அத்தியாயம் 10-11

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-10



கோபத்தோடு அமர்ந்திருந்த தமக்கையை பார்க்க, சிரிப்புத்தான் வந்தது சத்யனுக்கு. போலிங்கில் இருந்து வீட்டுக்கு வந்தபிறகு கடந்த இரண்டு மணி நேரங்களாக அவள் இப்படியேதான் இருக்கிறாள்.

‘நான் எவ்வளவு பெரிய விஷயத்தை ஒரேநாளில் முடித்திருக்கிறேன். இந்த அக்கா என்னவென்றால் முகத்தை தூக்கிக்கொண்டு இருக்கிறாளே..’ என்று எண்ணியவன், அவளருகில் சென்றமர்ந்து, அவளின் கரம் பற்றி, “அக்கா..” என்றழைத்தான்.

முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு கையையும் இழுத்துக்கொண்டாள் அவள்.

தாடையை பற்றித் திருப்பி, “என்னக்கா இது? இன்னுமா உன் கோபம் போகவில்லை. வேண்டுமானால் மற்றக் கன்னத்திலும் அறைந்துவிடு. அதை விட்டுவிட்டு இப்படி இருக்காதே.” என்றான் அவன்.

அதுவரை நேரமும் கீர்த்தனனையும் பவித்ராவையும் எண்ணி வேதனையுற்றுக் கொண்டிருந்தவள், இப்போது தவிப்போடு சத்யனை திரும்பிப் பார்த்தாள். அவன் கன்னத்தில் தெரிந்த அவளது கைத்தடத்தைக் கண்டதும் விழிகளில் நீர் திரண்டது.

ஒருநாளும் இல்லாமல் இன்று கைநீட்டி விட்டேனே! அவன் கன்னத்தை தடவிக்கொடுத்தவள், “சாரி சத்தி. ஆனால், நீ செய்தது எவ்வளவு பெரிய பிழை தெரியுமா?” என்று கேட்டாள்.

அவளின் கையை கன்னத்தோடு சேர்த்து அழுத்தி, “தெரியும் அக்கா. ஆனால், இந்தப் பிழையால் விழைந்திருப்பது நன்மை மட்டும் தானே. அதனால் நீ சும்மா இதையே நினைத்துக் கவலைப்படாதே.” என்றான் அவன் தன் கருத்தில் உறுதியாக.

இன்னும் நடந்துவிட்ட நிகழ்வுகளின் ஆழம் தெரியாமல் பேசும் தம்பியை கவலையோடு பார்த்தாள் மித்ரா. “உனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை சத்தி. பவித்ராவின் மனதை நீ நோகடித்திருக்கிறாய். உண்மையாக உன்னை விரும்பியவளை காயப்படுத்தி இருக்கிறாய். .அதோடு.. உன் அத்தான்.. அவர் மனம் என்ன பாடுபட்டிருக்கும் என்று கொஞ்சம் யோசி.” என்றாள் கண்களில் நீர் கோர்க்க.

“என்ன செய்து இதை சீர் செய்யப் போகிறோமோ தெரியவில்லை.” என்று பெருமூச்செறிந்தாள்.

தமக்கையின் கரத்தை தன் இரண்டு கைகளாளும் பற்றிக்கொண்டவன், சற்று நேரத்துக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.

அவனுக்கு தேவை அவளின் சந்தோசம். அதைத் தாண்டிய அனைத்துமே இரண்டாம் பட்சம் தான். பவித்ரா உட்பட!

ஆனால், கீர்த்தனன்?

அவன் கடைசியாக பேசிச் சென்றவிதம் நினைவிலாட நெஞ்சில் நெருஞ்சிமுள் ஒன்று குத்தத்தான் செய்தது.

ஆனாலும், ‘அவர் செய்தது மட்டும் சரியா? அக்காவைப் பற்றி முழுவதுமாக அறிந்தபிறகும் தன் முடிவை அவர் மாற்றிக்கொள்ளவே இல்லையே. இப்போது, தன் தங்கைக்கு ஒன்று என்றதும் எவ்வளவு வேகமாகச் சம்மதித்தார். இதே முடிவை முதலே அவர் எடுத்திருக்க நான் ஏன் இப்படி நடக்கப் போகிறேன்?’ என்று ஓடியது அவனது சிந்தனை.

அதை தமக்கையிடம் சொல்லாமல், “அதுதான் பவித்ராவை நானே கட்டுகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டேனே. அதிலேயே அத்தானின் மனம் சமாதானம் ஆகிவிடும். அதனால் நீ ஒன்றுக்கும் யோசிக்காதே.” என்றான் சமாதானமாக.

அந்தமட்டிலாவது நல்ல முடிவை எடுத்தானே என்று எண்ணியபோதிலும், “ஆனாலும்..” என்று அவள் ஆரம்பிக்க, “அக்கா, நீ அடித்தது இன்னும் வலிக்குதுக்கா. நோ மாற மருந்து ஏதாவது தருவதை விட்டுவிட்டு என்னென்னவோ கதைத்துக்கொண்டு இருக்கிறாயே..” என்றான் சிறுபிள்ளையாக முகத்தில் வலியைக் காட்டி.

“பொறு, மருந்து எடுத்துக்கொண்டு வருகிறேன்..” என்று அவள் உள்ளே செல்ல, பேச்சை மாற்றிவிட்ட நிம்மதியில், இரண்டு கைகளாலும் தலையை கோதி, “ஊப்ஸ்..” என்று உதட்டைக் குவித்து காற்றை ஊதினான் சத்யன்.

ஆனால், அவன் பொய்யாகச் சொன்ன கன்னத்து வலிக்கு மித்ராவின் கையால் கிரீம் தடவிக்கொண்டு வீட்டுக்குச் சென்றவனின் நிம்மதியை நிலைக்கவிடாமல் துள்ளினார் சண்முகலிங்கம்.

வித்யாவின் மூலம் விஷயத்தை அறிந்து, எகிறிக்குதித்த தகப்பனிடம், “நான் அவளைத்தான் கட்டுவேன். வேண்டாம் என்று தடுக்க உங்கள் யாருக்கும் உரிமை கிடையாது. நீங்கள் சம்மதித்தால் உங்கள் இருவரின் முன்னாலும் திருமணம் நடக்கும். இல்லையோ, என் திருமணத்தை நடத்திக்கொள்ள எனக்குத் தெரியும்!” என்று அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்லி அவரின் வாயை ஒரேயடியாக அடைத்தான் சத்யன்.

இங்கே பவித்ராவின் விஷயம் அறிந்த லக்ஷ்மியும் கீதனுக்கு அழைத்து, “என் மகளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்க எனக்குத் தெரியும். உன்னை யார் அந்தக் கேடுகெட்ட குடும்பத்தில் கல்யாணம் பேசச்சொல்லி சொன்னது? நீ கெட்டதும் இல்லாமல் அவள் வாழ்க்கையையும் கெடுக்காதே.” என்று பாய்ந்தபோது,

“சத்யன் நல்லபிள்ளை. பவியை நன்றாக பார்த்துக்கொள்வான். அதோடு, அவளுக்கும் அவனைத்தான் பிடித்திருக்கிறது. சீதனம் கொடுப்பது மட்டுமில்லை, மனதுக்கு பிடித்தவனையே அவளுக்கு கட்டிவைக்க வேண்டியதும் என் கடமைதான்.” என்று முடித்துவிட்டான் கீதன்.

பவித்ராவும் அதையே சொல்ல, இலங்கையில் இருக்கும் அவரால் என்ன செய்ய முடியும்? கணவரிடம் எரிந்துவிழ மட்டுமே முடிந்தது.

கவிதாவுக்கும் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலை. அவளின் மாமியார் தொடங்கி கணவன் வரைக்குமே இந்த இரட்டை திருமணத்தில் அவ்வளவு திருப்தியும் சந்தோசமும் பட்டனர்.

தன்னால் முடிந்தவரை இந்தக் கல்யாணத்தை நிறுத்தும் முயற்சியாய் மித்ராவை பற்றி தனக்குத் தெரிந்ததுகளோடு இன்னும் இல்லாததுகளையும் பொல்லாததுகளையும் சொல்லி, “அவளைப்போலத்தான் அவளின் தம்பியும் இருப்பான். அவன் வேண்டாம் உனக்கு.” என்று சொல்லிப் பார்த்தாள்.

பவித்ராவோ, “அண்ணாவை விட உனக்கு எல்லாம் தெரியுமாக்கா? எனக்கும் அண்ணியை பற்றியும் தெரியும், அவரைப் பற்றியும் தெரியும். அதனால் நீ சும்மா எதையாவது சொல்லாதே.” என்றுவிட்டாள்.

அதன்பிறகான நாட்கள் இரண்டு திருமணத்தையும் ஏற்பாடு செய்வதிலேயே கீர்த்தனனுக்கும் சத்யனுக்கும் கழிந்தது.

கீர்த்தனன் மித்ரா, சத்யன் பவித்ரா ஜோடிகளின் கல்யாணத்துக்கு முதல் நாளே வந்திறங்கினார்கள் கவிதா குடும்பத்தினர். பயணக்களை ஆறியதுமே, “மித்துவீட்டுக்கு போய் வருவோமா?” என்று கேட்டார் சங்கரி அம்மா.

