அத்தியாயம் 12

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
ஹாய்,

பாகம் இரண்டின் முதல் 11 அத்தியாயங்கள்:

https://drive.google.com/file/d/1Lhsd1A4_fCk6zL1LUUVOh3glTpKS-cOP/view


அத்தியாயம்-12

https://drive.google.com/file/d/1xz2Lbz8GYdTXRY7SFNZYAiMUAqKQcpUf/view?usp=sharing


காலையில் கண்விழிக்கும் போதே துயிலில் ஆழ்ந்திருந்த மகனின் பால்வடியும் முகத்தில் விழித்ததில் மிகவும் உற்சாகமாக உணர்ந்தான் கீர்த்தனன். அவன் நெற்றிக் கேசத்தை மெல்ல ஒதுக்கி இதழ் பதித்துவிட்டு, மெதுவாக எழுந்து குளியலறைக்குள் புகுந்தான்.

குளித்துவிட்டு இடுப்பில் கட்டிய துண்டோடு, இன்னொரு துவாலையால் தலையை துவட்டியபடி, உறங்கும் மகன் விழித்து விடாதிருக்க குளியலறைக் கதவை மெல்லத் திறந்துகொண்டு வந்தவனின் நடை, கட்டிலை பார்த்ததும் நின்றது.

ஒரு கையால் தலையை தாங்கிக்கொண்டு மகனின் அருகில் ஒருக்களித்துப் படுத்திருந்தாள் மித்ரா. மற்றக் கையால் உறக்கம் கலைந்ததில் சிணுங்கிக்கொண்டிருந்தவனை தட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

தலைசிறந்த சிற்பியால் கூட வடிக்கமுடியாத சிற்பமாய் மனதில் பதிந்தது அந்தக் காட்சி! கண்களை அவர்களிடம் இருந்து அகற்ற முடியாமல் நின்றான் கீர்த்தனன்.

மகனை தட்டிக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்த மித்ரா, மெதுவாக என்றாலும், கதவு திறக்கப்படும் ‘கிளிக்’ என்ற ஓசையில், விழிகளை மட்டுமாக உயர்த்திப் பார்க்க, அவளது விழிகளும் அவனிடம் ஒட்டிக்கொண்டன.

புத்துணர்ச்சியில் பளபளத்த களையான முகத்துக்கு கலைந்துகிடந்த ஈரமான கேசம் கவர்ச்சியை கொடுக்க, வைரம் பாய்ந்த வெற்றுடம்பில் தண்ணீர் துளிகள் வைரத் துளிகளாக மின்ன, இடுப்பில் துண்டுடன் அவன் நின்ற கோலத்தில் தடுமாறிப் போனாள்.

சிலகணங்கள் அவனிடமிருந்து கண்களை அகற்றமுடியவில்லை.

மனைவியை கண்டுகொண்டவனின் இதழ்களில் இளநகை துலங்க, ஒற்றைப் புருவத்தை உயர்த்திக் கண்ணால் சிரித்தான். கன்னங்கள் சூடேற சட்டென எழுந்தமர்ந்தாள் மனையாள்.

“அது.. சந்து.. அழுதான்.. அதுதான் வந்தேன்..”

அந்த அறைக்குள் தன் முன்னால் இயல்பாக இருக்கமுடியாமல் அவள் தடுமாறுவது மனதை வருத்தியது.

“ஓ.. சந்து எழுந்துவிட்டானா?” என்று, எதையும் காட்டிக்கொள்ளாது இயல்பாக கேட்டுக்கொண்டே, கண்ணாடி முன் நின்று தலையை துவட்டத் தொடங்கினான்.

மித்ராவோ இப்போது கட்டிலில் இருந்து எழுந்து, வெளியே செல்லப் பார்க்க, இதயத்தின் வலி கண்களில் துலங்க அவளையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றான் அவன்.

தகப்பனை போலவே மகனுக்கும் அன்னை அந்த அறையை விட்டுப் போவது பிடிக்கவில்லை போலும், அவன் மீண்டும் சிணுங்கத் தொடங்க, மகனைத் தூக்க முயன்றாள் மித்ரா.

பொறுமை பறந்தது கீர்த்தனனுக்கு!

கையிலிருந்த துவாலையை தூக்கி எறிந்துவிட்டு அவளை நெருங்கி, அவளது தோள்கள் இரண்டையும் பற்றி, “உனக்கு என்னதான் பிரச்சனை மித்து? உறக்கத்துக்கு அழுகிற பிள்ளையை ஏன் தூக்குகிறாய்?” என்றான் கோபத்தோடு.

அவன் பற்றியதில் தேகமெல்லாம் சிலிர்த்தோட, மிரட்சியோடு அவனைப்பார்த்து விழித்தாள் மித்ரா.

