அத்தியாயம் 1

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#1
அத்தியாயம்-1



கணவனின் மடியிலேயே உறங்கியிருந்தாள் மித்ரா. அவளின் தலையை இதமாக வருடிக்கொண்டிருந்த கீர்த்தனனின் செல் இசைக்க, உறக்கம் கெட்டுவிடாத வகையில் அவளை சோபாவில் கிடத்திவிட்டு அங்கிருந்து அகன்றான்.

தன் பேச்சு மனைவியின் உறக்கத்தை கெடுக்காத தூரம் சென்றதும் அழைப்பை ஏற்று, “சொல்லு கவி.” என்றான்.

“எப்போ அண்ணா என்னைப் பார்க்க வரப்போகிறாய்?” எடுத்த எடுப்பிலேயே சற்றே எரிச்சல் மண்டிய குரலில் வினவினாள் கவிதா.

அவள் சுவிஸ் வந்து இரண்டு மாதங்களாகியிருந்தது. அப்படியிருந்தும் தமையன் இன்னும் தன்னைப் பார்க்க வரவில்லை என்பது மிகுந்த கோபத்தைக் கொடுத்திருந்தது அவளுக்கு.

அங்கே சோபாவுக்குள் சோர்வோடு சுருண்டு கிடந்த மித்ராவை திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு, “வருகிறேன் கவி. அதற்கு முதலில் உன் அண்ணி கொஞ்சம் தேறட்டும். அவளுக்கு எப்போது பார்த்தாலும் தலை சுற்றலும் வாந்தியும் தான்.” என்றான் கீர்த்தனன்.

“அதெல்லாம் கர்ப்பவதியான பெண்களுக்கு இருப்பது இயற்கைதான் அண்ணா. சும்மா சாட்டுச் சொல்லவேண்டும் என்பதற்காக சொல்லாதே. அல்லது என்னைப் பார்க்க நீ வருவதில் உன் மனைவிக்கு உடன்பாடு இல்லையோ..?” சந்தேகக் குரலில் அவள் கேட்க,

“அதென்ன ‘உன் மனைவி’ என்கிறாய்? முதலில் அவளை முறையாக அண்ணி என்று சொல்லப் பழகு!” என்று கடிந்துவிட்டு, “அவள் எதற்கு தடுக்கவேண்டும்? எனக்குத்தான் அவளை விட்டுவிட்டு வர முடியவில்லை. கொஞ்ச நாட்கள் பொறு. பிறகு வருகிறேன்.” என்றான் பொறுமையாக.

“அந்தக் கொஞ்ச நாட்கள் எப்போ வரை அண்ணா? குழந்தை பிறக்கும் வரைக்குமா? பிறகு கைக்குழந்தை என்று சாட்டுச் சொல்வாய் போல. கொஞ்சமாவது என் மேல் அன்பு இருந்தால் இப்படிச் சொல்வாயா நீ? எனக்குத்தான் என் அண்ணாவை பார்த்து பல வருடங்கள் ஆச்சே என்று ஏக்கமாக இருக்கிறது. உனக்கு எங்கே அதெல்லாம் இருக்கப் போகிறது?” என்று புரிந்துவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தாள் கவிதா.

மனைவியின் அருகில் வந்து அமர்ந்தவனின் மனமோ கனத்துப்போய்க் கிடந்தது.

சோர்வோடு கிடந்தவள் களைப்புற்றிருந்த விழிகளைத் திறந்து, “யார் கீதன்?” என்று கேட்டுவிட்டு, மீண்டும் அவன் மடியில் தன் தலையை சாய்த்துக்கொண்டாள் மித்ரா.

“கவிதா..” என்றான் சுருக்கமாக.

“என்னவாம்? நீங்கள் எப்போது அவளைப் பார்க்கப் போகிறீர்கள்?”

“அவள் கதையை விட்டுவிட்டு உனக்கு இப்போது எப்படி இருக்கிறது என்று சொல்? ஏதாவது குடிக்கிறாயா? அல்லது சாப்பிடத் தரட்டுமா?”

சற்று முன்னர்தான் குடல் வெளியே வந்துவிடுமோ என்கிற அளவில் வாந்தி எடுத்துவிட்டு வந்து படுத்திருந்தாள்.

“இல்லைப்பா. ஒன்றும் வேண்டாம். களைப்பாக இருக்கிறது. கொஞ்சம் படுத்திருக்கப் போகிறேன்.” என்றவள், “நான் இருந்துகொள்வேன் கீதன். நீங்கள் போய் பார்த்துவிட்டு வாருங்கள். அவளும்தான் எத்தனை தடவைகள் கேட்டுவிட்டாள். பாவம்தானே.” என்று மீண்டும் கவியின் விடயத்துக்கு வந்தாள்.

அது அவனுக்கும் விளங்காமல் இல்லைதான். ஆனால், இப்படி வாந்தி, தலை சுற்றல், சோர்வு, மெல்லிய மயக்கம் என்று தாய்மையின் அத்தனை அவதிகளையும் அனுபவிக்கும் மனைவியை கணமும் பிரிய மனமில்லை அவனுக்கு. அவளையும் அழைத்துக்கொண்டு போகவும் முடியவில்லை. முதல் குழந்தை, மூன்று மாதங்களே ஆன நிலையில், ஏதாவது நடந்துவிட்டால்?

அன்று தேன்நிலவு என்கிற பெயரில் பத்து நாட்கள் ஸ்பெயின் சென்றுவந்து ஆறு மாதங்களாகியிருந்தது. இந்த ஆறு மாதங்களும் மின்னெலென ஓடி மறைந்தன என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

அவ்வளவு நேசம், அத்தனை காதல், அளவிட முடியா அன்பு, ஒருவருக்கொருவர் அனுசரணை என்று அவர்களின் இல்லறம் நல்லறமாக கழிய, அந்த இனிமையான தாம்பத்யத்தின் பரிசாக மித்ரா கருவுற்றாள்.

அதை அறிந்தபோது அந்த வானையே வசப்படுத்திவிட்டதாக உணர்ந்தான் கீர்த்தனன். அவ்வளவு மகிழ்ச்சி! அப்படியொரு பெருமை! ஒருவித கர்வம்!

அவனது சந்ததி தளைக்கிறதே!

