அத்தியாயம் 13

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-13

கூகிள் லிங்க்:


https://drive.google.com/file/d/1xnUlMFN1JjmgFi8u54I4HM7bwIoXaYrc/view?usp=sharing



அன்று கீதன் வீட்டுக்கு திரும்பியபோது இரவாகியிருந்தது. வெட்டிமுறித்த வேலைகளால் சோர்ந்துபோயிருந்தான். வீட்டின் கதவைத் திறந்தவனுக்கு, காத்திருந்த மனைவியை கண்டபோது சோர்வெல்லாம் பறக்க மனதில் மகிழ்ச்சி குமிழியிட்டது.

சொல்லாமல் கொள்ளாமலே அவர்களின் ஆரம்பகால வாழ்க்கைக்கு மனம் சிறகுவிரித்துப் பறக்க, அன்று காலையில் அவர்களுக்குள் நடந்த சின்ன உரசலை மறந்து அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதுமே, காலையில் நடந்ததை இன்னும் நினைவில் வைத்துக் கோபமாக இருக்கிறானோ என்கிற கவலையோடு மித்ரா அவனைப் பார்க்க, அவன் சிந்திய புன்னகை அவள் மனதை சாந்தப் படுத்தியது.

“வித்தி வந்துவிட்டாளா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே கதவை சாத்தினான்.

“அம்மா வீட்டுக்கு போய்விட்டாளாம்.”

“பவியும் சந்துவும் எங்கே?” கண்களால் அவர்களை தேடிக்கொண்டே அணிந்திருந்த ஷூக்களை கழட்டினான்.

“தம்பி தூங்கிவிட்டான். பவி களைப்பாக இருக்கிறது, படுக்கப் போகிறேன் என்றுவிட்டு மேலே போய்விட்டாள்.”

“மேல் வீட்டிலா?” என்றவனுக்கு, சத்யனும் இல்லாமல் அங்கே ஏன் தனியாக இருக்கிறாள் என்கிற யோசனை ஓடியது.

சட்டை பட்டன்களை ஒரு கையால் கழட்டிக்கொண்டே அறையை நோக்கி நடந்தவனிடம், “சாப்பாடு போடட்டுமா?” என்று கேட்டாள் மித்ரா.

“ம்.. போடு. பவியும் நீயும் சாப்பிட்டாச்சா?”

மறுப்பாக தலையசைத்தாள் அவன் மனைவி. “இன்னும் இல்லை. சாப்பிடச் சொல்லி பவியை கேட்டேன். மாலைத் தேநீரோடு சாப்பிட்ட பலகாரமே போதும் என்றாள். ஆனால், பலகாரமும் பெரிதாக அவள் சாப்பிடவில்லை.”

“ஓ..” என்றவனின் நடை நின்றது.

“நீ மூவருக்குமாக சாப்பாட்டை போடு. நான் பவியை கூட்டிக்கொண்டு வருகிறேன்.” என்றவன், திரும்பி கதவை திறந்துகொண்டு மேல்மாடிக்கு படியேறினான்.

மித்ரா சமையலறைக்குள் நுழைந்து உணவுகளை சூடு காட்டி மேசையில் எடுத்துவைக்கத் தொடங்கினாள்.

அங்கே மேல்மாடியில் வீட்டுக்குள் கீதன் நுழைந்தபோது, இருள் கவிழ்ந்த மயான அமைதியில் இருந்த வீடே அவனை வரவேற்றது. அதற்கிடையில் தூங்கிவிட்டாளா என்று யோசித்தபடி, சத்தமில்லாமல் ஹால் விளக்கை உயிர்ப்பித்தான்.

அங்கே அவன் கண்ட காட்சியில் ஒருகணம் உறைந்துபோனான் கீர்த்தனன்.

ஆள் அரவமற்ற வீட்டுக்குள், வெளிச்சம் சிறிதுமின்றி அநாதரவான நிலையில் சோபாவில் சுருண்டு படித்திருந்தாள் பவித்ரா. உறங்கிப் போயிருந்தவளின் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்ததற்கான தடங்கள் தெரிந்ததில், அண்ணனாய் துடித்துப் போனான்.