அதைக்கேட்ட கவிதாவுக்கு, ‘அவள் வீட்டுக்கு நான் போவதா?’ என்று மனம் கடுத்தது. வேறு வழியின்றி திருமணத்திற்காக என்று குடும்பத்தோடு ஜெர்மனி வந்தாலும், மித்ராவை பார்க்கவோ அவளோடு பேசவோ பிடிக்கவில்லை அவளுக்கு.

“நீங்கள் வேண்டுமானால் போய்விட்டு வாருங்கள் மாமி. எனக்கு களைப்பாக இருக்கிறது. திவிக்குட்டியும் அழுதுகொண்டே இருக்கிறாள்.” என்றாள் தன் மாமியாரிடம்.

நீண்ட பயணத்தால் திவியும் மெய்யாகவே சிணுங்கிக் கொண்டிருக்க, கவிதாவையும் திவ்யாவையும் விட்டுவிட்டு சங்கரியும் தாமோதரனும் கிளம்பினர்.

“மித்துவின் வீடு எங்கே இருக்கிறது தனா? விலாசத்தை தந்தாய் என்றால் நாவியில் கொடுத்துப் போகலாம்.” தாய் தந்தையரை கொண்டுபோய் விட ஆயத்தமான சேகரன் கேட்டான்.

“பவிக்குத் தெரியும். அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு போ. வழி காட்டுவாள்.” என்றான் அவன்.

‘அந்த வீட்டுக்கா? அந்த ஜான் இருப்பானே?’ வெறுப்பில் சுளித்தது பவித்ராவின் முகம். எந்தளவு ஆழத்துக்கு அவள் நெஞ்சில் காதலும் நேசமும் நிறைந்து கிடந்ததோ அதற்கு சற்றும் குறையாமல் இப்போது கோபமும் வெறுப்பும் நிறைந்து வழிந்தது.

ஆனாலும், இந்த திருமணங்களை நிறுத்த முயலவில்லை அவள். முதலாவது காரணம், அவளது தமையன். இனியும் எதையாவது முட்டாள் தனமாய் செய்து அவனின் வாழ்க்கையை சீர்குலைக்க விருப்பமில்லை. அடுத்த காரணம், சொல்லவே பிடிக்கதபோதும், அந்த ஜானை விடுத்து இன்னொருவனை கணவனாக மனதில் வரிக்க முடிக்காமையே! அந்தளவு ஆழத்துக்கு தன் மனதில் அவன் பதிந்திருப்பதை தானே வெறுத்தாள். தன் எண்ணங்களை யாருக்கும் காட்டாமல் அவர்களோடு புறப்பட்டாள்.

வீட்டின் அழைப்புமணி ஒலிக்கவும், போய் கதவைத் திறந்தாள் மித்ரா. அங்கே நின்றவர்களைக் கண்டதும் முகம் பூவாக மலர, “அம்மா..!” என்றபடி, விரைந்து சங்கரி அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

“சுகமாக இருக்கிறாயா மித்தும்மா?” ஆதுரத்தோடு அணைத்துக்கொண்டவரும் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு வினாவினார்.

“ஓ..! நான் நன்றாக இருக்கிறேன்மா. உள்ளே வாருங்கள். வாருங்கள் அப்பா. வாருங்கள் அண்ணா.” என்று எல்லோரையும் வரவேற்றவள், அவர்களோடு நின்ற பவித்ராவைக் கண்டதும், அவளையே பார்த்தாள்.

அவளும் இவளைப் பார்க்க, “உள்ளே வா பவி..” என்று அவளின் கைப்பிடித்து அழைத்தாள்.

வந்தவர்கள் யார் என்று தெரியாத போதிலும் புன்னகைத்து வாருங்கள் என்று வரவேற்றனர் அங்கேயிருந்த சத்யனும் வித்யாவும்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
சத்யனின் பார்வை பவித்ராவை நோக்க, அவளோ அவனை நிமிர்ந்தும் பார்க்கவில்லை. ஏன் ஒரு பொருட்டாகக் கூட மதிக்கவில்லை. எப்போதும் தன்னை ஆவலுடன் பார்ப்பவளின் அலட்சியம் அவனுக்கு ஒருவித ஆத்திரத்தை கிளப்பியது.

‘சரிதான் போடி! நீ பெரிய இவள் பார். எனக்கு தேவை என் அக்காவின் கல்யாணம். அது நாளைக்கு நடக்கப் போகிறது. இதில் நீ என்னைப் பார்த்தால் என்ன பார்க்காட்டி என்ன?’ அவனும் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டான்.

அவனளவில், பவித்ராவிடம் பொய்யாகப் பழகினாலும் அவளையும் கைவிடாமல் கைப்பிடிக்கப் போகிறான். ஆக, செய்த தவறையும் நேர் செய்துவிடப் போகிறோம் என்றெண்ணி, எந்தக் குற்ற உணர்வும் இன்றியே இருந்தான் அவன்.

மித்ரா, வீட்டுக்குள் வந்தவர்களை அமரச்சொல்லிவிட்டு, “என்னம்மா திடீர் என்று வந்திருக்கிறீர்கள். காலையில் கதைக்கும்போது கூட வருவதாகச் சொல்லவே இல்லையே.” என்று சங்கரியிடம் கேட்டாள்.

“நீயும்தான் காலையில் கதைக்கும்போது நாளைக்கு உனக்கு திருமணம் என்பதை சொல்லவில்லை. பிறகு நாங்கள் மட்டும் சொல்லவேண்டுமா?” என்று கேட்டார் அவர்.

என்ன சொல்ல என்று தெரியாமல் சங்கடத்தோடு அவர்கள் மூவரையும் பார்த்தாள்.

“தனா முதலே சொல்லிவிட்டான் மித்து. அம்மாதான் திடீர் என்று வந்து உனக்கு ஆனந்த அதிர்ச்சியை தரவேண்டுமாம் என்று சொல்லவில்லை.” என்று சொல்லிப் புன்னகைத்தான் சேகரன்.

“அது.. அதுவந்து அண்ணா..” என்று தடுமாறியவளின் விழிகள் அருகில் நின்ற சகோதரர்களிடம் சென்று மீண்டது.

“எது வந்தது?” என்று கேட்டுச் சிரித்தார் தாமோதரன்.

“அதப்பா..” அப்போதும் எதை எப்படி சொல்வதென்று தெரியாமல் தடுமாறினாள் மித்ரா.

பின்னே, கணவன் மனைவி என்று சொல்லிக்கொண்டு ஒருவாரம் அவர்களின் வீட்டில் போய் தங்கிவிட்டு வந்தவர்களுக்கு நாளை திருமணம் என்றால்.. விசித்திரமாக இல்லை?

ஆனால் அவளின் மனதை உணர்ந்துகொண்டார் சங்கரி. “எங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும். அதனால் நீ ஒன்றும் சங்கடப்படாதே.” என்றார் தேற்றும் முகமாக.

அவளோ தேறுவதற்கு பதிலாக இன்னும் குழம்பினாள். எல்லாம் என்றால்? யார் சொல்லியிருப்பார்கள்? கீதனா கவியா?

வித்யா அவர்களுக்கு குடிக்க ஏதாவது கொண்டுவர எண்ணி உள்ளே போக, “இது உன் தம்பி சத்யன் தானே. எங்கள் பவியின் மனதில் இடம் பிடித்தவன்.” என்று சத்யனை பார்த்துக் கேட்டார் சங்கரி.

“ஆமாம் அம்மா.” என்றாள் மித்ரா மனதை குடைந்த விஷயத்தை மறைத்து.

“அதெப்படி அவ்வளவு இலகுவாக பவியின் மனதில் இடம்பிடித்தாய் சத்யா? அவள் இங்குவந்து கொஞ்ச காலம்தானே ஆகிறது.” என்று குறும்போடு கேட்டார் தாமோதரன். “என் மனைவியை சம்மதிக்க வைக்க எனக்கு சரியாக ஒரு வருடம் பிடித்தது.” என்று அவர்களின் பொன்னான அந்தக் காலத்தை வேறு நினைவு கூர்ந்தார்.

அவனை மீறி சத்யனின் பார்வை பவித்ராவிடம் செல்ல, அவளோ விழிகளில் வெறுப்பை உமிழ்ந்தாள். ‘சொல்! பொய்யாக நாடகமாடி அவளை ஏமாற்றி அவள் மனதில் இடம் பிடித்தேன் என்று சொல்’ என்றது அவள் விழிகள்.

“சரி சொல்லப்பா. உன் காதல் கதையை பற்றி. எங்கே முதலில் சந்தித்தீர்கள்?” என்று கதைகேட்க ஆயத்தமானார் தாமோதரன்.

“அப்பா! அவர்களின் தனிப்பட்ட விசயத்துக்குள் நுழைகிறீர்கள்.” என்று சிரிப்போடு எச்சரித்தான் சேகரன்.

“எங்கே சந்தித்தார்கள் என்பது தனிப்பட்ட விசயமாடா?” என்று மகனைக் கேட்டவர், “நீ சொல் சத்தி.” என்று அவனை ஊக்கினார்.

பவித்ராவின் முகத்தில் இருந்த கோபச் சிவப்பும், அவள் அவனை முறைத்ததும் தூண்ட, “அது ஒரு ஆடையகத்தில் சந்தித்தோம்.” என்றான் சத்யன் வேண்டுமென்றே.