“இல்ல.. அது..” என்று அவள் கலக்கத்தோடு இழுக்க, “இயல்பா இரு. உன் விருப்பத்துக்கு எதிரா எதுவுமே நடக்காது!” என்றவன், சட்டென்று திரும்பி தன் உடைகளோடு மீண்டும் குளியலறைக்குள் புகுந்துகொண்டான்.

புகுந்தவனுக்கோ மனம் புகைந்தது. அதென்ன பார்வை.. எதற்கு அந்தக் கலக்கம்? அவளை அவன் என்ன செய்து விடுவானாம்? அப்படியே செய்தால் தான் என்ன? அவன் செய்யாததா?

அவர்களுக்கு நடுவில் இரண்டரை வருடகால பிரிவு நிகழ்ந்ததுதான் என்றாலும் சுவிஸ் போனபோது இந்த அசூசையை, அசௌகரியத்தை அவள் காட்டவில்லையே.

இன்றுமட்டும் ஏன்?

இரண்டரை வருடப் பிரிவு என்பதும், அவர்களுக்குள் நடந்தவைகளும் சாதாரண விஷயங்கள் அல்லதான். புண்பட்டுப் புண்பட்டே புண்ணாகிப் போன அவளால் அதையெல்லாம் சட்டென உதற முடியாதுதான். அதையெல்லாம் உணர்ந்துதான் முடிந்தவரை இயல்பான குடும்ப சூழ்நிலையை உருவாக்கிவிட அவன் முயற்சிக்கிறான். அது தெரிந்தும் வேண்டுமென்றே விலகிப்போய் தனக்குள் சுருண்டுகொண்டே போனால், இன்னும் அவன் என்னதான் செய்வது?

உள்ளத்தில் புயல் அடித்தாலும், தயாராகி வந்தவனை உறங்கிவிட்ட மகன் மட்டுமே அந்த அறைக்குள் இருந்து வரவேற்றான்.

ஒரு பெருமூச்சுடன் வெளியே வந்தவன், அங்கே சேகரன் குடும்பம் எல்லோரும் பயணத்துக்கு தயாராக இருக்கக் கண்டான். சத்யன் பவித்ராவும் அங்கு வர, அங்கிருந்த அனைவரின் பார்வைகளும் ஆராய்ச்சியுடன் அவர்களை மொய்த்தது. அதை எதிர்கொள்ள சங்கடப்பட்டு பவித்ரா மித்ராவுக்கு உதவி செய்யும் சாக்கில் சமையலறைக்குள் நுழைந்துகொண்டாள்.

எல்லோருமாக காலை உணவை முடித்துக்கொண்டதும், சேகரன் குடும்பம் விடைபெற்றுச் சென்றது.

அவர்களை வழியனுப்பி விட்டு வீட்டுக்குள் வந்தவர்களுக்கு, வித்யாவும் பள்ளிக்கு கிளம்பிவிட்டிருந்ததில் நான்குபேர் இருந்தும் வீடே வெறிச்சோடிப் போனதுபோல் ஒரு தோற்றம். யாரோடு என்ன கதைப்பது என்கிற தடுமாற்றம்.

மித்ரா பாத்திரங்களை ஒதுக்க சமையலறைக்குள் செல்ல, பவித்ராவும் அவளோடு சென்றாள். சென்றவளின் பார்வை சீண்டலோடும் சீறலோடும் கணவனை வெட்டிச் சென்றது.

தேகம் விறைக்க கீர்த்தனனைப் பார்த்தான் சத்யன். “உங்கள் மனதில் நீங்கள் என்னதான் நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறீர்கள் அத்தான்?” எடுத்த எடுப்பிலேயே பொரிந்தான்.

திடீரென்று வந்த குற்றச்சாட்டில், தொலைக்காட்சியை ரிமோட் மூலம் உயிர்ப்பிக்க நீண்டவனின் கை அந்தரத்தில் அப்படியே நிற்க, கேள்வியாக சத்யனை திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவனோ, அனல் கக்கும் மூச்சுக்களை வெளியேற்றிக்கொண்டு, கோபத்தில் சிவந்துவிட்ட முகத்தோடு, “உங்கள் தங்கையை சீதனத்துக்காகத்தான் கட்டினேனா? காசு வேண்டும் கார் வேண்டும் என்று கேட்டேனா? ஏன் அத்தான் இப்படி என்னைக் கேவலப்படுத்தினீர்கள்? எல்லோர் முன்னாலும் வைத்து அவமானப்படுத்தி விட்டீர்களே!” என்று பொங்கி எழுந்தான் அவன்.

