அவளின் நாசியை தொட்டு செவ்விதழ்களில் வந்து நிலைத்தது.

இதழ்களை தீண்டாமலேயே சித்ரவதை செய்தவனின் செயலால் தள்ளாடியவள், தன்னை திடப்படுத்த முனைந்துகொண்டே, நடுங்கிய கரங்களால் அவனை பிடித்து தள்ளியபடி, “ப்ளீஸ் கீதன்..” என்றாள் கெஞ்சலாக.

துடிக்கும் இதழ்களையும், தவிக்கும் முகத்தையும், உணர்வுகளின் போராட்டத்தில் சற்றே கலங்கிய விழிகளையும் பார்த்தவனின் நிலையும் அதேதானே!

தொண்டையை செருமி சின்னதாகச் சிரித்தான். “என்ன ப்ளீஸ்? மரியாதையாக நான் கேட்டபோதே படுக்க வந்திருக்க இதெல்லாம் நடந்திருக்காது தானே. “ என்றான்.

மித்ரவோ, “நித்திரை வருகிறது.” என்றுவிட்டு அவனிடமிருந்து தப்பித்து அவனது அறைக்கே விழுந்தடித்துக்கொண்டு போனாள்.

‘அப்படி வா வழிக்கு!’

மலர்ந்த முகத்தோடு அவன் உள்ளே சென்றபோது, மகனுக்கு அருகில் படுத்து போர்வையால் தலைவரை மூடியிருந்தாள் மித்ரா.

அவளின் பயம் எதற்காக என்று உணர்ந்தவனின் மனதில் உல்லாசம். உடலும் உடலும் இணைவதில் மட்டும்தான் சுகமா? கட்டியவளோடு இப்படி விளையாடும் சின்னச் சின்ன விளையாட்டுக்களில் தானே பெரும் சுகமே!

அவளருகில் சென்று போர்வையை எடுத்து கழுத்தோடு இறக்கிவிட்டான். இறுக மூடியிருந்த விழிகளை படாரென்று திறந்து, திரும்பவும் என்ன செய்யப் போகிறானோ என்று அவள் பார்க்க, அவனோ அவள் முகத்தருகே குனிந்து அவளின் விழிகளோடு தன் விழிகளைக் கலந்தான்.

மூச்சும் மூச்சும் முட்டிக்கொள்ளும் தூரம்! அவன் கண்களில் தெரிந்த நேசத்தில் உள்ளம் பனிக்கட்டியென உருகத் தொடங்கிற்று! ஏற்கனவே தடுமாறிப் போயிருந்தவளின் நெஞ்சு படபடக்க இமைகொட்ட மறந்து அவள் அவனையே பார்க்க, அவனோ அவள் முகத்தருகே இன்னுமே நெருங்கினான்.

விழிகள் இன்னுமே விரியப் பார்த்தவளின் பிறை நெற்றியில் தன் உதடுகளை மென்மையாக பதித்தான் கீர்த்தனன். தேகமெங்கும் சிலிர்த்தோட மித்ராவின் விழிகள் தாமாக மூடிக்கொண்டன.

மனம் நிறைய மெதுவாகத் தன் இதழ்களை கீர்த்தனன் மீட்டுக்கொண்ட போது மித்ராவின் விழிகளும் திறந்துகொண்டன!

அவனைப் பார்த்தவளின் விழிகளில் தவிப்பு! இவன் விழிகளிலோ ஏக்கம்! இளமையின் போராட்டம் அங்கே ஆரம்பமாக, இருவர் பாடும் திண்டாட்டமாகிப் போனது.

அவளை அணைக்கத் துடித்த கைகளை அடக்கிக்கொண்டு மென் சிரிப்போடு, “நிம்மதியாகத் தூங்கு!” என்று அவளின் கன்னத்தில் தட்டிவிட்டு மகனின் அடுத்தபக்கம் சென்று படுத்துக்கொண்டான் கீர்த்தனன்.

மித்ரவுக்கோ உணர்வுகளின் பெருக்கில் தேகமெல்லாம் நடுங்கத் தொடங்கிற்று! விழியோரம் கசிந்த கண்ணீரை இமைகளை கொட்டி அடக்கினாள்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2

ஏன் இந்தப் போராட்டம்? அவனை வாட்டி அவளும் வாடும் நிலை எதற்கு? ஒன்றும் வேண்டாம் என்று அவன் கைகளில் கரைந்துவிடத்தான் அவள் நினைக்கிறாள். ஆனால், அவளே மறக்க நினைத்தாலும் முடியாமல் நினைவில் நின்று கொல்லும் இறந்த காலத்தை என்ன செய்வது?

முதல் கோணல் முற்றிலும் கோணல் என்பதுபோல் என்றோ ஒருநாள் அவள் தவறியது கடைசிவரை அவளைப் போட்டுத் துரத்துகிறதே! அவன் நெஞ்சத்து வஞ்சிக்கொடியென வாழும் தகுதி உனக்கில்லை என்று அவள் மனமே அவளை இடித்துரைக்கையில்

பிரிந்திருந்த நாட்களில் அவனை சேர்ந்துவிட மாட்டோமா? இழந்த வாழ்க்கை மீண்டும் கிடைக்காதா என்று நொடிப் பொழுதுகளும் அவள் வருந்தியது மெய்தான்.

அந்த வாழ்க்கை மீண்டும் கிட்டியபோதோ பவித்ராவுக்காகத்தான் அவளை மணந்தான் என்கிற விஷயம் நெருஞ்சி முள்ளாக அவளை வதைத்தாலும், அதையும் தாண்டி அவளைக் கொன்று தின்றது அவள் வாழ்வில் நடந்துவிட்ட பிசகுகள்!

அதற்காக இன்னொரு பெண்ணை அவனோடு இணைகூட்டி பார்க்கவும் முடியவில்லை.

அவனோடு சேரவும் முடியாமல் அவனை பிரியவும் முடியாமல் இது என்ன நரக வாழ்க்கை?

என்னென்னவோ நினைவுகள் எல்லாம் நெஞ்சில் வந்து வருத்த, அன்று அவள் உறங்க நெடு நேரமானது.


