அத்தியாயம் 15

K.Thanu

Active member
#1
இதழ்:-15

ஹே ..வினிக்கா தருக்கா எங்கே இருக்கீங்கள்..

இங்கே தோட்டத்தில் இருக்கிறோம் தமிழ். இங்கே வா

வந்துட்டனே என்றபடியே ஓடிவந்து தாரணிக்கும் வினிக்கும் இடையில் இடித்துக்கொண்டு அமர்ந்தாள்

என்ன தமிழ் இவ்ளோ உற்சாகம்??

நாளைக்கு திருவிழாக்கு போறோம்ல.அதான்.

அடிப்பாவி அது உனக்கு சந்தோசமா??

பின்ன இல்லையா?? ரொம்ப நாளுக்கு பிறகு நாம எல்லோரும் சேர்ந்து போறோம்ல. நான் சிவப்பு நிற சல்வார் போடுறன்.நீங்கள்???

அடிப்பாவி இது அநியாயம் அக்கிரமம் என்னைவிட ரெண்டே வயது குறைஞ்ச நீ சல்வார் போடணும் நான் மட்டும் அம்மா மாதிரி புடவையை சுத்திட்டு வரணுமா??? முடியாது முடியாது

ஹ ஹ தருக்கா நீங்கள் புடவை கட்டுறீங்களா?? யார் சொன்னது.

ஹ ஹ ..யாருமே சொல்லல தமிழ் இவள் தன் வாயாலேயே சொந்தச் செலவில் சூனியம் வைச்சுக்கிட்டாள்.என்று கூறி கலகலவென சிரித்தாள் வினி.அந்தச் சிரிப்பை இரு விழிகள் பொக்கிஷமாய் பதிந்துகொண்டிருந்தது.




நிலவனுக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை.முடிந்தளவு வினியை நேரில் சந்திப்பதை தவிர்த்து அவன் விலகி விலகி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் இப்படி ஒரு திருவிழா வந்து அவனைச் சோதிக்கிறதே.என்ன செய்வது.போகாமல் விடுவோம் என்றால் அதற்கும் வழியில்லைப் போல் இருக்கிறதே.தாத்தா குடும்பத்தின் பெரியவர் அவரே அவ்வளவு உறுதியாய் சொன்ன பின்பும் அவன் போகாமல் இருக்க முடியாது.ஆனால் போனால் அவளை காண வேண்டுமே.அதுவும் கிட்டத்தட்ட நாள் முழுதும் ஒன்றாகவே இருக்க நேரிடும்.அவ்வளவு நேரமும் அவனால் நடிக்க முடியுமா?? அன்று அந்த கால் மணிநேரம் அவள் முன்னால் நின்று கோபமாய் கடுமையாய் பேசுவதற்கே அவன் எவ்வளவு சிரமப்பட்டான்.அதுவும் அவ்வளவு பயிற்சி எடுத்தும்.

நிலவா

ம்ம் என்னம்மா ??

பெரியத்தை வீட்டுக்கு சென்று அவர்கள் எந்த வண்டியில் வருகிறார்கள்.என்று கேள்.இடம் பத்தாது என்றால் உன் வண்டியிலும் இடம் இருக்கும்.அதிலும் வரலாம் என்று சொல்லிவிட்டு அப்படியே கொண்டு போகவேண்டிய பூசைப் பொருட்கள் எல்லாம் தவறாமல் எடுத்துக்கொண்டார்களா என்றும் நினைவு படுத்திவிட்டு வா.

அம்மா இதை தமிழிடம் சொல்லுங்களேன்.

அந்த சோம்பேறி இப்போது தான் குளித்துவிட்டு வந்து உடை மாற்றுகிறது டா.அவள் உடை மாற்றி அலங்காரம் முடித்து வர அரை மணி நேரமாகும்.நீ தான் தயாராகி விட்டாயே சிரமம் பார்க்காமல் நீ போய் சொல்லுப்பா.எனக்கு தலைக்கு மேல் வேலை இருக்கிறது என்று கூறியபடியே சாந்தா உள்ளே செல்லவும்.