வாழ்க்கைப் பாடத்தை கற்காத இளம் கன்று அல்லவா, ஆத்திரப்பட்டு கேட்டான். ஆனால், அனுபவமும் நிதானமும் மிகுந்த கீர்த்தனன், தன் கூறிய விழிகளால் அவனை நிதானமாக நோக்கினான். அந்தப் பார்வையே சத்யனை அடக்க முயன்றது.

அவனின் சத்தமான குரல் கேட்டு பதட்டத்தோடு ஹாலுக்கு ஓடிவந்த மித்ரா, “டேய் சத்தி! என்னடா இது?” என்று பதறினாள்.

மீண்டும் மீண்டும் கணவனை கோபப்படுத்துகிறானே என்கிற அச்சம் அவளுக்குள். அவளோடு சேர்ந்துவந்த பவித்ராவை முறைத்துவிட்டு, “அது ஒன்றுமில்லை அக்கா. சும்மாதான் அத்தானோடு கதைக்கிறேன்.” என்று அவளிடம் சமாளித்துவிட்டு கீதனின் பக்கம் திரும்பி,
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
“சொல்லுங்கள் அத்தான், இந்த சீதனத்துக்காகத்தான் பவித்ராவை நான் மணந்தேனா?” என்று திரும்பவும் கேட்டான் சத்யன்.

“நீ அவளுக்காகவும் அவளை மணக்கவில்லை சத்யன். அதையும் மறந்துவிடாதே.” என்றான் கண்டிப்பான குரலில் கீர்த்தனன்.

ஒரு நிமிடம் பேச்சற்றுப் போனது சத்யனுக்கு. என்றாலும் விடாமல், “ஆனால் சீதனம் கேட்கவில்லையே நான்? அதனால் அதையெல்லாம் நீங்களே திருப்பி வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்.” என்று தன் விசயத்திலேயே குறியாக நின்றான் அவன்.

மறுத்துத் தலையசைத்தான் கீர்த்தனன்.“அது முடியாது! சீதனம் தரவேண்டியது என் கடமை. அதோடு, இப்போது நான் திருப்பி வாங்கினால், சொந்த பந்தத்துக்கு முன்னால் தருவதுபோல் தந்துவிட்டு தனிமையில் திருப்பி வாங்கிவிட்டார் என்று யாரும் சொல்லவா? யாரும் என்ன, நீ கூடச் சொல்வாய். அல்லது அதுதான் உன் திட்டமா?” என்று சத்யனின் விழிகளை நேராக பார்த்துக் கேட்டான் அவன்.

தான் செய்த பிழையை உணர்ந்து கொள்ளாதவனுக்கு, கீர்த்தனன் தன்னை அநியாயமாக குற்றம் சாட்டுவதாகத் தோன்ற, “அப்போ நானும் என் அக்காவுக்கு சீதனம் தரத்தானே வேண்டும். அதுவும் என் கடமைதானே. என்ன வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்? நான் தருகிறேன்.” என்று நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கேட்டான்.

எப்போதும் நிதானத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் கீர்த்தனனே ஆத்திரத்தில் எழுந்துவிட்டான். தன்னை நிதானப்படுத்திக்கொள்ள சில நொடிகள் தேவைப் பட்டது அவனுக்கு.

மித்ராவோ பதறிப் பயந்தே போனாள். “என்ன சத்தி இது பேச்சு? திரும்பத் திரும்ப தப்புத் தப்பாகவே ஏன் நடக்கிறாய்?” என்று பதறியவள், “கீதன், அவன்..” என்றபடி கணவனிடம் விரைய, அவனோ பார்வையால் அவளை அடக்கினான்.

பரிதவிப்புடன் அந்த இடத்திலேயே அவள் நிற்க, பவித்ராவோ எப்போதும் அடுத்தவரின் மனதைப் பற்றி யோசிக்காமல் உளறும் கணவனை என்ன செய்தால் தகும் என்பதாக முறைத்தாள்.

தன்னை நிதானித்துக்கொண்டு, ஆழ்ந்த மூச்சுக்களை இழுத்து விட்டுவிட்டு சத்யனை நோக்கித் திரும்பினான் கீர்த்தனன்.

எல்லோரின் விழிகளும் பதட்டத்தோடு அவன் முகத்தையே மொய்க்க, அவன் பார்வையில் தெரிந்த தீர்க்கத்தில் சத்யனின் உள்ளம் ஒருகணம் ஆடியது.

“அத்..தான்.” என்றபடி தானாக எழுந்துநின்றான்.