நெஞ்சில் வலித்தது பவித்ராவுக்கு. அப்படி சந்தித்ததும், அவனோடு மோதிக்கொண்டதும், அதன் பிறகு அவன் நினைவாகவே நாட்களை கழித்ததும் என்று ஒவ்வொன்றாக நினைவில் வர, அன்று சுகமாய் இனித்த விஷயங்கள் ஒவ்வொன்றும் இன்று விசமாய் கசந்தது.

இதை விடவே கூடாது என்று கணத்தில் முடிவெடுத்து, “அண்ணி, நாளைக்கு எத்தனை மணிக்கு கோவிலுக்கு கிளம்புகிறீர்கள் என்று அண்ணா கேட்கச் சொன்னார்.” என்று மித்ரவிடம் கேட்டாள்.

“காலையிலேயே ஆறுமணிக்கு பவி.”

“அண்ணாவும் அப்படித்தான் சொன்னார். உங்களை தயாராகி அங்கே வரட்டுமாம். எல்லோரும் ஒன்றாகப் போகலாமாம். அர்ஜூன் அண்ணா குடும்பம், அருணா அக்காவின் அம்மா அப்பா எல்லோரும் வருவார்கள்.” என்றாள் அவள்.

அப்போது, வித்யா அனைவருக்கும் தேநீரையும் சிற்றுண்டியும் கொண்டுவந்து கொடுத்தாள். தன்னதை புன்னகையோடு வாங்கிக் கொண்டே, “மூவருமே அருமையான பிள்ளைகளாக இருக்கிறீர்கள். உன் தங்கைக்கும் இன்னும் இரண்டு மூன்று வருடங்களில் மாப்பிள்ளை பார்க்கச் சரியாக இருக்கும் இல்லையா மித்து. அப்படிப் பார்க்கும்போது என்னிடம் ஒரு வார்த்தை சொல். எங்கள் சொந்தத்தில்லும் நல்ல பெடியன்கள் இருக்கிறான்கள்” என்றார் சங்கரி.

அப்படியே பேச்சு அடுத்தநாள் நடக்கப்போகும் திருமணத்திற்கான ஏற்பாடுகள் பற்றி பேசுவதில் மாறிப்போக, தான் சீண்டுவதை உணர்ந்து பேச்சை மாற்றியவளை சத்யன் முறைத்தான்.

அவளோ தன் தேநீரை அருந்துவதே மகாகடமை என்பதுபோல் இருந்தாள். அதன்பிறகு சத்யனை நிமிர்ந்தே பார்க்கவில்லை. ஆனால், சத்யனின் விழிகளோ அவளை அவ்வப்போது ஆராய்ச்சியுடன் தழுவியது.

மித்ரா வீட்டிலேயே அன்றிரவு தங்கப்போவதாக சங்கரி சொல்ல, அவரை அங்கேயே விட்டுவிட்டு, தகப்பனாரோடும் பவித்ரவோடும் கீர்த்தனம் வீட்டுக்கு கிளம்பினான் சேகரன்.

அடுத்த நாளும் அழகாக விடிந்தது.

கீர்த்தனன் மித்ராவின் முதல் திருமணம் நடந்த அதே கோவிலிலேயே இந்த இரட்டை திருமணமும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. எல்லோரும் அங்கு சென்று சேர்ந்ததும், “இரண்டு கல்யாணங்களும் ஒன்றாகவே நடக்கட்டும்.” என்றார் தாமோதரன்.

“முதலில் எங்கள் திருமணம் நடக்கட்டும் மாமா. பிறகு சத்யன் பவியின் திருமணத்தை செய்யலாம்.” என்று இடைமறித்தான் கீர்த்தனன்.

காரணம் புரியாமல் அவனை நோக்கிய சத்யனுக்கு, அவன் ‘சத்யன்’ என்று முழுப்பெயரிட்டு அழைத்தது சரக்கென்று மனதில் உறைத்தது.

அத்தான் இன்னும் என்மேல் கோபமாக இருக்கிறாரோ? அவன் முகத்தை ஆராய, அதிலிருந்து எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை இவனால்.

ஆனால், விழிகள் மட்டும் ஒருவித தவிப்போடு அவனையே தொடர்ந்தன.

காரணம் புரியாதபோதும், கீர்த்தனன் எதையும் சும்மா செய்யமாட்டான் என்று அறிந்து எல்லோரும் அதற்கு சம்மதிக்க, மித்ராவின் பெற்றோர், கவிதாவின் புகுந்தவீடு, அர்ஜூன் குடும்பம், அருணாவின் பெற்றோர் என்று எல்லோரும் வாழ்த்த, அன்றுபோல் இன்றும் அதே மங்களநாணை மித்ராவின் கழுத்தில் அணிவித்தான் கீர்த்தனன்.

அன்று நெஞ்சம் முழுவதும் நேசத்தால் நிரம்பித் தளும்ப, கண்களில் காதல் மின்ன தாலியை வாங்கிக்கொண்டவள் இன்று கண்ணீரோடு அதை ஏற்றாள்.

ஒருபக்கம் அவனுடைய நிழலுக்கு தான் மீண்டும் வந்து சேர்ந்துவிட்டோம் என்று நிம்மதியடைந்த மனது, அப்படி வந்துசேர்ந்த வழியை எண்ணி ஊமையாக அழுதது.

அவளின் கண்ணீரைக் கண்டவனின் நெஞ்சமெல்லாம் வலி. எல்லோரும் சூழ இருக்கும் நிலையில் எதுவும் செய்ய இயலாதபோதும், அவளின் கரத்தைப் பற்றி அழுத்திக்கொடுத்தான்.

விழிகளில் கலக்கத்தோடு அவனை ஏறிட்டாள் மித்ரா. அவனும் அவளைத்தான் பார்த்தான். அந்த விழிகள் எதையோ சொல்ல முயல்வது போலிருக்க, அதைப் புரிந்துகொள்ள அவள் முயற்சிக்க, அப்படி புரிந்துகொள்ள முதலே பார்வையை மாற்றிக்கொண்ட கீர்த்தனன் அவளை அதே கைப்பிடியாக அழைத்துக்கொண்டு சத்யனிடம் சென்றான்.

இணைந்திருந்த அவர்களின் கரத்தையும், தமக்கையின் கழுத்தில் தொங்கிய தாலியையும், அவள் நெற்றியில் இருந்த குங்குமத்தையும் கண்ட சத்யனின் உள்ளம் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சியில் நிறைந்து தளும்பியது.

இந்தக் கோலத்தில் திரும்பவும் அவளைப் பார்க்கத்தானே அவன் பாடு பட்டதெல்லாம்!

அதற்கு காரணமான அத்தானிடம் தன் நன்றியை சொல்ல அவன் வாயை திறக்க முதலே, “நீ சொன்னதுபோல உன் அக்காவை நான் மணந்துகொண்டேன் சத்யன். இனி என் தங்கையை மணப்பதில் உனக்கு எந்தத் தடையும் இல்லையே?” என்று கேட்டான் கீர்த்தனன்.

“அத்தான்!” அதிர்ச்சியோடு அழைத்தவனின் விழிகளில் வலி!

அந்த விதியை நிர்ணயித்தவன் அவன்தான். என்றாலும் அது இவ்வளவு தூரத்துக்கு கீர்த்தனனை பாதித்திருக்கும் என்பது அவன் எதிர்பாராதது. அதை கீர்த்தனன் சொல்லும்போது அவனுக்குமே இவ்வளவு தூரத்துக்கு வலிக்கும் என்பதும் அவன் எதிர்பாராதது.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
சத்யனை பார்த்து உயிர்ப்பில்லாமல் புன்னகைத்தான் கீர்த்தனன். அதுநாள் வரை அவனின் அந்த அழைப்புக்காக ஏங்கியவனின் மனதில் இன்றைய அழைப்பு எந்த மாற்றத்தையும் உருவாக்க மறுத்தது.

அர்ஜூனை திரும்பிப் பார்க்க, அவன் ஏதோ பத்திரங்களை கொண்டுவந்து கொடுத்தான்.

அதை கையில் வைத்துக்கொண்டு எல்லோரையும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, “இது பவித்ராவின் பெயரில் இலங்கையில் வாங்கியிருக்கும் வீட்டுப் பத்திரம்.” என்று ஒரு பத்திரத்தை சத்யனிடம் நீட்டினான்.

அதையேன் தன்னிடம் தருகிறான் என்கிற குழப்பத்தோடே வாங்கிக்கொண்டான் அவன்.

அடுத்ததாக வங்கிப்புத்தகம் ஒன்றை எடுத்து, “இது அவளின் பெயரில் தொடங்கிய வங்கிக்கணக்கு. இதில் கணிசமான தொகையை வைப்புச் செய்து இருக்கிறேன். முதலில் இந்தப் பணத்தை வைத்து இங்கேயும் ஒரு வீட்டை வாங்கித் தரலாமா என்றுதான் நினைத்தேன். பிறகு உங்கள் இருவரின் விருப்பம் வேறாக இருந்தால்? அதுதான் பணமாகத் தருகிறேன்.” என்றவன் அதையும் அவனிடம் கொடுத்தான்.

கடைசியாக ஒரு கார் திறப்பை எடுத்துக் கொடுத்தான். “புத்தம் புதுக்கார். என் தங்கையின் கணவனுக்காக வாங்கி இருக்கிறேன். நகைகள்.. பவித்ரா அணிந்திருப்பது எல்லாமே அவளுக்காக செய்தவைதான்.” என்றவனின் பேச்சில், ‘இனி நீ எனக்கு என் தங்கையின் கணவன் மட்டும்தான்’ என்கிற தொனி தெறித்ததில் மனதில் அடிவாங்கினான் சத்யன்.