அடுத்தநாளும் கணவனுக்கு அழைக்கத் தவறவில்லை பவித்ரா. “இன்றைக்கு என்ன?” என்றான் அதட்டலாக.

அந்த அதட்டலில் கொஞ்சமே கொஞ்சம் பொய்மையும் கலந்திருந்ததோ?

அவளோ எதற்கும் அசராது, “சாப்பிட்டீர்களா?” என்று, முதல்நாள் கேட்டதையே கேட்டாள்.

இவளை..! என்று பல்லைக் கடித்தாலும், “ம்..” என்றான்.

உடனேயே, ‘என்ன ம்?’ என்று கேட்டு என் பொறுமையை சோதிப்பாள் என்று பயந்தவன், “நான் லசானியா சாப்பிட்டேன்.” என்று அவசரமாக அதையும் சேர்த்துச் சொன்னான்.

கணவனின் வேகத்தில் பவித்ராவுக்குள் சிரிப்பு குமிழியிட்டது. ‘டேய் புருசா! உனக்கு நிறைய நாள் ட்ரைனிங் தேவையில்லை போலவே..’ என்று, உள்ளூர எண்ணிக்கொண்டாள்.

ஆனாலும், அன்றும் ஒரு பத்து நிமிடங்கள் அவனை வம்புக்கு இழுத்துவிட்டே மனம் நிறைய அணைப்பை துண்டித்தாள் பவித்ரா.

இதுவே அடுத்தடுத்து வந்த நாட்களில் தொடர்ந்தது.

அன்று மாலை கீதன் வேலை முடிந்து வந்தபோது, அங்கே வித்யாவும் இருந்தாள்.

“ஹேய் வித்திம்மா! எப்படி இருக்கிறாய்? எங்கே உன்னை இந்தப் பக்கம் காணவே முடியவில்லை?” என்று புன்னகையோடு விசாரித்தான் கீர்த்தனன்.

“அது… பள்ளிக்கூடம் அத்தான். அதுதான்..” என்று அவன் முகம் பாராது பதிலிறுத்தவள் தமக்கையின் பின்னாலேயே சென்றுவிடவும், புருவங்களை சுருக்கினான் கீர்த்தனன்.

‘இவள் இப்படி இருக்க மாட்டாளே… அவனைக் கண்ட இந்த நிமிடத்துக்குள் ஆயிரம் கதைகள் சொல்லியிருப்பாளே..’ என்று யோசித்தவனுக்கு, அப்போதுதான் கல்யாணம் நடந்த அன்று வந்தவள் மீண்டும் இன்றுதான் வருகிறாள் என்பது புத்தியில் உரைத்தது.

அதோடு, அன்றும் அவள் ஒதுங்கி நின்றது இன்று கருத்தில் பட, என்னவோ இருக்கிறது என்று எண்ணி அவளை நோட்டமிட்டான்.

அவனோடு கதைப்பதை அவள் கவனமாக தவிர்ப்பதை மனதில் குறித்துக்கொண்டான். குளித்து உடைமாற்றி வந்தபோது கஃபே கப்பை நீட்டினாள் மித்ரா.

“வித்தி எங்கே?” என்று கேட்டுக்கொண்டே கப்பை வாங்கினான்.

“அங்கே சமையலறையில் நிற்கிறாள்.” என்று மித்ரா சொல்லவும், “ஏன்?” என்று கேட்டான்.

“அவளையே கேளுங்கள். என்னென்னவோ சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறாள்.” என்றாள் மித்ரா.

“வித்தி..! இங்கே வா!” என்று அவன் அழைக்க, தயக்கத்தோடு வந்து, ஹால் வாசலிலேயே நின்றுகொண்டாள்.

“ஏன் அங்கேயே நிற்கிறாய்? கிட்டே வா!”

அப்போதும் தயக்கம் மாறாது அவன் முன்னால் வந்து நிற்க, அவளின் கையைப் பற்றி தன்னருகில் அமர்த்தி, “வித்திக்குட்டிக்கு அத்தான் மீது என்ன கோபம்?” என்று கேட்டான் கீர்த்தனன்.

“அப்படியெல்லாம் இல்லை..” என்று முணுமுணுத்தாள் அவள்.

“பிறகேன் இப்படி இருக்கிறாய்?”

அவள் தலையை தடவிக்கொடுத்தபடி அவன் கேட்டபோது அவளோ, “சாரித்தான்..” என்றாள் தழுதழுத்த குரலில்.

“சாரியா? எதற்கு? நீ என்ன தப்புச் செய்தாய்? முதலில் என்னை நிமிர்ந்துபார்.” என்றவன், அவளது தாடையை பற்றி நிமிர்த்தவும், அவள் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழியவும் சரியாக இருந்தது.

“ஹேய் வித்திம்மா! எதற்கு அழுகிறாய்? என்ன நடந்தது?” என்று கேட்டு அவளின் கண்ணீரை துடைத்துவிட்டான் அவன்.

அப்போதும் அவள் கண்ணீர் நிற்காமல் இருக்கவே, “மித்து, வித்தியை நீ ஏதும் திட்டினாயா என்ன?” என்று மனைவியையும் தங்கள் பேச்சுக்குள் இழுத்தான்.

“நான் ஏன் அவளை திட்ட? அவள்தான் உங்களோடு சண்டை பிடித்தாளாம். அதுதான் அழுகிறாள்.” என்று விஷயத்தை சொன்னாள் மித்ரா.

“இது எப்போது?” என்று வியப்போடு விசாரித்தான் அவன்.

அந்த நேரத்திலும் மனைவி வித்தியின் பொருட்டு இயல்பாக உரையாடுவதை குறித்துக்கொண்டது அவன் மனது.

“அது.. அன்றைக்கு சந்துவை வாங்க வந்தபோதும், கேக் வாங்கிய கடையிலும் வைத்து கோபமாக பேசினேனே.. சாரித்தான்.” என்று அப்போதும் வித்யா கண்ணை கசக்க,

“அதற்குப் பெயர்தான் சண்டை பிடிப்பதா? இது எனக்குத் தெரியாதே.” என்றான் கீர்த்தனன் கேலியாக.

“அத்தான்!” என்று சிணுங்கியவளுக்கும் சிரிப்பு வந்தது.

