அத்தியாயம் 14-15

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-14

https://drive.google.com/file/d/1U2hl3PsNAYWAbUkHVAMF5tF8WPiSI3bA/view?usp=sharing



அன்று காலையில் எழுந்ததில் இருந்தே பவித்ராவின் உள்ளம் பரபரப்புற்றிருந்தது. காரணம் அவளின் கணவன் வரப்போகிறான் இன்று!

அன்று, எதேர்ச்சையாக இருவரும் தொலைபேசியில் கதைக்க நேர்ந்ததன் பிறகு, அவன் அவளுக்கு அழைக்கவுமில்லை கதைக்கவுமில்லை.

ஆனாலும், அவன் வருகிறான் என்றதும் துள்ளிய மனதை அடக்கமுடியவில்லை. அன்று மாலை டொச் வகுப்பு வேறு இருந்தது. அதற்கு முதல் அவன் வந்துவிடவேண்டும் என்றிருந்தது அவளுக்கு.

அதுநாள் வரை சும்மா பெயருக்கு மேலே அவர்களின் வீட்டுக்குச் சென்று வந்தவள், அன்று காலையிலேயே போய் தூசுகளை தட்டி, துடைத்து பளிச்சென்று வீட்டை மாற்றிவிட்டு வந்தாள். மதிய உணவை முடித்ததும், குளித்து உடைமாற்றி தன்னையும் பளிச்சென்று வைத்துக்கொண்டாள்.

ஒருவழியாக சத்யனும் வந்து சேர்ந்தான். அவனது காரைக் கண்டதுமே பார்க்கிங்குக்கு ஓடப் பரபரத்த கால்களையும், படபடத்த நெஞ்சையும் அடக்கிக்கொண்டு பால்கனியில் நின்றிருந்தாள் பவித்ரா.

அவள் மேலே நின்று தன்னைக் கவனிப்பதை அறியாதவன் காரை விட்டு இறங்கி, கதவைச் சாத்திவிட்டு காரின் சைட் கண்ணாடியின் முன்பாக சற்றே குனிந்து தன் அடர்ந்த கேசத்தை இரண்டு கைகளாலும் கோதிச் சரி செய்தான்.

அதைப் பார்த்தவளுக்கு சிரிப்புத்தான் வந்தது.

டிக்கியை திறந்து தன் பயணபாக்கை எடுத்துக்கொண்டு அவன் வரவும், இவள் நல்ல பிள்ளையாக வீட்டுக்குள் வந்து நின்றுகொண்டாள்.

“ஹாய் ஹாய் ஹாய்..” என்று உற்சாகமாக உள்ளே வந்தவனை,

“வாடா! வேலையெல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்ததா?” என்று விசாரித்தான் கீர்த்தனன்.

“சூப்பரா முடிந்தது அத்தான்.”

“அப்போ இனி எங்கும் போகத்தேவையில்லை தானே.” என்று கேட்டாள் தமக்கை.

“இல்லைக்கா. அப்படிப் போவதாக இருந்தாலும் ஒருநாள் இரண்டுநாள் என்றுதான் வரும். இப்படி மாதக்கணக்கில் வராது.” என்றவன்,

சத்யனின் குரல் கேட்டு, “மாமா..” என்றபடி ஓடிவந்த மருமகனை, “ஹேய் சந்துக்குட்டி..!!” என்றபடி அப்படியே அள்ளிக்கொண்டான்.

“உனக்கு மாமா ஒரு சாமான் வாங்கி வந்திருக்கிறேன். என்ன என்று சொல் பார்க்கலாம்?” அவனை தூக்கி மேலே போட்டுப் பிடித்தபடி கேட்டான்.

கிளுக்கிச் சிரித்தபடி, “கார்.. கார்..” என்று ஆர்ப்பரித்தான் அவன்.

“காரே தான்டா. ஆனால் உன்னை விடப் பெரிது. வா எடுத்துக்கொண்டு வருவோம்.” என்றவன், மருமகனோடு வெளியே சென்றுவிட, நெஞ்சைப் பிளந்துகொண்டு வந்த அழுகையை அடக்கப் படாத பாடு பட்டுக்கொண்டிருந்தாள் பவித்ரா.

தன்னோடு ஒருவார்த்தை கதைப்பான், தன்னைப் பார்ப்பான், சிரிப்பான் என்று எவ்வளவு ஆவலாகக் காத்திருந்தாள்.

அழுகை ஆத்திரமாக, ஆத்திரம் ஆங்காரமாக உருவெடுக்க, அங்கேயே நின்றால் எல்லோர் முன்னாலும் அவனின் சட்டையை பிடித்தாலும் பிடித்துவிடுவோம் என்று பயந்து, விறுவிறு என்று தன் புத்தகங்களை எடுத்துக்கொண்டு வகுப்புக்குச் செல்லத் தயாரானாள்.

சுவரில் தொங்கிய கடிகாரத்தில் நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, “வகுப்புக்கு நேரம் இருக்கிறதே பவி..” என்றாள் மித்ரா.

“அது.. இன்றைக்குக் கொஞ்சம் நேரத்துக்கே வரச்சொன்னார்கள் அண்ணி..” என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும்போதே,

“அப்பா.. இங்க பாருங்க.. அம்மா கார்.. அத்தை.. பெரிய கார்..” என்றபடி ஒரு குட்டிக் காரில் அமர்ந்து அதை ஓடிக்கொண்டு வீட்டுக்குள் வந்தான் சந்தோஷ்.

அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்ட மித்ரா, “எங்கேடா வாங்கினாய்? உண்மையான கார் போலவே இருக்கிறது. இனி இவனை பிடிக்கவே முடியாதே..” என்றாள் மகனின் முகத்தில் தெரிந்த சந்தோசத்தை ரசித்துக்கொண்டே.

அவனைப் போன்ற வயதுக் குழந்தைகள் ஓடக்கூடிய வகையிலான கார். அதுவும் அவ்டிக்கார்(ஆடிக்கார்).

“பெர்லின்ல தான்க்கா.” என்றவன், சந்து புதுப் பழக்கத்தில் காரைக் கொண்டுபோய் சுவரோடு மோத, “இந்த பட்டனை அமத்துடா. ரிவர்சில் வரும்..” என்று மருமகனுக்குக் காட்டிக் கொடுத்தான்.

கையில் புத்தகங்களோடு நின்ற பவித்ரா அவனை ஏக்கத்தோடு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். நெடிய கால்களை சற்றே அகற்றி வைத்தபடி, இடுப்பில் கைகளை கொடுத்தபடி, புன்னகையில் மலர்ந்திருந்த முகத்தோடு அந்த வீட்டுக்குள் அங்குமிங்கும் காரில் ஓடித்திருந்த சந்துவை பார்வையால் தொடர்ந்தபடி நின்றவனின் அந்தக் காட்சி கூட நெஞ்சில் கல்வெட்டாகப் பதிய, அந்த நெஞ்சம் அவளை அவன் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லையே என்று சொல்லிக் கதறியது.

“டேய் சந்து! உன் மாமாவிடம் சொல்லு. விளையாட்டுக் காரெல்லாம் வாங்கித்தந்து ஏமாற்ற முடியாது. உண்மையான கார் வேண்டும் என்று.” என்று சத்யனை சீண்டினான் கீர்த்தனன்.

முகம் மலர அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தான் சத்யன். ‘என்மேல் இருந்த கோபம் போய்விட்டதா அத்தான்?’ என்பதாக.

கீர்த்தனன் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைக்க, “கட்டாயம் அத்தான். சந்து லைசென்ஸ் எடுத்ததும் அவன் ஓடும் முதல் கார் நான் வாங்கியதாகத் தான் இருக்கும்!” என்றான் அந்தப் பாசக்காரன்.

இப்படியே அக்கா குடும்பத்தையே கட்டிபிடித்துக்கொண்டு நீ கிட!

ஆத்திரத்தையும் அழுகையையும் மீறிக்கொண்டு எரிச்சல் வர, “நான் கிளம்புகிறேன் அண்ணா. பாய் அண்ணி.” என்றபடி செருப்பை மாட்டினாள் பவித்ரா.

அப்போதுதான் அப்படி ஒரு ஜீவனே அங்கே நிற்பதாக சத்யன் அவளைப் பார்க்க, அவளோ முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள்.

“கொஞ்சம் பொறு. நான் கொண்டுவந்து..” என்ற மித்ராவை பார்வையால் அடக்கினான் கீர்த்தனன்.

அவள் கேள்வியாக ஏறிட, “சத்தி, நீ அவளைக் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு வா!” என்றான் மறுப்புச் சொல்ல முடியாத குரலில்.

“சரித்தான்..” என்று அவன் சொல்லும்போதே, “தேவையில்லை அண்ணா. நான் நடந்தே போவேன்.” என்றாள் பவித்ரா.

கட்டிய மனைவியை கூட்டிக்கொண்டுபோய் விடவேண்டும் என்கிற எண்ணம் அவனுக்கு சொந்தமாகத் தோன்றியிருக்க வேண்டும். அதைவிட்டுவிட்டு அண்ணா சொன்னதும் இவன் செய்வானாமா என்கிற ஆத்திரத்தில் அவள் சொல்ல, அவனோ அவளை சட்டையே செய்யாமல் கார் திறப்பை எடுத்துக்கொண்டு நடந்தான். பல்லைக் கடித்தாள் பவித்ரா.

அவளின் மறுப்பை ஒரு பொருட்டாகவே அவன் மதிக்கவில்லையே!
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
அதற்குமேல் ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் போக, ஒரு தலையசைப்புடன் விடைபெற்று வெளியேறிச் சென்றவளை பார்த்துக்கொண்டு இருந்துவிட்டு, “இவர்கள் இருவரையும் எப்படி சேர்த்து வைப்பது என்றே தெரியவில்லை..” என்றான் கீர்த்தனன்.

அவளும் அதே சிந்தனையுடன் தலையை ஆட்ட, “இங்கே என் பிழைப்பே பெரும் சிரிப்பா இருக்கு. இதில் எப்படி ஊருக்கு உபதேசம் செய்வது?” என்றான் வேண்டுமென்றே.