“பவிம்மா..” என்றபடி அவளிடம் விரைந்தான்.

திடீரென ஒளிர்ந்த விளக்கு வெளிச்சத்திலும், தமையனின் குரலிலும் அலைப்புற்றிருந்த மனதோடு ஆழ்ந்து உறங்கமுடியாமல் கண்ணயர்ந்திருந்த பவித்ரா, சட்டென எழுந்து அமர்ந்தாள்.

வெளிச்சம் கண்களை கூசச் செய்ய இமைகளை மூடித்திறந்து, தமையனை ஏறிட்டாள்.

அவளருகில் அமர்ந்து, “என்னம்மா? ஏன் சாப்பிடாமல் இங்கே வந்து படுத்திருக்கிறாய்?” என்று கனிவோடு கேட்டான் கீர்த்தனன்.

“பசியில்லை அண்ணா..” அவன் முகம் பாராமல் சொன்னாள்.

“அதெப்படி பசிக்காமல் இருக்கும்?”

பதில் சொல்லாமல் தலையை குனிந்துகொண்டு அவள் இருக்க, “பட்டினி கிடப்பது போதாது என்று இங்கே வந்து அழுதுகொண்டு இருக்கிறாயா?” என்று கேட்டான் தமையன்.

அந்தக் கேள்வியே நெஞ்சை அரித்துக்கொண்டிருக்கும் வேதனையை கிளறிவிட, “இல்லையே.. நான் அ..அழவில்லையே..” என்றபோதே அவள் கண்களை கண்ணீர் நிறைத்தது.

“என்னம்மா இது? எதற்கு இந்த அழுகை? சொன்னால் தானே அண்ணாவுக்கு தெரியும். ம்?” என்று கனிவோடு கேட்டு அவளின் தலையை இதமாகத் தடவிக்கொடுத்த போது, மீண்டும் அவள் விழிகள் உடைப்பெடுத்தது.

சின்ன விம்மலுடன் தமையனின் தோள் சாய்ந்தவள், “சாரிண்ணா. எப்போதுமே என்னால் உங்களுக்கு நிறையக் கஷ்டம்.” என்றாள் அழுகையோடு.

“கஷ்டமா? அதுவும் உன்னால்? கிடையவே கிடையாது. உள்ளதைச் சொல்லப்போனால் இப்போதுதான் நான் சந்தோசமாக இருக்கிறேன். திரும்பவும் நாம் எல்லோரும் ஒன்றாகிவிட்டோம். உன்னையும் நல்லவன் ஒருவனிடம் கைப்பிடித்துக் கொடுத்துவிட்டேன். இதைவிட வேறு என்ன வேண்டும் எனக்கு.” என்று கேட்டான் தமையன்.

அவன் தோளில் இருந்து நிமிர்ந்து, “என்னை சமாதானப்படுத்துவதற்காக பொய் சொல்லாதீர்கள் அண்ணா. அவர், என்னை பகடைக்காயாக வைத்துத் தானே உங்களை ஆட்டுவிக்கிறார். இன்று காலையில் ஜான் பேசியதில் உங்கள் மனம் எவ்வளவு காயப்பட்டிருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும் அண்ணா. அதற்கெல்லாம் காரணம் நான் தானே. அவர் இப்படியானவர் என்று எனக்குத் தெரியாமல் போச்சுண்ணா. தெரிந்திருக்க விரும்பியே இருக்க மாட்டேன் அவரைப்பற்றி நினைக்கவே வெறுப்பாக இருக்கிறது..”

உள்ளூரத் திடுக்கிட்டான் கீர்த்தனன். இந்த வெறுப்பு ஆரோக்கியமானது அல்லவே!

அதோடு, அவனுக்கும் சத்யனுக்குமான பிரச்சனை பவித்ராவை இவ்வளவு தூரத்துக்கு பாதித்திருப்பதையும், வெறுப்பை உண்டாக்கியிருப்பதையும் ஒரு அதிர்வோடு உணர்ந்தவன், தான் சதயனிடம் கவனமாக இருக்கவேண்டியதை குறித்துக்கொண்டான்.