“என்னப்பா? என்ன யோசிக்கிறீர்கள்?” என்றவளின் பேச்சில் தன் நினைவுகளில் இருந்து மீண்டு, “கொஞ்ச நாட்கள் போகட்டும்.” என்றான்.

அவள் என்னவோ திரும்பச் சொல்லத் தொடங்கவும், “அதைப்பற்றி பிறகு பேசலாம். நீ கொஞ்சநேரம் அமைதியாகத் தூங்கு.” என்றான் அழுத்தமாக.

“ம்ம்..” என்றவளும், இருந்த சோர்வில் கண்களை மூடிக்கொள்ள, மெல்லத் தட்டிக்கொடுத்தான் கீர்த்தனன்.

நன்றாக உறங்கிவிட்டாள் என்று தெரிந்ததும் எழுந்துசென்று ஒரு போர்வையை எடுத்துவந்து இதமாகப் போர்த்திவிட்டு, அவளின் நாவுக்குப் பிடித்த விதமாக சமையலைக் கவனித்தான்.

நன்கு உறங்கி எழுந்தவளின் முகம் தெளிந்திருந்தது. “குளித்துவிட்டு வா சாப்பிடலாம்.” என்றான் கனிவோடு.

“ஊட்டிவிடுவீர்களா?” விழிகளில் ஆர்வம் மின்னக் கேட்டாள்.

சிரிப்போடு அவளின் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டினான் கீர்த்தனன். “என்னவோ இதற்கு முதலெல்லாம் நீயே சாப்பிட்டதுபோல் கேட்கிறாயே. கடைசியாக உன் கையால் எப்போது உண்டாய்?” என்று கேட்டான் அவன்.

புருவங்களை சுருக்கி யோசித்துவிட்டு, “நினைவில்லை..” என்றாள் செம்பவள இதழ்களை பிதுக்கி.

“பிறகென்ன? போய் குளித்துவிட்டு வா..” என்றவன், அவள் வரவும் அவளுக்கான உணவோடு தயாராக இருந்தான்.

அவளுக்கும் ஊட்டி அவனும் உண்டு முடித்தபோது, “வெளியே சும்மா நடந்துவிட்டு வருவோமா கீதன்?” என்று கேட்டாள் மித்ரா.

“அடிதான் வாங்கப் போகிறாய்! கொஞ்சநேரம் நின்றாலே தலை சுற்றுகிறது என்கிறாய், இதில் நடை கேட்கிறதா உனக்கு?” என்றவன் பாத்திரங்களை கழுவ ஆரம்பிக்க, “இதையாவது நான் செய்கிறேனே..” என்றாள் அவள்.

“நீ ஒன்றும் செய்ய வேண்டாம். போய் ஓய்வாக அமர்ந்துகொள்.” என்றான் அவன்.

அவனோடு வாதாடி வெல்ல முடியாது என்பதை அவள் கருத்தரித்த இந்த மூன்று மாதங்களில் அனுபவ ரீதியாக அறிந்து கொண்டவளோ, தன்னை தாங்கித் தாங்கி கவனிக்கும் கணவனின் அன்பில் நெஞ்சம் பூரிக்க, “நீங்களே என்னை சோம்பேறி ஆக்குங்கள். பிறகு, ஏன் இப்படிச் சோம்பிக் கிடக்கிறாய், உடம்புக்கு ஏதும் செய்கிறதா, டாக்டரிடம் போவோமா என்று பதறுங்கள். வீட்டு வேலைகளையாவது செய்தால் தானே கொஞ்சமாவது உஷார் வரும். பிறகு உங்கள் மகனும் சோம்பேறியாகத்தான் பிறப்பான்.” என்று பொய்யாக சலித்தாள்.

“அதென்ன மகன் என்கிறாய்? மகள் பிறந்தால் என்ன செய்வாயாம்? எனக்கு மகள்தான் வேண்டும்.”
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#2
“அடுத்ததாக ஒரு மகனைப் பெற்றுக்கொள்வேன்!” என்று பதில் சொல்லிவிட்டு, தன் மணிவயிற்றின் மீது கரம் பதித்து, “ஆனால், குழந்தையை பற்றி நினைத்தாலே மகன் என்றுதான் வாயில் வருகிறது கீதன்.” என்றாள்.

விழிகளில் குறும்பு மின்ன, “அல்லது ஒரே நேரத்தில் ஆணும் பெண்ணுமாய் இரண்டு குழந்தைகளை பெற்றுத் தாவேன். உன் ஆசையும் தீரும் என் ஆசையும் தீரும்.” என்றான் கணவன்.

“முடியாது! ஒவ்வொன்றாகத்தான் பெற்றுக்கொள்வேன். அந்த ஒவ்வொரு முறையும் தாய்மையை முழுமையாக அனுபவித்துப் பெறவேண்டும். அதேபோல ஒவ்வொரு குழந்தையையும் பார்த்துப் பார்த்து நம் கண்ணுக்குள் பொத்திப் பாதுகாத்து வளர்க்க வேண்டும்.” சொல்லும்போதே உணர்வுமேலீட்டில் விழியோரங்கள் நீரால் நனைந்தன.

மனைவியின் மனதை நொடியில் கணித்தான் கீர்த்தனன். “நீ கஷ்டப்படுவாயே என்றுதான் இரட்டையாகப் பெற்றுத்தா என்றேன். ஆனால்.. என் காட்டில் மழைதான் போ!” என்றான் குறும்போடு.

“இல்லாவிட்டால் மட்டும் உங்கள் காடு வறண்டுதானே கிடக்கிறது. இப்போ கொஞ்ச நாட்களாகத்தான்.. அதுவும் பிள்ளைக்காக ” என்றவள் அதற்குமேல் சொல்ல இயலாமல் நிறுத்த, மிகுதியை கன்னங்களின் சிவப்புச் சொல்லிற்று.

“அதைவிடுங்கள், எனக்கு என்ன கஷ்டமாம்? அதைச் சொல்லுங்கள்.” என்று பேச்சை வளர்த்தாள் அவள்.