“இதெல்லாம் என் தங்கைக்காக நான் கொடுக்கும் சீதனம். கவிதாவுக்கு என்னவெல்லாம் கொடுத்து திருமணம் செய்து கொடுத்தேனோ அதேயளவு பவித்ராவுக்கும் செய்து இருக்கிறேன். இதில் ஏதாவது குறை இருந்தால் தாராளமாக என்னிடம் கேட்கலாம்.” என்று பக்கா பெண் வீட்டுக்காரனாக அவன் சொல்லி முடித்தபோது,

“என்னத்தான் இதெல்லாம்? சீதனம் அது இது என்று நான் கேட்டேனா? எனக்கு ஒன்றும் வேண்டாம்! நான் ஆசைப்பட்டது நீங்களும் அக்காவும் திரும்பச் சேரவேண்டும் என்று மட்டும்தான் அத்தான்.” என்றவன் அருகில் நின்ற தமக்கையிடம் திரும்பி, “அக்கா, ஏன் அத்தான் இப்படியெல்லாம் நடந்துகொள்கிறார்?” என்று கேட்டான்.

மித்ராவும் அதே கேள்வியை விழிகளில் தாங்கி கணவனை ஏறிட்டாள். கூடப் பிறந்தவன் ஒருபக்கம், கட்டியவன் மறுபக்கம் என்று அவர்கள் இருவரும் இருகூறாகப் பிரிந்து நிற்க யாருக்காக தான் பேசுவது என்று தெரியாமல் தடுமாறினாள்.

“என் தங்கைக்கு கணவனாக வருகிறவருக்கு இதையெல்லாம் செய்யத்தானே வேண்டும்.” என்று மனைவியின் விழிகள் சுமந்த கேள்விக்கு பதில் அவன் சொல்ல, ‘நான் உங்கள் தங்கையின் கணவன் மட்டும் தானா அத்தான்? உங்களின் சத்தி இல்லையா?’ என்று தவித்துப்போனான் சத்யன்.

சத்யனிடம் திரும்பி, “அன்று நீ என் தங்கையை மணந்துகொள்ள ஒரு நிபந்தனை விதித்தாய் சத்யன். அதை நான் நிறைவேற்றி விட்டேன். அதேபோல சீதனத்தையும் நீ எதிர்பார்க்கலாம் இல்லையா? இதையும் நீயாகக் கேட்டபின்னர் கொடுப்பதை விட, கேட்கமுதல் கொடுப்பது தானே எனக்கும் மரியாதை, என் தங்கைக்கும் மரியாதை. இனியும் நீ வாயால் கேட்டு நான் ஒன்றைச் செய்யும் நிலையில் இருக்கக் கூடாது பார்.” என்றான் கீர்த்தனன்.

“அத்தான்..” விழிகள் கலங்கிப்போயிற்று சத்யன் என்கிற அந்த முழுமையான ஆண்மகனுக்கு!

பவித்ராவை திரும்பிப் பார்த்தான். இதையெல்லாம் வேண்டாம் என்று அத்தானிடம் சொல்! விழிகளால் இறைஞ்சினான்.

அவளோ கண்களை நனைத்த கண்ணீரோடு, ‘நாலுபேர் கூடியிருக்கும் சபையில் தங்கையையும் கவுரவித்து தன் மரியாதையையும் காப்பாற்றிக் கொண்டாரே, அவர்தான் உண்மையான கூடப்பிறந்த சகோதரன். நீயும் இருக்கிறாயே!’ என்று வெறுப்போடு கேட்டாள்!

இவள் வேறு! நேரம் காலம் தெரியாமல்!

ஐயர் நல்லநேரம் முடியப் போகிறது என்று அறிவுறுத்த, மனதில் விசனத்துடன் பவித்ராவின் கழுத்திலும் சத்யன் தாலியைக் கட்டி அவளை தன் மனைவியாக்கிக்கொண்டான்.

அவன் கட்டிய மாங்கல்யத்தை நெஞ்சில் சுமந்தவளுக்கு அது என்னவோ பெரும் பாறாங்கல்லாக மாறி நெஞ்சை அழுத்தியது.

பதிவுத் திருமணத்தையும் முடித்துக்கொண்டு திரும்பி வருகையில் கீர்த்தனன் குடும்பம் அவனது காரிலும், சத்யனும் பவித்ராவும் சத்யனின் காரிலும் ஏறிக்கொள்ள, திருமணமானவர்கள் இடைஞ்சலின்றி பேசிக்கொள்ளட்டும் என்றெண்ணி வித்யாவை தங்கள் காருக்குள் ஏற்றிக்கொண்டார் சங்கரி அம்மா.

மற்றவர்களும் அவரவர் கார்களில் இவர்களைப் பின்தொடர்ந்தனர்.

மகனின் அருகில் அமர்ந்தபடி, ஜன்னல் வழியாக வேடிக்கை பார்கிறேன் என்கிற பெயரில் பின்னால் அமர்ந்திருந்த மனைவியை அவ்வப்போது கண்ணாடி வழியே பார்த்தபடி காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான் கீர்த்தனன். இப்போதே பேச்சை ஆரம்பித்து, அனைத்தையும் சுமூகமாக்கிவிட மனம் துடித்தாலும், இப்படி பாதையில் பாதிக் கவனமும், பேச்சில் மீதிக்கவனமும் என்று பேசும் விசயமல்ல இது என்றெண்ணி தன்னை அடக்கிக்கொண்டான்.

அதோடு, இனி காலமுழுக்க அவள் அவனோடுதானே இருக்கப் போகிறாள் என்கிற ஆறுதலும் சேர, இப்போதைக்கு தான், மனைவி, மகன் என்று மூவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்ததே போதும் என்றெண்ணி அமைதிகொண்டான்.

அடுத்த காரில் கணவனின் அருகில் அமர்ந்திருந்த பவித்ராவும் முகத்தை வெளியிலேயே திருப்பி வைத்துக்கொண்டு வர சத்யனுக்கு எரிச்சலும் ஆத்திரமும் தான் வந்தது.

அத்தான் தந்தபோது இவளாவது வேண்டாம் என்று சொல்லியிருக்க வேண்டாமா? என்னவோ இவள் வீட்டுக் காசுக்கும் வீட்டுக்கும் அவன் ஆசைப்பட்டது போன்ற மாயையை அண்ணனும் தங்கையுமாகச் சேர்ந்து உருவாக்கி விட்டார்களே.

ஏனோ அந்தக் கோபத்தை கீர்த்தனனிடம் காட்ட முடியாமல் போனதில் அருகில் அமர்ந்து வந்தவளையே திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தான்.

அவளோ அவனது முறைப்பையும் மனநிலையையும் உணராது தனக்குள்ளேயே போராடத் தொடங்கியிருந்தாள்.

காதலில் முழுமையாக தோற்று அல்லவோ காதலித்தவனை கரம் பிடித்திருக்கிறாள்.

விழியோரங்கள் கரிக்கப் பார்க்க, இல்லை நான் அழக்கூடாது! வாழ்ந்து காட்டவேண்டும்! என்னைத் தோற்கடித்தவனின் மனதை வென்று காட்டவேண்டும்!

ஏமாற்றப் பட்டுவிட்டோம் என்றதும் சோர்ந்துவிட்டால் நடந்தது மாறிவிடுமா என்ன?

பார்க்கலாம்! என் கணவனே நீயா நானா என்று பார்க்கலாம்?

அவள் மனம் உறுதி பூண்டது!


 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#4
அத்தியாயம்-11


மதிய உணவுக்கு ஆசியன் ரெஸ்டாரென்ட் ஒன்றில் ஏற்பாடு செய்திருந்தான் கீர்த்தனன். எல்லோருமாக உணவை முடித்துக்கொண்டதும் அருணாவின் பெற்றோரும், சண்முகலிங்கம் மனைவியுடனும் அங்கிருந்தே கிளம்பினர்.

வித்யாவையும் தங்களோடு வரும்படி ஈஸ்வரி அழைக்க, அத்தான் வீட்டுக்கு போகும் ஆர்வத்தில் அன்று அக்காவோடு தங்குவதாகச் சொல்லிவிட்டாள் அவள்.

அதன்பின் கீர்த்தனன் வீட்டை நோக்கி காரை விட, அவனை பின்தொடர்ந்தது சத்யன், சேகரன், அர்ஜூன் மூவரினதும் கார்.

கணவனின் கார் வீட்டை நெருங்க நெருங்க, வார்த்தைகளால் வடிக்கமுடியா உணர்வுகளின் பிடியில் சிக்கித் தவித்தாள் மித்ரா. அந்த வீட்டுக்குள் திரும்பவும் கால்பதிக்கப் போகிறோம் என்கிற நினைவில் தேகம் சிலிர்த்த அதேநேரம், அந்த வீட்டிலிருந்து கடைசியாக அவள் வெளியேறிய விதம் நினைவில் வந்து நெஞ்சை கிழிக்க, அவளது கருவிழிகள் இரண்டும் அவள் மனதைப் போலவே அலைபாய்ந்தது.

ஒருவழியாக வீடும் வந்துவிட, அந்த வீட்டையே பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்துவிட்டாள் மித்ரா. கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கலங்கிவிட்ட விழிகளோடு, சிலையென அமர்ந்து இருந்தவளையே கவனித்தபடி இறங்கி, பின் கதவைத் திறந்து மகனை தூக்கினான் கீர்த்தனன்.