“உனக்கு சண்டை பிடிக்கவெல்லாம் தெரியுமா வித்தி? எங்கே பிடித்துக்காட்டு?” என்று அவன் மேலும் வம்பிழுக்க, “அத்தான்..! கேலி செய்யாதீர்கள்! இனி நீங்கள் என்னோடு கதைக்கவே மாட்டீர்களோ என்று பயந்தே போனேன் தெரியுமா?” என்றவளுக்கு இப்போது அழுகை முற்றிலுமாக நின்றே போயிருக்க, சிரிப்பு நன்றாகவே மலர்ந்திருந்தது.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
கனிவோடு அவளை நோக்கி, “அசடு! உன் அத்தானிடம் உனக்கில்லாத உரிமையா?” என்று அதட்டினான் அவன்.

அத்தானின் பாசம் திரும்பக் கிடைத்துவிட்ட சந்தோசத்தில், “இனி அப்படிச் செய்யமாட்டேன் அத்தான்.” என்றவள், சலுகையோடு அவன் தோளில் சாய்ந்துகொண்டாள்.

அதேநேரம் சத்யனும் பவித்ராவும் அங்கே வந்தனர்.

வித்யா கீர்த்தனனின் தோளில் சாய்ந்ந்திருந்ததைக் கண்டு ஒருகணம் புருவங்கள் இரண்டையும் உச்சி மேட்டுக்கே உயர்த்தியவன், அடுத்த கணமே கீர்த்தனனுக்கும் வித்யாவுக்கும் நடுவில் சென்று பொத்தென்று அமர்ந்துகொண்டான்.

அவன் அவளை நசுக்கிக்கொண்டு அமர்ந்ததில் உண்டான வலியில், “அம்மா!” என்று கத்திய வித்யா, “எழும்பு அண்ணா. அந்தப்பக்கம் போயிரு!” என்று அவனைப் பிடித்துத் தள்ளினாள்.

“மாட்டேன்! அத்தானுக்கு பக்கத்தில் நான்தான் இருப்பேன்!” என்றான் அவன் சட்டமாக அங்கேயே அமர்ந்துகொண்டு.

“நான்தான் முதலில் அத்தானுக்குப் பக்கத்தில் இருந்தேன். நீ அந்தப்பக்கம் போ!” என்றாள் வித்தி.

“முடியாது!” என்றவனின் முதுகில் வித்தி தன் கைகள் இரண்டாலும் மொத்தத் தொடங்கினாள்.

அதைப் பார்த்துவிட்டு, “வித்தி சும்மாயிரு! சத்தி எழும்பி அந்தப்பக்கம் போ!” என்று அவர்களின் சண்டையை தீர்க்கப் பார்த்தாள் மித்ரா.

கீர்த்தனனோ எதுவும் சொல்லாது சத்யனின் அட்டகாசத்தை பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

“நான் ஏன் எழும்பவேண்டும்?” என்று தமக்கையிடம் கேட்டவன், “அங்கேதான். அங்கேயேதான் அடி. சுகம்ம்மாக இருக்கிறது.” என்றான் முதுகை வித்யாவுக்கு வாகாகக் காட்டிக்கொண்டு.

விழிகள் விரிய அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் பவித்ரா. அவளறிந்த சத்யன் கம்பீரமானவன். இறுக்கமானவன். அக்கா தங்கை மேல் ஒரு தந்தையின் ஸ்தானத்தில் இருந்து பாசம் காட்டுகிறவன். இந்த சத்யனோ அறுந்தவாலாக இருந்தான். விளையாட்டுப் பையனாகத் தெரிந்தான்.

இந்தப் புது சத்யனை புதுவிதமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளின் பார்வை தமையனிடம் சென்றது. பெற்ற குழந்தைகளின் சேட்டையை ரசிக்கும் ஒரு தந்தைபோல் அவர்களின் விளையாட்டை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான் அவன்.

சத்யன் பவித்ராவை ஏமாற்றி தன்னைக் காதலிக்க வைத்தபோதும், ‘அவளை நான் கட்டவேண்டும் என்றால் அக்காவை நீங்கள் மணக்கவேண்டும்’ என்று மிரட்டியபோதும், ‘என் தங்கையை உனக்குக் கட்டித் தரமாட்டேன்’ என்று சொல்லாமல் சத்யனுக்கே அவளை கட்டி வைத்ததும் அல்லாமல், அவனுக்காக தன்னிடம் வக்காலத்து வாங்கியதற்கு பின்னால் மித்ராமேல் தமையன் வைத்திருக்கும் நேசத்தையும் தாண்டி, பவித்ரா சத்யனை காதலித்தால் என்கிற உண்மையையும் தாண்டி, இந்த சத்யன் மேலிருந்த பாசமும் ஒரு காரணம் என்று இப்போது விளங்கியது அவளுக்கு.

அவளின் எண்ணவோட்டங்களை கலைக்கும் விதமாக, “அத்தான்..! இவனை எழும்பச் சொல்லுங்கள். முதலில் நான்தானே உங்கள் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தேன்.” என்று கீதனிடம் முறையிட்டாள் வித்யா.

“அவள் சொல்வது சரிதானேடா. எழும்பி இந்தப் பக்கம் வா.” என்றான் கீர்த்தனன் சிரிப்போடு.

“முடியாது. வேண்டுமானால் அவளை அந்தப்பக்கம் போகச் சொல்லுங்கள்.” என்று சிறு குழந்தையாக அடம்பிடித்தான் அந்த வளர்ந்த தடியன்!

‘டேய்! நீயாடா இது?’ நொந்துபோய் பார்த்தாள் பவித்ரா.

“உன் பிள்ளை விளையாடுகிற வயதில் நீ விளையடுகிறாயாடா?” என்று அவன் முதுகில் ஒன்று போட்ட கீர்த்தனன், “நீ இந்தப்பக்கம் வா வித்தி.” என்று அவளை அழைத்தான்.

“போங்கத்தான். நீங்களும் அவனுக்குத்தான் எப்போதும் சப்போர்ட்.” என்றபடி எழுந்து அவள் கீர்த்தனனின் அந்தப் பக்கம் போக, சட்டென்று பாய்ந்து அந்தப் பக்கம் தான் அமர்ந்துகொண்டான் சத்யன்.