ஹ்ம்ம்...என்று நீண்ட பெரு மூச்சை வெளியேற்றிய நிலவன் இன்று காலையிலேயே சோதனை ஆரம்பிக்கிறது போல என்று மனதினுள் எண்ணமிட்டபடியே வினி வீடு நோக்கி சென்றான்.
அன்று நிஜமாகவே அவனின் மனஉறுதிக்கு மிகப்பெரிய சோதனை வரப்போகிறது என்று தெரியாமல்....


நீல வர்ணப் பட்டுடுத்தி அதே வர்ணத்தில் கழுத்தாரமும் காதணியும் அணிந்து கை இரண்டிலும் கண்ணாடி வளையல்கள் குலுங்க தலையில் சூடிய மல்லிகைப் பூச்சரம் தோளின் இரண்டு புறமும் வழிய நெற்றியில் கருஞ்சாந்துப் பொட்டிட்டு விண்ணுலக தாரகை மண்ணில் இறங்கியதைப் போல கால்கொலுசு சத்தமிட பழக்கமில்லாத புடவை தட்டி விடாமல் இருக்க அதை லேசாக கையில் தூக்கியபடி படியிறங்கிய பூவினி எதிரே அசைவுணர்ந்து நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.பார்த்தவள் திகைத்தாள்.

அத்தை என்றழைத்தபடி கூடத்துக்குள் நுழைந்த நிலவன் கொலுசொலியில் தலை நிமிர்த்தி எதேச்சையாக மாடிப் படியினை நோக்கியவன்.நோக்கியது நோக்கியபடியே நின்றுவிட்டான்.அவன் மூளை மரத்துப் போனது.விழிகள் இரண்டும் அவள் மேலேயே பதிந்திருக்க அவளையே விழியகற்றாது பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.அவன் இதுவரை அவளை புடவையில் பார்த்ததில்லை.முதன் முறை அவளைப் புடவையில் பார்க்கிறான்.

பெண்மையின் ஒட்டு மொத்த அழகையும் சுமந்து பூங்கொடியென தன்னெதிரே நின்றவளை கண்டு உள்ளே எதுவோ செய்தது அவனுக்கு.உச்சி முதல் பாதம் வரை அழுத்தமாய் படிந்து ரசித்தது அவன் பார்வை.கூந்தல் இழையில் ஒரு கற்றை இழை வெண்பிறை நெற்றியோரம் சுருண்டிருக்க கறுப்பு வானவில்லாய் வளைந்த இரு புருவங்களின் கீழ் கருவண்டு விழிகள் இரண்டும் அசையாது நேரே எதையோ நோக்கியபடியிருந்தது.அவை எதை நோக்குகின்றன என்று ஆராயுமளவிற்கு அவன் மூளை செயற்படவில்லை.அவன் விழிகள் அவள் விழிகளில் இருந்து முருக்கம் பூ நாசி மேல் பாய்ந்து ரோஜாப்பூக் கன்னத்தில் குதித்தது.கன்னம் வருடிய பார்வை மெல்ல பனிரோஜா இதழ்களின் மேல் அழுத்தமாக பதிந்தது.இதழ் வருடிய பார்வை மெல்ல மெல்ல கீழிறங்கியது.வெண்சங்கு கழுத்தையொட்டி நீலவர்ண கழுத்தாரம் அமர்ந்திருக்க பெண்மையின் செழுமையை புடவை தழுவியிருந்தது.லேசான ஏமாற்றத்துடன் கீழிறங்கிய பார்வை உடுக்கென சிறுத்திருந்த இடையில் சற்று தங்கி பின் மெல்ல மெல்ல கீழிறங்கி புடவைக்கு வெளியே தெரிந்த வெண்பஞ்சுக் கால்விரல்களில் நிலைத்துப் பின் மீண்டும் முக மலருக்கு தாவியது.