“என் பிள்ளையை சுமப்பதால் தானே இப்படி முடியாமல் கஷ்டப் படுகிறாய்.” என்றான் அவன்

“இதெல்லாம் கஷ்டமா கீதன். இதெல்லாம் சந்தோசம். ஒவ்வொரு பெண்ணும் ஆசைப்பட்டுக் கேட்கும் வரம். அனுபவிக்கத் துடிக்கும் இன்பமான வலி! எவ்வளவுதான் முடியாமல் போனாலும் பிறக்கப் போகிற குழந்தையை நினைத்தாலே போதும் எல்லாக் கஷ்டமும் ஓடிவிடும். அதுவும் எனக்கு.. உங்களுக்கு ஒரு பிள்ளையை பெற்றுத் தரப்போகிறேன் என்கிற நினைவே எவ்வளவு பெரிய சந்தோசத்தைக் கொடுக்கிறது தெரியுமா?” என்றாள் பொங்கும் நேசத்தோடு.

கனிந்த விழிகளில் காதல் மின்ன அவளை அணைத்துக்கொண்டான் கீர்த்தனன். “என் பிள்ளையை சுமப்பதால் என்னைக் கவனிக்க மறந்துவிட்டாயே..” என்றான் குறும்போடு.

“உங்களை கவனிக்காமலா உங்கள் குழந்தையை சுமக்கிறேன்.” என்று முணுமுணுத்தவளின் ஒரு கை உயர்ந்து கணவனின் மார்பில் கோலம் போடத் துவங்கியது.

அதைக்கேட்டு வாய்விட்டுச் சிரித்தான் அவள் கணவன். “பார்ரா..! என் பெண்டாட்டியும் நன்றாகப் பேசுகிறாள்!”

“கற்றுக் கொடுத்ததே நீங்கள் தானே..” விடாமல் அவள் வாயடிக்க, “அப்போ.. நான் கற்றுத் தந்தது எல்லாமே நினைவில் இருக்கிறதா? டெஸ்ட் வைத்து பார்க்கலாமா?” என்றவனின் கேள்விக்கு அவளிடம் பதிலே இல்லாமல் போனது.

“என்னம்மா வாய்காரி, எங்கே பதில்?”

“ச்சு.. சும்மா இருங்கள் கீதன்..” அவன் மார்புக்குள் இருந்து சொன்னாள்.

அப்போது அர்ஜூன் அழைக்க, “சொல்லுடா..” என்றபடி செல்லை காதுக்குக் கொடுத்தான் கீர்த்தனன்.

“வீடு ஒன்று இருக்கு தனா. பார்க்க வருகிறாயா? நீ கேட்ட மாதிரி மூன்று மாடிகள் கொண்ட வீடு. தனித்தனியா மூன்று குடும்பமும் இருக்கலாம், ஒன்றாகவும் பாவிக்கலாம்..” என்றான் அர்ஜூன்.

மித்ராவின் ஆசைப்படி ஜெர்மனியிலேயே சொந்தமாக வீடு ஒன்று வாங்கப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கீர்த்தனன்.

“இல்லடா. மித்ராவால் இப்போதைக்கு எங்கும் அலைய முடியாது. குழந்தை பிறந்தபிறகு பார்க்கலாம்.” என்று அவன் சொல்ல, “இப்போதே பார்ப்போம் கீதன். பிடித்திருந்தால் வாங்கிவிடலாம்..” என்று ஆர்வத்தோடு இடைபுகுந்தாள் மித்ரா.

“வாங்குவோம் மித்து. ஆனால் பிறகு.” என்றான் கணவன்.

“ப்ளீஸ்பா மறுக்காதீர்கள். அது காலையில் தலை சுற்றல் இருப்பது வழமை. அதுவும் ஆரம்பத்தில் தான் அப்படி இருக்கும் என்று டாக்டரே சொன்னார் தானே. இப்போது நான் நன்றாகத்தானே இருக்கிறேன். என்னால் முடியும். வாருங்கள் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வருவோம். வீடு வாங்குவதை தள்ளிப்போட வேண்டாமே..”

அவர்களின் பேச்சை செல்லின் ஊடாக கேட்டுக் கொண்டிருந்த அர்ஜூனும், “எனக்கும் இந்த வீடு நன்றாகவே பிடித்திருக்கிறது. நீ கேட்ட மாதிரியே அமைந்தும் இருக்கிறது. மித்ராவுக்கு முடியவில்லை என்றால் நீ மட்டுமாவது வா. வேண்டுமானால் அவளுக்கு வீடியோ எடுத்துக்கொண்டுபோய் காட்டு.” என்றான்.

கீர்த்தனனின் செல்லில் மைக்கை ஆன் பண்ணி கேட்டுக்கொண்டு இருந்தவளோ, “அண்ணா சொல்வது நல்ல ஐடியா. அப்படிச் செய்யுங்கள்.” என்றாள்.

“வீடு வாங்க ஆசைப்பட்டதே நீ. பிறகு எப்படி நீ நேரில் பார்க்காமல் வாங்குவது..” என்றான் அவன்.

“அப்போ நானும் வருகிறேன். வாருங்கள் இப்போதே போவோம்..” என்று துளிக்கொண்டு அவள் எழும்ப, அங்கே இணைப்பில் அர்ஜூனும் இருந்ததில் விழிகளால் மட்டும் மனைவியை அதட்டி முறைத்தான் கீர்த்தனன்.

கண்களை சுருக்கி உதட்டைக் குவித்து ‘சாரி’ என்று வாயசைத்து சொன்னவள், போதாக்குறைக்கு அவன் தாடையை செல்லமாகப் பிடித்து ஆட்டி, ‘என் கீதன் தானே.. நோ கோபம்..’ என்றாள் அப்போதும் வாயசைப்பாக.

அவள் தன்னைச் சமாளிக்கச் செய்த செயலில் உள்ளம் கொள்ளை போக, “என்ன செய்வது என்று பிறகு சொல்கிறேன் அர்ஜூன்.” என்றுவிட்டு செல்லை அணைத்தவன், மனைவியையும் சேர்த்தணைத்தான்.

“உன்னை எத்தனை தடவை சொல்வது? இப்படித் துள்ளாதே கவனமாக இரு என்று. எதைச் சொன்னாலும் கேட்க மாட்டாயா?” என்று வார்த்தைகள் கடிந்தாலும் உதடுகள் முகமெங்கும் ஊர்கோலம் போனது.