அப்போதும் அவளிடம் மாற்றமில்லை. “இறங்கு மித்து.” என்றான் மெல்லிய குரலில்.

மித்து என்கிற அழைப்பு அவளின் உள்ளத்தை ஊடுருவி, உயிரின் ஆழத்தை தொட்டபோது சட்டெனத் திரும்பிப் பார்த்தாள் மித்ரா.

அவன் இன்னும் கொடுக்காத விளக்கங்களை அந்த அழைப்பு கொடுக்க முயல, பவித்ராவுக்காகத்தான் என்னை மணந்தான் என்று ஆழப் பதிந்துபோயிருந்த நினைப்பு அதை விளங்கிக்கொள்ள விடாமல் தடுக்க, திணறினாள் மித்ரா.

அப்போது, அவனது காருக்கு அருகில் அடுத்தடுத்து வந்து நின்ற கார்களையும் அதிலிருந்து இறங்கியவர்களையும் கவனத்தில் கொண்டு, அவளது மென் கரத்தைப் பற்றி அழுத்தி, “வா..” என்றழைத்தான் கணவன்.

மெல்ல உணர்வு பெற்று காரை விட்டு இறங்கினாள் அவள்.

எல்லோரும் வந்ததும், “இரண்டு ஜோடிகளும் அப்படியே நில்லுங்கள்.” என்றுவிட்டு சங்கரி உள்ளே செல்ல, மகனைக் கையில் தூக்கியபடி மனைவியின் அருகில் சென்று நின்றுகொண்டான் கீர்த்தனன்.

பட்டு வேட்டி சட்டையில் அப்பாவும் மகனும் இருக்க, மித்ரா இருவரினதும் மணமாலைகளை கையில் வைத்தபடி நின்ற கோலம் எல்லோர் மனதையும் நிறைத்தது.

மலர்ச்சியற்ற முகத்துடன் பவித்ரா ஒருபக்கமும், அவள் பற்றிய பிரக்ஜையே இன்றி சத்யன் ஒரு பக்கமும் நிற்பதைக் கவனித்துவிட்டு, “டேய் சத்தி, ஆன்ட்டி சொன்னது விளங்கவில்லை? உன் மனைவிக்கு அருகில் வந்து நில்.” என்றான் அர்ஜுன்.

அப்போதுதான் மனைவி என்கிற ஒருத்தி அங்கே நிற்கிறாள் என்பதாக அவளைப் பார்த்தான் சத்யன். பொன் வண்ணப் பட்டுச் சேலையில், கழுத்தில் புதுத்தாலி தொங்க, இடை தாண்டிய அடர் கூந்தலில் பூச்சூடி, கையில் மாலையுடன் நின்றவளின் அழகு அவன் விழிகளில் படவேயில்லை. மாறாக பொலிவிழந்து சோர்ந்து கிடந்த வதனம் தான் பட்டது.

இவள் போடும் சீனுக்கு அளவே இல்லை!

எரிச்சல் மேலோங்க இடத்தைவிட்டு அசையாது அவன் நிற்க, “ஜான் அண்ணாவுக்கு வெட்கமாம் அண்ணா. அதுதான் பவிக்காவுக்கு பக்கத்தில் போகவில்லை. ஆனால், முன்னர் எல்லாம் அக்காவுக்காக ரோட்டில் தவம் கிடப்பார் தெரியுமா..” என்று தனக்குத் தெரிந்ததை அவிழ்த்துவிட்டுச் சிரித்தாள் அஞ்சலி.

“ஓ.. இது வேறா? வேறு என்னவெல்லாம் செய்தான்?” என்று சுவாரசியமாகக் கதைகேட்டார் தாமோதரன்.

“இன்னும் தாத்தா..” என்று அவள் ஆரம்பிக்க, “ஏய் எலிக்குஞ்சு! பேசாமல் இரு!” என்றான் சத்யன் அதட்டலாக.

“என்னையா எல்லோருக்கும் முன்னால் எலிக்குஞ்சு என்கிறீர்கள்?” என்று அவனிடம் கருவியவள், “ஒருநாள் தாத்தா, அக்கா ஜான் அண்ணாவின் காரில் தனியாகப் போக தயங்கினாரா, உடனேயே ஜான் அண்ணாவுக்கு பெரும் கோபம் வந்துவிட்டது. ‘நான் ஒன்றும் கெட்டவன் இல்லை, என்னோடு காரில் வரச்சொல் அஞ்சு’ என்று என்னிடம் சொன்னார். பிறகு நான் சொல்லித்தான் பவிக்கா காரில் ஏறினார்..” என்று, அவன் செய்த திருகுதாளங்களை அவள் எல்லோர் முன்னாலும் போட்டுடுடைக்கத் தொடங்க,

“அம்மா தாயே! போதும் நிறுத்து!” என்று கையெடுத்து கும்பிட்டான் சத்யன். அதோடு, வேகமாச் சென்று மனைவியின் அருகிலும் நின்றும் கொண்டான்.

பின்னே, அவனது வண்டவாளங்களை எல்லாம் அவள் தண்டவாளம் ஏற்றினால் தன் முகத்தைக் கொண்டுபோய் எங்கே வைப்பான்?

ஆனால் அவன் மனைவியோ, அவன் அருகில் வந்து நின்ற வேகத்தில் தோள்கள் உரசிக்கொண்டதில், அனிச்சை செயலாக அவனிடமிருந்து விலகி நின்றாள். சத்யனின் கோபம் கூடிக்கொண்டே போனது.

அங்கே வந்த சங்கரி, இரண்டு ஜோடிகளையும் ஆலம் சுற்றி உள்ளே வரவேற்றார்.

அவர்களின் பின்னே நுழைந்த வித்யாவையும், அஞ்சலியையும் பார்த்து, “இருவரும் எங்கே ஓடுகிறீர்கள்? என்னோடு வாருங்கள்..” என்று அழைத்துச் சென்றார் சங்கரி.

அங்கே கார் டிக்கிகளுக்குள் இருந்த, கல்யாணத்துக்கு என்று கொண்டுசென்ற பூஜை பொருட்கள், தட்டுகள், பூக்கள் என்று இருந்தவற்றை அவர்களிடம் கொடுத்தனுப்பினார்.

அவற்றையெல்லாம் அருணாவோடு சேர்ந்து அவர்கள் உள்ளே கொண்டு வந்தபோது, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு தான் ஆசையாசையாகப் பார்த்து வாங்கிய வீட்டுக்குள் பாதம் பதித்ததில் உணர்ச்சிவசப்பட்டு வாசலிலேயே நின்றிருந்தாள் மித்ரா.

அவளிடம், “இதையெல்லாம் எங்கே வைக்கட்டும் மித்ராக்கா?” என்று கையிலிருந்த பொருட்களை கட்டிக் கேட்டாள் அஞ்சலி.

ஒருகணம் தயங்கினாலும் அடுத்தகணமே அந்த வீட்டுப் பெண்ணாக மாறி, “என்னோடு வாருங்கள்..” என்றபடி, அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு பூஜை அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

வீ ட்டுக்குள் வந்ததில் இருந்து, கலங்கிய விழிகளை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, ஆவலோடும் ஆசையோடும் அந்த வீட்டை பார்த்தபடி நின்றவளையே கவனித்துக் கொண்டிருந்த கீர்த்தனன், இயல்பான அவளின் அந்தச் செய்கையில் மனம் நிறைந்தான்.

“இனியாவது இந்த வேட்டியை கழட்டலாம் தானே.” என்று அர்ஜூனின் காதை கடித்தான் சத்யன்.

“டேய், இன்றைக்கு உன் கல்யாண நாள்டா. வேட்டியோடு இருந்தால் என்ன? அதோடு, இதென்ன எப்போது பார்த்தாலும் நீ ஒருபக்கம் பவித்ரா ஒருபக்கம் என்று இருக்கிறீர்கள். அவளுக்கு அருகில் போய் நில்” என்றான் அர்ஜூன்.

“அதெல்லாம் தேவையில்லை!” என்று எரிச்சலோடு அவன் சொல்ல, அதை கேட்டபடி அங்கு வந்தார் சங்கரி.

“என்ன தேவையில்லை?” என்று அதட்டி, அவனையும் பவித்ராவையும் இரட்டைச் சோபா ஒன்றில் ஒன்றாக அமர்த்தினார்.

சத்யன் அமர்ந்ததும், முடிந்தவரை அவனைத் தொடாமல் அமர்ந்தாள் பவித்ரா. அந்தச் செய்கை, சற்றுமுன்னர் அவன் தோள் தெரியாமல் உரசியதும் அவள் தள்ளி நின்றதை நினைவூட்ட, வசதியாக அமர்ந்துகொள்வதுபோல் வேண்டுமென்றே அவளின் தோளை இடித்துக்கொண்டு அமர்ந்தான் சத்யன்.

பவித்ரா திரும்பிப் பார்த்து முறைக்க, அவனோ இவள் பக்கம் திரும்பவே இல்லை.

அப்போது, சேடிப்பெண்கள் புடைசூழ நடந்துவரும் அரசகுமாரி போன்று, வித்யாவும் அஞ்சலியும் பலகாரத் தட்டுக்களுடன் வர எல்லோருக்கும் தேநீர் கொண்டுவந்தாள் மித்ரா.