“இங்கேபார் சத்யன்! இந்தப் பேச்சு இன்றுதான் கடைசியாக இருக்கவேண்டும்! உன் அக்கா என் மனைவி. அது நடந்து பல ஆண்டுகளாகிவிட்டது. நாங்கள் பிரிந்து இருந்தோம் தான். ஆனால், நான் மீண்டும் கரம் பிடித்தது என் மனைவியைத்தான். உன் அக்காவை இல்லை! புரிந்ததா உனக்கு?” என்றான் கண்டிப்பு நிறைந்த குரலில் அதட்டலாக.

தன் பேச்சு சற்றே அதிகப்படி என்பதை ஏற்கனவே அவனே உணர்ந்திருந்தான். அதோடு, கீர்த்தனனின் பேச்சும் சேர்ந்துகொள்ள, “சாரித்தான்.” என்றான் இறங்கிவிட்ட குரலில்.

அதற்கு பதிலேதும் சொல்லாமல் அவன் நிற்க, “சரித்தான். இனி அதைப்பற்றி நான் எதுவும் கதைக்கவில்லை. ஆனால், என்ன பிழை செய்தேன் என்று என்மேல் உங்களுக்கு இந்தக் கோபம்?” என்று முகம் வாடக் கேட்டான்.

“எந்தத் தப்பும் நீ செய்யவே இல்லையா சத்யன்?” கூர்மையோடு கீதன் கேட்க,

“எனக்குத் தெரிந்து நான் எந்தத் தப்பும் செய்யவில்லை. செய்தது எல்லாம் அக்காவுக்காக. அவளும் நீங்களும் சேர்ந்து சந்தோசமாக வாழவேண்டும் என்பதற்காக. அதோடு, பவித்ராவையும் ஏமாற்றாமல் திருமணம் செய்துதான் இருக்கிறேன்.” என்றான் அவன்.

கீர்த்தனன் சட்டென தன் தங்கையை பார்த்தான். கன்றிப்போன முகத்தோடும், கலங்கிவிட்ட விழிகளோடும் அவள் நிற்க அவன் முகம் கடினப்பட்டது.

“அதென்ன, ‘பவித்ராவையும் திருமணம் செய்துதான் இருக்கிறேன்’ என்று என்னவோ பெரிய தியாகம் செய்தவன் போல் சொல்கிறாய். என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய் நீ? உன் மிரட்டலுக்குப் பயந்து அவளை உனக்குக் கட்டிவைத்தேன் என்றா? அல்லது, இனி வேறு வழியில்லை என்றா? எதுவும் கிடையாது! அவள் உன்னை மனதில் நினைத்துவிட்டாள் என்கிற ஒரே காரணத்துக்காகத்தான் இந்தத் திருமணமே நடந்தது. அல்லாவிட்டால் நீ தலைகீழாக நின்றிருந்தாலும் உனக்குக் கட்டிவைத்திருக்க மாட்டேன்! அதை நீ நன்றாக நினைவில் வைத்துக்கொள்!” என்றான் அழுத்தம் திருத்தமாக.

முகம் சிறுத்துப் போனது சத்யனுக்கு.

ஒருவழியாக தன்னை சமாளித்துக்கொண்டு, “சரித்தான். எப்படியோ எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்தது தானே. பிறகும் ஏன் எப்போதும்போல் என்னோடு கதைக்கிறீர்கள் இல்லை?” என்று கேட்டான்.

“அப்படி எதுவும் இல்லையே சத்யன்.”

"பிறகு ஏன் சத்யன் என்று சொல்கிறீர்கள்?"

ஒருகணம் ஒன்றுமே சொல்லாதவன், "அதுதானே உன் பெயர். பெயரை சொல்லித்தானே கூப்பிடவேண்டும்." என்றான்.

"என் பெயர் அதுதான் என்று உங்களுக்கு இன்று நேற்றுத்தான் தெரியுமா? இதுநாள் வரை நீங்கள் அப்படி கூப்பிட்டது இல்லையே."

"இதெல்லாம் ஒரு விஷயம் என்று பேசிக்கொண்டு இராமல் போய் பார்க்கிற வேலையை பார்!” என்றுவிட்டு அங்கிருந்து சென்றான் கீர்த்தனன்.

அவனை சமாதானப்படுத்த முடியாமல் போன இயலாமையில் மனைவியை முறைத்தான் சத்யன். அவளோ அவனையும் மதியாது, அவன் பார்வையையும் மதியாது பால்கனியில் சென்று நின்றுகொண்டாள்.

தன்னால் தமையனுக்கு மேலும் மேலும் பிரச்சனைகள் வருகிறதே என்று உள்ளுக்குள் கண்ணீர் வடித்தாள். கணவனாகிப் போனவனின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அவள் நெஞ்சை இன்னுமின்னும் பதம் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது. இதற்கெல்லாம் காரணம் அவள் மனதில் உதித்த கண்டறியாத காதல்! அது வராமல் இருந்திருக்க, இந்த ஜானை சந்திக்காமல் இருந்திருக்க, இதெல்லாம் நடந்தே இராதே!