அவன் மனைவியோ அங்கிருந்து நழுவப் பார்க்க, அவளின் கையைப் பற்றினான் கீர்த்தனன்.

மெல்லிய அதிர்வோடு மித்ரா அவனைப் பார்க்க, மகன் எங்கே என்று பார்த்தான் கீர்த்தனன். அவன் அங்கே அறைக்குள் கார் ஓடுவதில் மும்முரமாக இருப்பதைக் கவனித்துவிட்டு மனைவியிடம் திரும்பி, “இனி எப்படி என்னிடம் இருந்து தப்பிப்பாய் மித்து?” என்று கேட்டான்.

உடனே பதில் சொல்லாதபோதும் அவன் விழிகளை நேராகப் பார்த்தாள் மித்ரா. “என்றைக்குமே உங்களிடம் இருந்து தப்பிக்க நான் நினைத்ததில்லை கீதன். நீங்கள் தான் என்னைத் தள்ளி வைத்தீர்கள்.” என்றாள் அமைதியான குரலில்.

சுளீர் என்றது அவனுக்கு.

அவன் அதிர்ந்து நிற்கும்போதே, தன் கையை அவனிடமிருந்து மீட்டுக்கொண்டு அறைக்குள் புகுந்துகொண்டாள்.

இங்கே சத்யனும் பவித்ராவும் சென்றுகொண்டிருந்த காருக்குள் பெருத்த அமைதி. தனிமையிலாவது அவளோடு இரண்டு வார்த்தை கதைப்பான் என்று அவள் நினைக்க, அவனோ, என்னவோ காரோட்டியின் கடமை காரை ஓட்டுவது மட்டுமே என்பதுபோல் பாதையிலேயே கவனத்தை வைத்து ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

உள்ளம் பாராங்ககல்லாகக் கனக்க அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள் பவித்ரா. சற்று நேரத்தில் அவளின் வகுப்பருகில் காரைக் கொண்டுபோய் நிறுத்திவிட்டு, நேர் பார்வையோடு அவன் இருக்க, கதவை திறந்து ஒரு காலை வெளியே வைத்தவள், ஒருகணம் நிதானித்து அவன் புறமாகத் திரும்பினாள்.

“இப்போதுகூட எப்படி இருக்கிறாய் என்று என்னிடம் கேட்கத் தோன்றவில்லை இல்லையா உங்களுக்கு?” என்று கேட்டாள்.

உள்ளம் அதிர அவளை திரும்பிப் பார்த்தான் சத்யன். அவனுக்கு கேட்கத் தோன்றவில்லைதான். அக்கா அத்தானோடு இருக்கிறவளிடம் எப்படி இருக்கிறாய் என்று விசாரிக்கவேண்டிய அவசியம் என்ன?

“இந்தளவு தூரத்துக்கு நீங்கள் என்னை வெறுத்து ஒதுக்கும் அளவுக்கு நான் என்ன செய்தேன் என்று தெரியவில்லை ஜான். உங்களை நெஞ்சார விரும்பியதைத் தவிர.” என்று சொல்லிவிட்டு இறங்கி வகுப்பை நோக்கி நடந்தாள்.

அப்படியே அமர்ந்துவிட்டான் சத்யன். அதுதானே.. அவள் மீது அவனுக்கு என்ன கோபம்? அப்படி எதுவுமில்லையே!

ஆனாலும், நெருங்கிப் போகமுடியாமல் எதுவோ தடுத்தது. அத்தானின் தங்கையல்லவா அவள்!

பவித்ராவோ கணவனின் செய்கைகளால் மனம் துவண்ட போதிலும் எடுத்த முடிவிலிருந்து மாறத் தயாராக இல்லை!

அவன் மனதில் இடம் பிடித்தே ஆகவேண்டும்! அதற்கான முதல் கட்டத்தை அடுத்தநாளே ஆரம்பித்தாள்.

“அண்ணி, எங்களுக்கு நானே சமைக்கவா?” தயக்கத்தோடுதான் என்றாலும் கேட்டாள்.

“ஒரே வீட்டில் எதற்கு இரண்டு சமையல் பவி. நானே சமைக்கிறேன். நீ சும்மா சிரமப்பட நினைக்காதே.” என்றாள் மித்ரா.

“இதில் சிரமப்பட என்ன இருக்கண்ணி. எனக்கும் உங்களைப்போல சமைக்கப் பிடிக்கும். அதோடு நான் நன்றாகவே சமைப்பேன். உங்கள் தம்பியின் வயிற்றை வாட விடமாட்டேன்.” என்றாள் கேலியாக.

மித்ராவின் மனதை நோகடிக்காமலும், அதே நேரத்தில் வேறு வேறு குடும்பம் என்கிற பிரிவினையை உருவாக்காமலும் நாசுக்காக சொன்னாள் பவித்ரா. மனதில் முரண்டினாலும் அதற்கு மேல் மித்ராவும் வற்புறுத்த விரும்பவில்லை. இரு சமையல் என்றால் என்ன, பகிர்ந்து உண்பதுதானே என்று எண்ணிச் சம்மதித்தாள்.

உடனேயே, கணவனுக்கும் தனக்குமாக, அவனுக்கு என்னவெல்லாம் பிடிக்கும் என்று கேட்டு சமைத்து வைத்தாள் பவித்ரா.

அன்று மாலை, வேலை முடிந்து நேரே தமக்கை வீட்டுக்கு வந்த சத்யனோ, வரும்போதே, “அக்கா, என்ன சாப்பாடு? பசிக்கிறது..” என்றபடிதான் வந்தான்.

“டேய்.. அங்கே பவி..” என்றவளை இடைமறித்து, “ப்ச் அக்கா! முதலில் சாப்பாட்டை போடு. பிறகு எதையாவது கதை. பசியில் காதே அடைக்கிறது. மதியமும் சாப்பிடவில்லை..” என்றவன், குளியலறைக்குள் புகுந்து முகம் கைகளை கழுவிக்கொண்டு வந்தான்.

அவன் பசியில் காதே அடைக்கிறது என்றது பவித்ராவை முற்றிலுமாக மறக்க வைக்க, உணவை போட்டுக்கொண்டுவந்து கொடுத்தாள் மித்ரா.

கடகடவென்று அதை உண்டு முடித்துவிட்டே நிமிர்ந்தான் சத்யன்.

“ஏன் மதியம் நீ சாப்பிடவில்லை?”

“அது ஒரு அரை லூசு வந்து விளக்கம் கேட்கிறேன் என்கிற பெயரில் என்னைப் போட்டு படுத்தி எடுத்துவிட்டது. இன்றைய நாள் முழுவதையும் பிடித்துக்கொண்டது..” என்றான் எரிச்சலோடு.

அங்கே கீர்த்தனனும் வந்து சேர, “உங்களுக்கும் சாப்பாடு போடட்டுமா?” என்று கேட்டாள் மித்ரா.

“இப்போ பசியில்லை. ஒரு கஃபே மட்டும் தா.” என்றவன், குளித்து உடை மாற்றிக்கொண்டு வர, சற்றுநேரம் அவனோடும் பேசிக்கொண்டு இருந்துவிட்டு மேலே சென்றான் சத்யன்.

அவன் சென்றதும், பவித்ராவின் தனிச் சமையலை பற்றிக் கணவனிடம் சொன்னாள் மித்ரா.

“இருப்பதே நால்வர். இரவில் மட்டும்தான் எல்லோரும் வீட்டில் சாப்பிடுவதும். இதில் எதற்கு வேற வேற சமையல்?” யோசனையோடு கேட்டான் அவன்.

“அதையேதான் நானும் கேட்டேன். தனக்கும் சமைக்கப் பிடிக்கும் என்றாள். எனக்கு என்னவோ வேறு காரணம் இருக்கும் போலிருக்கிறது..” யோசனையோடு சொன்னாள்.

“அவள் ‘தான், தன் கணவன், தன் குடும்பம் ’ என்று இருக்க ஆசைப்படுகிறாள். கணவன் பிழையே செய்த போதிலும் அவனை திருத்த நினைக்கிறாள். கொடுத்துவைத்தவன் சத்தி.” என்றான் கீர்த்தனன் மனைவியை வம்பிக்கிழுக்கும் நோக்கோடு.

மித்ராவோ துடித்துப்போய் நிமிர்ந்து கணவனை பார்த்தாள்.

சட்டென விழிகளில் நீர் திரளவும், அதை அவனுக்குக் காட்ட விரும்பாமல் திரும்பியவளை வழிமறித்தான் கீர்த்தனன்.

“கதைத்துக்கொண்டு இருக்கும்போது எங்கே ஓடுகிறாய்..” என்று இலகுவாகக் கேட்டுக்கொண்டே மனைவியின் முகத்தைப் பார்த்தவன், அவள் கன்னத்தில் வழிந்த கண்ணீரைக் கண்டதும் துடித்துப் போனான்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
“ஹேய்..! இப்போ நான் என்ன சொல்லிவிட்டேன் என்று அழுகிறாய்?”

“என்னால் எந்தக் கொடுப்பினையும் உங்களுக்கு இல்லைதான். உங்களோடு வாழத் தகுதி இல்லாதவள் தான். பிறகும் எதற்காக என்னையே திரும்பவும் மணந்தீர்கள் கீதன்? நீங்கள் விரும்பிய அந்த யமுனாவையே கட்டியிருக்க..” என்று அவள் சொல்லும்போதே,

“போதும் நிறுத்து!” என்றான் கீர்த்தனன் முகம் இறுகிப்போக.

மித்ரா அதிர்ந்து விழிக்க, “உனக்கென்ன விசரா பிடித்திருக்கிறது? எப்போ பார்த்தாலும் எதையாவது லூசுத்தனமாக உளறிக்கொண்டு!” என்றான் சினமும் எரிச்சலுமாக.

அந்த நேரம் பார்த்து கவிதா அழைத்தாள்.

மித்ராவை முறைத்துவிட்டு மாறாத சினத்தோடு அவன் அழைப்பை ஏற்க, “யமுனாவுக்கு திருமணம் நிச்சயம் ஆகிவிட்டதாம் அண்ணா.” என்று துள்ளிக் குதித்தாள் அந்தப்பக்கத்தில் அவள்.