அவன் கைகளில் நெகிழ்ந்தபடி, “ப்ளீஸ் கீதன். வீடு போய்ப் பார்க்கலாம்பா. பிடித்திருந்தால் உடனேயே வாங்குவோம்.” என்றாள் கெஞ்சலாக.

“ஏன் இவ்வளவு அவசரம் மித்து? குழந்தை பிறந்த பிறகு ஆறுதலாக நல்ல வீடாக பார்க்கலாமே..” என்றான் மனைவி பிள்ளைமேல் அக்கறை உள்ள கணவனாக.

“ம்ஹூம்! இப்போதே வாங்குவோம்! ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்து வரும்போது நம் பிள்ளை சொந்த வீட்டுக்குத்தான் வரவேண்டும் கீதன். அவன் வீட்டில்தான் அவன் பாதம் முதன் முதலில் படவேண்டும்.” என்றவளின் விழிகளில் கண்ணீர்! குரலிலோ ஒருவித பிடிவாதம்.

பன்னிரண்டு வயதில் அத்தனை உறவுகள் இருந்தும் அனாதையாக்கப்ப்பட்டவளின், எத்தனையோ தடவைகள் ‘இந்த வீட்டுக்கு நீ சுமை’ என்று தூக்கியெறியப்பட்டவளின், அந்த வீட்டிலேயே பெற்றவர்களுடன் இருந்துவிட வேண்டும் என்பதற்காக ஒரு வேலைக்காரியை போன்று வாழ்ந்தவளின் உள்ளக் கதறலை முழுமையாக அறியாதவனோ மனைவியின் பிடிவாதத்தை சற்றே வியப்போடு நோக்கினான்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#3
அதோடு அவள் விழிகளை நனைத்த கண்ணீரைத் தன் விரல்கொண்டு துடைத்து, “ஹேய்! இதென்ன கண்ணீர்? எனக்கு இதுதான் விருப்பம் கீதன் என்றால் செய்துவிட்டுப் போகப் போகிறேன். உனக்காக எதுவும் செய்வான் உன் கணவன் என்று தெரியாதா?” என்று கடிந்தான் அவன். “இப்போ என்ன? நாம் வீடு வாங்க வேண்டும். நம் பிள்ளை நம் சொந்த வீட்டுக்குத்தான் வரவேண்டும். அவ்வளவுதானே?” என்று கேட்டான்.

வேக வேகமாக ஆம் என்பதாகத் தலையசைத்தாள் மித்ரா. உடனேயே அர்ஜூனுக்கு அழைத்து, அந்த வீட்டை பார்ப்பதற்கு நேரத்தை குறிக்கச் சொன்னான் கீர்த்தனன்.

“நன்றி கீதன்.” என்று எம்பி அவன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள் அவள்.

“சின்ன வயதில் நிரம்பவும் கஷ்டப்பட்டாயா?” அவளைத் தன்னருகில் அமர்த்திக்கொண்டு கேட்டான் அவன்.

திடீரென்று அவன் அப்படிக் கேட்டதும் அவனைப் பார்த்து விழித்தாள் மித்ரா. “ஏன்.. அப்..படிக் கேட்கிறீர்கள்?” வார்த்தைகள் தடுமாற்றத்துடன் வந்தன.

“இல்லாவிட்டால் இந்தக் கண்ணீருக்கும் பிடிவாதத்துக்கும் அவசியம் இல்லையே! என் மனைவி அழுது முதன் முறையாகப் பார்க்கிறேன்.”

உண்மைதான்! அவனை மணந்த நாள்தொட்டு அவள் அறிந்தவை அத்தனையும் சந்தோசம், மகிழ்ச்சி, இன்பம், காதல், நேசம், பாசம், அன்பு இவை மட்டும் தான்!

ஆனால், அதற்கு முன்னால்? நினைக்கவே நெஞ்சு வெடிக்கும் போலிருந்தது. அத்தனையையும் அவனிடம் சொல்லி, அவன் மடியில் தலை புதைத்து ஒருமுறை கதறித் தீர்த்துவிட்டால் அவள் பட்ட அத்தனை காயங்களும் ஆறிவிடும் தான். ஆனால், அதன் பிறகு?

தாயையும் தந்தையையும் அறவே தூக்கி எறிந்து விடுவான். சத்தி வித்தியை அந்தப் பக்கம் போகவே விடமாட்டான். அவளையும் தான்! அப்படி பெற்ற தாயை அநாதரவாக விட்டுவிட அவளால் முடியாது!

முன்னராவது அன்னை இப்படி நடந்து கொண்டாரே என்கிற ஆதங்கம் மனதில் இருந்தது. இப்போது கணவனின் முழு அன்பில் திளைத்து வாழ்கிறவளுக்கு, கட்டிய கணவனின் துணையும், அன்பும், ஒத்துழைப்பும் இல்லையேல் ஒரு பெண்ணின் நிலை என்ன என்று யோசிக்கையில் அன்னைபரிதாபத்துக்கு உரிய நபரே என்று தோன்றியது.

கணவரின் அனுசரணையும் இன்றி, பெற்ற பிள்ளைகளும் கைவிட்ட நிலையில் வயதான காலத்தில் அவரின் நிலை என்ன?

யாருமற்ற அனாதைபோன்று அவள் அனுபவித்த அதே நரகவாழ்க்கையை அவளால் எப்படி அன்னைக்கு வழங்க முடியும்? தன்னால் தாய் காயப்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதாலும் மௌனியாகிப்போனாள் மித்ரா.

ஆனால், அன்னைக்காக அன்னைக்காக என்று அவள் காத்த இந்த மௌனம் பின்னாளில் சூறாவளியாக மாறி அவளைச் சுழற்றி அடிக்கப் போவதை அன்று அறிந்திருக்கவில்லை மித்ரா.

தான் வாய்விட்டுக் கேட்டும் அமைதிகாக்கும் மனைவியின் செயலில் கோபம் எழுந்தது கீர்த்தனனுக்கு. இது புதிதல்ல அவனுக்கு. இப்படி ஏதாவது பேச்சுவாக்கில் அவளின் இறந்தகாலம் பற்றிய பேச்சு வந்தால், அதன் திசையை மாற்றிவிடுவாள் அல்லது இன்றுபோல் மௌனியாகிவிடுவாள்.