முதன் முறையாக அவளைப்பார்க்கும் அவன் பார்வையில் காதலுடன் காமமும் தாபமும் கலந்து கிடந்தது.அவன் அவளைக் காதலித்தவன் தான்.ஆனால் அவன் அவள் மீதான தன் காதலை உணர்ந்த போது அவள் பள்ளிச்சிறுமி.அதனால் அவனுக்கு அவள் மேல் வேறுவித எண்ணங்கள் எதுவும் தோன்றவில்லை.அதன் பிறகும் அவள் படித்து முடிக்கும் வரை தான் அவளை எந்த விதத்திலும் தொந்தரவு செய்யக்கூடாது என மனதிலேயே முடிவெடுத்ததனால் அவன் அவளை வேறு கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கவில்லை.வினி என்னவள்.அவளது அனைத்து பொறுப்பும் என்னது.என்றோ ஒருநாள் அவள் அவனுக்கு சொந்தமாகப் போகிறாள் என்ற நினைவே அவனுக்கு போதுமானதாக இருந்தது.அதற்கு மேல் அவன் வேறு எதைப் பற்றியும் சிந்திக்கவில்லை.ஆனால் இன்று அவனுக்கு அவளைத்தவிர வேறு எதுவும் தோன்றவில்லை.கண்களில் காதலும் தாபமும் போட்டியிட அவளையே வெறித்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான்.

பூவினி அவன் பார்வையைக் கண்டு திகைத்தாள்.அவள் அவனிடம் இப்படிப்பட்ட பார்வைகளைக் கண்டதில்லை.அவன் பார்வையில் கண்டிப்பை உணர்த்தியிருக்கிறான்.கனிவை உணர்த்தியிருக்கிறான்.பாசத்தை உணர்த்தியிருக்கிறான்.கோபத்தை உணர்த்தியிருக்கிறான். ஏன் சமீபத்தில் வெறுப்பைக் கூட உணர்த்தியிருக்கிறான். ஆனால் இது??? இந்தப் பார்வை ஒரு ஆணின் அப்பட்டமான வேட்கைப்பார்வை.அவள் நெஞ்சு படபடத்தது.எதுவும் செய்யத்தோன்றாமல் அவளும் உறைந்து அப்படியே நின்றுவிட்டாள்.அவர்கள் இருவரையும் பார்வையில் ஆராய்ச்சியுடன் இரு விழிகளும் நோக்கியபடி இருந்ததை இருவருமே அறியவில்லை. இருவரும் அப்படியே எவ்வளவு நேரம் நின்றார்களோ!!!!!!!!!
 

K.Thanu

Active member
#2
ஹே ..... வினி நீயா இது !!!!!!!!!!!! நம்ப முடியவில்லை இல்லை இல்லை...என்ற மித்திரனின் குரலில் இருவரும் சட்டென கலைந்தனர்.அப்போது தான் இடுப்பில் நிற்காத வேஷ்டியை பெல்ட் கொண்டு இறுக்கி ஒருவழியாக கட்டி முடித்து வெளியே வந்த மித்திரனின் கண்களில் பட்டது மாடிப்படியில் நின்ற வினி தான்.அவன் கூடத்தின் வாயில் ஓரம் நின்ற நிலவனைக் கவனிக்கவில்லை.

அவள் அருகே வந்தவன் ஏம்மா பொண்ணு இங்க வினி வினி என்று ஒரு வாண்டு இங்கும் அங்கும் திரியுமே அதைக் கண்டாயா நீ??? என்றான் கேலியாக.

ஆனால் அவனின் கேலிக்கு பதில் கொடுக்கும் நிலையில் வினி அப்போது இல்லை.ஏதாவது சொல்ல வேண்டுமே என்று வாயைத்திறந்தவளுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.வார்த்தைகள் மறந்து போனது போல இருந்தது.அவளின் திகைத்த தோற்றத்தைக் கண்ட அவன் ஏய் வினி எதுக்கு இப்படி பேய் அறைஞ்சதைப் போல நிக்கிறாய் என்று உலுக்கவும் அவனின் உலுக்கலில் நிமிர்ந்து அவனை ஒருகணம் பார்த்தவளின் பார்வை மீண்டும் தன்னைத் தாண்டிச் செல்லவும்.மித்திரனின் பார்வையும் அவளின் பார்வையைத் தொடர்ந்தது.

அதுவரை அவர்களையே கண்களில் பொறாமையுடனும் கோபத்துடனும் முறைத்துக்கொண்டிருந்த நிலவன் மித்திரனின் பார்வை தன்னை நோக்கி திரும்பவும் சட்டென அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்.மித்திரன் குழப்பத்துடன் வினியை பார்க்க அவளும் எதுவும் பேசாது மௌனமாக அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தாள்.அவன் அறிந்த வினி இப்படி அமைதியாக இருப்பவள் இல்லை.என்னவாயிற்று இவளுக்கு!!!!!!!!! அவன் எதற்கு என்னை முறைத்தான்!!!!!!!!!!!!! மித்திரனின் புருவ மத்தியில் முடுச்சு விழுந்தது.