இங்கே சத்யனும் மனதில் சுணக்கத்தோடும், தெளிவில்லாத முகத்தோடும் கைகளில் தலையைத் தாங்கியபடி அமர்ந்திருந்தான். எவ்வளவோ கேட்டும் அத்தானின் கோபம் இன்னும் போகவில்லையே என்கிற வருத்தம் அவனுக்குள்.

மித்ரவுக்கோ இப்போது யாரிடம் என்ன பேசி எப்படி சமாதானப் படுத்துவது என்று தெரியாத நிலை.

தம்பியின் அருகில் சென்று, “சத்தி..” என்று அவள் ஆரம்பிக்கும்போதே, “அக்கா, ப்ளீஸ்க்கா இப்போது எதுவும் சொல்லாதே!” என்றவன் எழுந்துகொண்டான். “வேலைக்கு கிளம்புறேன்.” என்று அவன் புறப்பட,

“என்னடா இது? நாளைக்குத்தானே போவதாக சொன்னாய்.” என்று கேட்டாள் தமக்கை.

“ப்ச்! நாளைக்கு போனால் என்ன இன்றைக்கு போனால் என்ன? குடியா முழுகப் போகிறது?” எரிச்சலோடு சினந்தவன், அவளிடம் விடைபெற, “பவியிடம் சொல்லிக்கொண்டு போடா.” என்றாள் அவள்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3

“அது ஒன்றுதான் குறை!” என்று அதற்கும் எரிந்து விழுந்தவன், கீர்த்தனனிடம் சொல்லிக்கொண்டு புறப்பட்டான்.

தொலைவுக்கு சென்று தனியாக வேலை பார்க்கப் போகிறவன் மனதில் பாரத்தோடு செல்கிறானே! கண்ணை கரித்தது மித்ராவுக்கு.

அங்கே வெளியே பால்கனியில் நின்று தமக்கைக்கும் தம்பிக்கும் இடையில் நடந்த உரையாடல்களை கேட்டுக் கொண்டிருந்த பவித்ராவுக்கும் விழியோரங்களில் நீர் கசிந்தது.

மித்ரா சொன்னது அவள் காதிலும் விழுந்ததுதான். அவன் தன்னிடம் வராமல் இருந்தால் நல்லது என்று அவளும் நினைத்தாள் தான். அந்தளவுக்கு உள்ளம் கசந்து போயிருந்தது.

ஆனால், அவள் நினைத்தது போலவே அவளிடம் சொல்லாமல் அவன் சென்றபோது மறுபடியும் ஏமாந்துவிட்ட உணர்வு அவளை பலமாக தாக்கியது.

சத்யன் சென்றதும், கணவனின் அறைக்குள் சென்றாள் மித்ரா. அங்கே அவனும் வெளியே செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். அணிந்திருந்த ஷர்ட்டின் பட்டனை பூட்டிக்கொண்டு இருந்தவன், நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

மனைவியை கண்டதும் வியந்துபோய் பார்த்தான். அதுவரை தன்னுடனான பேச்சுக்களை, தனிமைகளை சாதுர்யமாகத் தடுத்தவள், இன்று தன்னைத் தேடிவந்த காரணம் என்ன என்கிற யோசனை உள்ளே ஓட அவளைப் பார்த்தான்.

மித்ரவுக்கோ பேசவந்த விஷயம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட, ‘எங்கே போகிறார்?’ என்கிற கேள்வி எழுந்தது.

“ஆபிசில் கொஞ்சம் வேலையிருக்கும்மா.” என்றான் வேல்விழிகள் விடுத்த வினாவுக்கு விடையாக.

தலையசைத்து கேட்டுக்கொண்டவள் தான் சொல்ல வந்ததை எப்படிச் சொல்வது என்று தெரியாமல் தயங்கி நின்றாள்.

முகம் மென்மையுற அவளை நெருங்கி அவளின் இரு கரங்களையும் பற்றி “என்ன மித்து?” என்று கேட்டான் கணவன்.

"அது... அதுவந்து.. சத்தி சின்னப்பிள்ளை.. அவனுக்கு ஒன்றும் தெரியாது..” குனிந்ததலை நிமிராது அவள் இழுக்க, அவன் உதடுகளில் புன்னகை மலர்ந்தது.

“என்மேல் இருக்கிற அன்பில் என்னென்னவோ செய்கிறான். அவன் மீது கோபப்படாதீர்கள் ப்ளீஸ்.. அன்பாகச் சொன்னால் கேட்டுக்கொள்வான்.”