“அத்தான்..!” என்று காலை நிலத்தில் உதைத்து வித்யா சிணுங்க, “ஏன்டா டேய்!” என்று சிரித்த கீர்த்தனன், “அவன் கிடக்கிறான் தடியன். நீ திரும்ப இங்கேயே வா..” என்று வித்யாவை அழைத்தான்.

அவளும் தான் முதலிலேயே இருந்தபக்கம் அமரப் போக, இப்போது அந்தப் பக்கம் பாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டு அவளை வெறுப்பேற்றினான் சத்யன்.

“டேய் அண்ணா..! உன்னை..!” என்றபடி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவள், அங்கே இருந்த சந்துவின் கார் ஒன்றைத் தூக்கி அவனை நோக்கி எறியப்போக, “ஐயோ அத்தான்! என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்..” என்று கீர்த்தனனின் முதுகுக்குப் பின்னால் தன்னை மறைத்துக்கொண்டு சிரித்தான் சத்யன்.

“அத்தான் தள்ளுங்கள்! இன்றைக்கு இவனை ஒரு கை பார்க்காமல் விடமாட்டேன்!” என்றவளை சமாளிப்பதற்குள் கீர்த்தனனுக்கு போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது.

மித்ராவுக்கோ நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு தம்பி தங்கையின் விளையாட்டை பார்த்தபோது விழிகளில் ஆனந்தக் கண்ணீர் சுரக்கும் போலிருந்தது. எத்தனை நாட்களாயிற்று இப்படி அவர்கள் இருவரும் விளையாடி?!

அவர்கள் மூவரினதும் சந்தோசமுமே தன் கணவன்தான் என்று உணர்ந்தவளுக்கு, உள்ளத்தின் உள்ளே இருக்கும் பாரத்தையும் மீறிக்கொண்டு நெஞ்சம் விம்மியது.

வித்யாவுக்கோ தமையன் மீதிருந்த ஆத்திரம் அடங்கவே மறுத்தது. பவித்ராவிடம் திரும்பி, “பவிக்கா! உங்கள் புருஷனை ஒழுங்காக இருக்கச் சொல்லுங்கள். இல்லையோ அவனை என்ன செய்வேன் என்று எனக்கே தெரியாது!” என்று விரல் நீட்டி எச்சரித்தாள்.

‘முடிந்தால் அவனை இன்னும் நன்றாக மிதி!’ என்று மனதில் நினைத்தவள் வெளியே நல்லபிள்ளையாக புன்னகைத்தாள்.

“அதென்ன பவிக்கா என்கிறாய்? அண்ணி என்று சொல்லு.” என்றாள் மித்ரா.

“எனக்கு பவிக்கா என்று சொல்லத்தான் பிடித்திருக்கிறது.” என்றாள் வித்யா.

“அவள் உன் அண்ணாவின் மனைவி வித்தி. அண்ணி என்றுதான் கூப்பிட வேண்டும்.” என்று மித்ரா மீண்டும் வலியுறுத்த,

“நான் மாட்டேன்.” என்றாள் வித்யா அடமாக.

அவள் அவளுக்கு பிடித்த விதமாகவே கூப்பிடட்டும் என்று சொல்லவதற்காக பவித்ரா வாயை திறக்க முதலே, “அவள் அப்படியே கூப்பிடட்டும் அக்கா.” என்றான் சத்யன்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#4
“அதெப்படி? முறை என்று ஒன்று இருக்கிறதே.” என்று தம்பியிடம் சொன்ன மித்ரா, “என்ன கீதன், பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறீர்கள்? நீங்களாவது அவளிடம் சொல்லுங்கள்.” என்று கணவனிடம் முறையிட்டாள்.

‘உன் தம்பி தங்கை என்றதும் என்னிடம் வருவாய், மற்றும்படி புருஷன் என்று ஒருத்தன் இருக்கிற ஞாபகமே உனக்கு வராதாடி?’ செல்லமாக அவளோடு சண்டையிடவன், “நான் என்ன சொல்வது? அது பவியும் வித்தியும் முடிவெடுக்க வேண்டியது.” என்றான்.

“விடுக்கா. அவள் எப்படி கூப்பிட்டால் தான் என்ன?” என்றான் சத்யன்.

அவனை முறைத்தாள் பவித்ரா. அதென்ன ‘எப்படிக் கூப்பிட்டாலும் என்ன?’ என்பது? அவளுக்கு ஒன்றும் பவித்ரா அண்ணி என்று கூப்பிட்டு மரியாதை தரவேண்டும் என்கிற ஆசை எல்லாம் கிடையாதுதான்.

ஆனால், அதை அவன் முந்திக்கொண்டு மறுத்தது ஆத்திரத்தை கிளப்பியது. அவள் அண்ணி என்று கூப்பிட்டால் இவனுக்கு என்னவாம்? இவன் எதற்கு அவளின் விசயத்தில் தலையிட வேண்டும்?

“பவிக்கா, நீங்கள் சொல்லுங்கள், நான் உங்களை அப்படிக் கூப்பிடலாம் தானே?” என்று அவளிடம் கேட்டாள் வித்யா.

மனதை மறைத்து புன்னகைத்து, அவளின் இரண்டு கைகளையும் பற்றி, “நீ அப்படியே கூப்பிடு. எனக்கும் அதுதான் பிடித்திருக்கிறது.” என்றாள் பவித்ரா.

ஆயினும், சத்யன் மீது உள்ளுக்குள் புகைந்துகொண்டே இருந்தாள்.

“உங்கள் சண்டையில் நான் என் கஃபேயை மறந்தே போனேன்.” என்றபடி கீர்த்தனன் கப்பை எடுத்து இரண்டுவாய் பருக, அதுவரை கண்களில் குறும்பு மின்ன அமைதியாக இருந்த சத்யன் அந்தக் கப்பை பறித்துக்கொண்டு பால்கனிக்கு ஓடினான்.

கைக்கெட்டியது வாய்க்கு எட்டாமல் போன சோகத்தில் மனைவியை பார்த்து விழித்தான் கீர்த்தனன்.