“இதென்ன பேச்சு பவி? இப்படி நீ வெறுக்கும் அளவுக்கு அவன் என்னதான் செய்தான்?”

கலங்கிச் சிவந்திருந்த அவள் விழிகளில் கோபம் குடிவந்தது. “என்னை கட்டிக்கொள்ள அவர் விதித்த நிபந்தனை, இன்று காலையில் உங்களிடம் பேசிய விதம் எல்லாம் சரியா?”

“நிச்சயமாகச் சரி. ஒரு அக்காவுக்குத் தம்பியாக அவன் செய்தது மிகச் சரியே!” என்ற தமையனை குழப்பத்தோடு பார்த்தாள் பவித்ரா.

“என் மனம் மாறியது அவனுக்குத் தெரியாது. தன் தமக்கையை இன்னும் நான் கண்ணீர் வடிக்க வைக்கிறேன் என்கிற கோபம். சந்து அங்கும் இங்குமாக அல்லாடுகிறான் என்கிற கவலை. இதெல்லாம் தான் அவனை அப்படி நடக்க வைத்திருக்கிறது. காலைப்பேச்சு.. நான் எப்படி ஒரு அண்ணாவாக இருந்து உனக்கு சீதனம் தந்தேனோ அதே மாதிரி அவன் கேட்டான். அவ்வளவு தானே?” என்றான் தமையன் இலகுவாக.
 
Last edited:

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
“ஆனால்… ஆனால்.. அண்ணா.. என்னைக் காதலிப்பதாக.. ந..நடித்தது?” மேலே பேச்சு வராமல் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தது அவளுக்கு.

“நிச்சயமாக அது தப்புத்தான்!” என்று அவனும் அதை ஒத்துக்கொண்டபோது, தன்னுடைய இழப்பும் ஏமாற்றமும் பலமடங்காகத் தோன்ற, பொலபொலவென்று கண்ணீர் கொட்டியது அவளுக்கு.

“ப்ச்! இதென்ன பவி தொட்டதற்கும் கண்ணீர் வடிக்கும் பழக்கம்?” என்று அதட்டி, அவள் அழுவதை நிறுத்தினான் தமையன்.

சற்று அவள் தெளிந்ததும், “அவன் செய்தது பிழையாக இருந்தாலும் ஏன் செய்தான் என்று யோசி. அதற்குக் காரணம் என்ன? அவன் தன் அக்காமேல் வைத்த பாசம். அவளை சந்தோசமாக வாழவைக்க வேண்டும் என்கிற வைராக்கியம். அதற்காக எதையும் செய்யத் தயங்காத ஒப்பற்ற அன்பு. இதெல்லாம் எவ்வளவு நல்ல குணங்கள் சொல்லு? அந்தப் பாசமும் அன்பும் உனக்குக் கிடைத்தால்? அதை நீ பெற்றுக்கொண்டால்? உன் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று யோசிம்மா.” என்று பொறுமையாக அவளுக்கு எடுத்துரைத்தான் கீர்த்தனன்.

அந்த அன்பு எனக்கும் கிடைத்தால்? உள்ளம் அதற்காக ஏங்க, “அக்காமேல் பாசம் என்பதற்காக மற்ற எல்லோர் மனதையும் நோகடிக்கலாமா?” என்று தொண்டையடைக்கக் கேட்டாள் அவள்.

அந்தக் கேள்வியில் இருக்கிற நியாயம் புரிந்தாலும் அதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் பதில் சொன்னான் தமையன்.

“அவர்கள் மூவருமே சின்ன வயதில் இருந்தே ஒருவருக்கு மற்றவர் தான் துணை என்று வாழ்ந்தவர்கள் பவி. அந்தப் பற்றுதல் தான் இதற்கெல்லாம் காரணம். அதே அன்பை உன்மேலும் அவன் வைக்கவேண்டும். அதற்கு ஏற்றவாறு நீதான் நடக்கவேண்டும். நடந்து உன் அன்பை அவனுக்கு புரியவை. அது உன் கடமையும் தானே.”