கெஞ்சிக் கேட்டவளை அப்படியே அள்ளியெடுத்து கொஞ்சத் துடித்த மனதை அடக்கியவனுக்கு, அவள் பேச்சில் இருந்த, ‘நீ அவனிடம் அன்பாக எடுத்துரைக்கவில்லை’ என்கிற மறைமுகக் குற்றச் சாட்டில் முறுவல் அரும்பியது.

அதேநேரம், ‘எப்பவும் கூடப் பிறந்தவனுக்கு ஒன்று என்றால் மட்டும் ஓடி வருகிறாயே கட்டின புருஷன் ஏங்கிப்போய் கிடக்கிறானே. அவன்மீது கொஞ்சமாவது மனம் வச்சியாடி' என்று செல்லமாக சண்டையிட்டது அவன் மனது.

அவனிடமிருந்து பதிலின்றிப் போகவும் மெல்ல விழிகளை உயர்த்தியவள், உதட்டில் உறைந்த சிரிப்போடு விழிகளில் நேசம் பொங்க நின்றவனிடமிருந்து தன் பார்வையை அகற்ற முடியாமல் திணறினாள்.

அதை உணர்ந்தவனின் கண்களும் சிரித்தது. பார்க்கலாம்! இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு உன் புறக்கணிப்பு போராட்டம் என்று!

“நீ சொல்லித்தான் அவனைப் பற்றி எனக்குத் தெரியவேண்டுமா மித்து?” என்று கனிவோடு கேட்டான்.

“பிறகு.. பிறகு ஏன் இன்று கோபமாகப் பேசினீர்கள்? அவன் முகமே வாடிவிட்டது. சொல்வதை பொறுமையாகச் சொல்லியிருக்கலாமே.” என்று விடாமல் அவள் கேட்டபோது, வெண்பற்கள் பளீரிடச் சிரித்தான் கீர்த்தனன்.

“உங்கள் இருவரின் பாசத்துக்கு அளவே இல்லையா? அக்காவுக்காக தம்பியும், தம்பிக்காக அக்காவும் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு வந்து என்னைப் போட்டு படுத்துற பாடு இருக்கே.. அம்மாடி கொஞ்ச நஞ்சமில்லை!” என்று சொல்லிச் சிரித்தான் அவன்.

அவன் பேச்சில் இருந்த உண்மையில் அவள் முகத்திலும் புன்னகை அரும்பியது.

“ஆனால், திட்டமிட்டு பவியின் வாழ்க்கையில் விளையாடியது மன்னிக்கக் கூடிய விசயமில்லையே மித்து. அதைக் கண்டிக்க வேண்டாமா?” என்று கனிவோடு கேட்டான் கீர்த்தனன்.

“தப்புத்தான். இல்லை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால், நீங்கள் எப்படி பவிக்காக என்னைக் கட்டினீர்களோ அதேபோல் அவனும் எனக்காக இப்படி நடந்துவிட்டான். அதற்காக அவனை கடைசிவரை ஒதுக்கிவிடாதீர்கள். தாங்கமாட்டான்.” என்று அவள் சொன்னபோது, நம்பமுடியாமல் மனைவியை வெறித்தான் கீர்த்தனன்.

அவள் என்னவோ அதை இயல்பாகத்தான் சொன்னாள். ஆனால், ஈட்டியால் குத்தியது போன்று அவன் நெஞ்சை ஆழமாகப் பதம் பார்த்தது அவளின் வார்த்தைகள்.

அதுவரை இருந்த மலர்ச்சி மறைந்து, கணவனின் முகத்தில் தெரிந்த மாற்றத்தில் திகைத்து விழித்தாள் மித்ரா.

“எ..என்ன?” திக்கித் திணறி அவள் கேட்க,

“பவிக்காகத்தான் உன்னை மணந்தேன் என்று நீயும் நினைக்கிறாயா?” என்று மரத்த குரலில் கேட்டான் அவன்.

“பி..பின்னே?” தடுமாற்றத்தோடு அவனைப் பார்த்தவளுக்கு, அவன் விழிகளில் தெரிந்த ஏதோ ஒன்று அவள் நெஞ்சைப் பிசைந்தது.

சட்டென தன் பார்வையை விலக்கி, கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே தெரிந்த வானை வெறித்தான் கீர்த்தனன். “நீயே காரணத்தை கண்டுபிடித்துவிட்டாயே. வேறென்ன?” என்றான் வறண்ட குரலில்.

அதைக் கேட்டவளின் மனதில் சுரீர் என்று வலித்தது. அவனே சொல்லிவிட்டானே,அவளை மணந்ததற்கான காரணத்தை!