அது கொடுத்த சினத்தில், “அப்படி என்னதான் நடந்தது என்று சொல் மித்ரா?” என்றான் அழுத்தமான குரலில்.

திடுக்கிட்டுப்போய் திரும்பிப் பார்த்தாள். மளுக்கென்று விழிகளை நீர் சூழ்ந்தது.

“ஹேய் என்ன?” என்று அவன் கேட்க, “என்மேல் கோபப்படாதீர்கள் கீதன்..” என்று அவள் சொல்லி முடிக்க முதலே வெடித்த விம்மலோடு அவன்தோளிலேயே சாய்ந்தாள் அவள்.

“பின்னே என்னம்மா? என்ன நடந்தது என்று சொல்லாமல் மனதுக்குள்ளேயே வைத்துக் கலங்கினால் நான் என்ன செய்யட்டும்?” என்றான் கீர்த்தனன், அவளின் மனத்துயரை துடைக்கமுடியா இயலாமையோடு.

“நடந்தவைகளை நினைக்கவே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை கீதன். அதோடு அதெல்லாம் முடிந்து போனவை. இந்த நிமிடம் நான் மிக மிக சந்தோசமாக இருக்கிறேன். அதற்குக் காரணம் நீங்கள். என் வாழ்க்கையில் நீங்கள் வந்தது எந்தப் பிறவியிலோ நான் செய்த புண்ணியம். இந்த சந்தோசத்தையும் நிறைவான வாழ்க்கையையும் பழையதை பேசி கெடுத்துக்கொள்ள மனமில்லை கீதன். அதோடு நான் மறக்க நினைப்பவைகளை திரும்பவும் நினைவு படுத்துவானேன்?” என்று அவள் சொன்னபோது, அது உண்மைதானே என்றுதான் அவனுக்கும் தோன்றியது.

ஆனாலும், ஒரு கணவனாக மனையவளின் இறந்தகாலம் எப்படி இருந்தது என்பதை அறிந்துகொள்ளவும் விரும்பினான்.

அதற்கு உகந்த நேரம் இதுவல்ல என்று தீர்மானித்து, “சரி விடு! எப்போது உனக்கு சொல்லத் தோன்றுகிறதோ அப்போது சொல். இப்போது இந்த அழுகையை நிற்பாட்டு! பார்க்கவே சகிக்கவில்லை.” என்றான் வேண்டும் என்றே.

கன்னங்களை நனைத்த கண்ணீரோடு அவள் புன்னகைக்க, “அத்தான்..” என்றபடி அங்கே வந்தான் சத்யன்.

இப்போதெல்லாம் அவனுக்கு ‘அக்கா’ என்பது மறந்து எல்லாவற்றுக்கும் ‘அத்தான்’ தான் வேண்டும் என்று எண்ணியபடி கண்களை துடைத்துக்கொண்டாள் மித்ரா.

“இப்படியே வேலைக்குப் போகாமல் இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு அக்காவைக் காவல் காத்துக்கொண்டு இருப்பதாக உத்தேசம்?” என்று கேலிக்குரலில் கேட்டான் சத்யன்.

“என் புருஷன் என்னைக் காவல் காக்கிறார். இதிலே உனக்கு என்னடா பிரச்சனை?” என்று கணவனுக்காக தம்பியிடம் கேள்விகேட்டாள் தமக்கை.

“எனக்கு ஒன்றுமில்லை. உனக்காகத்தான் கேட்டேன். அத்தானின் வேலை வேறு புதிது. இப்படி வேலைக்கு போகாமல் அவர் வீட்டிலேயே நிற்க, ‘நீ நிரந்தரமாகவே வீட்டில் இரு ராசா’ என்று அவர்கள் அனுப்பிவைத்தால் என்னாகும் என்கிற அக்கறை தான்.” என்றான் அவனும்.

கீர்த்தனன் இப்போது புதிதாக நியு சிட்டியில் வேலைக்கு சேர்ந்திருந்தான். அந்தக் கிளையின் வருடார்ந்த வரிக் கணக்குவழக்குகளை மித்ராதான் பார்த்துவந்தாள். பலவருடப் பரீட்சயத்தில் அங்கே எதுவும் வேலை இருக்கிறதா என்று அவள் விசாரிக்க, அதன் நிர்வாகியும் நம்பகமான ஒருவரை வேலைக்கு தேடிக்கொண்டு இருப்பது தெரியவர. அந்த இடத்துக்கு கீர்த்தனன் நியமிக்கப் பட்டான்.

கவிதாவின் திருமணத்துக்காக பட்ட கடனை தீர்ப்பதற்காக கணவன் அதிகநேரம் வேலை செய்வதை எண்ணி வருந்தியவளுக்கு, அவனுக்கு நல்ல சம்பளத்தில் நல்ல வேலை கிடைத்துவிட்டதில் பெரும் மகிழ்ச்சி!

அங்கே கீர்த்தனன் முறையான விடுமுறை எடுத்துத்தான் நிற்கிறான் என்பதால் அவன் சொன்னதுபோல் நடபதற்கு வாய்ப்பே இல்லை என்பதை சத்தியனே அறிவான். ஆனாலும் அத்தானோடு வம்பு வளர்க்க அவனுக்கு இது ஒரு சாட்டு.

“வேலை போனால் என்னடா? உன் அக்கா எனக்கு ஒருவேளைக் காஞ்சி ஊற்ற மாட்டாளா? அல்லது நீதான் உழைத்து செலவுக்குக் காசு தரமாட்டாயா?” என்றான் கீர்த்தனனும்.

தமக்கையின் முகத்தில் தெரிந்த மலர்ச்சியும், புன்னகையும் மனநிறைவைக் கொடுக்க, “என் அக்காவை சந்தோசமாகப் பார்த்துக்கொள்ளும் என் அத்தான் கேட்டால் உயிரையும் தருவேன் அத்தான். உழைத்துக் காசா தரமாட்டேன்.” என்றான் சத்யன் திடீரென உணர்ச்சிவசபட்ட குரலில்.
 

NithaniPrabu

Administrator
Staff member
#4
“டேய் என்னடா இது? ஒரு கேலிப்பேச்சுக்கு இப்படி எல்லாமா பேசுவாய்..” என்ற கீர்த்தனன் அவன் வயிற்றில் செல்லமாகக் குத்தினான்.