தனிமை தேடி தன் அறைக்குள் நுழைந்த வினிக்கு தலை விறைத்தது.ஏதேதோ எண்ணங்கள் எல்லாம் நெஞ்சில் முட்டி மோதி எழுந்தது.எல்லாவற்றையும் தடுத்து அவன் பார்வையே மேலெழுந்து அவள் இதயத்தை முழுதும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருந்தது.அவன் பார்வை !!!!! அதை எண்ணும் போதே உள்ளே சிலிர்த்தது.அவனின் பார்வையில் தெரிந்த தாபம்!!!! எப்படி?? சற்றும் காதல் இல்லாமல் உரிமையற்ற ஒரு பெண்ணை ஒரு ஆண் இப்படி ஒரு பார்வை பார்ப்பது சாத்தியமா??? மற்ற ஆண்கள் எப்படியோ அவளின் அத்தானால் அது முடியுமா??? அவள் மனம் குழம்பியது.

பொன்வண்ண பட்டுடுத்தி செம்பவள பாவையென திகழ்ந்த தாரணி பூசைப் பொருட்கள் எடுத்து வைப்பதில் பெரியன்னைக்கு உதவிக்கொண்டிருந்தாள்.அவள் மதி முகம் மட்டும் ஏதோ யோசனையில் சுருங்கி இருந்தது.ஏதோ யோசனை என்ன எல்லாம் அவள் தமக்கையைப் பற்றியும் நிலவனைப் பற்றியதுமான சிந்தனை தான்.

காலையிலேயே தயாராகி வினியை காண்பதற்காக வந்தவளை வினி தயாராகி கொண்டிருப்பதாகவும் நேரமாவதால் தோட்டத்தில் பூப் பறித்துவர முடியுமா என்று கேட்ட பெரியன்னைக்காக தோட்டத்தில் சென்று பூக்கூடையில் மலர்களைப் பறித்து நிரப்பிக் கொண்டு கூடத்தின் பக்கவாட்டுக் கதவின் மூலம் உள்ளே நுழைந்தவள் வினி மாடிப்படியில் நிற்பதைக் கண்டு வினிக்கா என அழைக்க முற்படும் போது தான் வினியின் பார்வை திகைப்புடன் நேரெதிரே வெறித்திருப்பதைக் கண்டு தன் பார்வையையும் திருப்பினாள்.அங்கே நிலவன் நிற்பதைக்கண்டு சட்டென திரைச்சீலையின் மறைவினில் மறைந்து கொண்டாள்.

இப்படி இவர்கள் இருவரும் சந்திக்கும் ஒரு தருணத்திற்க்காகத்தானே அவள் காத்திருந்தது.அவள் பார்வை இருவரையும் ஆராய்ந்தது.முக்கியமாக நிலவனை.பூவினியைப் பற்றி அவளுக்கு தெரியும்.அவள் மனவுணர்வுகளை அவள் முகம் பளிங்கு போல வெளிப்படுத்திவிடும்.ஆனால் நிலவன் அழுத்தமானவன்.அவன் மனதில் என்ன எண்ணுகிறான் என்பதை அவன் முகத்தை பார்த்து அறியமுடியாது.ஆனால் அப்போது அவன் முகத்தில் தெரிந்த உணர்வு.பூவினியை நோக்கிய அவன் விழிகளில் தெரிந்த காதலுடன் கூடிய தாபம்.தாரணிக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.அவன் பார்வையை கண்டு “அட அத்தானுக்கு இப்படி ரொமான்டிக் லுக் விடக்கூடத் தெரியுமா !!!!!!! “ என்று தோன்றியது. பூவினியைப் பார்த்தால் அவள் முகத்தில் அப்பட்டமான திகைப்பே தெரிந்தது.ஏன்?? அத்தானின் ரொமான்டிக் லுக் அவ்ளோ மோசமா இருக்கா என்ன!!!!! அவள் இயல்புக்கு ஏற்றபடி குறும்பாக மனதினுள் எண்ணியபடி அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று அவள் ஆவலுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தால் அதற்கிடையில் அந்த தடிமாடு இடையில் புகுந்து சொதப்பிவிட்டது.

