மதுரா !/ மலருமோ உந்தன் இதயம் !

மதுரா- நிதனி பிரபு

 

கார்த்திகேயனும் நித்யாவும் பெற்றவர்களை சமீபத்தில் இழந்த அன்பான சகோதரர்கள். சிற்றன்னையின் ஏவளின் பெயரில், ஒரு பெண்ணை பார்க்கச் செல்கிறார்கள். அவள் மதுரா!

இந்தக் கதையின் நாயகி. எனக்கு என்னவோ கதையின் நாயகியாக மட்டுமே அவளை பார்க்க இயலவில்லை. பெற்றவர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்டு, முன்பின் அறிமுகம் அற்று, ஒருநாள் இலங்கை வரும் அந்த ஆண்மகனை முழுமையாக நம்பி கழுத்தை நீட்டும் பல பெண்களின் பிரதிநிதியாகவே அவள் தெரிந்தாள்.

கடவுளின் அருளால் பலரின் வாழ்க்கை வளமாக அமைந்தாலும், இந்த மதுராவை போன்றே வெளிநாடுகளில் பாதிக்கப்படும் பெண்களும் சற்றே அதிகளவில் இருக்கிறார்கள் என்பதுதான் கசப்பான உண்மை!

மதுரா, துணிந்து கட்டியவனை சட்ட ரீதியாக விலத்தினாள். அப்படி எத்தனை பெண்கள் துணிகிறார்கள் என்றால், அது கேள்விக்குறி தான். அதன் பிறகான வாழ்க்கை ஒன்று இருக்கு, அதற்கிடையில் அவன் மூலம் உருவாகிவிட்ட வாரிசுகளின் நிலை, ஏன்.. ஊரில் மகளை வெளிநாட்டில் கட்டிக் கொடுத்திருக்கிறோம், அவள் நன்றாக வாழ்கிறாள் என்று மலைபோல் நம்பிக் கொண்டிருக்கும் உறவுகளின் நிலை என்று பலது மனதை தாக்குகையில் ‘என் தலைவிதி இதுதான்..’ என்று கசப்பை விழுங்கிக்கொண்டு வாழ்க்கையை தள்ளும் பரிதாபத்துக்கு உரியது அந்தப் பெண்களின் நிலை.

ஆனால், இந்தக் கதையின் நாயகி மதுராவோ துணிந்து செயல்படுகிறாள். ஆனாலும், மனதளவில் அவள் அடைந்த காயமோ மிகமிக ஆழமானது. ஒரு பெண், கணவன் என்று வருகிறவனிடம், தன்னை, தன் எதிர்காலத்தை, தன் சந்தோசத்தை, கனவுகளை, எதிர்பார்ப்புக்களை என்று அத்தனையையுமே அவனிடம் ஒப்படைக்கிறாளே.. அதன் காரணம் என்ன? நம்பிக்கை! அவன் என்னையும் என் விருப்பு வெறுப்புக்களை மதித்து, என்னை போற்றி பாதுகாப்பான் என்கிற மலையளவு நம்பிக்கை.

வெளிநாட்டவர்களால் விளங்கிய கொள்ள முடியாத பெரும் புதிர் அல்லவா, நம்மவர்களின் அந்த நம்பிக்கையும் அதன் மேலான நம் திருமண வாழ்வும். வெளிநாட்டவர் யாரிடமாவது சொல்லிப்பாருங்கள், இவரை நான் முன்ன பின்ன பார்த்தது இல்லை, பெற்றவர்கள் நிச்சயித்தார்கள் நான் கட்டிக்கொண்டேன் என்று. அது எப்படி சாத்தியம் என்று தலையை பிய்த்துக்கொள்வார்கள். அப்படி அற்புதமான இல்லற வாழ்வு மதுராவில் வாழ்வில் நொடித்துப் போகிறது. அவளும், நொடிந்து, உயிர்ப்பற்று, தான் சுமக்கும் குழந்தைகளின் மீது பற்றுமற்று என்று உயிர்க்கூட்டை உடலில் சுமப்பவளை மனதில் சுமக்கிறான் கார்த்திகேயன்.

எப்போதுமே ரோஸி அக்காவின் நாயகிகளை விட நாயகர்களை எனக்கு மிகவுமே பிடிக்கும். அப்படித்தான் இந்த கார்த்தியும். அவனிடம் இருக்கும் பொறுமை, அவனது பண்பான நடத்தை, பாசமான செயல்கள் என்று அத்தனையும் அழகிலும் அழகு.