குத்திய அவன் கையை தன் இரண்டு கைகளாலும் பற்றி, “மெய்யாகவே உங்களுக்காக நான் எதுவும் செய்வேன் அத்தான்.” என்று, திரும்பவும் அதையே சொன்ன சத்யனின் குரல் உணர்சிகளின் மேலீட்டால் கரகரத்தது.

“டேய்! விடுடா!” என்றபடி கீர்த்தனன் அவனை அணைத்துக்கொள்ள, “என் அக்கா அவள் வாழ்க்கையில் எந்த சந்தோசத்தையும் அனுபவித்தது இல்லை. உங்களை மணந்த பிறகுதான் அவள் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் சிரித்துப் பார்க்கிறேன். அதற்கு நன்றி அத்தான்.” என்றான் அவனும் சிறு குழந்தையாய் கீர்த்தனனின் அணைப்புக்குள் அடங்கியபடி.

“என் மனைவியை நான் சந்தோசமாக வைத்துக்கொள்வதற்கு நீ என்னடா நன்றி சொல்வது? மித்து, இதென்ன இவன் இப்படியெல்லாம் பேசுகிறான்?” என்றபடி மனைவியை திரும்பிப் பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

அவளும் அங்கே கண்ணீர் உகுத்தபடி இருக்க, அதுவரை இருந்த இலகுத் தன்மை மாற, “உங்கள் இருவருக்கும் இன்று என்ன நடந்தது?” என்றான் கீர்த்தனன் அதட்டலாக.

கணவனின் குரலில் தெரிந்த வேறுபாட்டில் மித்ரா வேக வேகமாகத் தன் கண்களை துடைத்துக்கொண்டு நிமிர, “அப்படி என்னதான் மித்துவின் வாழ்க்கையில் நடந்தது சத்தி? அவளிடம் கேட்டால் அழுகிறாள். நீயாவது சொல்?” என்றான் மித்ராவின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் புதிரை அறியத் துடிப்பவனாக.

“உங்களுக்குத் தெரியாதா அத்தான்? அது.. அப்பா..” என்று அவன் ஆரம்பிக்க, “வித்திக்கு பள்ளிக்கூடம் முடிந்திருக்கும். அவளை அழைத்துவர போகவில்லையா நீ?” என்று இடைபுகுந்தாள் மித்ரா. விழிகளோ எதையும் சொல்லிவிடாதே என்று தம்பியிடம் எச்சரித்தது.

அந்த சைகை புரிந்தும் புரியாத குழப்பத்துடன், பேச்சை நிறுத்திவிட்டு அவன் பார்க்க, கீர்த்தனனோ மனைவியை முறைத்தான்.

கணவனின் கோபம் உணர்ந்தும் அதைப் போக்கும் சக்தி அற்றவளாக கைகளைப் பிசைந்தாள் மித்ரா.

அனைத்து உறவுகளும் இருந்தும் அநாதரவாக்கப்பட்டவளால், அதன் துயரை முழுமையாக அனுபவித்தவளால் தன்னைப் பெற்ற தாயையும் அதே அநாதரவான நிலையில் நிறுத்த முடியவே இல்லை.

அவளைப் பெற்றவர்கள் செய்த அதே தப்பை அவளும் செய்வதா? அதே பாவத்தை அவளும் இழைப்பதா? கூடாது என்று அவள் மனதுக்குள் போராட, “நீ சொல் சத்தி!” என்றான் கீர்த்தனன் அதட்டலாக.

அத்தானிடம் மறைக்க எதுவுமில்லை என்று எண்ணியவனாக, “அக்கா போலி…” என்று போலீஸ்க்கு அழைத்ததை அவன் சொல்லத் தொடங்க, “நிறுத்து சத்தி!” என்று மீண்டும் நடுவில் புகுந்தாள் மித்ரா.

கணவனின் புறம் திரும்பி, “அன்று, நடந்த பழையவைகளை எல்லாம் இனி நீ நினைக்கவே கூடாது என்று நீங்கள் தான் சொன்னீர்கள். இன்று நீங்களே அதை தூண்டித் துருவுகிறீர்களே கீதன்.” என்றாள் பரிதவிப்போடு.

தம்பி எதையும் வாய் விட்டுவிடக் கூடாதே என்கிற தவிப்பு!

எப்போது சொன்னேன் என்பதாக அவன் புருவங்களை சுருக்க, “அன்று.. அன்று.. முதன் முதலாக நான் தோசை செய்தபோது..” என்று அவசரமாக அவள் நினைவூட்ட, அவனுக்கும் நினைவு வந்தது.

ஆமாம்! சொன்னான் தான்! அன்று அவள் படும் பாட்டை தாங்க முடியாமல் சொன்னான் தான்! ஆனால், இன்று அவனல்லவா என்னவென்று தெரியாமல் தவிக்கிறான்.

மித்ரா அவற்றை சாதரணமாக எடுத்திருக்க அவனுமே பெரிதாக எடுத்திருக்க மாட்டான். ஆனால், எப்போதெல்லாம் அந்தப் பேச்சுக்கள் வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் மனைவி படும் வேதனைகளைக் கண்கொண்டு பார்ப்பவனால் அவற்றை சாதரணமாக எடுக்க இயலவில்லை.

தலையே வெடிக்கும் போலிருந்தது.

ஆனாலும் சத்யனின் முன்னால் மனைவியிடம் கோபத்தைக் காட்டப் பிடிக்காமல், “நான் ஆசியன் கடைக்குப் போய்விட்டு வருகிறேன். குங்குமப்பூ வந்திருக்கிறதாம். நான் வரும்வரை உன் அக்காவோடேயே இரு!” என்று சத்யனிடம் பணித்துவிட்டு வெளியேறினான் கீர்த்தனன்.

அவனது கார் மறையும் வரைக்கும் அமைதியாக இருந்த சத்யன், “அத்தானிடம் நீ எதையுமே சொல்லவில்லையா?” என்று தமக்கையிடம் கேட்டான்.

மறுப்பாக தலையசைத்தாள் மித்ரா.

“ஏன்?”

கேள்வி கேட்பது எவ்வளவு இலகு என்று மனதில் எண்ணியவள், தன்பக்க காரணங்களாக தான் நினைத்தவைகளை தம்பியிடம் சொன்னாள்.