வந்த சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு மித்ரா உள்ளே போக, “அது என் கஃபேடா. உன் அக்கா திரும்பக் கேட்டாள் தரவும் மாட்டாள். தாடா..” என்று சத்யனிடம் கெஞ்சினான் கீர்த்தனன்.

சற்றே ஆறிப்போயிருந்த கஃபேயை ஒரே மடக்கில் அருந்திவிட்டு, “உங்களுக்கு இல்லாததா? இந்தாருங்கள் அத்தான்!” என்று வெறும் கப்பை கொடுத்துவிட்டு அங்கிருந்து ஓடியே போனான் சத்யன்.

அவன் செயலை ஒருவித பிரமிப்போடும் ஏக்கத்தோடும் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள் பவித்ரா.

வித்யாவோ சத்யன் மேலிருந்த கோபத்தில், “அவனை பிடித்து நன்றாக மொத்துங்கள் அத்தான்! மகா பொல்லாதவன். நீங்கள் நான் லைசென்ஸ் எடுத்ததற்கு தந்த செல்லை தூக்கி எறியச் சொல்லிவிட்டு இப்போது என்னவோ உங்கள் மீது பாசம் உள்ளவன் போல் நடிக்கிறான்..” என்று எப்போதும்போல் தன் போட்டுக்கொடுத்தலை மீண்டும் ஆரம்பித்தாள்.

“இப்போ எங்கே அந்த செல்?” என்று விசாரித்தான் கீர்த்தனன்.

“நான் இன்னும் அதைத்தான் வைத்திருக்கிறேன். ‘அத்தான் அன்பாகத் தந்ததை நீயே வைத்திரு’ என்று அக்கா சொன்னார். ” என்றவள், அதை எடுத்து அவனுக்குக் காட்டினாள்.

அப்படியே பள்ளிக்கூடத்தில், டூர் சென்றபோது என்று எடுத்த புகைப்படங்களை அவள் காட்ட, தமையனின் அருகில் அமர்ந்து தானும் கவனித்தாள் பவித்ரா.

சத்யனின் போட்டோ ஒன்று வந்ததும், “பாருங்கள் அத்தான், மங்கி மாதிரி பல்லைக் காட்டிக்கொண்டு நிற்கிறான்.” என்று வித்யா கீர்த்தனனிடம் சொல்ல, இப்படி ஒரு போட்டோ எங்கேயாவது இருந்திருந்தால் அவனை யாரோ என்று தான் நம்பி ஏமாந்து இருக்க மாட்டோமே என்று தோன்றியது பவித்ராவுக்கு.

அவன் மனதில் இடம்பிடித்துக் காட்டவேண்டும் என்கிற பிடிவாதத்தோடு அவள் செயல்பட்டாலும், அவன் தள்ளி நிற்பதும் அவளை யாரோவாக்கி தள்ளி நிறுத்துவதும் அவளை வருத்தாமல் இல்லை.

காதலனாகத்தான் அவன் அவளுக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றால் கணவனாகக் கூட அவன் அவளை அணுகவில்லை என்பது அவளது காதல் நெஞ்சத்துக்கு விழுந்த பெருத்த அடிதான்!

அப்படியிருக்க, இன்று அவன் தன் தமையனோடும் வித்யாவோடும் விளையாடியதை பார்க்கையில் அவனுடைய விலகல் பன்மடங்காக அவளுக்குள் வலித்தது.

இப்படியெல்லாம் விளையாடக் கூடியவனின், அண்ணா குடித்த கஃபேயை கூட அருவருப்பு இல்லாமல் பறித்துக் குடிக்கும் அளவுக்கு பாசம் காட்டுகிறவனின் அன்பு அவளுக்கு மட்டும் மறுக்கப்படுவது ஏன்?

அந்த அன்பை பெற்றே ஆகவேண்டும் என்கிற உத்வேகம் எழுந்த அதே வேளை அவன் மீது ஆத்திரமும் எழுந்தது.

‘வீட்டுச் சுவர்களில் போட்டோக்கள் தொங்கினால் உனக்குப் பிடிக்காதா? புருசா! இருக்குடா உனக்கு!’ உள்ளுக்குள் கறுவிக்கொண்டாள்.

வித்யா இரவு உணவை அங்கேயே முடித்துக்கொண்டதும் கிளம்ப, “இங்கேயே தங்கிவிட்டு நாளைக்கு போயேன் வித்தி.” என்றன் கீர்த்தனன்.

“எனக்கும் நிற்கத்தான் விருப்பம் அத்தான். ஆனால், நாளைக்கு காலை நேரத்துக்கே அப்பாவை ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிக்கொண்டு போகவேண்டும்.” என்றாள் அவள்.

அவள் அப்பா என்றதும், அந்த மனிதர் மித்ராவுக்கு செய்தவைகள் நினைவில் வந்து முகம் இறுகியது கீதனுக்கு.

அவருக்கு என்ன என்று சம்பிரதாயத்துக்குக் கூட கேட்கப் பிடிக்காமல், என்னவானாலும் சரிதான் என்பதாக அவன் இருக்க, “அப்பாவுக்கு என்ன வித்தி? இவ்வளவு நேரமும் இதை நீ சொல்லவே இல்லையே.” என்று கேட்டாள் மித்ரா.

“கொஞ்ச நாட்களாகவே வயிற்று வலி என்றாரக்கா. ஏதும் கட்டியாக இருக்குமோ என்று டாக்டர் சொன்னார். நாளைக்கு அதைதான் செக் பண்ணப் போகிறார்கள்.” என்று தகவல் சொன்னவள் கிளம்ப, கீர்த்தனன் அவளை விட்டுவிட்டு வரக் கிளம்பினான்.

பவித்ராவும், “நானும் மேலே போகிறேன் அண்ணி.” என்றுவிட்டு படியேற, அவளை அனுப்பிவிட்டு தாய்க்கு அழைத்தாள் மித்ரா.

தங்கள் வீட்டுக்கு வந்து கதவடைத்த பவித்ராவுக்கு, அங்கே சோபாவில் அமர்ந்திருந்து லாப்டாப்பில் பேஸ்புக்கில் மூழ்கியிருந்த சத்யனை பார்த்தபோது புசுபுசு என்று கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.