வைத்தவிழி வாங்காது மனைவியையே பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தான் கீர்த்தனன். எல்லோருக்கும் தேநீர் வழங்கியவள் கடைசியாக கணவனிடம் தட்டை நீட்டினாள்.

ஆவலுடன் அவள் முகத்தை அவன் பார்க்க, அவளோ தட்டில் பார்வையை பதித்துநின்றாள். முகம் வாட, கப்பை எடுக்கக் கையை நீட்டியபோது, மித்ராவின் கழுத்தில் இருந்த தாலி சேலை மறைவுக்குள் இருந்து வெளியே வந்து முன்னும் பின்னுமாக ஆடி அவனின் கவனத்தை ஈர்த்தது. தன்னவள் மீண்டும் தன் கரம் சேர்ந்துவிட்டதை அந்தத் தாலி உரக்கச் சொல்ல, வாடிப்போன அவன் முகம் மீண்டும் தன் ஜீவனை மீட்டுக்கொண்டது.

தட்டை அங்கிருந்த மேசையில் வைத்தவள் தன்னருகில் அமர்வாள் என்று அவன் எதிர்பார்க்க, கணவனின் அருகாமையை கவனமாக தவிர்த்துக்கொண்டு சங்கரி அம்மாவின் அருகில் சென்று அமர்ந்துகொண்டாள் மித்ரா.

காரிலும் மகனோடு பின்னால் அமர்ந்தவள் இப்போதும் அவனை தவிர்த்துவிட்டாள். காரணம் அறியாது மனைவியை பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

இப்படி இரண்டு ஜோடிகளுக்குள்ளும் மௌனமாக நடக்கும் இந்த யுத்தங்களை அறியாத குழந்தைகள் திவ்யாவும் சந்தோஷும் தங்களின் விளையாட்டை தொடங்க, அவர்களோடு அஞ்சலியும் கலந்துகொள்ள, சற்று நேரத்தில் வித்யாவும் இணைந்துகொண்டாள்.

புன்னகையோடு அதைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த தாமோதரன், முதல்நாள் பயணத்தின் காரணமாகவும், அன்று அதிகாலையிலேயே எழுந்து கொண்டதினாலும் உண்டான களைப்பில் மறைமுகமாக ஒரு கொட்டாவியை வெளியேற்ற, அதைக் கவனித்த மித்ரா, "கொஞ்சநேரம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு வாருங்கள் அப்பா." என்றாள் அக்கறையோடு.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#5

"ஓய்வு எப்போது வேண்டுமானாலும் எடுக்கலாம் மித்து. ஆனால் இந்தக் குழந்தைகள் சேர்ந்து விளையாடுவதை இன்றைக்கு மட்டும்தானே பார்க்கலாம். இனி அடுத்த லீவுக்குத்தானே நாம் எல்லோரும் திரும்ப சந்திப்போம்." என்றார் அவர் அங்கிருந்து அசையாமல்.

"நாளைக்கே போகிறீர்களா சேகரன்? அவ்வளவு தூரத்தில் இருந்து வந்திருக்கிறீர்கள், உடனேயே திரும்ப வேண்டுமா?" என்று அர்ஜூன் கேட்க,

"அதைத்தான் அண்ணா நானும் சொன்னேன். ஒருவாரம் நின்று தங்கிப் போங்கள் என்றால் கேட்கிறார்கள் இல்லை." என்றாள் மித்ரா குறையோடு.

அவளைப் பார்த்த நொடியில் இருந்து எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி, அவளைப் பற்றிய தூண்டித் துருவல்கள் இன்றி, அன்பைப் பொழிந்த அவர்களைப் பிரிவது பெரும் வருத்தத்தைக் கொடுத்தது.

அவளின் தலையை தடவிக் கொடுத்த சங்கரி, “எங்களுக்கும் நிற்கத்தான் மித்தும்மா ஆசை. உன் அப்பாவுக்கு நாளை மறுநாள் புல் செக்கப் ஒன்று இருக்கிறது. ஒரு வருடத்துக்கு முதலே முன்பதிவு செய்த நாள் இது. கட்டாயம் போகவேண்டும். ஆனால், அடுத்த லீவுக்கு எல்லோருமாக அங்கே வரவேண்டும். வித்தி, உன்னையும் சேர்த்துத்தான் சொல்கிறேன். தனா, எல்லோரையும் கூட்டிக்கொண்டு வரவேண்டியது உன் பொறுப்பு!” என்று அழைப்பு விடுத்தார் அவர்.

"கட்டாயம் மாமி." என்றான் அவன்.

“உன் வேலை என்னமாதிரி சத்தி? பொன்னில் வேலை செய்வதாக உன் அக்கா சொன்னாளே? நிரந்தரமாகவே அங்கேதான் வேலையா?”

“அங்கே இன்னும் ஒரு.. மூன்று வார வேலை இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். பிறகு இங்கேதான் அம்மா.” என்றான் அவன்.

“அதுவரை உன் மனைவி என்ன செய்யப் போகிறாள்? அம்மா அப்பாவோடு விடப் போகிறாயா?”

அன்று, சுவிசில் வைத்து கீர்த்தனன் சொன்னதைத் தாண்டி, மற்ற விஷயங்கள் அறியாதவர் கேட்க, சத்யனுக்கோ என்ன பதில் சொல்வது என்றே தெரியவில்லை.

மனைவி, குடும்பம், எங்கே வாழ்வது என்பது பற்றியெல்லாம் முதலே யோசித்து இருந்தால் தானே பதில் சொல்ல முடியும்.

அக்காவின் திருமணம் என்று அதிலேயே குறியாக இருந்தவன், பதிலற்று தமக்கையை பார்க்க, “அவனும் இனி இங்கேதான் இருக்கப் போகிறான்.” என்றான் கீர்த்தனன்.

“இந்த வீடு மூன்று மாடிகளாக நாங்கள் வாங்கியதே எல்லோரும் ஒன்றாக இருக்கத்தான் மாமி. மேல் மாடி அவனுக்கு. அதற்கு வேண்டிய தளபாடங்கள் கூட வாங்கிப் போட்டுவிட்டேன். அதற்கு மேலே வித்யாவுக்கு. இப்போ, அவன் திரும்பி வரும்வரை பவி எங்களோடுதான் இருப்பாள்.” என்றான் தொடர்ந்து.

“ஓ.. முதலே எல்லாவற்றையும் திட்டம் போட்டுச் செய்திருக்கிறீர்கள்." என்று மெச்சிக்கொண்டார் சங்கரி.

அந்த மெச்சுதலில் மகிழ முடியாமல் மனம் சுருண்டது சத்யனுக்கு. அந்த மூன்றுமாடித் திட்டம் அந்த வீடு வாங்குகையில் அவர்கள் எல்லோருமாக கதைத்துப் பேசியதுதான். ஆனால் இன்று, கோவிலில் வைத்து சீதனம் கொடுத்ததன் பிறகு, இதை சாதரணமாக எடுக்க இயலவில்லை அவனால். இதுவும் அந்த சீதனத்தில் அடக்கமா என்கிற சினத்தில் சத்யனின் முகம் சிவந்தது.


அன்று இரவு;

ஆண்கள் ஹாலில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சியில் மூழ்கியிருக்க, திவ்யா உறங்கிவிட்டதில் பவித்ராவையும் வித்யாவையும் தன் விளையாட்டுக்கு பிடித்துக் கொண்டிருந்தான் சந்தோஷ்.

அப்போது பவித்ராவை அறைக்குள் அழைத்த சங்கரி, முதல் இரவுக்காக அவளைத் தயார் செய்ய, கைகால்கள் நடுங்கத் தொடங்கியது அவளுக்கு.
கலக்கத்தோடு கவிதாவையும் மித்ராவையும் பார்த்தாள். சங்கரி அம்மாவின் முன்னால் எதுவும் சொல்ல முடியாமல் அவளின் கையைப் பற்றி அழுத்திக்கொடுத்தாள் மித்ரா.
புதுப் பெண்ணுக்கான தயக்கம் என்றெண்ணி, “இதில் பயப்பட ஒன்றுமே இல்லை பவிம்மா. அவன் நீ விரும்பியவன் தானே. பிறகு என்ன? நான் பார்த்த வரையிலும் கொஞ்சம் கோபக்காரன். ஆனால், பாசக்காரனும் தான். நீ பாசத்தோடு அவனைக் கவனித்தாய் என்று வை, பிறகு உன் பின்னாலேயே வால் பிடித்துக்கொண்டு அலைவான்.”என்று அவர் புத்திமதி சொன்னபோது,
‘அவனாவது என்பின்னால் வால் பிடித்துக்கொண்டு அலைவதாவது.’ என்று சலித்துக்கொண்டாள்.
அப்படியிருந்தும், அவன் கட்டிய தாலி இன்று முழுவதும் நெஞ்சின் மீது கனமாய் கிடந்து நீ அவனுக்குச் சொந்தமானவள் என்பதை அறிவுறுத்தியதில், அவள் இதயத்துக்குள் சின்னச் சின்ன சலனங்களும் மாற்றங்களும் உருவானதும் உண்மைதான்.

தாலிக்கொடியின் மகிமை என்பதா, அல்லது நீறு பூத்த நெருப்பாக அவள் ஆழ்மனதுக்குள் உறைந்துகிடந்த காதலின் சக்தியா, ஏதோ ஒன்று அவள் மனதில் அவன் மீதான கோபம் சற்றும் மாறாமல் இருந்தாலும், அவன் மீதான ஒரு சொந்தமும் தோன்றிற்று என்றால் அது பொய்யில்லை.