தொண்டைக்குழி அடைக்க, “சீதனமும்…” என்று அவள் ஆரம்பிக்க, “இந்தப் பேச்சு இனி இங்கே வரக்கூடாது என்று ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன் மித்ரா!” என்றான் கடினப்பட்டு குரலில்.

அதிர்ந்துபோய் பார்த்த மனைவியின் பார்வையை சட்டை செய்யாது அறையை விட்டு வெளியேறியவன் அதே வேகத்தோடு வீட்டிலிருந்தும் வெளியேறினான்.



தொடரும்...

கமெண்டுவீர்களாக.
 
#4
அருமை nitha
 
#5
“அது ஒன்றுதான் குறை!” என்று அதற்கும் எரிந்து விழுந்தவன், கீர்த்தனனிடம் சொல்லிக்கொண்டு புறப்பட்டான்.

தொலைவுக்கு சென்று தனியாக வேலை பார்க்கப் போகிறவன் மனதில் பாரத்தோடு செல்கிறானே! கண்ணை கரித்தது மித்ராவுக்கு.

அங்கே வெளியே பால்கனியில் நின்று தமக்கைக்கும் தம்பிக்கும் இடையில் நடந்த உரையாடல்களை கேட்டுக் கொண்டிருந்த பவித்ராவுக்கும் விழியோரங்களில் நீர் கசிந்தது.

மித்ரா சொன்னது அவள் காதிலும் விழுந்ததுதான். அவன் தன்னிடம் வராமல் இருந்தால் நல்லது என்று அவளும் நினைத்தாள் தான். அந்தளவுக்கு உள்ளம் கசந்து போயிருந்தது.

ஆனால், அவள் நினைத்தது போலவே அவளிடம் சொல்லாமல் அவன் சென்றபோது மறுபடியும் ஏமாந்துவிட்ட உணர்வு அவளை பலமாக தாக்கியது.

சத்யன் சென்றதும், கணவனின் அறைக்குள் சென்றாள் மித்ரா. அங்கே அவனும் வெளியே செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். அணிந்திருந்த ஷர்ட்டின் பட்டனை பூட்டிக்கொண்டு இருந்தவன், நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

மனைவியை கண்டதும் வியந்துபோய் பார்த்தான். அதுவரை தன்னுடனான பேச்சுக்களை, தனிமைகளை சாதுர்யமாகத் தடுத்தவள், இன்று தன்னைத் தேடிவந்த காரணம் என்ன என்கிற யோசனை உள்ளே ஓட அவளைப் பார்த்தான்.

மித்ரவுக்கோ பேசவந்த விஷயம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட, ‘எங்கே போகிறார்?’ என்கிற கேள்வி எழுந்தது.

“ஆபிசில் கொஞ்சம் வேலையிருக்கும்மா.” என்றான் வேல்விழிகள் விடுத்த வினாவுக்கு விடையாக.

தலையசைத்து கேட்டுக்கொண்டவள் தான் சொல்ல வந்ததை எப்படிச் சொல்வது என்று தெரியாமல் தயங்கி நின்றாள்.

முகம் மென்மையுற அவளை நெருங்கி அவளின் இரு கரங்களையும் பற்றி “என்ன மித்து?” என்று கேட்டான் கணவன்.

"அது... அதுவந்து.. சத்தி சின்னப்பிள்ளை.. அவனுக்கு ஒன்றும் தெரியாது..” குனிந்ததலை நிமிராது அவள் இழுக்க, அவன் உதடுகளில் புன்னகை மலர்ந்தது.

“என்மேல் இருக்கிற அன்பில் என்னென்னவோ செய்கிறான். அவன் மீது கோபப்படாதீர்கள் ப்ளீஸ்.. அன்பாகச் சொன்னால் கேட்டுக்கொள்வான்.”

கெஞ்சிக் கேட்டவளை அப்படியே அள்ளியெடுத்து கொஞ்சத் துடித்த மனதை அடக்கியவனுக்கு, அவள் பேச்சில் இருந்த, ‘நீ அவனிடம் அன்பாக எடுத்துரைக்கவில்லை’ என்கிற மறைமுகக் குற்றச் சாட்டில் முறுவல் அரும்பியது.

அதேநேரம், ‘எப்பவும் கூடப் பிறந்தவனுக்கு ஒன்று என்றால் மட்டும் ஓடி வருகிறாயே கட்டின புருஷன் ஏங்கிப்போய் கிடக்கிறானே. அவன்மீது கொஞ்சமாவது மனம் வச்சியாடி' என்று செல்லமாக சண்டையிட்டது அவன் மனது.