“அதற்கு என்ன இப்போ?” இருந்த கடுப்பில் கேட்டான் கீர்த்தனன்.

தமையனின் கோபக்குரலில் முதலில் அதிர்ந்தாலும், யமுனாவுக்கு திருமணம் நிச்சயமானதை அறிந்ததும் தான் இப்படிப் பேசுகிறான் போலும் என்று எண்ணியவளுக்கு குதூகலமாக இருந்தது.

இதற்காகத்தானே அவளும் விழுந்தடித்துக்கொண்டு அவனுக்கு எடுத்ததே!

“மாப்பிள்ளை ஜெர்மனி தானாம். அங்கேயே பிறந்து வளர்ந்தவராம். பெரிய பணக்காரராம். பண்ணை, குதிரைகள் எல்லாம் சொந்தமாகவே இருக்காம் அண்ணா. யமுனா கொடுத்துவைத்தவள்.” என்று அந்த முகமறியா நபரை பற்றி இவள் பெருமை பாடினாள்.

“யமுனா கொடுத்துவைத்தவளாகவே இருக்கட்டும். இப்போ இதையெல்லாம் எதற்கு என்னிடம் அளக்கிறாய்?” என்று அவன் கேட்டபோது, அவனருகில் நின்ற மித்ரா ‘யமுனா’ என்கிற பெயரில் கலக்கத்தோடு கணவனை பார்த்தாள்.

அவனோ இறுகிப்போன முகத்தோடு நின்றிருந்தான்.

“நீ அவளை வேண்டாம் என்றதும் நல்லதுக்குத்தான் அண்ணா. இல்லாவிட்டால் உன் மாதச் சம்பளத்தில் எண்ணியெண்ணி செலவழிக்கும் நிலை வந்திருக்கும் அவளுக்கு. இப்போதானால் ராணி மாதிரி வாழ்வாள். அதுசரி, யாருக்கு யார் என்பது ஆண்டவன் போட்ட முடிச்சு தானே.” என்ற தங்கையின் குத்தல் பேச்சில் கொதித்தது இவனுக்கு.

“இப்போ என்ன? யமுனாவுக்கு கல்யாணம் நிச்சயம் ஆகியிருக்கிறது. அதுவும் பெரிய இடத்தில். அவ்வளவுதானே. சொல்லிவிட்டாய் அல்லவா. போனை வை!” என்றவன் அழைப்பைத் துண்டித்தான்.

கேட்டுக்கொண்டிருந்த மித்ரவுக்கோ நெஞ்சு விண்டு விண்டு துடித்தது. அவளுக்குத் திருமணம் என்றதும் இவனுக்கு இவ்வளவு கோபமா?

சத்யனின் கட்டாயத்தின் பேரில் தன்னை மீண்டும் மனைவியாக்கிக் கொண்டதில் அவளை இழந்துவிட்டதாக நினைக்கிறானோ என்று எண்ணியதுமே துடித்துப்போனாள்.

மனதுக்கு பிடித்தவனோடு வாழ அவளுக்குத்தான் தலையெழுத்தில்லை என்றால் அவனுக்குமா? கணவனின் தோளை ஒரு கரத்தால் பற்றினாள்.

அப்போதும் கோபத்தோடு அவன் திரும்பிப் பார்க்க, வரமறுத்த வார்த்தைகளை பெரும் சிரமப்பட்டு ஒன்றுகூட்டி, “ய..யமுனா இனி உங்களுக்குக் கிடைக்கமாட்டாள் என்று கவலையாக இருக்கிறதா?” என்று கேட்டாள்.

தாடை இறுகி, தேகம் விறைத்தது அவனுக்கு.

அவள் என்னவோ அவனது வேதனையை தன்னதாக உணர்ந்துதான் கேட்டாள். அவனுக்கோ தேகத்தின் மேலே நெருப்பள்ளிக் கொட்டியது போலிருந்தது!

“நா..நான்.. வேண்டுமானால் திரும்பவும் விலகிக்கொள்கிறேன். நீங்கள் அவளையே..” என்றவளை நோக்கி மின்னலென உயர்ந்த அவனது கரம், அவளின் முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சியிலும், அச்சத்திலும் அந்தரத்திலேயே நின்றது.

“ச்சை!” என்றபடி கையை உதறி, “ஏன் மித்து என்னைப்போட்டு இந்தப் பாடு படுத்துகிறாய்?” என்றுகேட்டான் ஆத்திரமும் ஆற்றாமையுமாக.

“நான் என்ன செய்தேன் கீதன்? உங்களுக்காகத்தானே.. நீங்களாவது விரும்பியவளையே கட்டி வாழவேண்டும் என்றுதானே சொல்கிறேன்.”

திரும்பத் திரும்ப அவள் அதையே உளறவும் அவனுக்குள் எரிச்சல்தான் மண்டியது.

“இங்கேபார்! யாமுனாவை கட்ட நினைத்திருந்தால் அதை எப்போதோ செய்திருப்பேன். உன் சம்மதத்துக்காகவோ யார் சம்மதத்துக்காகவோ காத்திருந்திருக்க மாட்டேன்!” என்றான் அழுத்தமாக.

“பிறகு ஏன் அவளைக் கட்டவில்லை?”

“ஏன் என்றால் அவளை நான் விரும்பவில்லை. விரும்பியது உன்னைத்தான். உன்னை மட்டும் தான்!!” என்றான் அழுத்தம் திருத்தமாக.

அவன் சொன்னது காதுக்குள் தேனென பாய்ந்தாலும், நெஞ்சுக்குள் பூமாரி பொழிந்தாலும், எதையும் நம்ப முடியாமல், நம்பிக்கையும் அவநம்பிக்கையும் போட்டிபோட நின்றாள் மித்ரா.

அந்தப்பார்வை நெஞ்சை தொட, அவளது தோள்களை பற்றி, “நம்பும்மா. என் மனதில் இருப்பவள் நீ மட்டும் தான். இதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் எதையெதையோ நினைத்து நீயும் வருந்தி என்னையும் வருத்தாதே!” என்றான் அன்போடு.

கணவனின் அந்தக் கனிவு அவளின் இறுக்கங்களை உடைத்துப்போட உடைந்தாள் மித்ரா.

“பிறகு ஏன் அவளுக்கு கல்யாணம் என்றதும் உங்களுக்கு இவ்வளவு கோபம்? அவள் இனி உங்களுக்குக் கிடைக்கமாட்டாள் என்று தானே..” என்றாள் கண்ணீரோடு.

“டேய்! செல்லம்!” என்றபடி தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அவளை அணைத்துக்கொண்டான் கீர்த்தனன்.

அதுவரை நேரமும் அவள்மேல் இருந்த கோபம் போன இடம் தெரியாமல் ஓடிப்போக, மனைவியின் மீது நேசமும் பாசமும் பொங்கியது. “சும்மா சும்மா அழக்கூடாது!” என்றபடி அவள் முதுகை இதமாக வருடிக்கொடுத்தான்.

அந்த நேரத்தில் அது அவளுக்கும் தேவையாகவே இருக்க, அனைத்தையும் மறந்து அவனது அணைப்புக்குள் வாகாக அடங்கிப்போனாள் மித்ரா.

சற்றே அவள் தெளிந்ததும், “அவளுக்கு திருமணம் நிச்சயம் ஆகிவிட்டது என்று தெரிந்த இந்த நிமிஷம் என் மனம் எவ்வளவு சந்தோசப் படுகிறது என்பதை நீ அறியமாட்டாய் மித்து. அந்த சந்தோசத்தை அனுபவிக்கக் விடாமல் செய்தவள் நீ! என் கோபம் உன் மீதுதான். அதுகூட இப்போது ஓடிவிட்டது.” என்றான் அவளின் கணவன் அன்போடு.

நம்பமுடியாமல் கண்ணீரில் மிதந்த விழிகளை விரித்து கணவனைப் பார்த்தாள் மித்ரா.

“இவ்வளவு நாட்களும் அவள் திருமணம் செய்யாமல் இருப்பதற்கு நான்தானே காரணம் என்று உள்ளூர வருந்திக்கொண்டே இருந்தேன். இன்று அந்த வருத்தமும் போய்விட்டது.” என்றான் பெரும் தளையிலிருந்து விடுபட்ட உணர்வோடு.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#4
“அப்போ.. அப்போ அவளை நீங்கள் காதலிக்கவே இல்லையா?” அவன் பேச்சில் இருந்த உண்மையில் ஒருபக்க மனது சந்தோசத்தில் துள்ளினாலும், அதை நம்பமுடியாமல் திரும்பவும் கேட்டாள் மித்ரா.

பின்னே, அவன் வேறு ஒருத்தியை தனக்கு முதலே காதலித்தான் என்றெண்ணி அவள் பட்ட வேதனைகள் கொஞ்சமா நஞ்சமா? அதோடு, மனதை கீறிக்கொண்டுபோய் ஆழமாய் பதிந்து போயிருந்த ஒன்றிலிருந்து அத்தனை இலகுவில் வெளியேயும் வரமுடியவில்லை.

“உனக்கு இதை நான் எத்தனை தடவைதான் சொல்வது மித்து?” என்றவன், இன்றே யமுனா விஷயத்தை அவளுக்கு விளக்கிவிட எண்ணினான்.

சந்தர்ப்பத்துக்காகக் காத்திருந்தவன் கிடைத்ததை விடுவானா என்ன?

ஆரம்ப நாட்களில் தான் இலங்கைக்கு தன் வீட்டுக்கு அழைப்பது தொடங்கி, அங்கே யமுனாவும் வந்து நிற்பதில் இருந்து அவள் மேல் உண்டான சிறு சலனம் வரைக்கும் எதையும் மறைக்காமல் சொன்னான் கீர்த்தனன்.