சிலநேரம், இன்று தனிமையில் சந்திக்கையில் அவன் நடந்துகொண்டதற்கான விளக்கத்தை சொல்வானோ.. சொல்லி அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்பானோ..

இந்த எண்ணம் வந்ததுமே, நெஞ்சம் எதிர்பார்ப்பில் பரபரக்கத் தொடங்கிற்று!

அண்ணாவும் அண்ணியும் இணையவேண்டும் என்பதுதானே அவன் விருப்பம். அதற்காகத்தானே அனைத்தையும் செய்தான். அவன் விருப்பம்போல் எல்லாம் நடந்தபிறகும் விளக்கம் சொல்லாமல் இருப்பானா என்ன?

கட்டாயம் சொல்வான்! சொல்லி அவளை சமாதானப் படுத்துவான்! இந்த எண்ணம் வந்ததும், அவளுமே சற்று ஆவலோடு அவனுடனான தனிமையை எதிர்நோக்கி காத்திருந்தாள்.

சற்று நேரத்தில், அவள் எதிர்பார்த்த நேரமும் வந்துவிட, அவளை அழைத்துக்கொண்டுபோய் மேல்தள வீட்டில் விட்டனர்.

வீட்டுக் கதவை அடைத்தவள், ஒருவித தயக்கமும் வெட்கமும் போட்டிபோட கணவனை நாடிச் சென்றாள்.

இலகுவான ஷார்ட்ஸ், டி- ஷர்ட் சகிதம், ஒருகாலை கட்டிலில் மடித்து அமர்ந்திருந்தவன், மற்றக் காலை நிலத்தில் ஊன்றியபடி லாப்டாப்பில் எதையோ நோண்டிக் கொண்டிருந்தான்.

அறை வாசலில் அவள் தயங்கி நிற்கக் கண்டு, திரும்பிப் பார்த்தவன், “உள்ளே வா..” என்றழைத்தான் இயல்பாக.

அவன் சோபாவைக் காட்டவும், பதுமையென அமர்ந்துகொண்டவளின் இதயமோ படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. இப்படி ஒரு அறையில், இரவின் ஏகாந்தத்தில், தனிமையில், அவனது மனைவி என்கிற உரிமையோடு அவனை சந்தித்ததில் தன் இயல்பை தொலைத்திருந்தாள் பவித்ரா.

ஆயினும், செவிகளை தீட்டிக்கொண்டு காத்திருந்தவளை ஏமாற்றாமல் தன் பேச்சை ஆரம்பித்தான் அவள் கணவன்.

அதில் மட்டும்தான் அவள் ஏமாறவில்லை!

“உன்னோடு கொஞ்சம் கதைக்கவேண்டும் பவித்ரா.” என்று அவன் சொன்னபோது, விழிகளில் ஆர்வம் பொங்க அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

கூரிய அவன் விழிகளை சந்தித்தபோது அவளிடம் மெல்லிய சலனம். அதை மறைத்துக்கொண்டு அவனை நோக்கியவளை எந்த சலனமும் இல்லாது பார்த்துப் பேசினான் சத்யன்.

“உனக்கே தெரியும், இந்தத் திருமணமே அக்காவுக்காகத்தான் நடந்தது என்று. இதிலிருந்தே அக்கா எனக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்று தெரிந்திருக்கும். அப்படித்தான் வித்தியும். அக்கா எனக்கு அம்மா மாதிரி என்றால் வித்யா மகள் மாதிரி. என்றைக்குமே அவர்களின் சந்தோசமும் நிம்மதியும் எனக்கு முக்கியம். அதற்கு தடையாக நீ இருக்கக் கூடாது! உன்னால் அவர்களுக்கு ஒரு பிரச்சனை வருமாக இருந்தால் அதனால் பாதிக்கப் படுகிறவள் நீயாகத்தான் இருப்பாய்.” என்று அவன் சொன்னபோது, நெஞ்சம் அடிவாங்க, இதயம் உடைய, அவனை வெறித்தாள் பவித்ரா.

ஏற்கனவே காதலைக் கொன்றவனின் செயலை ஒதுக்கி, வாழ்க்கையை சீராக்க எண்ணி பெரும் நம்பிக்கையுடன் உள்ளே வந்தவளின் மனதையும் கொன்றது அவனது பேச்சு!

“உங்களுக்கு உங்கள் அக்காவும் தங்கையும் மட்டும் தான் முக்கியம் என்றால் எதற்காக என்னைக் காதலிப்பதாக நடித்து, கல்யாணமும் முடித்தீர்கள்?” என்றாள் கொதிப்போடு.

“அதுதான் சொன்னேனே, அக்காவுக்காகத்தான் என்று.” என்றான் அவன், அவளின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளாதவனாக.

“உங்கள் அக்காவுக்காக நீங்கள் எதையும் செய்து தொலையுங்கள். அதில் என்னை இழுக்கும் உரிமையை உங்களுக்கு யார் தந்தது? என் சந்தோசம், நிம்மதி, மகிழ்ச்சி எல்லாவற்றையும் குழிதோண்டிப் புதைத்துவிட்டு, என்னால் உங்கள்வீட்டு நிம்மதி கெடக்கூடாது என்று எந்த முகத்தை வைத்துக்கொண்டு சொல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள் சினத்தோடு.

“நீ உன் அண்ணனின் தங்கை என்கிற உரிமை. அவர் என் அக்காவுக்கு செய்த நம்பிக்கைத் துரோகத்தால் உண்டான உரிமை!” என்றான் அவன் அழுத்தம் திருத்தமாக.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#6
“என்னது? என் அண்ணா நம்பிக்கை துரோகம் செய்தாரா? அப்போ உங்கள் அக்கா எதுவுமே செய்யவில்லையா? எதையுமே ஒழித்து மறைக்கவில்லையா?” என்று தன்னை மீறி அவள் கேட்டு முடிக்கமுதலே,

“ஏய்!” என்று சீறும் சிங்கமென அவள்முன்னால் ரவுத்திரமாக வந்து நின்றான் சத்யன்.

நடுங்கிப்போய் சோபாவோடு சோபாவாக அவள் ஒன்ற, அவளின் கையை பிடித்து இழுக்காத குறையாக மேலே தூக்கினான் அவன்.

அவள் முகத்தை தன்னருகே இழுத்து, “அக்காவைப் பற்றி ஏதாவது கதைத்தாய் என்றால் உன்னை தொலைத்துக் கட்டிவிடுவேன்!” என்று அவன் கர்ஜித்தபோது, நடுநடுங்கிப்போனாள் பவித்ரா.

ஆனாலும், அவன் மட்டும் என் அண்ணாவை எப்படிக் குற்றம் சாட்டலாம் என்று கனன்றது மனது.

அது கொடுத்த உந்துதலில், “நீங்களும் என் அண்ணாவை பற்றிக் கதைக்காதீர்கள்!” என்றாள் அச்சத்தையும் மீறி.

“ஏன் கதைக்கக் கூடாது? வயிற்றில் குழந்தையோடு இருந்தவளை அம்போ என்று விட்டவரை பற்றி கதைக்கக் கூடாதா? பெரிய சீதனம் தருகிறாராம் சீதனம்! நான் கேட்டேனா? அல்லது காசு பணத்துக்காக உன்னைக் கட்டியதாக நினைத்தாரா? விசாவுக்காக மணந்த அவரைப்போல என்னையும் நினைத்தாரோ?”

அந்தக் கேள்வி அவளை கொதி நிலையின் உச்சத்துக்கே கொண்டுபோக, அவனை வெறுப்போடு நோக்கினாள் பவித்ரா. “அண்ணாவாவது விசாவுக்காக என்று நேரடியாக சொல்லி மணந்தார். உங்களைப் போல எதையும் ஒழித்து மறைக்கவில்லை. நாடகமாடவில்லை, யாரையும் ஏமாற்றவில்லை!” என்றாள் சூடாக.

உன் அக்காகூடத்தான் ஒழித்து மறைத்தாள் என்று வாய்வரை வந்ததை தொண்டைக்குள் விழுங்கிக்கொண்டு, “என்னவோ நீங்கள் மட்டும் காதலில் கசிந்துருகி என்னைக் கட்டியது போலிருக்கே உங்கள் பேச்சு. அக்காவுக்காக என்னை மணந்தவருக்கு என் அண்ணாவை சொல்லிக்காட்டும் அருகதை இல்லை!” என்றாள் பவித்ரா, நெடு நாட்களாக தன் மனதை எரித்துக்கொண்டிருந்த கோபத்தை குரலில் காட்டி.

“உன்னைக் கைவிடாமல் கட்டியிருக்கிறேனே என்று அதுவரை சந்தோசப்படு. அந்த லக்ஷ்மியின் மகள் நீ என்கிற ஒரு காரணமே போதும் உன்னை நான் என்னவும் செய்ய. ஆனால் நான் என் அக்காவின் வளர்ப்பு. நெறி தவறமாட்டேன். அதனால் தப்பித்தாய் நீ!” என்று உறுமியவன்,

“அதற்காக என் அக்கா தங்கையின் விசயங்களில் நீ தலையிட்டால் உன்னை சும்மா விடுவேன் என்றுமட்டும் கனவிலும் நினையாதே! மறுபடியும் மீளவே முடியாத அளவுக்கு செய்துவிடுவேன்!” என்று விரல் நீட்டி எச்சரித்துவிட்டு வாசலை நோக்கி சென்றவன், வாசலில் நின்று அவளை திரும்பிப் பார்த்தான்.