முதலிரவன்று நடந்ததை எண்ணியவள், “அவராவது என் அன்பை புரிந்து கொள்வதாவது?” என்றாள் விரக்தியோடு.

“இந்த விரக்திக்கும் வெறுப்புக்கும் அவசியமே இல்லை பவி. வாழ்க்கை என்றால் நாம் நினைக்கிற மாதிரியே எல்லாம் இருந்து விடுமா? நமக்கு பிடித்தமாதிரி வாழ்க்கை வேண்டும் என்றால் அதற்குப் போராட வேண்டும். போராடி வெல்ல வேண்டும்! இப்படியே அவன் ஒருபக்கம் நீ ஒருபக்கம் என்று இருந்தால் உங்கள் இருவரினதும் வாழ்க்கை என்னாகும்? அம்மா அப்பாவை எதிர்த்து, கவியின் பேச்சையும் கேட்காமல் நீ அவனை விரும்பினாய் என்கிற ஒரே காரணத்துக்காக இந்தத் திருமணத்தை நடத்தி வைத்திருக்கிறேன். இதில் ஏதாவது சிக்கல் வந்தாலோ, நீ இந்த வாழ்க்கையில் தோற்றுப் போனாலோ அம்மாவும் அப்பவும் என்னைத்தான் குறை சொல்வார்கள். அவர்கள் சொன்னதுபோல் நடந்துவிட்டது பார்த்தாயா என்பார்கள். இதற்குத்தான் நீ ஆசைப் படுகிறாயா?” என்று கேட்டான் தமையன்.

திரும்பவும் அவளால் அண்ணாவுக்கு ஒரு கெட்டபெயர் கிடைப்பதா? கூடாது என்றது மனது!

“இந்த அண்ணாவுக்கு நீ ஏதாவது செய்ய நினைத்தாய் என்றால் சத்தியோடு சேர்ந்து உன் வாழ்க்கையை சந்தோசமாக வாழ்ந்து காட்டு. அவன் மனதில் இடம் பிடித்துக் காட்டு.” என்றான் தமையன்.

தங்கையின் முகத்தில் உடனேயே தெளிவு வராதபோதும், அவள் முகத்தில் தோன்றியிருந்த யோசனையே அப்போதைக்கு போதுமானதாக இருந்தது கீர்த்தனனுக்கு.

சின்னப் பெண்ணான அவளை சத்யனின் செயல் எந்தளவு தூரத்துக்கு காயப்படுத்தி இருக்கும் என்பதை அவன் அறிவான். காயத்திலிருந்து மீண்டு வருவதற்கு காலம் நிச்சயம் தேவைப்படும்.

அதை உணர்ந்துகொண்டவன், “சத்தி திரும்பிவர எப்படியும் மூன்று வாரம் பிடிக்கும். அதுவரை நன்றாக யோசி. ஆனால், எது எப்படி என்றாலும் உனக்காக அண்ணா நான் இருக்கிறேன். அதை என்றைக்கும் மறக்கக்கூடாது. எது என்றாலும் என்னிடம் சொல்லவேண்டும். அதைவிட்டு இப்படி மேலே வந்து தனியாக இருந்து அழக்கூடாது. புரிந்ததா? அண்ணா இருக்கும் வரைக்கும் நீ எதை நினைத்தும் யோசிக்கவோ கவலைப்படவோ கூடாது.” என்று தைரியத்தை வழங்கினான்.

முகம் சற்றே தெளிய, “சரிண்ணா..” என்று தலையாட்டினாள் பவித்ரா.

“சரி வா. நிறைய நேரம் இங்கேயே இருந்துவிட்டோம். உன் அண்ணி எங்கே அண்ணனையும் தங்கையையும் காணவில்லை என்று தேடப் போகிறாள்.” என்றபடி அவன் எழ, அவனோடு கூட தானும் எழுந்தவள் தயக்கத்தோடு, “அண்ணா.” என்று அழைத்தாள்.