அதோடு, விசா மறுக்கப்பட்டதும் ஊருக்கு வந்து அவளை மணக்கப்போவதாக தாயிடம் சொன்னதையும் அதற்கு அன்னை மறுத்ததையும் சொல்லிவிட்டு, “அப்போது எனக்கு அவள்மேல் சிறு ஆர்வம் இருந்தது உண்மைதான் மித்து. ஆனால், அது ஆர்வம் மட்டுமேதான். காதலாக இருந்திருக்க விசாவுக்காகவோ அல்லது அம்மாவின் பேச்சுக்காகவோ நான் இங்கே நின்றே இருக்க மாட்டேன். எல்லாவற்றையும் மீறிக்கொண்டு போய் அவளையே கட்டி, அங்கேயே உழைத்து என் குடும்பத்தை கரை சேர்த்திருக்க என்னால் முடியும். அப்படி ஒரு உந்துதலை, யாரை எதிர்த்தேனும் அவளை மணமுடிக்கும் பிடிவாதத்தை அந்தச் சலனம் எனக்குத் தரவில்லை. இதிலிருந்தே அவள் மீதான என் ஈர்ப்பு எந்தளவு தூரத்துக்கு இருந்திருக்கிறது என்று நீயே யோசி!” என்றான் தெளிவான குரலில்.

“அதேபோல உன்னைக் கட்டியபோது என் மனதில் நீயும் இருக்கவில்லை, அவளும் இருக்கவில்லை. ஆனால், ஒருவித குற்ற உணர்ச்சி இருந்தது. ஒரு பெண்ணின் மனதில் ஆசையை வளர்த்து ஏமாற்றி விட்டோமோ என்று. அர்ஜூனிடம் அதைப்பற்றி பேசியபோது அவன்தான் என்னை சமாதானப் படுத்தினான்.” என்றவன், நண்பனோடு பேசியதை பற்றியும் மனைவியிடம் சொன்னான்.

“நம் கல்யாணம் எதற்காக நடந்திருந்தாலும் நம் வாழ்க்கை ஆரம்பித்தது காதலோடுதான். அந்தக் காதல் இன்று வரைக்கும் என் நெஞ்சில் இருக்கிறது. இடையில் அந்தக் காதலை வலுக்கட்டாயமாக நான் அழித்துக்கொண்டது உண்மைதான்...” என்றவனுக்கு, அந்தக் காலகட்டமும், அப்போது நடந்தவைகளும் நெஞ்சிலாட அதற்குமேல் பேச்சு வர மறுத்தது.

மித்ராவுக்கும் அந்த நாட்கள் நினைவில் வர தொண்டை அடைத்தது.

கசப்பான நினைவுகளை விழுங்கிக்கொண்டு, தொண்டையை செருமி சீர் படுத்திக்கொண்டு, “உன்னைப் பிரிந்திருந்த அந்த நாட்களில் கூட, இனி உன்னைப்பற்றி நினைக்கவே கூடாது என்றுதான் நினைத்தேனே தவிர அவளைப் பற்றி நினைத்ததே இல்லை!

“அப்படி நினைத்திருந்தால் நான் தேடிப்போக வேண்டிய அவசியமே இல்லாமல் யமுனா என் காலடிக்கே வந்து நின்றபிறகும் ஏன் அவளை கட்டாமல் இருக்கவேண்டும்? என்னை யாரால் தடுத்திருக்க முடியும்? அம்மாவே முன்னின்று அந்தக் கல்யாணத்தை நடத்தி வைத்திருப்பார்.” என்றான் தெளிவாக.

அது என்னவோ உண்மைதான் என்று எண்ணிக்கொண்டாள் மித்ரா. அந்த அம்மாள் அவளிடம் பேசிய வார்த்தைகள் கொஞ்சமா நஞ்சமா?

“யமுனாவை பற்றி இன்றுவரை என் மனதில் இருந்தது எல்லாம், என்னால் அவள் திருமணமாகாமல் நிற்கிறாளே என்கிற குற்றவுணர்ச்சி மட்டும் தான். அதுவும் இன்றோடு நீங்கியது. என் மனதை கவ்வியிருந்த ஒரு விலங்கு அகன்றுவிட்டது மித்து.” என்றான் சுதந்திரக் காற்றை சுவாசிப்பவன் போன்று.

மித்ராவுக்கும் அதுவரை அடைத்திருந்த எதுவோ விலகுவது போல்தான் இருந்தது.

ஆனால், அதில் மட்டும் தான் அவள் மகிழ முடியும். அவள் வாழ்க்கையில் நடந்தவை அனைத்தும் நடந்தவை தானே. அவற்றை மாற்ற முடியுமா? அல்லது கணவனைப்போல அவளால் தான் ஏதாவது நியாயமான காரணங்களை கூறத்தான் முடியுமா? உள்ளம் துவண்டு போனது!

“அன்று என் அம்மாவிடம் சொன்னதைத்தான் இன்று உன்னிடமும் சொல்கிறேன். என் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண்தான். அது நீ மட்டும் தான். அதேபோல் என் இதயத்தை தொட்டவளும் நீதான். காதலோடு நான் தொட்டவளும் நீதான்!” என்று அழுத்தம் திருத்தமாக தன் மனதை உரைத்தான் கீதன்.

“இனி என் வாழ்க்கையில் நீ இல்லை என்று நினைத்த நாட்களில் கூட இன்னொருத்தியை நினைக்காத நானா திரும்ப நீ கிடைத்த பிறகும் இன்னொருத்தியை நினைப்பேன்?” என்று கேட்டபோது, மித்ராவின் உள்ளம் அனைத்துத் துயர்களையும் மீறித் துள்ளியது.

அந்த நேரம் பார்த்து அவர்களின் மகவு உறக்கம் கலைந்து சிணுங்கினான்.

மகனைக் கவனிக்க அவள் செல்ல, அவளோடு கூடச் சென்றான் கீர்த்தனன். மகனருகில் படுத்து அவன் தலையை கோதி, நெற்றியில் தன் இதழ்களை பாசத்தோடு பதித்துவிட்டு, மார்பில் தட்டிக்கொடுத்த மனைவியை, கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு சுவரில் சாய்ந்து நின்று பார்த்தவனின் விழிகளில் ஏக்கம் படர்ந்தது.

ஒருகாலத்தில் அவளது முத்தங்களுக்கு அதிபதியாக அவனும் இருந்திருக்கிறான். அவனது கற்றைக் குழல்கள் நெற்றியில் புரள்வதைப் பார்த்ததும் அவளுக்குள் ஆசை பொங்கும். அதை அவளது பெரிய விழிகள் அவனுக்குக் காட்டிக் கொடுத்துவிடும்.

எதிர்பார்ப்போடு நிற்பவனை ஏமாற்றாது நெருங்கி அந்தக் கரிய குழல்களை மேலே தள்ளி அவன் நெற்றியில் தன் ஈர உதடுகளை மித்ரா பதிப்பாள். அப்படிப் பதிக்கையில் அவனை தாக்கும் அந்த உணர்வலைகளில் தன்னை மறந்து தன்னவளை அணைத்துக்கொள்வான் அவன். சுகமான மயக்கம் அவனை ஆட்கொள்ளும்.

இன்று அந்த முத்தத்துக்கும் அணைப்புக்கும் ஏங்கிப்போய் நின்றிருந்தான் கீர்த்தனன்.

மகன் மீண்டும் உறங்கியதும் எழுந்த மித்ரா மெல்ல அறையை விட்டு வெளியேற முனைய, அவசரமாக வந்து அவளின் கையைப் பற்றினான் அவன்.

திரும்பிப் பார்த்தாள் மித்ரா. அவனும் அவளையே தான் பார்த்தான். ஏக்கத்தோடு. அவன் கேட்பதைக் கொடுத்துவிடத்தான் துடித்தாள். எதுவோ ஒன்று வந்துநின்று தடுக்க, “எனக்கு நித்திரை வருகிறது.” என்றாள் அவனிடமிருந்து பார்வையை திருப்பிக்கொண்டு.

“அதற்கு எதற்கு வெளியே போவான்?”

அவளின் கையை விடாது அவன் கேட்க, அவளோ பதில் சொல்லாது தன் கையை அவனிடமிருந்து விடுவிப்பதிலேயே குறியாக இருந்தாள்.

சற்று நேரம் பார்த்துவிட்டு, “ஆனாலும், உனக்கு இவ்வளவு பிடிவாதம் ஆகாது மித்து.” என்றவன் கையை விட்டான்.

நெஞ்சில் மீண்டும் பாரம் ஏற கட்டிலில் போய் விழுந்தாள் மித்ரா.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#5
இனிமேல் எனக்குக் கிடைக்கவே கிடைக்காது என்று ஏங்கிய வாழ்க்கை கிடைத்திருக்கிறது. மகனை தகப்பனும் தாயுமாக இருந்து வளர்க்கப் போகிறார்கள். அவனும் எல்லாக் குழந்தைகளை போலவும் வாழப் போகிறான் என்று எல்லாமே அவள் ஆசைப்பட்ட விதமாகவே நடந்தாலும், உள்ளே ஏதோ ஒன்று இருந்து அவளை வதைத்துக்கொண்டே இருந்தது.

அவளுக்கு அவளே எதிரியாக நின்றாள். அவனோடு ஒன்றிவிட முடியாமல் அவளை அவள் உள்ளமே தூக்கித் தூர நிறுத்தியது. நான் குற்றம் செய்தவள், ஒழுக்கம் தவறியவள் என்கிற அந்த நிலையில் இருந்து மீளவே முடியாமல் தவித்தாள்.

அன்று கணவன் எந்தக் காரணங்களுக்காக அவளைப் பிரிந்தானோ அந்தக் காரணங்கள் இன்றும் அப்படியே தானே இருக்கிறது. அந்தக் காரணங்களுக்காக அவன் பிரிந்தபோது வலித்ததை விட, அதையெல்லாம் சகித்துக்கொண்டு தங்கைக்காக அவளை ஏற்றான் என்பது உயிரையே கொன்றது.

சூடான கண்ணீர்த் துளிகள் கன்னத்தை நனைக்க, தாளமாட்டாமல் விழிகள் இரண்டையும் இறுகமூடி உறக்கத்தை வலுக்கட்டாயமாக வரவழைக்க முயன்று கொண்டிருந்தாள் மித்ரா.

இங்கே வீட்டுக்குள் வந்த சத்யனைக் கண்டுவிட்டு முகம் மலர எழுந்து வந்த பவித்ரா, “வாருங்கள் சாப்பிட..” என்றழைத்தாள்.

“திரும்பவுமா?”

“என்ன திரும்பவுமா?” குழப்பத்தோடு கேட்டாள்.