மித்திரன் வினியின் அருகே சென்று உரிமையுடன் பேசியபொழுது நிலவனின் முகத்தில் தெரிந்த உணர்வை நினைத்துப் பார்த்த தாரணிக்கு சட்டென சிரிப்பு வந்தது.கூடவே அத்தானின் மனதில் வினிக்கா மேல் காதல் இருக்கிறது. அதற்கு இந்தப் பார்வையே சாட்சி.வினிக்காக்கும் அத்தானைப் பிடிக்கும்.அது வினி வாயாலேயே அவள் அறிந்த விடயம்.அப்படி இருக்கையில் இந்தப் பிரிவுக்கான காரணம் தான் என்ன??? என்ற சிந்தனையில் தாரணியின் தலை சுழன்றது.

கோவில் வளாகத்தில் கூட்டம் அலைமோத அதற்கிடையில் மனதில் இறைவனைத் துதித்தபடி அனைவரும் நடந்துகொண்டிருந்தனர்.திடீரென்று ஹ்ம்ம்ம்..என்று தமிழ் பெருமூச்சு விடவும் அவள் அருகில் நடந்துகொண்டிருந்த வினியும் தாரணியும் ஆச்சரியத்துடன் அவளைப் பார்த்தனர்.


தாரணி என்னடி எனவும்

என்ன கொடுமை தருக்கா இது.என்றாள்.

எது??

ம்ம்ம் கொஞ்சம் எங்களைச் சுற்றிப் பாருங்கள்.ஏதோ புதையலைப் பூதம் காக்குறது போல ரவுண்டு கட்டிக் கூட்டிப்போறத.இங்க வரும் போதாவது கொஞ்சம் கட்டுப்பாடுகள் தளரும் ஜாலியா சைட் அடிக்கலாம்னு பாத்தா விடமாட்டேன்கிறாங்களே.என்று தமிழ் சோகமாகக் கூறவும் அதைக்கேட்டு புன்னகைத்தபடியே வினியும் தருவும் தங்களைச் சுற்றிலும் பார்வையை ஓட்டினர்.

சாந்தா கல்யாணி முன்னே செல்ல அடுத்து வினி தாரணி தமிழை விட்டு பின்னே மேகலாவும் மேனகாவும் நடந்தனர்.சாந்தா கல்யாணிக்கு முன்னே அவர்களின் கணவன்மார் நடக்க மேகலாவுக்கும் மேனகாவுக்கும் பின்னே அவர்களது கணவன்மார் வந்தனர்.இடையில் இரு கரையில் நிலவனும் மித்திரனும் நிவே சுவே செந்துவும் வந்தனர்.


முண்டியடிக்கும் கூட்டத்தில் பெண்கள் நசுங்கிவிடாமல் இருக்கவும்.கோவிலில் கூட பெண்களை இடிக்கவென்றே வரும் சில காவாலிகளிடம் இருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்கவுமே இந்த ஏற்பாடு என்று புரிந்தது.

வினிக்கா இந்த வாண்டுகளைப் பாருங்கள் தாங்களும் ஏதோ பெரிய ஆக்கள் போல நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொண்டு வருவதை.என்று தாரணி கூறவும் புன்னகையுடன்

அருகில் நடந்துவந்தவர்களை திரும்பி பார்த்தாள்.அவள் அருகில் நிவே பெரியமனிதன் தோரணையில் வந்துகொண்டிருக்க அவனுக்கு அருகில் நிலவன் வந்துகொண்டிருந்தான்.இவள் பார்க்கவும் அவனின் பார்வையும் இவளைத்தீண்டியது சட்டென பார்வையை விலக்கிக்கொண்டாள்.
 

K.Thanu

Active member
#3
வருடத்தில் ஒரு தடவை நடக்கும் திருவிழா என்பதனால் கூட்டம் எப்போதும் அதிகமாகத்தான் இருக்கும்.அன்றும் ஜனசமுத்திரம் அலைபாய்ந்தது.அந்த சமுத்திரத்தில் நீந்தி மெல்ல மெல்ல முன்னேறிக்கொண்டிருந்தனர்.