என்னதான் அவன் இப்போது அவளுக்கு கணவனாக வந்துவிட்டான் என்றாலும், அவனை நம்பி ஏமாந்திருக்கிறோம் என்பதும், அவன் திட்டமிட்டே ஏமாற்றி இருக்கிறான் என்பதும் திரும்பத் திரும்ப நினைவுக்கு வந்துகொண்டே இருந்தது.

அதற்குக் காரணம், இன்று அவனுடைய போட்டோவை பார்த்ததும், பவித்ராவை அண்ணி என்று கூப்பிட விடாததுமே!

“நீங்கள் ஏன் அப்படி சொன்னீர்கள்?” சட்டெனக் கேட்டுவிட்டாள்.

திடீரென்று அவள் குரல் கேட்டதில் நிமிர்ந்தவன், அவளின் கேள்வி விளங்காமல், “என்னது?” என்று கேட்டான்.

“பவித்ராவை அண்ணி என்று கூப்பிடவேண்டாம் என்று ஏன் சொன்னீர்கள்?”

இதெல்லாம் ஒரு விசயமா என்பதாக மேலும் கீழுமாக அவளை ஒரு பார்வை பார்த்தவன், மீண்டும் தன் பார்வையை லாப்டாப்புக்கு திருப்பி, “இப்போ என்ன அதற்கு?” என்று கேட்டான்.

அந்த அலட்சியமே அவளுக்குள் இருந்த கோபத்தை இன்னும் விசிறிவிட்டது. “நீங்கதான் என்னை மனைவியாக நினைக்கவில்லை. அவளும் என்னை அண்ணியாக நினைக்கக் கூடாதா?நான் அவளுக்கு அண்ணிதானே.” என்றவளுக்கு, கழிவிரக்கத்தில் கண்ணீரே வந்துவிடும் போலிருந்தது.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#5
அவன்தான் மனைவிக்கான அங்கீகாரத்தை தர மறுக்கிறான். பவியாவது அந்த அங்கீகாரத்தை தரட்டுமே!

“இப்போ யார் இல்லை என்றது? உன்னை பவிக்கா என்று கூப்பிட்டால் நீ குறைந்தா போய்விடுவாய்?” என்று கேட்டான் அவன்.

அவனும் என்னவோ தங்கை தனக்குப் பிடித்த விதமாகவே கூப்பிடட்டும் என்றுதான் சொன்னான். அதை ஒரு விசயமாக பிடித்துக்கொண்டு இவள் தொங்கவும் மெல்லிய கோபம் வந்தது.

“ஓ.. அப்படியா! அப்போ நானும் உங்கள் அக்காவை பெயர் சொல்லியே கூப்பிடுகிறேன். அதில் அவரும் குறைந்துவிட மாட்டார் தானே.” என்றாள் இவள்.

“என் அக்கா உன் அண்ணனின் மனைவி!” என்றான் அவன் விழிகளில் கோபம் தெறிக்க.

‘அப்படி வாடா வழிக்கு!’

“நான் மட்டும் வித்திக்கு யார்?” என்று கேட்டாள் இவள்.

திரும்பத் திரும்ப அவள் அதையே பேசவும், “ப்ச்! உன்னோடு மனிதன் கதைப்பானா? எப்போ பார், எதையாவது பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டு!” என்று ஆத்திரப்பட்டவன், பட்டென்று எழுந்து தன் அறைக்குள் புகுந்துகொண்டான்.

“நான்.. நானா எதையாவது பிடித்துக்கொண்டு தொங்குகிறேன்?” என்றவளின் கொதிப்பு, சாத்தப்பட்ட அவன் கதவை தாண்டி அவனது காதுகளுக்குள் நுழையவே இல்லை.

‘திமிர்! உடம்பு முழுக்கத் திமிர்! இருக்குடா உனக்கு!’ கருவிக்கொண்டாள் பவித்ரா.



அடுத்தநாள் மாலை மித்ரா வேலை முடிந்து வந்ததுமே, “அண்ணி! உங்கள் தொம்பியின் போட்டோக்கள் இருந்தால் எனக்கு அனுப்பிவிடுங்கள்.” என்று படபடத்தாள்.

அவள் கேட்ட விதத்தில் சிரிப்பு எழுந்தது மித்ராவுக்கு. “அதென்ன தொம்பி?”

“அது அப்படித்தான்!”

“அதுசரி.. ஏன் திடீரென்று அதுவும் சத்தியின் போட்டோக்களை கேட்கிறாய்?” என்று விசாரித்தாள் மித்ரா.

“அவர் வேலைக்குச் சென்றபிறகு ஆ...சையாக அவரை பார்த்து ரசிக்க..” என்றாள் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு.

“என்னவோ வில்லங்கம் செய்யப் போகிறாய் என்று மட்டும் தெரிகிறது. எதையும் பார்த்துச் செய். இல்லையென்றால் வந்து கத்துவான்.” என்றவள் தன்னிடம் இருந்த சத்யனின் போட்டோக்களை அவளின் செல்லுக்கு அனுப்பிவைத்தாள்.

வந்த காரியம் முடிந்ததும், “சரி அண்ணி. நான் கொஞ்சம் வெளியே போய்விட்டு வருகிறேன்.” என்று வெளிக்கிட்டாள்.

“எங்கே போகிறாய்? நில், நான் காரில் கூட்டிப் போகிறேன்.” என்று மித்ரா சொல்ல, ‘காரியத்தையே கெடுக்கப் பார்க்கிறீர்களே அண்ணி!’ என்று எண்ணிக்கொண்டவள் மறுத்தாள்.

“வாசலில் தானே பஸ் ஸ்டாப். நான் பஸ்சிலேயே போகிறேன்.” என்றுவிட்டுக் கிளம்பிவிட்டாள் பவித்ரா.

அவள் லைசென்ஸ் பழகும் விசயமாக சத்யனிடம் பேசவேண்டும் என்று குறித்துக்கொண்டாள் மித்ரா.


அன்று வேலை முடிந்து வந்த சத்யன், வழமை போன்று தமக்கையிடம் கஃபே அருந்திவிட்டு அவர்களின் வீட்டுக்கு செல்ல எண்ணிப் படியில் காலை வைத்ததும் திகைத்து நின்றுவிட்டான். படியேறும் சுவர் எங்கும் அளவான இடைவெளியில் பிரேம் இடப்பட்ட போட்டோக்கள் தொங்கின.