அவன் திரும்பிப் பார்க்க, “அது.. அது.. அவர் பேசியதை எல்லாம் பெரிதாக எடுக்காதீர்கள். என்ன கதைக்கிறோம் என்று தெரியாமல்..” என்று அவள் சொன்னபோது, சட்டெனச் சிரித்துவிட்டான் கீர்த்தனன்.

அது அவளையும் தொற்ற, “ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள் பவித்ரா.

“உங்கள் எல்லோருக்கும் என்னைப் பார்த்தால் எப்படித் தெரிகிறது? வில்லன் மாதிரியா? அல்லது பொல்லாத கொடுமைக் காரனாகவா? ஆளாளுக்கு அவனுக்காக வக்காலத்து வாங்குகிறீர்கள்?”
“வேறு யார்.. அண்ணியா?”

“ம்ம்..” என்றான் அவன் புன்னகையோடு.

அவளுக்கோ கூச்சமாகிப் போனது. பின்னே, அவ்வளவு நேரமும் கணவன் மீதிருந்த கோபத்தை தமையனிடமே காட்டிவிட்டு, திடீரென்று அவனுக்காக பரிந்து பேசினால் தமையன் என்ன நினைப்பான்? ஆனால், அவளும் தான் ஏன் அப்படிக் கேட்டாள்? ஆண்டவனுக்கே அது வெளிச்சம்!

கீர்த்தனனுக்கும் அவள் மனம் புரிந்தது. அதோடு, அவர்கள் வாழ்க்கை சீராகிவிடும் என்கிற நிம்மதியும் உண்டாயிற்று!

அன்று காலையில் ஒருவரின் முகம் மற்றவர் பாராது, ஆளுக்கு ஒருபக்கமாக நின்றவர்களை கவனித்துக்கொண்டுதான் இருந்தான். அதோடு, போகும்போது பவியிடம் சத்யன் சொல்லிக்கொள்ளாததையும் கவனித்தான்தான்.

ஆனால், இனி தங்கை பார்த்துக்கொள்வாள் என்கிற நம்பிக்கை உண்டாக, தெளிந்த மனதோடு, “வா..” என்றபடி நடந்தான் அவன்.

அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள் பவித்ரா.

இரவு உணவு முடிந்ததும், “சத்தி வரும்வரைக்கும் நீ இங்கேயே படுத்துக்கொள் பவி.” என்ற கீர்த்தனன், “உன் அண்ணி உனக்குத் துணையாக இருப்பாள்.” என்றான் வேண்டுமென்றே.

பாத்திரங்களை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தவளின் கைகள் ஒருமுறை வேலை நிறுத்தம் செய்ய, சட்டென நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்.

பவித்ராவோ, தான் அழுததால் அண்ணா அப்படிச் சொல்கிறார் போலும் என்றெண்ணி, “எனக்கு எதற்கு அண்ணா துணை? இவ்வளவு நாட்களும் தனியாகத்தானே படுத்தேன்.” என்றாள்.

“இவ்வளவு நாட்களும் எப்படியோ? இனி நீ ‘தனியாக’ இருந்தால் உன் அண்ணிக்கு தாங்காது. அதனால் அவளும் உன்னோடு படுக்கட்டும்.” என்றான் அப்போதும்.

தன்னை விளங்கிக்கொள்ளாமல், விளக்கம் கொடுப்பதற்குக் கூட சந்தர்ப்பம் கொடாமல் போக்குக் காட்டும் மனைவியின் செயல்களினாலும், காலையில் ‘பவித்ராவுக்காகத் தானே என்னைக் கட்டினீர்கள்’ என்று அவள் சொன்னதாலும் உள்ளுக்குள் கனன்றுகொண்டிருந்த கோபத்தை மறைமுகமாகக் காட்டினான் கீர்த்தனன்.

அதை உணர்ந்த மித்ரா கீழுதட்டைப் பற்களால் பற்றியபடி சமையலறைக்குள் புகுந்துகொண்டாள்.