பூவினிக்கு நடப்பது மிகவும் சிரமமாய் இருந்தது. பலரின் மூச்சுக்காற்று மல்லிகைப் பூவின் மணம் வாசனைத்திரவியங்கள் என்று எல்லாம் சேர்ந்து அவளுக்கு வயிற்றைப் புரட்டியது.கூடவே நடக்க முடியாமல் பழக்கமற்ற சேலை வேறு காலைத்தட்டியது.முகமெல்லாம் வேர்த்துக்கொட்ட நா வறண்டது.தண்ணீர் கேட்கலாம் என்று தாயைத்திரும்பிப் பார்த்தால் முண்டியடித்த கூட்டத்தில் அது சாத்தியப்படும் போலத் தோன்றவில்லை.

அடுத்தகட்டம் மயங்கிக் கீழே விழுந்துவிடுவோம் என்று அவள் எண்ணும் போது மெல்ல அவள் கையைப் பற்றி யாரோ ஒரு ஓரத்தில் அமர வைத்தனர்.அது யாரென்று உணரும் நிலையில் அவள் அப்போது இல்லை.கையில் ஒரு தண்ணீர்ப் போத்தல் திணிக்கப்பட்டது.நிமிர்ந்து பார்த்தால் நிலவன் தான் குடி என்பதாய் சைகை செய்தான்.எதையும் சிந்திக்க முடியாமல் அவள் மளமளவென்று நீரை அருந்தவும் கையில் இருந்த சால்வையினால் மெல்ல விசிறிவிட்டான்.அவள் சற்று தெம்பாய் உணரவும் கையில் ஒரு புளிப்பு மிட்டாயைத் திணித்தவன்.இதை வாயில் போடு இல்லாவிட்டால் உனக்கு வாந்தி வரும் என்றவன். உனக்குத் தான் கூட்டத்தில் போனால் வாந்தி மயக்கம் வரும் என்று தெரியும்ல.நீ என்ன சின்னப்பிள்ளையா?? கையிலேயே ஒரு புளிப்புமிட்டாயையும் தண்ணீர்ப் போத்தலையும் வைத்திருப்பதற்கு என்ன என்று கடிந்தான்.

மறந்து விட்டேன் என்று மெல்ல முனுமுனுத்தாள் பூவினி.

ம்ம் சரி சரி இப்போது சரியாகி விட்டதல்லவா??

ம்ம்ம்

நடக்க முடியுமா?? தலைசுற்றல் இல்லையே???

இல்லை

சரி வா போகலாம்.

மற்றவர்கள் எல்லோரும் எங்கே??

அவர்களுக்கு நாம் பின் தங்கியது தெரியாது.நீ மயங்கி விழப்போவது போல் தோன்றவும் எனக்கு வேறு எதுவும் தோன்றவில்லை.சட்டென உன்னைப் பற்றி இங்கே அமரவைத்துவிட்டேன்.கூட்டத்தின் மத்தியில் அவர்களும் நம்மைக் கவனிக்கவில்லை.

ஒ ..எப்படி நாம் அவர்களுடன் போய் சேர்வது.

இந்தக்கூட்டத்தில் அவர்களைத் தேடிக்கண்டு பிடிப்பது சிரமம் தான்.போன் பண்ணிப் பார்க்கலாம்.ஆனால் இங்கே அலைவரிசை கிடைப்பது கடினம் முயற்சிப்போம்.

எனக்கு பயமாய் இருக்கு அத்தான்.இப்படியே நாங்கள் தொலைஞ்சு போனா??

தன் கருவிழிகளில் பயத்தைத் தேக்கி அவள் அவன் முகம்பார்த்து வினவிய போது நிலவன் தன்னை மறந்தான்.தன் நிலையை மறந்தான்.

மென்மையாகப் புன்னகைத்து நாம என்ன சின்னப்பிள்ளைகளா வினு தொலைந்து போக.சரி அப்படியே தொலைந்தாலும் என் கார்ச்சாவி என்னிடம் தான் இருக்கு.பாதை தெரியும்.நாங்களே வீட்டுக்கு போய்விடலாம் அப்புறம் என்ன பயம் ஹ்ம்ம்??? என்று மென்மையாக வினவி அவள் தலையை வருடினான்.