“நான் அக்காவிடம் சாப்பிட்டுவிட்டேன்.” என்றவனும் இப்போது குழப்பத்தோடு அவளைப் பார்த்தான்.

சாப்பிட வா என்றால் இங்கே ஏது உணவு?

அதையே அவன் கேட்டபோது, “நான் நம் இருவருக்கும் இங்கே சமைத்தேன்.” என்று உள்ளே போன குரலில் உரைத்துவிட்டு, தன்னுடைய அறைக்குள் புகுந்துகொண்டாள் பவித்ரா.

கண்ணைக் கரித்து தொண்டை அடைத்துக்கொண்டு வந்தது. அவனுக்கு பிடித்தவைகளை பார்த்துப் பார்த்து அவள் சமைத்துவைக்க அக்கா வீட்டில் உண்டுவிட்டு வருவானாமா?

முயற்சித்த முதல் நாளே, அவள் எடுத்திருந்த முடிவுகள் அத்தனையும் நிலநடுக்கத்தால் நடுங்கிய பூமி போன்று ஆட்டம் கண்டது. அவன்மேல் இருந்த கோபம் கழிவிரக்கமாக மாற, கண்களில் கண்ணீர் வழிய படுத்திருந்தவள் அப்படியே உறங்கியும் போனாள்.

சத்யனோ குளித்துவிட்டு வந்து லாப்டாப்பை திறந்து கொஞ்ச நேரம் முகபுத்தகத்தில் நேரத்தை செலவழித்தான். நேரம் பத்தை நெருங்க, கண்களும் உறக்கத்துக்கு கெஞ்ச, கணணியை அணைத்துவிட்டு எழுந்தவன் அங்கே சமையலறையில் விளக்கு அணைக்கப்படாமல் ஒளிர்ந்துகொண்டிருப்பதை அப்போதுதான் கண்டான்.

அணைக்க மறந்துவிட்டாள் போலும் என்று எண்ணியபடி சென்றவனை, சமைத்த உணவுச் சட்டிகள் அழகாக அடுக்கப்பட்டு, துப்பரவாக இருந்த சமையலறை ஈர்த்தது.

சமைத்ததாகச் சொன்னாளே அப்படி எதைக் கிழித்தாள் பார்க்கலாம் என்று, ஏதோ உந்துதலில் சென்று சட்டிகளை திறந்து பார்த்தான். அனைத்தும் அவனுக்குப் பிடித்த பதார்த்தங்கள். ரைஸ் குக்கரை திறந்து பார்த்தான். அதிலிருந்து சோறு எடுக்கப் பட்டதற்கான எந்த அடையாளங்களும் இல்லை.

சற்றே மனம் திகைத்தது. அவள் உண்ணவில்லையா? அவனுக்காக காத்திருந்தாளோ…

விறுவிறு என்று அவளின் அறைக்குள் சென்று பார்த்தான். உறங்கிவிட்டிருந்தாள். கன்னங்களில் கண்ணீர் கறை படிந்திருந்தது.

சாப்பிடாதது மட்டுமல்லாமல் அழுதிருக்கிறாள். மனதின் எங்கோ ஒரு மூலையில் வலித்தது.

தட்டி எழுப்பி, போய்ச் சாப்பிடு என்று சொல்லவும் முடியவில்லை. அவளை யார் உண்ணவேண்டாம் என்று சொன்னதாம்? அதோடு அவள் சமைத்து வைத்திருக்கிறாள் என்று அவனுக்கு எப்படித் தெரியும்?

இதென்ன உண்ணாவிரதப் போராட்டமா? மனதில் கோபமும் ஒருவகை குற்றவுணர்ச்சியும் ஒருங்கே எழ, தன் கட்டிலில் போய் விழுந்தவனுக்கு அந்த உறக்கமும் வர மறுத்தது.

அவளை எழுப்புவோமா வேண்டாமா என்று யோசித்து யோசித்தே நள்ளிரவு வரை நேரத்தை கடத்தியவன், ஒருகட்டத்தில் தன்னை அறியாமலேயே துயில்கொண்டான்.

அடுத்தநாளும், சமைக்கப் பிடிக்காதபோதும், ஒரு நாளுடனே மனம் சோர்ந்துவிடக் கூடாது என்றெண்ணி, சமைத்துவைத்துவிட்டு கணவனுக்காக காத்திருந்தாள்.

அன்றும் வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தவனிடம், “சாப்பிடுகிறாயா சத்தி?” என்று கேட்டாள் மித்ரா.

காரணம், அன்று காலையிலேயே, “நேற்று ஜான் இங்கேயே சாப்பிட்டு விட்டாராமே அண்ணி. அதனால் நான் சமைத்ததை இங்கே கொண்டுவந்துவிட்டேன்.” என்று சிரித்தமுகமாக கொண்டுவந்து வைத்திருந்தாள் பவித்ரா.

அதனால், எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமல் கேட்டாள் மித்ரா.

ஆனால், வயிற்றில் பசி தெரிந்தாலும், நேற்றைய நிகழ்வுகள் அனைத்தும் கண்முன்னால் வந்துபோக, “இன்றைக்கு பசியில்லைக்கா. ஒரு கஃபே மட்டும் தா..” என்று கேட்டு அருந்தினான் சத்யன்.

சற்று நேரத்தில் மேலே போனவன், சாப்பிட கூப்பிடுவாள் என்றெண்ணி பவித்ராவைப் பார்க்க அவளோ டிவி தான் உலகம் என்பதுபோல் அதற்குள் தலையை புதைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

‘பார்! நேற்று சாப்பிட்டு வந்தவனிடம் சாப்பிட வா என்று கூப்பிட்டவள் இன்று மனுஷன் பசியோடு வந்திருக்கிறேன், ஒரு வார்த்தை கேட்கிறாளா என்று. எல்லாம் திமிர்! அத்தானின் தங்கையாகப் போய்விட்டாள்.. இல்லை..” என்று பல்லைக் கடித்தவன், தன்னை சுத்தம் செய்துகொண்டு வந்தான்.

ம்ஹூம்! அப்போதும் அவள் எதுவுமே கேட்கவில்லை.

சற்று நேரம் காத்திருந்து பார்த்துவிட்டு, ‘போடி! நீ கேட்காவிட்டால் என்ன? நானே போட்டுச் சாப்பிட்டுக்கொள்வேன்..’ என்றபடி எழுந்தவனுக்கு, முதலில் அவள் இன்றும் சமைத்தாளா என்கிற சந்தேகம் அப்போதுதான் எழுந்தது.

சமைக்காவிட்டால்? அரசனை நம்பி புருஷனை கைவிட்ட கதையாக முடியப் போகிறதோ என்று அஞ்சி, வேகமாக சமையலறைக்குள் சென்று பார்த்தான்.

நல்லகாலமாக அன்றும் சமைத்து வைத்திருந்தாள் பவித்ரா. உணவை போட்டுக்கொண்டு வந்து தானும் சோபாவில் அமர்ந்தான்.

அவனை திரும்பிப் பார்த்தவளின் முகம் பளீரென மலர்ந்தது. அதோடு முட்டைப் பொரியலின் மீது ஸ்பெக் போட்டு பிரட்டியிருந்ததை அவன் எடுக்காமல் வந்துவிட்டதைக் கவனித்தவள், ஓடிப்போய் அதை எடுத்துவந்து அவன் தட்டில் வைத்தாள்.

போதாக்குறைக்கு, “குழம்பு விடட்டுமா?” என்று எதுவுமே நடவாததுபோல் அவள் கேட்க, அவன்தான் ஒருகணம் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் தடுமாறிப் போனான்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#6
சட்டென்று தன் தடுமாற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு அவளை ஒரு முறைப்பு முறைத்துவிட்டு மீண்டும் உணவில் கவனம் செலுத்தினான் சத்யன்.

அவளோ, அவன் பதிலுக்காக காத்திராமல் சமையலறைக்குள் ஓடினாள்.

போகிற வேகத்தை பார்த்தால் சட்டியோடு கொண்டுவந்து தட்டில் கவிழ்த்துக் கொட்டிவிடுவாளோ என்று அவன் நினைக்க, அவன் நினைப்பை பொய்யாக்காமல் சட்டியை ஒரு கையிலும் கரண்டியை மறு கையிலுமாக தூக்கிக்கொண்டு வந்தாள் அவன் மனையாள்.

பக் என்றது அவனுக்கு ஒருமுறை. நினைத்தது போலவே செய்யப் போகிறாளோ…

“விடட்டுமா?” குழம்பை அள்ளியவாறே அவள் மீண்டும் கேட்க, அவளை மேலும் கீழுமாக ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் உணவில் கவனம் செலுத்தினான் சத்யன்.

அவன் பதில் சொல்லாவிட்டால் என்ன? அவள் சமைத்த உணவை உண்கிறானே. குழம்பை அள்ளி அவன் தட்டில் இட்டாள் பவித்ரா.

பிறகும் அவன் தட்டில் எது வேகமாகக் காலியாகிறது என்பதை கவனித்து, கையிலிருந்த சட்டியை டீப்பாய் மீது வைத்துவிட்டு, ஓடிப்போய் அந்தச் சட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வந்தவள், இப்போது அவனிடம் எந்தக் கேள்வியுமே இல்லாமல் அதை அவன் தட்டில் இட்டாள்.

திரும்ப அந்தச் சட்டியையும் மேசையில் வைத்துவிட்டு அடுத்ததாக அவன் தட்டில் எது குறைந்து இருந்ததோ, அந்தச் சட்டியை ஓடிப்போய் அவள் எடுத்துவர, விட்டால் முழுச் சட்டி பானைகளையும் இங்கேயே கொண்டுவந்து விடுவாள் போலும் என்று எண்ணியவன், “சாப்பாட்டு மேசைக்கு நட!” என்றான் முறைப்போடு.

அவள் கேள்வியாகப் பார்க்க, எழுந்து சென்று உணவுமேசையில் அமர்ந்துகொண்டான் சத்யன். பவித்ராவின் இதழ்களில் சின்னப் புன்னகை. நெஞ்சில் உவகையோடு அனைத்தையும் உணவு மேசைக்கே எடுத்துச் சென்று அவனுக்கு பரிமாறினாள்.