அடுத்துவந்த நாட்கள் அதன்பாட்டுக்கு நகர்ந்தன. காலையிலேயே வேலைக்குக் கிளம்பிவிடுவான் கீர்த்தனன். அதன்பிறகு மித்ரா கிளம்புவாள். பவித்ரா தானே சந்தோஷை கிண்டர் கார்டனுக்கு கொண்டுபோய் விடுகிறேன் என்று சொல்லிவிட, அதுநாள் வரை இருந்துவந்த அவசர கதி அல்லாமல் நிதானமாக வெளிக்கிட்டு வேலைக்குப் போய்வரத் தொடங்கினாள் மித்ரா.

மாலைகளில் பவித்ராவும் கூட இருப்பதால் தனிப்பட்ட பேச்சுக்களுக்கு வழியின்றி கீர்த்தனன் மித்ராவின் நாட்கள் கடந்தன. அதற்கான சந்தர்ப்பத்தை மித்ரா வழங்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

பவித்ராவுக்கும், சந்துவை கூட்டிக்கொண்டு போவது, மதியம் கூட்டிக்கொண்டு வருவது. மாலையில் நடக்கும் டொச் வகுப்பு, எப்போதாவது வந்து கலகலத்துவிட்டுப் போகும் அஞ்சலி என்று நாட்கள் நகர்ந்தன.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
ஆனால், மனதுக்குள் மட்டும் ஒருவித அலைப்புருதல். சத்யனை கண்ட நாள் தொடங்கி நடந்தவைகளும் சத்யன் பேசிய பேச்சுக்களும் ஒருபுறம் நின்று வதைக்க, அன்று தமையன் சொன்ன புத்திமதிகளால் உண்டான சிந்தனைகள் மறுபுறம் என்று மனதுக்குள் பெரும் போராட்டம் ஒன்றே நடந்துகொண்டிருந்தது பவித்ராவுக்கு.

இனி நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

திரும்பத் திரும்ப முதுகெலும்பு அற்றவளாக கணவன் முன்னால் போய் நிற்கவேண்டுமா? அப்படிச் செய்தால் இன்னுமின்னும் அவளை மரியாதையின்றி நடத்தமாட்டானா?

தவறுகளை எல்லாம் அவன் செய்திருக்க, அவள் சமாதானக் கொடியை பறக்க விடுவதா? இந்த சிந்தனைகள் உள்ளுக்குள் ஓட, சந்தோஷோடு சேர்ந்து கார்ட்டூனில் மூழ்கியிருந்தாள் பவித்ரா.

அப்போது வீட்டுத் தொலைபேசி சத்தமெழுப்ப, அதை எடுத்து, “ஹலோ…” என்றாள்.

அந்தப் பக்கத்தில் இருந்து சத்தமின்றிப் போகவே, சற்று நேரம் காத்திருந்து பார்த்தாள். யாரும் பேசக் காணோம்! குழப்பத்தோடு திரும்பவும், “ஹலோ..” என்றாள்.

யார் கதைக்கிறீர்கள் என்று கேட்க யோசனையாக இருந்தது. யாராவது ஜேர்மனியராக இருந்தால் அவள் பேசும் தமிழ் விளங்காதே.

ஆனால், அவளை நிறைய நேரம் குழம்ப வைக்காமல், “அக்கா எங்கே?” என்றது அந்தப்புறம்.

எதிர்பாராமல் செவிவழி நுழைந்த கணவனின் குரல் இரத்த நாளங்களை சீண்டி, உடலையும் உள்ளத்தையும் சிலிர்க்க வைத்து, நெஞ்சுக்குள் போய் நிறைந்தபோது, அப்படியே உறைந்து நின்றாள் பவித்ரா.

கிட்டத்தட்ட இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு கணவனின் குரலைக் கேட்கிறாள். அந்தக் குரல் அவனைக் காணவேண்டும், அவனோடு கதைக்கவேண்டும் என்கிற ஏக்கத்தை பூதாகாரமாய் அவளுக்குள் எழுப்பியதில் ஒருகணம் அவளே திகைத்துத்தான் போனாள்.