அனைத்திலும் அவனும் மித்ராவும், அவனும் வித்யாவும் அல்லது அவனும் கீர்த்தனனும் என்று எடுத்துக்கொண்ட போட்டோக்கள்.

இதென்ன காட்சிப்பொருள் மாதிரி? சுறுசுறு என்று கோபமேற தடதட என்று படியேறி வீட்டுக்குள் சென்றவனை பார்த்து, ஹால் முழுவதும் நிறைந்திருந்த அவர்களின் திருமணப் போட்டோக்கள் பல்லைக் காட்டின!

இவனோ இன்னும் பலமாக பல்லைக் கடித்தான்!

கையிலிருந்த பாக்கை தூக்கி சோபாவில் எறிந்துவிட்டு, “பவித்ரா..!!” என்றவனின் குரல் ஓங்கி ஒலித்தது.

“என்ன ஜான்?” என்று கேட்டுகொண்டே வெளியே வந்தவள், தலைவாரி, பொட்டிட்டு, மலர்ந்த முகத்தோடு இருந்தாள்.

“இதெல்லாம் என்ன?” சுவரில் தொங்கிய போட்டோக்களை கையால் காட்டிக் கேட்டவன் கிட்டத்தட்ட உறுமினான்.

இமைகளை படபடவென்று கொட்டி, “இது கூடத் தெரியாதா ஜான்? நம் கல்யாணப் போட்டோக்கள்.” என்றாள் பவித்ரா கொஞ்சும் கிளியின் குரலில்.

அவளின் நடிப்பில் இவனுக்கு பற்றிக்கொண்டு வந்தது. “அதை எதற்கு இப்படி வீடு முழுவதும் தொங்க விட்டிருக்கிறாய்? இதெல்லாம் எனக்குப் பிடிக்காது! உடனடியாகக் கழட்டு!” என்றான் உத்தரவாக.

இதற்காகத்தானே அவளும் காத்திருந்தாள்! “ஏன்? இன்னும் எவளையாவது ஏமாற்றவா?” என்று நிதானமாக கேட்டாள்.

“என்ன உளறுகிறாய்?”

“உளறல் இல்லை உண்மை. இந்த வீட்டிலோ அண்ணி வீட்டிலோ உங்கள் போடோக்கள் இருந்திருந்தால் நான் உங்களிடம் ஏமாந்திருக்க மாட்டேன்தானே? உங்களாலும் என்னை, என் அன்பை ஏமாற்றி இருக்க முடியாது தானே. அப்படி என்னைப்போல வேறு யாரும் உங்களிடம் ஏமாறவும் கூடாது. நீங்கள் ஏமாற்றவும் கூடாது என்றுதான் இதை செய்திருக்கிறேன்.” என்றாள் நிதானமாக.

“லூசுத் தனமாக எதையாவது கதைத்து என் எரிச்சலை கிளப்பாமல் இதையெல்லாம் கழட்டு!” என்றான் மீண்டும்.

“முடியாது! நான் மட்டும் கல்யாணம் ஆனவள் என்று ஊருக்கே காட்டுகிற மாதிரி நீங்கள் கட்டிய தாலியில் இருந்து போட்டுவிட்ட மெட்டி தொடங்கி வைத்துவிட்ட குங்குமம் வரை வைத்துக்கொண்டு அலையவேண்டும். நீங்கள் மட்டும் எப்போதும்போல் திரிவதா? விடமாட்டேன்! உங்கள் கழுத்துக்கும் ஒரு நாய்ச்சங்கிலிக்கு ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டுத்தான் வந்திருக்கிறேன்.” என்றாள் அவள்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#6

“நாய்ச் சங்கிலியா?” திகைத்துப்போய் கேட்டான் சத்யன்.

“ஆமாம்! பவித்ரா என்று என் பெயர் போட்ட சங்கிலி. இனிமேல் அதுதான் உங்களுக்கு தாலிக்கயிறு. அதை பார்த்த பிறகும் எவளாவது உங்கள் பின்னால் வருவாள்?” சவாலாகக் கேட்டாள் அவள்.

அதைக் கேட்டவனுக்கு ஆத்திரத்தில் சிரிப்புத்தான் வந்தது! ஒருபக்கமாக உதட்டைக் கோணி நக்கலாச் சிரித்தான்.

அவள் தந்ததும் அவன் போட்டு விடுவானா என்ன?

அவனுக்குத் தெரியவில்லை அதை தான் ஆசையோடு போடப் போகிறோம் என்பதும், சாகும் வரைக்கும் அது அவன் கழுத்திலேயே கிடக்கப் போகிறது என்பதும்!

அதை இன்று அறியாதவனோ, அவள்மேல் இருந்த கோபத்தில் குளித்துவிட்டு வந்து விடு விடு என்று கீழே இறங்கிப் போனான்.

சாப்பிடாமல் எங்கே போகிறான்? யோசனையோடு கணவனைப் பின்தொடர்ந்தாள் பவித்ரா.

அவனோ தமக்கையிடம் உணவை வாங்கி உண்டான். முகம் சுருங்கிப் போனது பவித்ராவுக்கு.

‘ஏன்டா? வீட்டில் சண்டை என்றால் உடனே அக்கா வீடா?’ சத்யனை அவள் முறைக்க, அவனோ சாப்பாட்டை ரசித்து ருசித்து விழுங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

“பவி, உனக்கும் போடுகிறேன், நீயும் சாப்பிடு.” சாப்பாட்டு மேசையில் சத்யனுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்த மித்ரா சொன்னாள்.

“இல்லை அண்ணி. நான் ஏற்கனவே சாப்பிட்டேன்.” என்றாள் அவள். மனம் மட்டும், ‘நான் அவனை ஒன்றுமே சொல்லக் கூடாதா? ’ என்று புழுங்கியது.

சட்டென்று நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான் சத்யன். முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள் பவித்ரா. அவனோடு அல்லது அவன் சாப்பிட்ட பிறகுதானே அவள் சாப்பிடுவாள். அதன் பிறகு உணவு தொண்டைக்குழிக்குள் இறங்க மறுத்தது சத்யனுக்கு.