உண்மைதான் என்று தோன்றியது சத்யனுக்கும். அவனுக்கு அத்தான் தந்தையை உதறுவதில் எந்த ஆட்சேபனையுமே இல்லை. அந்தளவு கோபம் இருந்தது அவர்மேல். ஆனால் அம்மா… அவர் மேலும் அவனுக்குக் கோபம் உண்டுதான். ஆனாலும்.. கொஞ்சம் மனதில் தடுமாறினான்.

“என்ன இருந்தாலும் அத்தானிடம் சொல்லாமல் இருப்பது தப்புக்கா.”

“அது எனக்கும் தெரியும் சத்தி. ஆனால் வேறு வழியும் இல்லையேடா. நடந்தவை தெரிந்தால் நிச்சயம் அம்மா அப்பாமேல் பெருங்கோபம் கொள்வார்.” என்றாள் மித்ரா கணவனை அறிந்தவளாக.

சத்யனோ என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாது அமைதிகாக்க, இவனை நம்ப முடியாது என்று எண்ணியவள் அவன் முன்னால் தன் கையை நீட்டினாள். புரியாமல் அவன் பார்க்க, “சத்யம் செய்! எந்தக் காலத்திலும் இதைப்பற்றி அத்தானிடம் மூச்சுக்கூட விடமாட்டேன் என்று!” என்றாள்.

“சொல்லமாட்டேன்” என்றுமட்டும் சொன்னான் சத்யன்.

“இல்லை. உன்னை நம்பமுடியாது. அவர் ஒன்று கேட்டால் அதை நீ மறுக்கமாட்டாய். அதனால் சத்யம் செய்!” தம்பியையும், அவன் தன் கணவன்மேல் வைத்திருக்கும் பாசத்தையும், மதிப்பையும் அறிந்தவளாக மித்ரா கேட்க,

“சரிக்கா. சத்தியமாக சொல்லமாட்டேன். ஆனால், இது பிழை என்றுமட்டும் தெரிகிறது.” என்றான் தம்பி.

அது எனக்கும் தெரியுமே என்று எண்ணிக்கொண்டவள் அன்று மாலை வந்த வித்யாவிடமும் அதே சத்யத்தை வாங்கிக்கொள்ளத் தவறவேயில்லை!

அதன்பிறகே நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டாள். இனித்தான் அவளது நிம்மதியே கெடப்போகிறது என்பதை அறியாமல்!





தொடரும்...

மறக்காமல் கமெண்டுங்கள் மக்களே...
 
#5
Super nirha.vacekka டக்கென்று முடிந்த போல இருக்கு.
 
#6
Romba arumayaga iruku
 
#7
super ka..... aana rompa wait panna vachutinga..... oru naliku 29 thadavayavathu site open panni open panni nonthu poiten..... inaiku story pathathuku aparam than nimmadhiya iruku
 
#8
N
“டேய் என்னடா இது? ஒரு கேலிப்பேச்சுக்கு இப்படி எல்லாமா பேசுவாய்..” என்ற கீர்த்தனன் அவன் வயிற்றில் செல்லமாகக் குத்தினான்.

குத்திய அவன் கையை தன் இரண்டு கைகளாலும் பற்றி, “மெய்யாகவே உங்களுக்காக நான் எதுவும் செய்வேன் அத்தான்.” என்று, திரும்பவும் அதையே சொன்ன சத்யனின் குரல் உணர்சிகளின் மேலீட்டால் கரகரத்தது.

“டேய்! விடுடா!” என்றபடி கீர்த்தனன் அவனை அணைத்துக்கொள்ள, “என் அக்கா அவள் வாழ்க்கையில் எந்த சந்தோசத்தையும் அனுபவித்தது இல்லை. உங்களை மணந்த பிறகுதான் அவள் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் சிரித்துப் பார்க்கிறேன். அதற்கு நன்றி அத்தான்.” என்றான் அவனும் சிறு குழந்தையாய் கீர்த்தனனின் அணைப்புக்குள் அடங்கியபடி.

“என் மனைவியை நான் சந்தோசமாக வைத்துக்கொள்வதற்கு நீ என்னடா நன்றி சொல்வது? மித்து, இதென்ன இவன் இப்படியெல்லாம் பேசுகிறான்?” என்றபடி மனைவியை திரும்பிப் பார்த்தான் கீர்த்தனன்.

அவளும் அங்கே கண்ணீர் உகுத்தபடி இருக்க, அதுவரை இருந்த இலகுத் தன்மை மாற, “உங்கள் இருவருக்கும் இன்று என்ன நடந்தது?” என்றான் கீர்த்தனன் அதட்டலாக.

கணவனின் குரலில் தெரிந்த வேறுபாட்டில் மித்ரா வேக வேகமாகத் தன் கண்களை துடைத்துக்கொண்டு நிமிர, “அப்படி என்னதான் மித்துவின் வாழ்க்கையில் நடந்தது சத்தி? அவளிடம் கேட்டால் அழுகிறாள். நீயாவது சொல்?” என்றான் மித்ராவின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் புதிரை அறியத் துடிப்பவனாக.

“உங்களுக்குத் தெரியாதா அத்தான்? அது.. அப்பா..” என்று அவன் ஆரம்பிக்க, “வித்திக்கு பள்ளிக்கூடம் முடிந்திருக்கும். அவளை அழைத்துவர போகவில்லையா நீ?” என்று இடைபுகுந்தாள் மித்ரா. விழிகளோ எதையும் சொல்லிவிடாதே என்று தம்பியிடம் எச்சரித்தது.

அந்த சைகை புரிந்தும் புரியாத குழப்பத்துடன், பேச்சை நிறுத்திவிட்டு அவன் பார்க்க, கீர்த்தனனோ மனைவியை முறைத்தான்.

கணவனின் கோபம் உணர்ந்தும் அதைப் போக்கும் சக்தி அற்றவளாக கைகளைப் பிசைந்தாள் மித்ரா.

அனைத்து உறவுகளும் இருந்தும் அநாதரவாக்கப்பட்டவளால், அதன் துயரை முழுமையாக அனுபவித்தவளால் தன்னைப் பெற்ற தாயையும் அதே அநாதரவான நிலையில் நிறுத்த முடியவே இல்லை.