அவன் மீது இன்னுமா அவளுக்கு அன்பிருக்கிறது?

இப்போது இவளின் அமைதி அவனுக்கு சூடேற்றியது போலும். “அக்கா எங்கே என்று கேட்டேன்?” என்றான் எரிச்சலோடு.

பேசுவது அவள் என்று தெரிந்தும், எப்படி இருக்கிறாய்? சாப்பிட்டாயா? என்ன செய்கிறாய் என்று அவளைப்பற்றி விசாரிக்க மனம் வரவில்லையே அவனுக்கு!

“அதை அண்ணிக்கே அழைத்துக் கேட்க வேண்டியது தானே.” என்றாள் வேண்டுமென்றே.

தினமும் தமக்கைக்கு எடுத்துக் கதைக்கிறவன், அவனை தள்ளிவைத்துக் கதைக்கும் கீர்த்தனனோடு கூட இரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறை கதைக்கிறவன் அவளோடு மட்டும் கதைக்காமல் இருந்தான் என்கிற கோபமும் அதில் வெளிப்பட்டது.

“அக்காவுக்கு அழைத்துப் பார்க்காமலா வீட்டுக்கு எடுக்கிறேன். அவளின் செல் அணைத்துவைக்கப் பட்டிருக்கிறது. எங்கே போய்விட்டாள்?” என்று கேட்டான் அதிகாரமாக.

அதுதானே பார்த்தேன்! நீயாவது என்னைத் தேடி எடுக்கிறதாவது!

மித்ரா அவளின் மேலதிகாரி யாரையோ சந்திக்கப் போயிருக்கிறாள் என்று தெரிந்தும், “தெரியாது!” என்றாள் வீம்புக்கு என்றே.

“இதைக்கூட தெரிந்து வைக்காமல் நீ எதற்கு வீட்டில் இருக்கிறாய்?”

அந்தக் கேள்வி மனதை தைக்க, “நான் என்ன உங்கள் அக்காவின் ‘பிஎ’ வா? அவரின் தம்பி பெண்டாட்டி.” என்றாள் அழுத்தம் திருத்தமாக.

அந்தப் பக்கம் அவன் பல்லைக் கடிப்பது இந்தப் பக்கம் இவளுக்கு கேட்டு, இனிய சங்கீதமாய் செவியை நிறைத்தது.

வெடித்த சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு அவள் நிற்க, “அக்கா வந்ததும் நான் அவசரமாக எடுக்கச் சொன்னேன் என்று சொல்!” என்றவனின் தொனியே, அப்படியே அவன் செல்லை அணைக்கப் போகிறான் என்று தெரிய,

“ஏன் ஜான்? ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்று தன்னை மீறி கேட்டாள் அவன் மனைவி.

“பிரச்சனைதான் என்றால் என்ன செய்யப் போகிறாய்?” என்று நக்கலாகக் கேட்டான் அவன்.

அந்த நக்கல், பெரிதாக எதுவுமில்லை என்று சொல்ல, “என்னால் முடிந்ததை நிச்சயம் செய்வேன்.” என்றவள், “ஆனால், ஊர் உலகத்தில் இருக்கிற அத்தனைபேருக்குமே பிரச்சனையை கொடுக்கிற உங்களுக்கா பிரச்சனை வரப்போகிறது? நீங்கள் யாருக்கும் கொடுக்காமல் இருந்தால் சரிதான்.” என்றவள், அவன் எதையாவது சொல்லமுதல் தானே தொலைபேசியை வைத்தாள்.

வைத்தவளின் உள்ளத்தை வார்த்தைகளால் வடிக்கமுடியாத உணர்வுகள் வந்து தாக்கின. அவன் ஒன்றும் அவளைத் தேடி அழைக்கவில்லை. கனிவோடு பேசவில்லை. எப்படி இருக்கிறாய் என்று கூடக் கேட்கவில்லை. ஆனாலும், நெஞ்சிலோர் பரவசம். இத்தனை நாட்களாயிருந்த அலைப்புறுதல் அடங்கி, அவன் மனதில் தான் இடம்பிடித்தே ஆகவேண்டும் என்கிற முடிவை உறுதியாக எடுக்க வைத்தது.