அவனுக்கு பிடித்த உணவு வகைகளை அருமையான சுவையில் அவள் சமைத்து வைத்திருந்ததிலும், பார்த்துப் பார்த்து பரிமாறியதிலும், வயிறு முட்டவே.. ஏன் கழுத்துவரை முட்டவே உண்டுவிட்டு எழுந்தான் சத்யன்.

அவன் எழுந்ததும், அங்கேயே அமர்ந்து இன்னொரு தட்டில் தனக்கு உணவிட்டு உண்டாள் பவித்ரா. சமையலறையில் கைகழுவிவிட்டு வந்தவனுக்கு, தட்டிலே பார்வையை பதித்து, உணவை உண்டுகொண்டிருந்த மனைவியை கண்டபோது, ஏன் என்று அறியாமலேயே மனதும் நிறைந்தது.

அன்றிலிருந்து ஒருவர் மற்றவரோடு சுமூகமாக பேசிக்கொள்ளாத போதும், இரவுணவை தன் மனைவியின் கையாலேயே உண்டான் சத்யன்.

மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தாலும், இதுமட்டும் போதாதே பவித்ராவுக்கு!
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#7
அத்தியாயம்-15



கடந்த இரண்டு மூன்று நாட்களாக கீர்த்தனனின் உள்ளம் மனைவி பற்றிய யோசனைகளிலேயே சுழன்றது. பிரிந்திருந்த நாட்களில் கூட அவனைக் கண்டதும் விழிகளில் நேசத்தைக் காட்டி நிற்பவளின் இப்போதைய ஒதுக்கத்துக்கான காரணத்தை தேடி அலைந்துகொண்டிருந்தான்.

அன்று யமுனாவைப் பற்றி அவளுக்கு தெளிவு படுத்தியபிறகு அவனது முகம் பார்த்துக் கதைக்கிறாள். அவ்வளவுதான்! அதைத் தாண்டிய எந்த முன்னேற்றத்தையும் காணோம்!

பவிக்காக அவளைக் கட்டியதாக நினைக்கிறாள் என்பது ஒரு காரணம் என்றாலும், இன்னும் பல காரணங்கள் இருப்பதை ‘நீங்கள் தான் என்னை தள்ளி வைத்தீர்கள்’ என்ற அவளின் அன்றைய பேச்சு அவனுக்கு உணர்த்தியது.

சரி, எல்லாவற்றையும் பேசித் தீர்க்கலாம் என்றாளோ எந்தப் பேச்சு வார்த்தைக்கும் இடம் கொடுக்காமல் விளையாட்டுக் காட்டிக்கொண்டிருந்தாள் அவள்.

சிந்தனைகள் அதன்பாட்டுக்கு ஓட, வெளியே செல்வதற்கு தயாராக எண்ணி அலமாரியை திறந்தான். அங்கே ஒரு தட்டில் அவனுடைய ஜீன்ஸ்கள் அயர்ன் பண்ணி அழகாக மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஷர்ட்கள் ஒரு பக்கமாக ஹங்கரில் தொங்க மறுபக்கம் டி-ஷர்ட்கள் தொங்கின. அவனுடைய பனியன்களில் இருந்து சாரங்கள் முதல் கொண்டு அனைத்துமே அழகாக அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருந்தது. ஒரு பெண் கோலோச்சும் வீடு அது என்பதை அந்த அலமாரியே சொல்லிவிடும்.

இப்படி அவனுக்கான சமையலில் இருந்து, அவனுக்குப் பிடித்த கஃபே தொடங்கி, அவன் தேவைகள் அத்தனையையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்கிறவள் அவனை மட்டும் நெருங்க மறுக்கிறாள்.

கருப்பில் ஜீன்சை அணிந்து மனைவிக்குப் பிடித்த பச்சையில் மஞ்சள் கட்டங்கள் போட்ட டி- ஷர்ட்டை அணிந்துகொண்டு அவன் திரும்பியபோது, “அப்பா…” என்றபடி தலைதெறிக்க ஓடி வந்துகொண்டிருந்தான் அவன் மகன்.

மகனின் மின்னல் வேகத்தில் முகத்தில் சிரிப்பு மலர, “மெல்ல மெல்ல! விழுந்துவிடப் போகிறாய்.” என்று இவன் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும்போதே, “சந்து நில் கண்ணா. இந்த ஒருவாய் மட்டும்.” என்றபடி அவன்பின்னால் கையில் உணவுடன் வந்துகொண்டிருந்தாள் மித்ரா.

“ம்ஹூம்! எனக்கு வேண்டாம்..” என்றவன் தகப்பனைக் குறிவைத்து ஓடவும், “அவனை பிடியுங்கள் கீதன். உங்கள் ஜீன்ஸில் சாப்பாட்டை பிரட்டப் போகிறான்..” என்று அவசரமாக அவள் சொல்லி முடிக்க முதலே, தகப்பனின் காலைக் கட்டிக்கொண்டு, அந்தக் காலிலேயே தன் முகத்தையும் புதைத்துக்கொண்டான் அவர்களின் சீமந்த புத்திரன்.

தாய் உணவை வாய்க்குள் திணித்துவிடாதபடிக்கு முகத்தை மறைக்கிறானாம்!

சிரிப்பும் கோபமும் ஒருங்கே எழ, “என்ன கீதன் நீங்கள்..” என்று சலித்தபடி நிமிர்ந்தவள், கணவனின் பார்வையில் கன்னங்கள் சூடாகப் பேச்சை நிறுத்தினாள்.

ஒரு கையில் மகனுக்கான உணவுத் தட்டும் மறு கையில் ஸ்பூனுமாக நின்றவள், அன்று சனிக்கிழமை என்பதால் ஒரு முழங்கால் வரையிலான பாவாடை சட்டையில் இலகுவாக நின்றிருந்தாள்.

சுருண்ட குழல்கள் இப்போது இடையை தொட்டிருந்ததில் அதை ஒரு குதிரைவால் கொண்டையாக மாற்றியிருந்தாள். அதுவோ கலைந்து முகத்தின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் தொங்கியது.

கழுவித் துடைத்த முகம், இன்னும் பொட்டு வைக்கப்படாத நெற்றி, மகனோடு மல்லுக் கட்டியதில் அணிந்திருந்த சட்டைக்குள் இருந்து வெளியே வந்து விழுந்து கிடந்த தாலிக்கொடி, சலங்கைகள் இல்லாத தந்தக் கால்கள் என்று அசமந்தமாக நின்றே அவனை அசரடித்துக் கொண்டிருந்தாள் அவன் மனைவி.

கணவனின் பார்வையில் உள்ளே நெஞ்சம் படபடக்கத் தொடங்கினாலும், அதை மறைத்துக்கொண்டு, “சாப்பிடவே மாட்டானாம். இந்த வீடு முழுவதும் ஓடி ஓடியே எனக்கு விளையாட்டுக் காட்டுகிறான். இப்போது உங்கள் ஜீன்சையும் அழுக்காக்கி விட்டான்.” என்று, வாயில் வந்ததை எல்லாம் கோர்வையாக சொல்லமுயன்றாள் அவள்.

“ஜீன்சை விடு. வேறு மாற்றினால் ஆயிற்று.” என்றவன், “என்னடா கண்ணா, அம்மா என்னென்னவோ சொல்கிறாளே. என் செல்லம் அப்படியெல்லாம் செய்ய மாட்டானே.” என்று கொஞ்சியபடி குனிந்து அவனைத் தூக்கிக்கொண்டான்.

தாயின் கையிலிருந்த உணவைக் காட்டி, “அது உவ்வே.. வேண்டாம்.” என்று தன் சின்ன இதழ்களை குவித்து அவன் சொல்லிக்காட்டிய அழகில் மயங்கிப்போய் வாய்விட்டுச் சிரித்தான் கீர்த்தனன்.

இந்த ‘உவ்வே’ தமக்கைக்கு எதிராக சத்யன் பழக்கிக் கொடுத்தது.

சிரிப்பு வந்தாலும் இருவரையும் முறைத்தாள் மித்ரா. “முதலில் அவனை இறக்கி விடுங்கள். எப்போது பார்த்தாலும் சாப்பிடக் கள்ளம். இது காரட்டும் உருளைக்கிழங்கும், புரோக்கோலியும் அவித்து மசித்தது. உடம்புக்கு நல்லது என்றால் கேட்கிறானே இல்லை.” என்று கணவனிடம் முறையிட்டவள், “அம்மாவிடம் வா சந்து.” என்று மகனை அழைத்தாள்.

அவனோ, “ம்ஹூம்..! மாட்டேன்!” என்று தலையை பலமாக அசைத்து மறுத்தான்.

“இறங்கு சந்து. அப்பாவின் டி- ஷர்ட்டிலும் சாப்பாட்டைப் பிரட்டாமல் வா கண்ணா..” என்று கெஞ்சினாள் மித்ரா.

மகன் எதற்கும் மசியாமல் இருக்கவே, “அவனை நானே வைத்திருக்கிறேன். நீ கொடு. இல்லாவிட்டால் இன்னும் உன்னை வீடு முழுக்க ஓடவைப்பான்.” என்றவன், “சத்தான சாப்பாடு சாப்பிட்டால் தானே சந்துக்குட்டி அப்பா மாதிரி வளர முடியும். அப்போதுதானே மாமா வாங்கித்தரும் பெரிய காரை ஓட்ட முடியும்..” என்று மகனுக்கு பேச்சுக் கொடுத்தபடி பால்கனிக்கு நடந்தான்.

மித்ரா ஊட்டுவதற்கு இலகுவாக மகனை வைத்துக்கொண்டு திரும்பியவன், அப்போதுதான் அவள் அங்கே அறை வாசலிலேயே நிற்கக் கண்டான்.

“அங்கேயே ஏன் நிற்கிறாய்?” என்று காரணம் புரியாது கேட்டான்.

அவளோ, “அவனை இறக்கிவிடுங்கள்.” என்றாள் உள்ளே போன குரலில்.

“ஏன்?” கேட்டவனின் குரலில் சுதி ஏறியது.

அப்போதும் அவள் அமைதியாக நிற்க, “வா வந்து ஊட்டிவிடு.” என்றான் அழுத்தமாக.