அவனிடமிருந்து பதிலின்றிப் போகவும் மெல்ல விழிகளை உயர்த்தியவள், உதட்டில் உறைந்த சிரிப்போடு விழிகளில் நேசம் பொங்க நின்றவனிடமிருந்து தன் பார்வையை அகற்ற முடியாமல் திணறினாள்.

அதை உணர்ந்தவனின் கண்களும் சிரித்தது. பார்க்கலாம்! இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு உன் புறக்கணிப்பு போராட்டம் என்று!

“நீ சொல்லித்தான் அவனைப் பற்றி எனக்குத் தெரியவேண்டுமா மித்து?” என்று கனிவோடு கேட்டான்.

“பிறகு.. பிறகு ஏன் இன்று கோபமாகப் பேசினீர்கள்? அவன் முகமே வாடிவிட்டது. சொல்வதை பொறுமையாகச் சொல்லியிருக்கலாமே.” என்று விடாமல் அவள் கேட்டபோது, வெண்பற்கள் பளீரிடச் சிரித்தான் கீர்த்தனன்.

“உங்கள் இருவரின் பாசத்துக்கு அளவே இல்லையா? அக்காவுக்காக தம்பியும், தம்பிக்காக அக்காவும் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு வந்து என்னைப் போட்டு படுத்துற பாடு இருக்கே.. அம்மாடி கொஞ்ச நஞ்சமில்லை!” என்று சொல்லிச் சிரித்தான் அவன்.

அவன் பேச்சில் இருந்த உண்மையில் அவள் முகத்திலும் புன்னகை அரும்பியது.

“ஆனால், திட்டமிட்டு பவியின் வாழ்க்கையில் விளையாடியது மன்னிக்கக் கூடிய விசயமில்லையே மித்து. அதைக் கண்டிக்க வேண்டாமா?” என்று கனிவோடு கேட்டான் கீர்த்தனன்.

“தப்புத்தான். இல்லை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால், நீங்கள் எப்படி பவிக்காக என்னைக் கட்டினீர்களோ அதேபோல் அவனும் எனக்காக இப்படி நடந்துவிட்டான். அதற்காக அவனை கடைசிவரை ஒதுக்கிவிடாதீர்கள். தாங்கமாட்டான்.” என்று அவள் சொன்னபோது, நம்பமுடியாமல் மனைவியை வெறித்தான் கீர்த்தனன்.

அவள் என்னவோ அதை இயல்பாகத்தான் சொன்னாள். ஆனால், ஈட்டியால் குத்தியது போன்று அவன் நெஞ்சை ஆழமாகப் பதம் பார்த்தது அவளின் வார்த்தைகள்.

அதுவரை இருந்த மலர்ச்சி மறைந்து, கணவனின் முகத்தில் தெரிந்த மாற்றத்தில் திகைத்து விழித்தாள் மித்ரா.

“எ..என்ன?” திக்கித் திணறி அவள் கேட்க,

“பவிக்காகத்தான் உன்னை மணந்தேன் என்று நீயும் நினைக்கிறாயா?” என்று மரத்த குரலில் கேட்டான் அவன்.

“பி..பின்னே?” தடுமாற்றத்தோடு அவனைப் பார்த்தவளுக்கு, அவன் விழிகளில் தெரிந்த ஏதோ ஒன்று அவள் நெஞ்சைப் பிசைந்தது.

சட்டென தன் பார்வையை விலக்கி, கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே தெரிந்த வானை வெறித்தான் கீர்த்தனன். “நீயே காரணத்தை கண்டுபிடித்துவிட்டாயே. வேறென்ன?” என்றான் வறண்ட குரலில்.

அதைக் கேட்டவளின் மனதில் சுரீர் என்று வலித்தது. அவனே சொல்லிவிட்டானே,அவளை மணந்ததற்கான காரணத்தை!

தொண்டைக்குழி அடைக்க, “சீதனமும்…” என்று அவள் ஆரம்பிக்க, “இந்தப் பேச்சு இனி இங்கே வரக்கூடாது என்று ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன் மித்ரா!” என்றான் கடினப்பட்டு குரலில்.

அதிர்ந்துபோய் பார்த்த மனைவியின் பார்வையை சட்டை செய்யாது அறையை விட்டு வெளியேறியவன் அதே வேகத்தோடு வீட்டிலிருந்தும் வெளியேறினான்.


தொடரும்...

கமெண்டுவீர்களாக.
Super sis
 
#6
Ahan... sathyan innamum valaravillai... தமக்கைக்காக தாரத்தின் மனதினை கூறு போடுகிறானே....
 
#7
எப்பொழுதும் பெண்களின் வாழ்க்கை தான் பகடைக் காய்.
 
#8
Awesome writing style. Mesmerising at the same time interesting
 
#9
Nice
 
Top