மறுபடியும் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் அவனோடு போராடத் தயாரானாள் அவன் மனைவி. தொலை தூரத்தில் இருக்கும் கணவனோடு மனதோடு சண்டையிடத் தொடங்கினாள் பவித்ரா.

நீ உன் அக்காவுக்கு நல்ல தம்பியாக இருந்துகொள். உன் தங்கைக்கு நல்ல அண்ணனாக இருந்துகொள். அதேநேரம் எனக்கும் நல்ல கணவனாக நீ இருக்க வேண்டாமா? உன்னை நான் அப்படி மாற்றாவிட்டால் உன்னை உருகி உருகி காதலித்ததற்கு என்ன பயன்? அவளை நான் காதலிக்கவில்லை என்று எல்லோருக்கும் முன்னாலே நீ சொன்னபிறகும் உன்னையே கட்டிக்கொண்டதற்கு ஒரு அர்த்தம் வேண்டாமா?

நல்லதொரு சகோதரனாக நீ வெற்றிக்கொடி நாட்டி இருக்கலாம். அதேபோல,நல்ல காதலியாக நல்லதொரு மனைவியாக நானும் வெற்றிக்கொடி நாட்டி உனக்கு ஈடாக வரவேண்டாமா? உன் காதலை பெற வேண்டாமா? உன்னை என்னைக் காதலிக்க வைக்க வேண்டாமா?

கணவனே, நீயும் தோற்க வேண்டாம். நானும் தோற்க வேண்டாம். வா, இருவருமாக வெல்வோம்! இனி என் போராட்டம் அந்த வெற்றியை நோக்கித்தான்.




தொடரும்...

கமெண்டுவீர்களாக மக்களே...
 
#4
Maam. Google drive link kodungal pls. Full text padikamudiya villai. Tried in other browsers also
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#5
Maam. Google drive link kodungal pls. Full text padikamudiya villai. Tried in other browsers also

மேலயும் இப்ப குடுத்து இருக்கிறன் பாருங்கோ..

https://drive.google.com/file/d/1xnUlMFN1JjmgFi8u54I4HM7bwIoXaYrc/view?usp=sharing
 
#6
Ithu sari... ithuthan paviku alagu... nice epi sis.....
 
#7
Ithu sari... ithuthan paviku alagu... nice epi sis.....
மேலயும் இப்ப குடுத்து இருக்கிறன் பாருங்கோ..

https://drive.google.com/file/d/1xnUlMFN1JjmgFi8u54I4HM7bwIoXaYrc/view?usp=sharing
Thank u ma'am. Super munetram in Pavi!!
 

ugina

New member
#8
SUPER BAVI VEDAATHA AVANAI
 
#9
அருமையான கதையம்த்தோடு முழுமையாக வாசிக்க வாய்ப்பு தந்ததற்கு மிக்க நன்றி நிதா.
 
#10
சூப்பர் சூப்பர் சூப்பர்.
 
#11
Super ud mam.
 
#12
Pavithra decision Super
 
#13
Hi nitha darling
Sooperrrrr story pa
Semma pinnitinga ponga....
Thaanga mudiyalla pa book la fulla padicchen wow solla vaarthai Illa mithuvoda appavukkum Nalla punishment koduthinga pavi brilliant pa sathyanin manadai azhaga vendru vittaal .sathyan keerthanan Mela vecchirukkura anbu engalai negizha veikkudhu pa saththi oru maadhiri ya kappalla kadalil suththi...suththi.... honeymoon kondaaduraan. Mithra Ava vaazhkaiyul nadandha ellavatraiyum kanvan kitta solli avaloda thanimai thuyarai theerthkittaa ...
awasome story ungaloda kaigalukku thanga valaiyal thaan podanum. engaloda eezhathu ezhuththazhar enbadhil nangal sandhosamum, perumaiyum ,kollurom all the best darling
 
#14
Nice
 
Top