கணவனை வெறித்தாள் மித்ரா. அன்றொருநாள் யமுனா மகனுக்கு உணவைக் கொடுத்ததும் தான் யாரோ ஒருத்தியாய் தள்ளி நின்றதும் நினைவலைகளில் மிதந்து வந்து தாக்கிற்று!

இவள் ஏன் இப்படி பார்க்கிறாள் என்று அவன் யோசிக்கும்போதே, “உங்களுக்குத்தான் நான் கிட்டவந்தால் பிடிக்காதே. அவனை இறக்கிவிடுங்கள்.” என்றாள் அவள்.

அதிர்ந்துபோய் மனைவியை பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

அடுத்த கணமே ஆத்திரம் வந்தது. மகனைக் கொண்டுபோய் சோபாவில் அமர்த்தி, ஒரு வாழைப்பழத்தை உரித்து சாப்பிடக் கொடுத்தான்.

தொலைக்காட்சியை உயிர்ப்பித்து கார்ட்டூனை போட்டுவிட்டு, “சந்துக்குட்டி டிவியை பார்த்துக்கொண்டு இருப்பானாம். அப்பா இதோ கொஞ்சத்தில் வருவேனாம்.” என்று சொல்லிவிட்டு, மனைவியை நெருங்கி அவளின் கையை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் புகுந்தான்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#8
புகுந்த வேகத்திலேயே கதவை அடித்து சாத்திவிட்டு, “என்னதான்டி பிரச்சனை உனக்கு? எப்போ பார் எதையாவது சொல்லிக்கொண்டு.” என்றான் ஆத்திரத்துடன்.

அவள் தேகம் அச்சத்தில் நடுங்கியது. கைகால்கள் எல்லாம் நடுங்க பயத்தோடு அவனைப் பார்த்தாள். அதுநாள் வரையிலான அவனின் கட்டுப்பாடுகளை உடைத்துப் போட்டது அவளின் அந்தக் கோலம்.

ஒரு வேக மூச்சுடன் அவளை இழுத்தணைத்து இதழ்களில் அழுத்தமாக தன் இதழ்களை பதித்தான். அதுநாள் வரை அனுபவித்த துயர்களுக்கும், துன்பங்களுக்கும் தீர்வாக அவளின் தேன்சுவை இதழ்களை சிறை செய்தவன் அவளுக்கு பிடித்த விதமாக சித்தரவைதை செய்துவிட்டே விட்டான்.

எதிர்பாராமல் நடந்துவிட்ட நிகழ்வில், நிற்க முடியாமல் தடுமறியவளை பற்றி நிறுத்தி, “இப்போதாவது புரிந்துகொள். உன் அருகில் நான் ஏன் வருவதில்லை என்று” என்றுவிட்டு அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினான் அவன்.

அவன் சொன்னதன் பொருளை புரிந்துகொள்ள முடியாமல் திக்பிரமை பிடித்துப்போய் நின்றிருந்தாள் மித்ரா.

பால்கனியில் சென்று நின்றவனுக்கோ மனமெல்லாம் புயலடித்தது. மூச்சை நன்றாக இழுத்துவிட்டான். இரு கரங்களாலும் தன் தலையை கோதிக்கொண்டான். எல்லாவற்றுக்கும் தானே ஒரு காரணத்தை கற்பித்துக்கொண்டு தன்னையும் வதைத்துக்கொண்டு அவனையும் வதைக்கும் அவளை என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை அவனுக்கு.

அதோடு, இனியும் அவளை இப்படியே விட்டுவைக்கக் கூடாது, ஏதாவது செய்தே ஆகவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தவனுக்கு, என்ன செய்வது என்றுதான் தெரியவில்லை.

ஆனால், அடுத்தநாளே அவனுக்கு ஒரு சந்தர்ப்பத்தை வழங்கினாள் அவன் மனைவி.

அன்று காலையில் நேரத்துக்கே எங்கோ போகவேண்டும் என்று சத்யன் சொல்லியிருந்ததில், அதிகாலையிலேயே எழுந்துகொண்ட பவித்ரா அவனுக்கான காலை உணவை தயாரித்தாள்.

சத்யன் எழுந்து குளியலறைக்குள் செல்லும் அரவம் கேட்க, அவனுக்காக பால் காய்ச்ச எண்ணி பிரிட்ஜை திறந்தவளை, அங்கே வெறும் பால் பெட்டியே வரவேற்றது.

அப்போதுதான் முதல்நாள் இரவு அண்ணியிடம் ஒரு பால்பெட்டி வாங்கி வரவேண்டும் என்று எண்ணியதை மறந்துபோனது நினைவில் வர, அங்கே அண்ணாவும் அண்ணியும் இப்போது நல்ல உறக்கத்தில் இருப்பார்களே.. என்ன செய்வது என்று யோசித்தாள் பவித்ரா.

அந்த வீட்டின் திறப்பு ஒன்று தங்களிடமும் இருப்பது நினைவில் வர அதை எடுத்துக்கொண்டு கீழே இறங்கினாள். மெல்லக் கதவைத் திறந்துகொண்டு சமையலறைக்குச் சென்றவள், ஒரு பால் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வர, மித்ராவும் எழுந்து வந்தாள்.

அவளைக் கண்டதும், “சாரி அண்ணி. இவர் இன்றைக்கு நேரத்துக்கே போகவேண்டும் என்றார். பால் காய்ச்ச பாலை பார்த்தால் அங்கே காணவில்லை. அதுதான் வந்தேன். சத்தம்போட்டு உங்கள் நித்திரையை குழப்பிவிட்டேனா?” என்றாள் மன்னிப்புக் கோரும் குரலில்.

“இது நான் எழும்பும் நேரம் தான் பவி. இல்லாவிட்டாலும் என்ன, எப்போ என்ன தேவையோ வந்து எடு. எல்லாமே நம் வீடு தானே.” என்றாள் மித்ரா.

“சரியண்ணி..” என்றுவிட்டுத் திரும்பியவளுக்கு, அப்போதுதான் மித்ரா எந்த அறைக்குள் இருந்து வெளியே வந்தால் என்பது உரைத்தது.

உடனேயே, “ஏன் அண்ணி இந்த அறைக்குள் இருந்து வருகிறீர்கள்?” என்று கேட்டுவிட்டாள்.

அது அண்ணாவுக்கும் அண்ணிக்குமான தனிப்பட்ட விஷயம் என்பதை அறியாதவள் அல்ல. கண்ணில் பட்டதும் யோசியாமல் கேட்டுவிட்டாள். அவசரப்பட்டு விட்டோமோ என்று தோன்றினாலும் மனதை உறுத்தியது அந்த விஷயம். எனவே கேள்வியோடு மித்ராவை பார்த்தாள்.

சங்கடத்தோடு என்ன காரணத்தை சொல்வது என்று அவள் யோசிக்க, “உன் அண்ணிக்கு கொஞ்சம் சளி பிடித்துவிட்டது பவி. அது சந்தோஷுக்கும் வந்துவிட்டால் பிள்ளை பாவம் இல்லையா, அதுதான் அவள் அங்கே படுத்தாள்.” என்றான் அங்கே வந்த கீர்த்தனன்.

தமையனின் கூற்றை நம்ப முடியாதபோதும், “ஓ..” என்று கேட்டுக்கொண்டாள். அப்படிக் கேட்டுக்கொள்வதைத் தவிரவும் வேறு வழியில்லையே!

ஏற்கனவே அவள் கேட்டது அதிகப்படியாக இருக்கையில், இன்னமும் தூண்டித் துருவ முடியாமல் தங்களின் வீட்டுக்கு படியேறியவளுக்கு தமையன் சொன்னதே மண்டைக்குள் இருந்து வண்டாகக் குடைந்தது.

ம்ஹூம்! இதில் என்னவோ இருக்கிறது. அப்போ அண்ணி அண்ணாவின் அறைக்குள் படுப்பதில்லையா? அன்று என்னோடு அண்ணியை அண்ணா உறங்கச் சொன்னதும் இதற்குத்தானா? யோசனைகளோடு படி ஏறியவள், கணவனுக்கான வேலைகளை கவனித்தாள்.

இங்கே கீதனோ தங்கை போனதும் மனைவியை முறைத்தான். “நல்லகாலம் இதை பவி பார்த்தாள். அதுவே உன் தம்பி கண்டிருக்க என்னவோ நான் தான் உன்னைத் தள்ளி வைத்ததாகச் சொல்லி என்னோடு திரும்பவும் சண்டைக்கு வந்திருப்பான். மரியாதையாக இனி நம் அறையிலேயே படு.”என்றவன், கோபத்தோடு குளியலறைக்குள் புகுந்துகொண்டான்.


அன்று கணவனை வேலைக்கு அனுப்பிய பிறகும் தங்கள் வீட்டிலேயே இருந்த பவித்ராவுக்கு அடுத்து என்ன செய்வது என்கிற யோசனையே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவர்களுக்குள் தான் ஒன்றுமே சுமூகமாக இல்லை என்றால் காலையில் நடந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு, அண்ணா குடும்பத்துக்குள்ளும் ஏதோ இருப்பதாக மனதில் பட்டது.

தன் வாழ்வில் எல்லாம் சீரானால் தானே தமையனின் வாழ்வில் கணவனின் துணையோடு எதையாவது செய்யலாம் என்றெண்ணி, சத்யனின் உணவு இடைவேளையின்போது அழைத்தாள்.

அங்கே சத்யனோ, இவள் அழைப்பதைக் கண்டதும் சட்டென எடுத்து, “என்ன பவித்ரா? யாருக்கு என்ன? அக்கா, அத்தான், சந்து எல்லோரும் சுகம் தானே..” என்று வேகமாகக் கேட்டான்.

“அக்கா அக்கா அக்கா! எப்போதுமே அக்கா மட்டும் தானா உங்களுக்கு? என்னைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்கவே மாட்டீர்களா?”

அவள் கேட்ட விதத்தில் அவனுக்கே ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது. “சரி சொல்லு. எதற்கு எடுத்தாய்? என்ன விஷயம்?” என்று தணிவாகவே கேட்டான்.