அவளைப் பெற்றவர்கள் செய்த அதே தப்பை அவளும் செய்வதா? அதே பாவத்தை அவளும் இழைப்பதா? கூடாது என்று அவள் மனதுக்குள் போராட, “நீ சொல் சத்தி!” என்றான் கீர்த்தனன் அதட்டலாக.

அத்தானிடம் மறைக்க எதுவுமில்லை என்று எண்ணியவனாக, “அக்கா போலி…” என்று போலீஸ்க்கு அழைத்ததை அவன் சொல்லத் தொடங்க, “நிறுத்து சத்தி!” என்று மீண்டும் நடுவில் புகுந்தாள் மித்ரா.

கணவனின் புறம் திரும்பி, “அன்று, நடந்த பழையவைகளை எல்லாம் இனி நீ நினைக்கவே கூடாது என்று நீங்கள் தான் சொன்னீர்கள். இன்று நீங்களே அதை தூண்டித் துருவுகிறீர்களே கீதன்.” என்றாள் பரிதவிப்போடு.

தம்பி எதையும் வாய் விட்டுவிடக் கூடாதே என்கிற தவிப்பு!

எப்போது சொன்னேன் என்பதாக அவன் புருவங்களை சுருக்க, “அன்று.. அன்று.. முதன் முதலாக நான் தோசை செய்தபோது..” என்று அவசரமாக அவள் நினைவூட்ட, அவனுக்கும் நினைவு வந்தது.

ஆமாம்! சொன்னான் தான்! அன்று அவள் படும் பாட்டை தாங்க முடியாமல் சொன்னான் தான்! ஆனால், இன்று அவனல்லவா என்னவென்று தெரியாமல் தவிக்கிறான்.

மித்ரா அவற்றை சாதரணமாக எடுத்திருக்க அவனுமே பெரிதாக எடுத்திருக்க மாட்டான். ஆனால், எப்போதெல்லாம் அந்தப் பேச்சுக்கள் வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் மனைவி படும் வேதனைகளைக் கண்கொண்டு பார்ப்பவனால் அவற்றை சாதரணமாக எடுக்க இயலவில்லை.

தலையே வெடிக்கும் போலிருந்தது.

ஆனாலும் சத்யனின் முன்னால் மனைவியிடம் கோபத்தைக் காட்டப் பிடிக்காமல், “நான் ஆசியன் கடைக்குப் போய்விட்டு வருகிறேன். குங்குமப்பூ வந்திருக்கிறதாம். நான் வரும்வரை உன் அக்காவோடேயே இரு!” என்று சத்யனிடம் பணித்துவிட்டு வெளியேறினான் கீர்த்தனன்.

அவனது கார் மறையும் வரைக்கும் அமைதியாக இருந்த சத்யன், “அத்தானிடம் நீ எதையுமே சொல்லவில்லையா?” என்று தமக்கையிடம் கேட்டான்.

மறுப்பாக தலையசைத்தாள் மித்ரா.

“ஏன்?”

கேள்வி கேட்பது எவ்வளவு இலகு என்று மனதில் எண்ணியவள், தன்பக்க காரணங்களாக தான் நினைத்தவைகளை தம்பியிடம் சொன்னாள்.

உண்மைதான் என்று தோன்றியது சத்யனுக்கும். அவனுக்கு அத்தான் தந்தையை உதறுவதில் எந்த ஆட்சேபனையுமே இல்லை. அந்தளவு கோபம் இருந்தது அவர்மேல். ஆனால் அம்மா… அவர் மேலும் அவனுக்குக் கோபம் உண்டுதான். ஆனாலும்.. கொஞ்சம் மனதில் தடுமாறினான்.

“என்ன இருந்தாலும் அத்தானிடம் சொல்லாமல் இருப்பது தப்புக்கா.”

“அது எனக்கும் தெரியும் சத்தி. ஆனால் வேறு வழியும் இல்லையேடா. நடந்தவை தெரிந்தால் நிச்சயம் அம்மா அப்பாமேல் பெருங்கோபம் கொள்வார்.” என்றாள் மித்ரா கணவனை அறிந்தவளாக.

சத்யனோ என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாது அமைதிகாக்க, இவனை நம்ப முடியாது என்று எண்ணியவள் அவன் முன்னால் தன் கையை நீட்டினாள். புரியாமல் அவன் பார்க்க, “சத்யம் செய்! எந்தக் காலத்திலும் இதைப்பற்றி அத்தானிடம் மூச்சுக்கூட விடமாட்டேன் என்று!” என்றாள்.

“சொல்லமாட்டேன்” என்றுமட்டும் சொன்னான் சத்யன்.

“இல்லை. உன்னை நம்பமுடியாது. அவர் ஒன்று கேட்டால் அதை நீ மறுக்கமாட்டாய். அதனால் சத்யம் செய்!” தம்பியையும், அவன் தன் கணவன்மேல் வைத்திருக்கும் பாசத்தையும், மதிப்பையும் அறிந்தவளாக மித்ரா கேட்க,

“சரிக்கா. சத்தியமாக சொல்லமாட்டேன். ஆனால், இது பிழை என்றுமட்டும் தெரிகிறது.” என்றான் தம்பி.

அது எனக்கும் தெரியுமே என்று எண்ணிக்கொண்டவள் அன்று மாலை வந்த வித்யாவிடமும் அதே சத்யத்தை வாங்கிக்கொள்ளத் தவறவேயில்லை!

அதன்பிறகே நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டாள். இனித்தான் அவளது நிம்மதியே கெடப்போகிறது என்பதை அறியாமல்!




தொடரும்...

மறக்காமல் கமெண்டுங்கள் மக்களே...
Nice ud mam.
 
#9
Suspense thaangala ...
Seekram next ud pls
 
#10
Arumaiyana pathivu sis....
 
#11
super akka
 
#12
அதன்பிறகே நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டாள். இனித்தான் அவளது நிம்மதியே கெடப்போகிறது என்பதை அறியாமல்!
என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற பயத்தில் படிக்கும் எங்களுக்கு மூச்சு முட்டுகிறது மேம்.
 
#13
Hi nitha darling...
Nice ud suspense thaanga mudiyalla
 
Top