மனதில் மண்டிய வெறுப்பை விழிகளில் தேக்கி அவனை அவள் முறைக்க, அதனால் சற்றும் பாதிப்படையாமல், “உன் அண்ணாவிடம் அவர் தந்த சீதனம் மண்ணாங்கட்டி எல்லாவற்றையும் திருப்பி வாங்கிக்கொள்ளச் சொல். அவருடைய காசு பணம் இங்கே யாருக்கும் தேவையில்லை.” என்றான்.

“அதை அவரிடமே சொல்லுங்கள்!” என்றாள் அவள் எடுத்தெறிந்த குரலில்.

“ஏன்? சொல்லமாட்டேன் என்று நினைப்போ உனக்கு? சொல்கிறேன். கட்டாயம் சொல்கிறேன்.” என்றவன், அடுத்த அறைக்குள் புயலெனப் புகுந்து கதவடைத்துக் கொண்டான்.

சோர்ந்துபோய் தொப்பென்று சோபாவில் விழுந்தவளின் நெஞ்சமெல்லாம் கசந்து வழிந்தது.


இங்கே கீதன், தன்னுடைய அறையில் இருப்புக் கொள்ளாமல் அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தான். மித்ராவின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தான்.

மகன் விளையாடிவிட்டு மேசையில் அப்படியே போட்டுவிட்டுச் சென்ற ‘பில்டிங் ப்ளாக்ஸ்’ களை கைகள் எடுத்து அடுக்கினாலும் செவிகள் திறக்கப்போகும் கதவின் அருகிலேயே காத்திருந்தது.

அவன் மனதை அழுத்தும் அத்தனை சுமைகளையும் அவளிடம் கொட்டவேண்டும். அவள் மனதில் இருக்கும் துன்பங்களை பொறுமையாகக் கேட்டு அகற்றவேண்டும். தான் செய்த தப்புக்களை எல்லாம் அவளிடம் சொல்லி, ஆறுதல் தேடவேண்டும். நிம்மதியாகக் கண்மூடி உறங்கவேண்டும்!
என்றெல்லாம் எண்ணிக்கொண்டு அவனிருக்க, அவளும் வந்தாள். தூங்கிவிட்ட மகனைக் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டு. வேகமாக வந்து மகனைத் தான் வாங்கினான்.


“என்னிடம் சொல்லியிருக்க நான் வந்து தூக்கியிருப்பேனே. வித்தியோடு இருக்கிறான் என்றுவிட்டுத்தான் பேசாமல் வந்தேன்.” என்றவன், மகனின் தூக்கம் கெடாமல் கட்டிலில் கிடத்தினான்.

போர்வையை போர்த்திவிட்டு நிமிர்ந்தவள், அவனைப் பாராமல் தயக்கத்தோடு கதவை நோக்கி நடந்தாள். கதவடைக்கப் போகிறாள் என்று அவன் நினைக்க, வாசலையும் தாண்டி தன் பாதத்தை தூக்கி அவள் வைக்க, “மித்து..” என்று அவசரமாக அழைத்தான் கீர்த்தனன்.

தேகத்தில் ஒருவித நடுக்கம் ஓட, ஒரு கையால் நிலையை பற்றி தன்னை சமாளிக்க முயன்றாள் மித்ரா. தனக்குள் தோன்றிய கலக்கத்தை மறைக்க முயன்றபடி அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“எங்கே போகிறாய்?” ஒரு அவசரத்தோடு கேட்டான் கீர்த்தனன்.

“உ..உறங்க..”

“அப்போ சந்து?”

“அவன் உங்களோடு உறங்கட்டும்.”

“இரவில் எழுந்தால்?”

“எழும்பமாட்டான்..”

மறைமுகமாக அவளைத் தடுக்க முயன்றவனின் முயற்சிகளை புரிந்துகொண்டு பதில் சொல்லும் மனைவியையே சற்றுநேரம் வெறித்தான் கீர்த்தனன்.

அவளோ, தன் விழிகளை தழைத்துக்கொண்டாள்.

அன்று காலையில் இருந்து அவளோடு தனியாகப் பேச அவன் காத்திருப்பதை பல தடவைகள் உணர்த்திவிட்டான். தன்னுடைய மனமாற்றத்தை கூட இயன்றவரை இலைமறை காயாகக் காட்டிவிட்டான். அப்படியிருந்தும் இப்படி நடக்கிறாளே.

“இங்கேயே படேன்.” தவிப்பை காட்டாதிருக்க முயன்படி சொன்னான்.
.
“அ..அங்கே வித்யா தனியாக இருக்கிறாள்.” என்றாள் மனைவி.


“இந்த வீட்டில் வித்யா எத்தனையோ நாட்கள் இரவில் தங்கியிருக்கிறாள், அவளுடைய அறையில் தனியாக.” தனியாக என்பதை அழுத்திச் சொன்னான் அவன்.

கீழுதட்டைப் பற்களால் பற்றியபடி அவள் தலையைக் குனிய, அவளையே பார்த்தபடி நின்றான் கீர்த்தனன்.

தன் மனதை அறியாதவளுக்கு வார்த்தைகளால் புரியவைக்கலாம். ஆனால், தெள்ளத் தெளிவாக, உள்ளங்கை நெல்லிக்கனியாக புரிந்து வைத்திருக்கிறவளை என்ன செய்வது?

மெல்லிய கோபம் கூட எழுந்தது. அடக்கிக்கொண்டான்.

இனியும் அவள் மனதை நோகடிக்கக் கூடாது என்று எடுத்திருந்த முடிவு நினைவில் வர, அதோடு, அவளும் அவனை விட்டு எங்கே போய்விடப் போகிறாள் என்கிற எண்ணமும் சேர்ந்துகொள்ள, “சரி, போ.” என்றான் எதையும் காட்டிக்கொள்ளாமல்.

விட்டால் போதும் என்று ஓடிப்போனாள் மித்ரா. அவள் சென்ற திசையையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றான் கீர்த்தனன்.

எதற்காக இந்த ஓட்டம்? அவளை என்ன செய்து விடுவானாம்? அவன் எதிர்பார்த்தது என்ன? அவளிடம் தன் மனதைக் கொட்டி, ஆத்திரத்தில் செய்த தவறுகளுக்கு மன்னிப்பை வேண்டி, அவள் மனதில் இருக்கும் கலக்கங்களை போக்கிவிட வேண்டும் என்பதுதானே.

அதன்பிறகு, அவளின் பூக்கரம் பற்றி, நிம்மதியாக உறங்கவேண்டும் என்பதுதானே!

சத்யன் பவித்ரா வாழ்வு சீராகாமல் அவனாலும் மனைவியோடு ஒன்றிவிட முடியாதுதான். அதைவிட அவனுக்கும் அதற்கெல்லாம் காலமும் நேரமும் தேவைப் படுகிறதுதான். அதற்காக, அருகருகே அமர்தல், ஒரு கரம் பற்றுதல், மனம் விட்டுப் பேசுதல்.. இது எல்லாமா கூடாது?

ப்ச்..! எதிர்பார்த்து ஏமாந்த மனம் சிணுங்கிக்கொண்டே இருந்தது. அவன் பார்வை மகனிடம் சென்றது.

அவர்களுக்கு பாலமாக அவன் இருக்கிறான். அவர்களின் எதிர்காலம் பரந்து விரிந்து கிடக்கிறது. இன்றில்லாவிட்டால் நாளை பேசிக் கொள்ளலாம். நாளை வித்யா போய்விடுவாள். பிறகு யாரைக் காரணம் காட்டுவாளாம்?

இதழ்களில் பூத்த புன்னகையோடு மகனின் அருகில் படுத்தவன், அப்படியே மனைவியையே உரித்துப் படைத்துப் பிறந்திருந்த மகனை ஒரு பூவை அணைப்பதுபோல் அணைத்துக்கொண்டு உறங்கிப் போனான்.


தொடரும்....

சிலருக்கு பேஜ் ஓபன் ஆகவில்லை என்று சொல்லி இருந்தீங்க. அதனால பாகம் இரண்டின் 1-11 வரையிலான அத்தியாயங்களை கூகிள் லிங்க் கீழ இருக்கு. வாசித்து மகிழுங்கள்ள்ள்....

https://drive.google.com/file/d/1Lhsd1A4_fCk6zL1LUUVOh3glTpKS-cOP/view?usp=sharing
 
#7
Akka full text um display aagalla
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#8
Akka full text um display aagalla
கூகிள் லிங்க் இருக்கேமா அதுல வாசிங்கோ

https://drive.google.com/file/d/1Lhsd1A4_fCk6zL1LUUVOh3glTpKS-cOP/view?usp=drivesdk
 
#9
Nice
 
#10
Thank you sis ... thinamum 10th epi pottacha endru parthirunthom.... 2 epi thanthuviteerhal... nice epi sis...
 

ugina

New member
#11
nice ud sis
lapla thaan padika mudiyuthu mobilela paathi thaan varuthu
 
#12
nice episodes
 
#13
wonderful
 
#14
Super ud sis.
 
#15
Thanks nithaa.supera irunthatha.,,😍😍😍😍
 
#16
Nice
 
Top