அந்தக்கணத்தில் இருவருமே தம் நிலைக்கு மீண்டனர்.வினி வட்டமாய் விழிவிரிக்க நிலவன் அதிர்ந்து நின்றான்.என்ன காரியம் செய்துவிட்டான் அவன்.ச்சே ..இப்படி தடுமாறிவிட்டானே.அவன் சிந்தனையை கலைத்தது அலைபேசி ஓசை.அவசரமாய் அதை எடுத்து காதில் வைத்தவன்.

ம்ம்.. சற்று பின் தங்கிவிட்டோம்.

................

ம்ம் என்னுடன் தான் இருக்கிறாள்.

.......................

சரி வந்து விடுகிறோம்.

.................

இல்லப்பா ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை.

....

சரி

அலைபேசியை அணைத்தவன். அவள் முகம்பார்க்காமல் உள் மண்டபத்தில் எல்லோரும் நமக்காக காத்திருக்கிறார்கள் வா என்றபடி நடந்தான்.
வினியும் எதுவும் பேசாமல் அவனைப் பின் தொடர்ந்தாள்.அவள் முகத்தில் குழப்ப ரேகைகள் தாறுமாறாக ஓடின.


உள்ளே சென்று பூசைப் பொருட்களைப் பிரதான பூசாரியிடம் வழங்கி வழிபட்டனர்.இவர்களின் விசேட பூசை ஆரம்பித்தது.பெண்கள் ஒரு புறமும் ஆண்கள் ஒரு புறமும் அமர்ந்திருந்தனர்.அந்தப் பூசையின் முடிவில் அந்தக் குடும்பத்து மூத்த ஆண் வாரிசிற்கு மரியாதை செய்யப்படும்.அதாவது அர்ச்சகரின் கையினால் அவருக்கு தலைப்பாகை கட்டப்பட்டு இறைவனுக்கு சாற்றிய மாலை ஒன்று அணிவிக்கப்படும்.கடந்த பத்து வருடங்களாக அந்த மரியாதை நடப்பது ஜெகநாதனுக்கு தான்.அன்றும் பூசை முடிய அர்ச்சகர் “மரியாதைக்குரியவா வாங்கோ” எனவும் ஜெகநாதன் எழுந்து செல்வார் என நிலவன் காத்திருக்க நிலவா வா என ஜெகநாதன் அழைத்தார்.

திகைப்புடன் நான் எதுக்குப்பா என அவன் வினவவும் இன்றிலிருந்து இந்த மரியாதை இந்தக் குடும்பத்தின் அடுத்த தலைமுறையின் மூத்த வாரிசான உனக்கு தான்.என்றார்.

நிலவன் திகைத்தான்.அவன் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.

இல்லை வேண்டாம்.உங்களுக்கு தான் அந்த மரியாதை உரியது.

சாமி காரியம் நிலவா வேண்டாம் என்று சொல்லாதே.எத்தனை வருடம் தான் நானே இந்த மரியாதையை ஏற்றுக்கொள்வது. அடுத்த தலை முறைக்கு அதை தர வேண்டாமா???

அப்படியாயின் நிவேக்கு அந்த மரியாதை செல்லட்டும் எனவும் நாகநாதன் என்ன பேசுகிறாய் நிலவா.அவன் சின்னப் பையன்.இந்தக் குடும்பத்தின் மூத்த ஆண் வாரிசு நீ இருக்கும் போது அவனுக்கு எப்படி இந்த மரியாதை செய்ய முடியும்.சும்மா பேசிக்கொண்டிருக்காமல் இங்கே வா அர்ச்சகர் எவ்வளவு நேரம் தான் காத்துக்கொண்டிருப்பார்.என்று அதட்டினார்.

குமாரசாமியும் போப்பா எனவும் வேறு வழியின்றி அந்த மரியாதையை ஏற்றுக்கொண்டான்.அவன் காதுக்குள் இந்தக் குடும்பத்தின் மூத்த வாரிசு நீ என்ற வார்த்தைகள் எதிரொலிக்க அனைவர் முகத்திலும் தெரிந்த கலப்படமற்ற மகிழ்ச்சியைக் கண்டவன் குற்றவுணர்ச்சியுடன். விழிகளை இறுக மூடிக்கொண்டான்.
 
#4
இனியனின் மனம் வெளிப்பட தொடங்கிவிட்டது.
 
#5
ஏன் அப்படி நினக்கணும் நிலவன்☺️😚
 
Top