“இன்னும் போடவாடா?” என்ற தமக்கையை, “போதும்கா.” என்று தடுத்தான் அவன்.

“பசி சோற்றை போடு என்றாய். இப்போது போதும் என்கிறாய். என்ன சத்தி நீ?” என்று சலித்தாள் மித்ரா.

அதற்கு ஒன்றும் சொல்லாமல் சாப்பாட்டை அவன் அளைய, “தட்டில் இருப்பதையாவது சாப்பிடு!” என்று அதட்டியவள் நினைவு வந்தவளாக, “பவியை டிரைவிங் ஸ்கூலில் சேர்த்துவிடு சத்தி.” என்றாள்.

“அதையேன் நான் செய்ய?” அக்கரையற்றுச் சொன்னான் அவன்.

ஏற்கனவே போட்டோ விசயத்தில் அவள் மேல் கோபம். அதோடு, சாப்பிட்டதாக அவள் சொன்ன பொய்யும் சேர்ந்துகொள்ள வேண்டுமென்றே கேட்டான்.

“நீ செய்யாமல்? இன்றைக்கும் அவள் நடந்துதான் வெளியே போய்வந்தாள். பஸ்ஸிலும், நடந்தும் என்று எத்தனை நாட்களுக்கு திரிவது?” என்று கேட்டாள் மித்ரா.

“நடக்க முடியாது என்றால் அதைப்பற்றி அவள்தான் யோசிக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் அத்தானிடம் சொல், அவர் செய்வார்.” என்றான் அவன் விட்டேற்றியாக.

பவித்ராவுக்கோ கணவனின் எடுத்தெரிந்த பேச்சு அதுநாள் வரையிலான அவளின் முயற்ச்சிகள் அத்தனையையும் போட்டு உடைப்பது போன்றிருந்தது.

இவன் ஏன் எப்போதும் அவளை வார்த்தைகளால் வதைக்கிறான் என்று தோன்ற. மித்ரா இந்தப் பேச்சை எடுக்காமலேயே இருந்திருக்கலாமோ என்று தோன்றியது.

“ப்ச் சத்தி! என்ன பேச்சு இது? இனியும் நீ இப்படி பொறுப்பில்லாமல் திரியாதே! உனக்கு என்று மனைவி வந்துவிட்டாள். அவளுக்கும் சேர்த்து நீதான் யோசித்து, நடக்கவேண்டும்.” என்று புத்தி சொன்னாள் மித்ரா.

திரும்பி மனைவியை ஏளனமாகப் பார்த்தான் சத்யன். “இவளுக்கும் சேர்த்து நான் யோசிப்பதா? நல்லகதை போ! ஒரு ஊருக்கே இவள் யோசிப்பாள். அவள் எப்படியானவள் என்று தெரியாமல் எதையும் கதைக்காதே!” என்று ஏளனமாக உரைத்தவன், தட்டில் உணவு அப்படியே இருக்க எழுந்துபோய் கைகை கழுவினான்.

கலவரத்தோடு அவனைப் பார்த்தாள் மித்ரா.

அவசரமாக அவள் பார்வை பவித்ராவிடம் ஓட. அவளோ அவமானத்தில் சிவந்துவிட்ட முகத்தோடு மித்ராவை நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாமல் நின்றிருந்தாள்.

தாங்கமாட்டாமல், “என்னடா சத்தி..” என்று மித்ரா ஆரம்பிக்க, இடைபுகுந்த பவித்ரா, “அண்ணி ப்ளீஸ். இதற்குமேல் இந்த விஷயத்தை பற்றிப் பேசாதீர்கள். இதை நானும் அவருமே கதைத்துக் கொள்கிறோம்.” என்றாள்.

மித்ராவுக்கோ ஒருமாதிரி ஆகிப்போனது. தான் தேவையில்லாமல் மூக்கை நுளைத்துவிட்டோமோ என்று. சத்யனுக்கு அக்காவாக இருந்தாலும் அவர்களின் குடும்பத்துக்கு தான் மூன்றாம் நபர்தான் என்பதை உணர்ந்தவள், தான் இனிமேல் கொஞ்சம் கவனமாக இருக்கவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

பவித்ராவுக்கோ அதற்குமேலும் அங்கே இருக்க முடியவில்லை. அதோடு வெளியே போயிருக்கும் தமையன் வந்தால் கட்டுப்பாட்டை இழந்து அழுதுவிடுவோமோ என்று பயமாக வேறு இருக்க, “நான் மேலே போகிறேன் அண்ணி.” என்றுவிட்டு சென்றாள்.


தொடரும்...

கமெண்டுவீர்களாக.

ஆரணி பற்றி நிறையப்பேர் கேட்டு இருந்தீங்க. எழுதத் தொடங்கிவிட்டேன். அதன் அத்தியாயமும் வெகு விரைவில் வரும்.
 
#7
Full epi padikka iyalavillai sago.
 
#8
Ma'am... google drive link please. Text full aah varlai..
 
#9
உங்கள் கைக்கு ஒரு உம்மா.உங்கள் கதை மனசை தொட்டு விடும்.சூப்பர் சூப்பர்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#10
Full epi padikka iyalavillai sago.
Ma'am... google drive link please. Text full aah varlai..
கொஞ்சத்தில தரேன்... வெளில நிக்கிறேன்
 
#11
Sis,story muzhasavey padiga mudiyala sis,pathi pathi than padigeran,padicha thirupthi ellai sis, ungalodaiya old story koda eppadithan varuthu,solutions solunga sis
 
#12
Semma semma nitha mam padikka padikka vera level ponga seekirama next episode ithae jolly mode la podunga pls pa
 
#13
Super sis... epi eppo varum endru ஏங்க வைத்து vidukirathu ungal eluthu...
 
#14
மித்ரா அல்லது பவித்ரா, பெண் என்றாலே போராட்டம் தான் போல..
 
#15
When accessed in laptop or desktop full story text are displayed perfectly, however in mobile, texts are filled with blank pink screen in between, please fix application mobile version.
Btw, awesome write up, good going
 
#16
Good
 
Top