இந்தக் கதையில் பல இடங்கள் நான் ரசித்து ருசித்தவை. மதுராவுக்கு செக்கப்புக்கு கூட்டிப்போன இடத்தில் இன்னொரு தம்பதியினரோடு உரையாடுகையில், தன் மனதை தானே உணர்ந்துகொள்ளும் கார்த்திகேயன்.. நான் அவளின் கணவன் அல்ல என்று சொல்லாமல் உரையாடும் அவனின் கெட்டித்தனம், மதுராவின் கருவை பற்றி விசாரிக்கையில் அவனுக்குள் உண்டாகும் பரபரப்பு.. அதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் அவன் அமர்ந்திருந்த விதம்…ஹாஹா.. அத்தனை அழகு! அருகில் அவள் பார்வையால் பொசுக்குகிறாள், இவனோ எதிரில் இருப்பவர்களோடு குதூகலமாக உரையாடுகிறான். உள்ளே கிலி.. ஹாஹா.. அவனின் தவிப்பை ரசித்துச் சிரித்தேன்.

ஸ்கான் செய்கையில் குழந்தைகளை கண்டுவிட அவன் கொண்ட ஆர்வம் மிக மிக அழகு!

வயிற்று வலி வந்த அந்த நிமிடம் அவள் பட்ட வேதனை.. உடல் வலியை தாண்டி மன வலி இருக்கிறதே.. அப்பப்பா.. அருமை! ஒரு அந்நியனிடம் தன் நிலையை சொல்லமுடியாமல் மதுரா பட்ட பாடு.. கண்கள் கலங்கிவிட்டது எனக்கு.. அவ்வளவு தத்ரூபம்!

பிள்ளை பெற்றுக்கொள்ள செல்லும் அந்த நேரத்தில் மதுரவின் பயமும் துடிப்பும் அருமை என்றால், மணமாகாமல் கண்ணால் காணாத குழந்தைகள் மீதும், அவர்களை சுமப்பவள் மீதும் கார்த்திகேயன் கொண்ட நேசமும், அந்தக் கணத்தில் அவன் தவித்த தவிப்பும்.. வார்த்தைகள் இல்லை வடிக்க.

என்னதான் இன்னொரு வாழ்க்கை பற்றிய எண்ணம் மதுராவில் மனதில் இல்லாதபோதும், அவள் மனதிலும் அவன் இருக்கிறான் என்பதை அவள் அறியாத போதும் அவன் அறிந்துகொண்ட தருணம் அது.

அதன் பிறகு வந்த ஒவ்வொரு விடயமும் அழகோ அழகு.. குழந்தைகளின் பிறப்பு, அதற்கு கார்த்திகேயனின் பிரதிபலிப்பு, அதை பார்த்து நொறுங்கிப்போகும் மதுரா என்று.. ஒவ்வொருவரின் உணர்வையும் அப்படியே அள்ளித் தெளித்திருக்கிறார் ரோஸி அக்கா.

முன்னாள் கணவன் இறந்ததும் மதுராவின் நிலை.. அவன் வேண்டுமானால் பொய்த்துப் போயிருக்கலாம். ஆனால், கணவன் என்று நெஞ்சில் வரித்து அவனோடு உண்மையாக வாழ்ந்த ஒரு பெண்ணை அது நிச்சயம் பாதிக்கும் இல்லையா. அந்த இடத்தில் மதுராவில் பிரதிபலிப்பு.. நிஜம்!

இப்படி பல இடங்கள் நான் ரசித்தவையும் ருசித்தவையும்.

எப்படியும் மதுரா கார்த்திகேயனின் அன்பை புரிந்துகொள்வாள் என்று அவனைப்போலவே நானும் நம்பிக்கையோடு காத்திருக்க, அவள் அவனுக்கு கொடுத்த அதிர்ச்சி நானுமே எதிர்பாராதது.

கடைசியில் இருவரும் எப்படி இணைந்து கொள்கிறார்கள் என்பதை கதை படித்து தெரிந்துகொள்ளுங்கள். ரோஸி அக்காவின் கதையில் பல இடங்களில் பல வார்த்தைகள் மனதை நச் என்று தொட்டுச் செல்கிறது. அப்படி எனக்கு மிக மிக பிடித்த ஒன்று; “தன்னந் தனிமை நம்மில் மோதி அதிரவைக்கையில், அதன் சவால்களை எதிர்கொள்ள கண்ணீரே தடை என்பதை புரிந்துகொள்ளும் நம் மனம், அதை தூர ஒதுக்கி விடுவதையும், அதுவே, தாங்கிக்கொள்ள துணையுண்டு என்று கண்டால் எதற்கெடுத்தாலும் கண்ணீரின் துணையை நாடுவதையும் சிந்திக்க மறந்துவிடுகிறோம்”

எவ்வளவு உண்மை!

கதையும் மிக மிக அருமை!!

அழகான நீரோட்டம் ஒன்றை கண்ணாரக் கண்டு மனதார ரசித்த உணர்வு!!

நன்றி அக்கா, அருமையான கதை ஒன்றை எங்களுக்கு தந்ததற்கு!!