அவளும் தன் கோபத்தை கைவிட்டு, “ஏன் விஷயம் ஏதும் இருந்தால் தான் நான் உங்களுக்கு எடுக்கவேண்டுமா?” என்று கேட்டாள்.

சதயனுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அவன் அமைதியாகவே இருக்க, “சாப்பிட்டீர்களா?” என்று கேட்டாள் இவள்.

சற்றே குழம்பிப்போனான் அவன். திடீரென்று எடுத்தவள் ஒருநாளும் இல்லாதவாறு சாப்பிட்டீர்களா என்று கேட்டால் குழம்பாமல் அவனும் என்ன செய்வான்?

“அதையேன் நீ கேட்கிறாய்?” என்று கேட்டவனுக்கு, இதைக் கேட்கவா அழைத்தாள் என்று தோன்றிற்று!
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#9
“நான் கேட்காமல் வேறு யார் கேட்பார்கள்? பெண்டாட்டி என்று எதற்கு இருக்கிறேன்? உங்களை கேள்வி கேட்கும் முழு உரிமையும் எனக்குத்தான் இருக்கிறது, தெரியுமா?” என்றவள், அன்று அவனை ஒரு வழியாக்கும் முடிவோடுதான் இருந்தாள்.

அவனுக்கோ வழமையில் இல்லாத வகையில் அழைத்ததும் அல்லாமல், வேலை நேரத்தில் உப்புச் சப்பில்லாத கேள்வி கேட்டதில் எரிச்சல் மண்டியது. “இப்போ உனக்கு என்ன வேண்டும்?” பொறுமையற்றுக் கேட்டான்.

“நீங்கள் சாப்பிட்டீர்களா என்று தெரியவேண்டும்?”

பதிலைச் சொன்னால் வைத்துவிடுவாள் என்று எண்ணி, “ம்..!” என்று மட்டும் சொன்னான்.

அவனது வாயை கிண்டவேண்டும் என்று திட்டம் போட்டே அழைத்தவள் லேசில் விடுவாளா என்ன? “என்ன ம்?” என்று மீண்டும் கேட்டாள்.

“ப்ச்! எரிச்சலைக் கிளப்பாதே பவித்ரா. நான் சாப்பிட்டேன். வேறு ஒன்றுமில்லை தானே? வைக்கிறேன்.” என்று அவன் பேச்சை முடிக்க முயல,

“ஏன், நீ சாப்பிட்டாயா என்று என்னைக் கேட்க மாட்டீர்களா?” என்று கேட்டாள் அவள்.

“வீட்டில் இருக்கிறவள் சாப்பிட்டுத்தான் இருப்பாள் என்று தெரியும். பிறகும் எதற்கு அதைக் கேட்க?”

‘சாப்பிட்டாயா என்று ஒரு வார்த்தை கேட்கத் துப்பில்லை. இதில் பெரிதாக விளக்கம் சொல்ல வந்துவிட்டான் விசரன்!’ என்று உள்ளே புகைந்தாலும், அதை மறைத்து, “நான் சாப்பிட்டேன் தான். சரி.. நீங்கள் என்ன சாப்பிட்டீர்கள் என்று சொல்லுங்கள்?” என்று விசாரித்தாள்.

இப்போது அவனது பொறுமை முற்றிலுமாக பறந்தது. “என்ன விளையாடுகிறாயா? சும்மா போனை போட்டு எனக்கு எரிச்சலைக் கிளப்பாமல் வை!” என்று அதட்டினான்.

“சும்மா போனை போட்டேனா? என் புருஷன் சாப்பிட்டாரா என்கிற கவலையில் நான் கதைப்பது உங்களுக்கு சும்மாவா? இதில் எரிச்சல் வேறா?” என்று சண்டைக்குப்போனாள் அவள்.

‘கடவுளே…!’ உள்ளுக்குள் நொந்தே போனான் சத்யன். சும்மா இருந்தவனுக்கு போனை போட்டு இந்தப் பாடு படுத்துகிறாளே! “இப்போ நீ எதற்கு கூப்பிட்டாய்? அதை மட்டும் சொல்லு!” பொறுமையை இழுத்துப் பிடித்துக் கேட்டான்.

“ஏன்.. என் புருசனோடு காரணம் இருந்தால் மட்டும் தான் கதைக்க வேண்டுமா?” உரிமையோடு சொன்னாள் அவள்.

“அதற்கு வேலை நேரத்தில் அழைத்து தொந்தரவு தருவாயா? இங்கே நான் வேலைக்கு வந்திருக்கிறேனா இல்லை நீ சாப்பிட்டாயா நான் சாப்பிட்டேனா என்று உன்னோடு அரட்டை அடிக்க வந்திருக்கிறேனா?” என்று கேட்டான் அவன்.

“நான் ஒன்றும் உங்கள் வேலை நேரத்தில் அழைக்கவில்லையே. இப்போ சாப்பாட்டு நேரம் தானே..”

அது எப்படி இவளுக்குத் தெரியும் என்று அவன் மண்டையை உடைக்கையிலேயே, “இன்று உங்கள் ஆபிசில் என்ன நடந்தது?” என்று கதை கேட்டாள் அவள்.

“என்ன நடந்தது என்றால்? என்ன கேட்கிறாய்? புரியவில்லை.”

சத்யனுக்கு சத்தியமாக ஒன்றுமே விளங்க மறுத்தது. இவளுக்கு கிறுக்கேதும் பிடித்துவிட்டதோ என்றுகூட யோசித்தான்.

“என்ன நடந்தது என்றால்.. ஏதாவது சுவாரசியமாக நடந்திருக்கும் தானே. அதை சொல்லுங்கள்..”

மனைவி கேட்ட தொனியில், ‘இவள் என்னடா பக்கத்துவீட்டு பெண்மணியிடம் ஊருக்குள்ள என்னக்கா புதினம்? என்று ஊர் வம்பு அளப்பதுபோல் விசாரிக்கிறாளே’ என்றிருந்தது அவனுக்கு.

அந்தக் கடுப்பில், “அது எதற்கு உனக்கு?” என்று கடுகடுத்தான் அவன்.

“பின்னே, ஆபிசில் நடந்ததை என்னிடம் சொல்லாமல் யாரிடம் சொல்லப் போகிறீர்கள்?” என்று அவன் வாயை பிடுங்கினாள் இவள்.

அவனுக்கோ மறுபடியும் இல்லாத பொறுமை பறந்தே போனது!

“என்னிடம் வாங்கிக் கட்டாமல் வை போனை!” என்றவன், செல்லை அணைக்கப் போக,

“ஒருநிமிஷம். ஏன் எடுத்தாய் என்று கேட்க மாட்டீர்களா?” என்று விழுந்தடித்துக்கொண்டு கேட்டாள் பவித்ரா.

“அதை தானே அப்போதே கேட்டேன்..” நொந்துபோய் சொன்னான் சத்யன்.

“அதை இன்னோர் தடவை கேட்டால் தான் என்ன ஜான்?”

அந்தச் சலுகையான கொஞ்சல் சத்யனை என்னவோ செய்தது. அவன் என்னதான் கோபப்பட்டாலும், ஆத்திரப்பட்டாலும், எரிந்து விழுந்தாலும் காலைச் சுற்றும் நாய்க்குட்டியாக அவனைத் திணறடித்தாள் பவித்ரா.

“கேளுங்கள் ஜான்!” திரும்பவும் அவள் கொஞ்ச, அது அவனது ஆழ்மனதை அசைத்துத்தான் பார்த்தது. ஒரு கையால் நெற்றியை தடவி, தலையை கோதிக் கொடுத்தான்.

தன் தடுமாற்றத்தை காட்டிக்கொடுக்காமல், “என் பெயர் சத்யன்.” என்றான் சும்மா எதையாவது சொல்லவேண்டுமே என்பதற்காக.

“என் புருஷன் எனக்கு ஜான் தான். நான் காதலித்ததும் ஜானை தான். அவரின் முழுப்பெயர் வேண்டுமானால் சத்யனாக இருக்கலாம். ஆனால், என் நெஞ்சில் வைத்து நான் தினமும் ஜபம் போல் ஜபிப்பது ஜான் என்கிற பெயரை தான்.” என்றாள் பவித்ரா நெஞ்சை உருக்கும் குரலில்.

“சரி சொல், ஏன் எடுத்தாய்?” என்றவனின் குரல் அவனையும் மீறி மென்மையோடு ஒலித்தது.

“சும்மாதான் ஜான்.”

இதழ்களில் சின்னப் புன்னகை மலர்ந்தது சத்யனுக்கு. அமர்ந்திருந்த நாற்காலியில் நன்றாகச் சாய்ந்துகொண்டு, “என்ன சும்மா?” என்று இப்போது அவன் கதை கேட்டான்.

“அது சும்மாதான் எடுத்தேன். என்னவோ உங்களோடு கதைக்கவேண்டும் போல்.. உங்கள் குரலை கேட்கவேண்டும் போல் இருந்தது ஜான். அதுதான். சரி.. உங்களுக்கு நேரமாகிறது. பாய் ஜான்.” என்றுவிட்டு அவள் வைத்துவிட, சற்றுநேரம் தன் செல்லையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் அவளின் ஜான்!

அவள் சொன்ன, ‘என்னவோ உங்களோடு கதைக்கவேண்டும் போல், உங்கள் குரலை கேட்கவேண்டும்போல் இருந்தது ஜான்..’ என்றது அவன் செவிகளில் ரீங்காரித்துக்கொண்டே இருந்தது.


தொடரும்..

கமெண்டுங்கள் மக்களே...
 
#10
அருமை pavi lovely
 

ugina

New member
#11
SUPERRRRRRRRRRR
 
#12
Super
 
#13
Nice mam lovely seekirama next episode potrunga rompa rompa eager ah iruku
 
#14
அருமை nitha
 
#15
Super sis...alahana nadai... arumaiyaha nagarkirathu kathai
 
#16
Very nice ud sis.
 
#17
Nice ud sis....aarani ennachu
 
#18
Nice
 
#19
அருமையான பதிவுகள்.இரண்டு ஜோடிகளுக்குமிடையேயான உரையாடல்கள் மிக ரசிக்கும்படியாக இருந்தது.
 
Top